Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 listopada 2018 r., sygn. akt VI Sa/Wa 1053/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. B. na decyzję Prezesa Narodowego Banku Polskiego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2018 r. nr 1/2018/1 w przedmiocie zakazu wykonywania działalności kantorowej oraz wykreślenia z rejestru.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Skarżący zaskarżając ten wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego wraz z kosztami zastępstwa procesowego wykonywanego przez profesjonalnego pełnomocnika według przepisanych;
Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. zwana dalej "p.p.s.a."), zarzucił naruszenie:
- 1. przepisów postępowania administracyjnego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 par. 1 w zw. z art. 7a. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256; dalej: "k.p.a.") poprzez uznanie, iż w istocie skarżący nie złożył organowi wymaganej dokumentacji związanej z ustaleniem osób wykonujących czynności bezpośrednio związane z działalnością kantorową na dzień rozpoczęcia działalności, podczas gdy organ na żadnym etapie nie sprecyzował o jakie dokumenty chodzi, a skarżący złożył stosowne oświadczenie oraz przedłożył dokumentację wskazaną w przepisach prawa stanowionego;
- 2. przepisów postępowania administracyjnego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 par. 1 w zw. z art. 7a. k.p.a. poprzez uznanie, iż w istocie skarżący nie wypełnił zaleceń pokontrolnych wskazanych przez organ, podczas gdy zgodnie z przepisami prawa stanowionego był zobowiązany do posiadania jednej pieczątki firmowej oraz imiennej pieczątki kasjera, natomiast dalsze wymagania związane m.in. z posiadaniem odpowiedniego systemu komputerowego, kopii transakcyjnych, o odpowiedniej strukturze formalnej, nie są wskazane w przepisach prawa dewizowego oraz innych aktach prawnych;
- 3. przepisów postępowania administracyjnego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 80 k.p.a. zw. z art. 10 k.p.a. poprzez uznanie, że decyzja organu została wydana na mocy wszystkich prawnie relewantnych dowodów, podczas gdy organ nie umożliwił skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów, żądań przed wydaniem decyzji, co spowodowało, że skarżący nie miał możliwości złożenia dowodu z zapisów monitoringu oraz zeznań świadków
- 4. przepisów prawa materialnego, tj. art. 13 i 14 ust. 1 pkt.
- 3) ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. - Prawo dewizowe (Dz. U. z 2020 r., poz. 1708) w zw. par. 4 ust. 1 pkt) 9 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 września 2004 r. w sprawie wyposażenia lokalu przeznaczonego do wykonywania działalności kantorowej oraz sposobu prowadzenia ewidencji i wydawania dowodów kupna i sprzedaży wartości dewizowych, poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie wykładni rozszerzającej w wyniku czego uznano, że skarżący odpowiednio nie dokumentował prowadzonej działalności w zakresie dokonywanych transakcji, podczas gdy przepisy prawa stanowionego odnoszą się wyłącznie do oryginałów dowodów transakcji kantorowych, lecz nie do ich kopii, a zastosowana przez organ wykładnia rozszerzająca jest sprzeczna z zasadą praworządności i legalizmu, a w konsekwencji niedopuszczalna;
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes NBP prezentując stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze.
Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Prezesa Narodowego Banku Polskiego w przedmiocie zakazu wykonywania działalności kantorowej oraz wykreślenia z rejestru działalności kantorowej stwierdził, że zaskarżona decyzja nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie wniesionej na nią skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – najogólniej rzecz ujmując – wynika, że przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne – wobec ich prawidłowości – uzasadniały przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, a w konsekwencji zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny odnośnie do zaktualizowania się przesłanek wydania decyzji o zakazie wykonywania przez stronę skarżącą działalności kantorowej oraz wykreśleniu z rejestru działalności kantorowej.
