Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. z siedzibą w W. (dalej K., [...], skarżąca) na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezes UKE) z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie odmowy wglądu w akta sprawy oddalił skargę w całości.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
W dniu [...] października 2014 r. Prezes UKE wydał decyzję administracyjną [...] stwierdzającą wygaśnięcie Decyzji [...]. W dniu 30 października 2014 r. K. złożyła wniosek o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu wszczętym w dniu 15 października 2014 r. w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia Decyzji [...]. Pismem z dnia [...] listopada 2014 r., Prezes UKE udostępnił K. w trybie przewidzianym przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r. poz. 782, ze zm.,) kopię decyzji stwierdzającej wygaśnięcie Decyzji [...].
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. Prezes UKE odmówił K. dopuszczenia do udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia Decyzji [...].
Postanowieniem wydanym również w dniu [...] listopada 2014 r. Prezes UKE stwierdził niedopuszczalność wniosku K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji Prezesa UKE z dnia [...] października 2014 r. stwierdzającej wygaśnięcie Decyzji [...].
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. Prezes UKE utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] listopada 2014 r. odmawiające K. dopuszczenia do udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia Decyzji [...].
Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. Prezes UKE odmówił K. wglądu w akta postępowania administracyjnego wszczętego w dniu 15 października 2014 r. w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezes UKE z dnia [...] lutego 2007 r.
Rozpoznając ponownie sprawę w wyniku wniosku K., organ wskazał, iż w myśl art. 206 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie kpa ze zmianami wynikającymi z w/w ustawy i ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 880 ze zm.).
Prezes UKE wskazał, że problematykę dostępu do akt postępowania administracyjnego i sporządzania z tych akt kopii i odpisów reguluje rozdział 3 kpa, zatytułowany "Udostępnianie akt". Przytoczył treść art. 73 kpa i stwierdził, że w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie mają regulacje zawarte w art. 73 § 1 kpa która wprost stanowi, że stronie przysługuje prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Wyjaśnił, że zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny, "uprawnienia wymienione w art. 73 kpa przysługują stronie i uczestnikom postępowania na prawach strony".
Organ, cytując obszernie stanowisko orzecznictwa i doktryny dokonał analizy treści art. 28 kpa i stwierdził, że wydana przez Prezesa UKE decyzja z dnia [...] października 2014 r., nr [...], którą to decyzją Prezes UKE stwierdził wygaśnięcie Decyzji [...] nie wywierała wpływu na sytuację prawną K., jak również nie przesądzała o obowiązkach K., bowiem Decyzja [...] dotyczyła wyłącznie kwestii obowiązków A. S.A. i wywierała wpływ jedynie na sytuację prawną A. S.A. Zatem interes prawny, jako stronie postępowania przysługiwał w tym wypadku jedynie A. S.A.
W ocenie Prezesa UKE cele statutowe K. nie oznaczają istnienia po jej stronie interesu prawnego, lecz co najwyżej ewentualnie interesu faktycznego. Cele statutowe K. wyrażają faktyczne, gospodarcze interesy jej członków, sprawiające, że posiada ona motywację do uczestniczenia w przedmiotowym postępowaniu, nie pozwala to jednak uznać, aby zachodziły tu przesłanki zaistnienia interesu prawnego.
Reasumując Prezes UKE stwierdził, że K. nie była i nie jest stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] października 2014 r., jak również nie jest podmiotem, który nie brał w udziału w postępowaniu, niemniej interes prawny tego podmiotu nie budzi żadnych wątpliwości. Dodał, że organizacja społeczna jest jednym z uczestników postępowania, biorącymi w nim udział na mocy postanowienia o dopuszczeniu do udziału w postępowaniu oraz " (...) korzystającym z tych samych uprawnień strony, które dotyczą samego postępowania administracyjnego i jego czynności".
Przypomniał, że K. złożyła wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem w dniu [...] października 2014 r. decyzji nr [...] już po jego zakończeniu tj. w dniu [...] października 2014 r. Do dnia przybycia pełnomocnika K. w celu zapoznania się z aktami sprawy, czyli do dnia [...] października 2014 r., Prezes UKE nie wydał postanowienia dopuszczającego K. do udziału www. postępowaniu na prawach strony.
