Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1540/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę R. K. (dalej zwany: "skarżącym") na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 13 000 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji.
W uzasadnieniu wniosku wskazał, że nie osiąga żadnych zysków z działalności gospodarczej, którą prowadził dotychczas. Obecnie jest osobą bezrobotną, która nie posiada żadnego stałego źródła dochodu. Wyegzekwowanie kary spowoduje istotny uszczerbek finansowy dla utrzymania skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej: p.p.s.a.) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przede wszystkim należy podnieść, że przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi i wiąże się to z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Należy zauważyć, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej, zatem to na stronie ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności wskazujących na wystąpienie co najmniej jednej z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy brak wykazania przez skarżącego istnienia ustawowych przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji. Skarżący ograniczył się do twierdzeń, że wykonanie decyzji nakładającej karę pieniężną spowoduje istotny uszczerbek finansowy dla jego utrzymania. Tymczasem powołując w uzasadnieniu wniosku określone okoliczności, skarżący powinien chociażby uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza ogólne twierdzenia. I tak, na okoliczność bycia bezrobotnym skarżący nie przedstawił żadnego dowodu, jak chociażby zaświadczenia o zarejestrowaniu w charakterze bezrobotnego we właściwym urzędzie. Nie przedstawił także żadnych innych dokumentów uprawdopodobniających jego trudną sytuację materialną.
W związku z powyższym należy uznać, iż w niniejszej sprawie okoliczności podniesione przez skarżącego nie prowadzą do konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., zaś egzekucja nałożonej przez organ administracji, kary pieniężnej w wysokości 13 000 zł nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej, istnieje możliwość zwrotu wpłaconej kwoty.
Ubocznie należy stwierdzić, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd ma ponadto możliwość dokonania zmiany, w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. oraz art. 182 § 3 p.p.s.a.