Zdaniem Sądu I instancji, organ administracji publicznej prawidłowo bowiem ustalił oraz zasadnie ocenił, że nie zapewniając możliwości zweryfikowania tego, że podejmowane w ramach prowadzonej działalności czynności kantorowe były wykonywane, jak wymaga tego art. 13 ust 1 ustawy Prawo dewizowe, przez osoby, które nie zostały skazane prawomocnie za przestępstwo skarbowe albo za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej oraz posiadające fachowe przygotowanie do wykonywania tych czynności – prowadzona ewidencja nie zawierała danych o kasjerze dokonującym konkretnej czynności, a przedsiębiorca nie dysponował jednocześnie kopiami wydawanych dowodów kupna i sprzedaży waluty – strona skarżąca nie usunęła tym samym w wyznaczonym terminie pierwotnie stwierdzonych w tym zakresie naruszeń warunków wykonywania działalności regulowanej, co uzasadniało wydania zaskarżonej decyzji.
Zarzuty skargi kasacyjnej wyznaczające, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadniają twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie wyroku Sądu I instancji, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. Innymi słowy, zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają trafności stanowiska Sądu I instancji, że kontrolowana przez ten Sąd decyzja nie jest niezgodna z prawem.
Podkreślając w punkcie wyjścia, że przedmiot postępowania (przedmiot sprawy) determinują normy prawa materialnego (w relacji, do których normy procesowe pełnią jedynie funkcję instrumentalną), które wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie i koniecznych do przeprowadzenia w nim ustaleń, albowiem to one stanowią podstawę przyznania uprawnienia, zwolnienia z obowiązku, nałożenia obowiązku, cofnięcia lub uszczuplenia uprawnień, wyznaczając tym samym zbiór koniecznych do załatwienia sprawy prawnie relewantnych faktów, trzeba stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają prawidłowości podejścia Sądu I instancji odnośnie do rozumienia przepisów prawa materialnego, których naruszenie zarzuca strona skarżąca, a w konsekwencji odnośnie do oceny prawidłowości ich zastosowania przez organ administracji w relacji do wyznaczonego tymi przepisami prawa zbioru faktów podlegających ustaleniu postępowaniu prowadzonym w sprawie zakazu wykonywania działalności kantorowej i wykreślenia z rejestru działalności kantorowej.
Z przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, który współstanowił materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji wynika, że organ prowadzący rejestr działalności regulowanej – w rozpatrywanej sprawie Prezes Narodowego Banku Polskiego, co z kolei wynika z art. 16 ust. 1 ustawy Prawo dewizowe – wydaje decyzję o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem, między innymi, gdy przedsiębiorca nie usunął naruszeń warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej w wyznaczonym przez organ terminie. Działalność kantorowa, jako działalność regulowana (art. 11 ust. 1 ustawy Prawo dewizowe), podlega bowiem kontroli wykonywanej przez Prezesa NBP, która polega na sprawdzaniu, czy przedsiębiorca wykonuje działalność kantorową zgodnie z warunkami określonymi w ustawie i przepisach szczególnych wydanych na jej podstawie (art. 33 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 przywołanej ustawy).
W tym też kontekście – co nie jest bez znaczenia z punktu widzenia oceny odnośnie do zaktualizowania się przesłanek wydania decyzji, o której mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej – przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 13 ust 1 ustawy Prawo dewizowe, czynności bezpośrednio związane z wykonywaniem działalności kantorowej mogą być wykonywane tylko przez osoby, które nie zostały skazane prawomocnie za przestępstwo skarbowe albo za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, i które posiadają fachowe przygotowanie do wykonywania tych czynności. Przepis art. 14 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 3 tej ustawy stanowi zaś, że przedsiębiorca, który wykonuje działalność kantorową, jest obowiązany zapewnić prowadzenie na bieżąco, w sposób trwały i ciągły oraz zgodny z przepisami, ewidencji wszystkich operacji powodujących zmianę stanu wartości dewizowych i waluty polskiej, a ponadto jest zobowiązany zapewnić wydawanie, w sposób zgodny z przepisami, dowodów kupna i sprzedaży, imiennych lub na okaziciela, przy każdej umowie kupna lub sprzedaży wartości dewizowych, będących przedmiotem obrotu.