Argumentował, iż aby organizacja społeczna mogła skutecznie żądać dopuszczenia do danego postępowania administracyjnego, postępowanie takie musi być wszczęte i się toczyć. Na poparcie swojej argumentacji powołał się na stanowisko doktryny i konkretnie wskazane orzeczenia sądowe. W konkluzji stwierdził, że K. nie mogła zostać dopuszczona do postępowania, zakończonego wydaniem w dniu [...] października 2014 r. decyzji nr [...] bowiem postępowanie to zakończyło się w dniu wydania ww. decyzji tj. w dniu [...] października 2014 r. Natomiast wniosek K. o dopuszczenie do udziału w ww. postępowaniu wpłynął do UKE w dniu [...] października 2014 r. Wskazał, iż w dniu [...] lipca 2015 r. wydał ostateczne postanowienie, którym utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] listopada 2014 r. odmawiające K. dopuszczenia do udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem w dniu [...] października 2014 r. decyzji nr [...].
Tym samym w dniu [...] października 2014 r., jak również w chwili obecnej, K. nie posiadała i nie posiada uprawnień na prawach strony w postępowaniu zakończonym wydaniem w dniu [...] października 2014 r. decyzji nr [...], a zatem jej pełnomocnik nie był i nie jest uprawniony do przeglądania akt postępowania zakończonego wydaniem w dniu [...] października 2014 r. decyzji nr [...].
Prezes UKE wywodził, że w związku z faktem, że K. nie mogła być uznana za stronę w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji stwierdzającej wygaśniecie Decyzji [...], jedyna możliwość uwzględnienia wniosku o doręczenie ww. decyzji mogła nastąpić w trybie udostępnienia informacji publicznej. Nie jest, zatem możliwe potraktowanie doręczenia kopii decyzji stwierdzającej wygaśnięcie Decyzji [...], będącego odpowiedzią na wniosek K. o doręczenie ww. decyzji, jako realizacji dyspozycji art. 109 § 1 kpa, gdyż tego typu doręczenie odbywa się z urzędu jedynie stronom postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na powyższe postanowienie.
Sąd I instancji wskazał, że do postępowania, w którym jest wydawane postanowienie na podstawie art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r. poz. 243, ze zm., dalej p.t.) mają zastosowanie przepisy Kodeku postępowania administracyjnego (art. 206 ust. 1 p.t.),
Dalej WSA zaznaczył, że z treści art. 73 § 1 kpa wynika, że prawo domagania się spełnienia przez właściwy organ administracji obowiązków określonych w art. 73 § 1 i 2 kpa przysługuje podmiotowi, który ma przymiot strony i uczestnikom postępowania na prawach strony oraz podmiotowi, który nie brał w udziału w postępowaniu, niemniej interes prawny tego podmiotu nie budzi żadnych wątpliwości. Pojęcie strony, a więc podmiotu, któremu w postępowaniu administracyjnym przysługuje szczególna pozycja procesowa i związana z tym ochrona zostało określone w art. 28 kpa w myśl, którego stroną postępowania jest wyłącznie osoba, której interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, która żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.
W ocenie Sądu I instancji bezspornie status strony postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia określonej decyzji administracyjnej posiadają strony postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem tej decyzji. Jak wynika z akt sprawy skarżąca nie była stroną postępowania zakończonego wydaniem Decyzji [...], stroną tego postępowania była A. S.A. Nadto decyzja z dnia [...] października 2014 r., którą Prezes UKE stwierdził wygaśnięcie Decyzji [...] nie wywierała wpływu na sytuację prawną skarżącej, jak również nie przesądzała o jej obowiązkach bowiem Decyzja [...] dotyczyła wyłącznie kwestii obowiązków A. S.A. i wywierała wpływ jedynie na jej sytuację prawną.
WSA podzielił stanowisko organu, że skarżąca nie jest podmiotem, który nie brał w udziału w postępowaniu, niemniej interes prawny tego podmiotu nie budzi żadnych wątpliwości.
W myśl art. 31 § 1 ust. 2 kpa organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. Jak stanowi § 3 organizacja społeczna uczestniczy w postępowaniu na prawach strony.
W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. Prezes UKE utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] listopada 2014 r. odmawiające dopuszczenia skarżącej do udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji w dniu [...] października 2014 r. K. nie została, więc dopuszczona do udziału w postępowaniu w przewidziany prawem sposób. Kwestia odmiennego podejścia Prezesa UKE w innych, odrębnych postępowaniach nie ma wpływu na ocenę czy i w danej sprawie skarżąca mogłaby być uznana za stronę postępowania.
