Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 3196/15, oddalił skargę M. S. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] października 2015 r., w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego.
Od powyższego wyroku M. S. złożyła skargę kasacyjną, w której wniosła o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca wskazała, że ma na utrzymaniu rodzinę, nie posiada żadnych oszczędności, zaś konsekwencje pozbawienia możliwości prowadzenia apteki mogą być trudne, a wręcz niemożliwe do odwrócenia. W ocenie wnioskodawczyni, wskazane powody stanowią podstawę do złożenia przedmiotowego wniosku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Rozpoznając zawarty w skardze kasacyjnej wniosek skarżącej w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji należy wskazać, że zgodnie z treścią art. art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi z kolei, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi więc odstępstwo od generalnej reguły wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek.
W świetle powołanego przepisu to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności administracyjnej. Tym samym wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W tym miejscu podkreślić należy, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi tzn. takimi, które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie, można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 31 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 271/09).
Wobec powyższego, strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
M. S., wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazała aby zastosowanie wobec niej tego środka prawnego było zasadne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione we wniosku informacje są bardzo ogólne i nie obrazują rzeczywistej zdolności płatniczej skarżącej, przytaczając w zasadzie wyłącznie ustawowe brzmienie przesłanek warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie przedstawionej ogólnikowej argumentacji nie mógł zatem stwierdzić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji rodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącej lub ryzyko wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia nadto wymaga, że wnioskodawczyni w zasadzie powieliła uzasadnienie wniosku złożonego w przedmiotowym zakresie w skardze do Sądu I instancji mimo, że już wówczas uzasadnienie to okazało się być niewystarczające i skutkowało odmową wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (patrz: postanowienie WSA z dnia 8 lutego 2016 r. - karta akt sądowych - nr 20 - 22).
Zarówno wówczas, jak i obecnie na etapie rozpoznawania złożonego wniosku, skarżąca nie przedstawiła żądnych dokumentów, z których wynikałoby, że jest ona jedyną osobą utrzymującą rodzinę oraz wskazujących jakie strona uzyskuje dochody. Powielając zatem ogólną argumentację wniosku złożonego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, skarżąca nie wykazała, że wykonanie skarżonej decyzji spowoduje ziszczenie się jednej lub obu ustawowych przesłanek wyartykułowanych w treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.