Przywołana regulacja prawna, gdy uwzględnić jej treść oraz funkcje, uzasadnia twierdzenie – jakkolwiek banalnie by ono nie wybrzmiało – że tak jak upoważniony organ administracji publicznej jest uprawniony – i zrazem zobowiązany – do kontroli działalności kantorowej, tak prowadzący tą działalność przedsiębiorca jest zobowiązany do wykonywania jej w sposób zgodny z warunkami określonymi w ustawie Prawo dewizowe i przepisach szczególnych wydanych na jej podstawie.
Jeżeli tak, to za nie mniej uzasadniony należałoby uznać i ten wniosek, że w relacji do zakresu oraz przedmiotu kontroli działalności kantorowej, ocena spełniania warunków prawidłowego jej wykonywania musi być ze swej istoty osadzona na gruncie miarodajnych ustaleń, których podstawę – co należy uznać za nie mniej oczywiste – stanowią określone dowody. Siłą rzeczy – a to zważywszy na cel oraz przedmiot omawianej kontroli – źródłem ich pozyskania jest podmiot kontrolowany, a mianowicie przedsiębiorca prowadzący działalność kantorową. Tym samym, za nie mniej uzasadniony trzeba uznać i ten wniosek, że tak jak istnienie określonych i konkretnych dowodów – a więc innymi słowy dysponowanie oraz legitymowanie się nimi przez przedsiębiorcę w toku kontroli – będzie uzasadniać ocenę odnośnie do prowadzenia działalności kantorowej zgodnie z przepisami prawa, tak ich zupełny brak lub ich niekompletność lub ich nieprzydatność, będzie uzasadniać ocenę biegunowo przeciwną.
Jeżeli więc, jak wynika z przywołanych powyżej przepisów ustawy Prawo dewizowe, czynności bezpośrednio związane z wykonywaniem działalności kantorowej mogą być wykonywane tylko przez osoby, które nie zostały skazane prawomocnie za przestępstwo skarbowe albo za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, i które posiadają fachowe przygotowanie do wykonywania tych czynności, zaś przedsiębiorca wykonujący działalność kantorową, jest obowiązany zapewnić prowadzenie na bieżąco, w sposób trwały i ciągły oraz zgodny z przepisami, ewidencji wszystkich operacji powodujących zmianę stanu wartości dewizowych i waluty polskiej, a ponadto jest zobowiązany zapewnić wydawanie, w sposób zgodny z przepisami, dowodów kupna i sprzedaży, imiennych lub na okaziciela, przy każdej umowie kupna lub sprzedaży wartości dewizowych, będących przedmiotem obrotu, to brak jest podstaw, aby zasadnie może nabyło podważać trafność stanowiska Sądu I instancji, a mianowicie, że dowody na okoliczność prowadzenia omawianej działalności zgodnie z prawem muszą być wiarygodne, jednoznaczne i trwałe, a organ wykonujący kontrolę prawidłowości prowadzenia tej działalności musi mieć do nich dostęp, zaś przedsiębiorca prowadzący tą działalność jest zobowiązany posiadać takie dowody w odniesieniu do każdej czynności (transakcji/operacji) powodującej zmianę stanu wartości dewizowych i waluty polskiej (s. 11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).
Jeżeli bowiem, działalność kantorowa polega na kupnie i sprzedaży wartości dewizowych oraz pośrednictwie w ich kupnie i sprzedaży (art. 2 pkt 19 ustawy Prawo dewizowe), zaś prowadzący ją przedsiębiorca – jak wynika to z art. 14 ust. 1 pkt 1 tej ustawy – jest zobowiązany zapewnić prowadzenie na bieżąco, w sposób trwały i ciągły oraz zgodny z przepisami, ewidencji wszystkich operacji powodujących zmianę stanu wartości dewizowych i waluty polskiej, to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że wymieniona ewidencja nie może pomijać znaczenia konsekwencji wynikających z art. 13 ust. 1 przywołanej ustawy, który określa podmiotowe wymogi wykonywania czynności bezpośrednio związanych z wykonywaniem działalności kantorowej, a mianowicie – co ponownie trzeba podkreślić – czynności związanych z kupnem i sprzedażą wartości dewizowych oraz z pośrednictwem w ich kupnie i sprzedaży.