W ocenie WSA trafnym jest stanowisko Prezesa UKE, że doręczenie w dniu [...] listopada 2014 r. kopii decyzji nie miało charakteru doręczenia dokonywanego w trybie art. 109 § 1 kpa a zatem nie oznaczało faktycznego dopuszczenia skarżącej na prawach strony do udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym.
Skoro K. nie została uznana za stronę w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji stwierdzającej wygaśniecie Decyzji [...], to zasadnie organ stwierdził, że jedyna możliwość uwzględnienia wniosku o doręczenie ww. decyzji mogła nastąpić w trybie udostępnienia informacji publicznej. Doręczając kopię decyzji [...] skarżącej organ wprost wskazał, że zostało to uczynione w trybie udip.
Ostatecznie Sąd I instancji uznał, że organ wydając zaskarżone postanowienie nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skargę od powyższego wyroku złożyła K., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie jako Sądowi I instancji. Na podstawie art. 203 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej "ppsa") wniosła o zwrot poniesionych przez K. niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego.
Wyrokowi zarzuciła:
Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy
1. naruszenie art. 151 ppsa w zw. z art.7 i art. 77 § 1 i art. 107 § 1 kpa poprzez oddalenie skargi K., mimo, że Prezes UKE i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie rozważyli wszechstronnie wszystkich okoliczności sprawy w kontekście oceny, czy K. była stroną postępowania administracyjnego wszczętego w dniu 15 października 2014 r. w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia Decyzji [...] zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] października 2014 nr [...] stwierdzającej wygaśnięcie decyzji [...], i faktyczne nie odniesienie się przez Sąd w uzasadnieniu wyroku do zarzutu K. dlaczego w analogicznych sprawach prowadzonych w tym samym okresie Prezes UKE dopuszczał K. do postępowań administracyjnych i umożliwiał wgląd w akta ww. postępowań,
2. naruszenie art. 151 ppsa w zw. z art. 73 § 1 kpa oraz art. 73 § 1a kpa poprzez oddalenie skargi K., mimo, że Prezes UKE niezasadnie nie dopuścił K. do wglądu w akta postępowania administracyjnego znak [...] prowadzonego w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia Decyzji [...],
3. naruszenie art. 151 ppsa w zw. z art. 7 kpa i art. 109 § 1 kpa poprzez oddalenie skargi K., podczas gdy Prezes UKE doręczył K. Decyzję Stwierdzającą, a tym samym dopuścił K. do udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym,
4. naruszenie art. 141 § 4 ppsa, przez sporządzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadnienia nieodpowiadającego wymaganiom wskazanym w tym przepisie, w szczególności przez nieprzedstawienie własnego szczegółowego uzasadnienia w zakresie zarzutu K., że Prezes UKE w analogicznych
Uzasadnienie przedstawione argumenty na poparcie zarzutów.
Prezes UKE nie skorzystał z prawa złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ppsa. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ppsa) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny bada, bowiem jedynie legalność wyroku Sądu I instancji w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie.
W pierwszej kolejności, odnieść należy się do najdalej idącego zarzutu skargi kasacyjnej to jest zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa. Z treści tego przepisu wynika, jakie obligatoryjne elementy ma zawierać uzasadnienie wyroku. Zgodnie z art. 141 § 4 ppsa uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zatem zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie postawiony, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012; także m.in. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r. sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044).
Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu, co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, a w konsekwencji nie może on zmierzać do zarzucania błędnego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2014 r. II GSK 1096/13, LEX nr 1572587). Przepis art. 141 § 4 ppsa jest, zatem przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej normy prawnej.