Tym samym, prowadzona ewidencja nie może nie uwzględniać potrzeby (obowiązku) odzwierciedlania w jej treści omawianego podmiotowego aspektu, skoro – jak z kolei wynika to z § 3 ust 1 rozporządzenia z dnia 24 września 2004 r. w sprawie wyposażenia lokalu przeznaczonego do wykonywania działalności kantorowej oraz sposobu prowadzenia ewidencji i wydawania dowodów kupna i sprzedaży wartości dewizowych – obejmuje ona transakcje rozliczane w kantorze, za pośrednictwem rachunków bankowych, w części w kantorze i w części za pośrednictwem rachunków bankowych, a więc innymi słowy transakcje, których przedmiotem jest kupno i sprzedaż wartości dewizowych (oraz z pośrednictwo w ich kupnie i sprzedaży), które jako bezpośrednio związane z wykonywaniem działalności kantorowej, mogą być wykonywane tylko i wyłącznie przez osoby, o których mowa w art. 13 ust. 1 ustawy Prawo dewizowe. W relacji do znaczenia konsekwencji wynikających z art. 13 ust. 1 przywołanej ustawy oraz jego funkcji, prezentowane wnioski znajdują również swoje potwierdzenie w argumencie z treści jej art. 14 ust. 1 pkt 3 oraz § 4 przywołanego rozporządzenia z dnia 24 września 2004 r. Na gruncie przywołanych przepisów prawa prawodawca nie bez powodu operuje bowiem pojęciem "dowodu kupna i sprzedaży", który dla potrzeb wiarygodnego i miarodajnego potwierdzenia spełniania wymogu określonego w art. 13 ust. 1 ustawy Prawo dewizowe, musi zawierać dane kasjera (pieczątka imienna i podpis).
W związku z tym więc, że kontrola o której mowa w art. 33 ust. 1 i ust 2 przywołanej ustawy polega na sprawdzaniu, czy przedsiębiorca wykonuje działalność kantorową zgodnie z warunkami określonymi w ustawie i przepisach szczególnych wydanych na jej podstawie, to wykonujący ją organ nie może być pozbawiony uprawnienia do sprawdzenia omawianego wymogu wykonywania działalności kantorowej – zwłaszcza, że stanowi on konieczny warunek prawidłowego jej wykonywania – a co za tym idzie formułowania oceny odnośnie do spełniania albo braku spełniania tego wymogu na podstawie ściśle określonych dowodów, a mianowicie na podstawie przywołanej ewidencji oraz na podstawie przywołanego dowodu kupna i sprzedaży wartości dewizowych, które w związku z prowadzoną działalnością oraz dla potrzeb kontroli prawidłowości jej prowadzenia jest zobowiązany posiadać przedsiębiorca wykonujący działalność kantorową. Zwłaszcza, że legitymując się nimi – o ile rzecz jasna są one, to jest ewidencja oraz dowód kupna i sprzedaży wartości dewizowych, zupełne, gdy chodzi o ich treść – wykazuje tym samym zgodność z prawem prowadzonej działalności.
Przyjęcie tezy przeciwnej – co w opozycji do stanowiska strony skarżącej prezentowanego na gruncie zarzutu opartego na podstawie z pkt 1 art. 174 p.p.s.a. trzeba podkreślić – prowadziłoby bowiem, do zniweczenia znaczenia wymogu prowadzenia działalności kantorowej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy Prawo dewizowe, a w konsekwencji – jeżeli nie przede wszystkim – do zniweczenia istoty, funkcji oraz celów kontroli prawidłowości jej prowadzenia, co z całą pewnością nie byłoby pożądane i prowadziłoby do daleko idących dysfunkcjonalności.
Z wszystkich przedstawionych powodów, zarzut naruszenia przepisów art. 13 i art. 14 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo dewizowe w związku z § 4 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia z dnia 24 września 2004 r. w sprawie wyposażenia lokalu przeznaczonego do wykonywania działalności kantorowej oraz sposobu prowadzenia ewidencji i wydawania dowodów kupna i sprzedaży wartości dewizowych przez błędną ich wykładnię, a w konsekwencji przez niewłaściwe ich zastosowanie, należało więc uznać za nieusprawiedliwiony.
Argumenty przekonujące o braku zasadności zarzutu błędnej wykładni przywołanych powyżej przepisów prawa, nie są – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – bez znaczenia dla oceny zasadności zarzutów adresowanych wobec stanu faktycznego przyjętego za podstawę wyrokowania w sprawie, a mianowicie zarzutów z pkt 1, pkt 2 oraz pkt 3 petitum skargi kasacyjnej.
Zważywszy na sposób skonstruowania tych zarzutów – których uzasadnienie eksponuje wadliwość oceny prawnej faktów ustalonych w toku prowadzonego w sprawie postępowania – trzeba przede wszystkim podnieść, że ustaleń faktycznych nie można i nie należy mylić z prawną ich oceną.
Jeżeli postępowanie administracyjne w rozpatrywanej sprawie było prowadzone w przedmiocie zakazu wykonywania działalności kantorowej oraz wykreślenia z rejestru działalności kantorowej – a to w związku z nie usunięciem przez stronę skarżącą naruszeń warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej w wyznaczonym przez organ terminie, a mianowicie naruszeń w zakresie odnoszącym się do dokumentowania działalności kantorowej w sposób korespondujący z wymogiem określnym w art. 13 ust. 1 ustawy Prawo dewizowe, a co za tym idzie w sposób umożliwiający i zapewniający możliwość kontroli jej prawidłowości z punktu widzenia zgodności z tym wymogiem – to ramy oraz zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie, a tym samym koniecznych do przeprowadzenia w tym postępowaniu ustaleń, wyznaczała norma prawna rekonstruowana z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz z art. 13 ust. 1 i art. 14 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy Prawo dewizowe.
Jeżeli zaś za fakt należałoby uznać zdarzenie, zjawisko lub sytuację, które miały miejsce, to za "fakt" w przywołanym tego słowa rozumieniu, należałoby uznać – ustalony w toku kontroli przeprowadzonej w dniach 6 – 7 listopada 2017 r. w celu sprawdzenia wykonania zaleceń pokontrolnych wystosowanych do strony po kontroli przeprowadzonej w dniach 1 – 2 czerwca 2017 r. (zob. w szczególności s. 2 – 3; s. 5; s. 7 – 8 protokołu kontroli z listopada 2017 r.) i materializujący się w zaleceniach z dnia 11 listopada 2017 r. – fakt dokumentowania przez stronę skarżącą działalności kantorowej w ten sposób, że treść ewidencji transakcji i operacji, jak i treść dowodów kupna i sprzedaży wartości dewizowych ograniczały się wyłącznie do słowa "kasjer", bez podania danych osoby (kasjera) przeprowadzającej transakcję. Inną natomiast i sporną w sprawie kwestią jest to, czy wskazany sposób dokumentowania czynności bezpośrednio związanych z wykonywaniem czynności kantorowych jest (istotną prawnie) wadą niezapewniającą możliwości kontroli działalności kantorowej z punktu widzenia jej zgodności z wymogiem określnym w art. 13 ust. 1 ustawy Prawo dewizowe, czy też nie.
To zaś stanowi ocenę formułowaną na tym etapie procesu stosowania prawa, który wiąże się z potrzebą przeprowadzenia procesu wymagającego ustalenia źródła rekonstrukcji normy prawnej, klaryfikacji znaczeń, ustalenia ich sensu normatywnego, a następnie kwalifikowania danego faktu z punktu widzenia konkretnej i adekwatnej normy prawnej oraz ustalenia konsekwencji tejże kwalifikacji.
Omawiane zarzuty kasacyjne nie mogły być więc uznane za zasadne, albowiem ustaleń faktycznych nie można i nie należy mylić z prawną ich oceną.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.