W świetle powyższego, podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa nie mógł zostać uwzględniony. Wbrew twierdzeniom K., uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom przewidzianym w art. 141 § 4 ppsa, zawiera, bowiem wszystkie obligatoryjne elementy treści wymienione w tym przepisie, a zawarty w nim wywód prawny pozwala na jednoznaczne ustalenie i ocenę w toku kontroli instancyjnej tego, co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał podstawę prawną wyroku i wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia, przedstawił stan sprawy, istotę zarzutów skargi i dokonał oceny zaskarżonego postanowienia. WSA wyjaśnił w sposób wystarczający, dlaczego w rozpoznawanej sprawie uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Analiza treści ocenianego zarzutu prowadzi do wniosku, że w jego ramach K. próbuje w istocie zakwestionować prawidłowość dokonanej przez Sąd I instancji oceny, że nie mogła zostać uznana za stroną postępowania, a co za tym idzie uzyskać prawo do wglądu w aktach sprawy. Zgodzić należy się z WSA, że odmienne podejście Prezesa UKE w innych, odrębnych postępowaniach nie ma wpływu na ocenę czy i w danej sprawie K. winna być uznana za stronę postępowania. Wskazać należy, że przywoływane w skardze kasacyjnej postępowanie zakończone wydaniem decyzji Prezesa UKE z dnia [...] listopada 2014 r. w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji [...] toczyło się w innym stanie faktycznym sprawy, gdyż K. brała udział na prawach strony w postępowaniu dotyczącym jej wydania.
Tym samym organ przy jej wygaszaniu uznał za uzasadnione powiadomienie organizacji o wszczęciu postępowania w przedmiocie jej wygaszenia. Przy wydawaniu decyzji [...], K. nie uczestniczyła w postępowaniu na prawach strony dotyczącym jej wydania, zatem organ uznał, iż nie miał podstaw do stwierdzenia, że skarżąca kasacyjnie może być ze względu na swoje cele statutowe i interes społeczny zainteresowana sprawą.
Podkreślić należy, że Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu z urzędu wiadome jest, że skarga złożona przez K. na postanowienie odmawiające dopuszczenia do udziałów w postępowaniu w charakterze strony w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] października 2014 r. stwierdzającą wygaśniecie decyzji [...], została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2351/15, zaś skarga kasacyjna wniesiona przez K. od tego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt II GSK 4106/16. Stosownie do dyspozycji art. 170 ppsa orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążące. Uwzględnić należy także fakt, że postępowanie w sprawie wglądu do akt sprawy ma charakter incydentalny i zależny od postępowania głównego. Stąd też krąg stron postępowania nie ustala się odrębnie niż ten, który został ustalony na potrzeby postępowania głównego.
W świetle powyższych uwag i w sytuacji, gdy K. nie została uznana za stronę postępowania zakończonego wydaniem decyzji stwierdzającej wygaśniecie decyzji [...], zarzuty zawarte w pkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej uznać należy za niezasadne. Jeszcze raz wskazać należy, że organy oraz Sąd I instancji, w sprawie odmowy wglądu w aktach sprawy, nie były uprawnione do ustalenia odmiennego kręgu stron postępowania niż uczyniono to w postępowaniu głównym zakończonym wyżej wskazanym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2018 r.
Za niezasadny należy uznać także zarzut naruszenie art. 151 ppsa w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 109 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi K., podczas gdy Prezes UKE doręczył K. decyzję stwierdzającą wygaśnięcie decyzji [...], a tym samym dopuścił ją do udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym.
Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że decyzja z dnia [...] października 2014 r., stwierdzająca wygaśnięcie decyzji [...] z dnia [...] lutego 2007r. została w tym też dniu doręczona A. S.A. Natomiast czternastodniowy termin na złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy przez A. S.A. upływał w dniu [...] listopada 2014 r. Doręczenie K. kopii decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji z dnia [...] nastąpiło w dniu [...] listopada 2014r., a więc w okresie, gdy decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji [...] z dnia [...] lutego 2007r. była już ostateczna.
Tym samym brak jest podstaw do twierdzenia na tej podstawie, iż poprzez doręczenie powyższej decyzji K. została dopuszczona do udziału w sprawie poprzez doręczenie jej, na podstawie art. 109 § 1 k.p.a., jako stronie, kopii decyzji. Nie można również pominąć faktu, iż w dniu [...] listopada 2014r. zostało wydane postanowienie o odmowie dopuszczenia K. do udziału w sprawie, w którym stwierdzono brak podstaw do dopuszczenia K. do udziału w sprawie.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 ppsa oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.) zasądzając od skarżącej kasacyjnie na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej 240 zł, kwota ta stanowi wynagrodzenie pełnomocnika, który wziął udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i prowadził sprawę w postępowaniu przed Sądem I instancji.