Uzasadnienie
I
Zaskarżonym skargą kasacyjną postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., odrzucił skargę W.N. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanej dalej ARiMR) z dnia [...] grudnia 2006 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. z dnia [...] stycznia 2006 r. o przyznaniu skarżącemu płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.
W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd stwierdził, że w dniu 7 lutego 2007 r. W.N. działający przez pełnomocnika – radcę prawnego złożył skargę na powyższą decyzję Prezesa ARiMR z dnia [...] grudnia 2006 r., która została odrzucona prawomocnym postanowieniem WSA w W. z dnia 30 kwietnia 2007 r. Jednocześnie w piśmie z dnia 7 lutego 2007 r. W.N. ponowił skargę na tą samą decyzję Prezesa ARiMR z dnia [...] grudnia 2006 r. w Ambasadzie RP w B. Uzasadniając odrzucenie skargi W.N. Sąd stwierdził, że stronie nie przysługuje prawo wielokrotnego składania odrębnych skarg na tę samą decyzję.
II
W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego W.N. zaskarżył powyższe postanowienie w całości domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz przeprowadzenia dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy IV SA/Wa 529/07. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 83 § 3 p.p.s.a. poprzez uznanie, że skarga złożona przez skarżącego w polskim urzędzie konsularnym w dniu 7 lutego 2007 r. została wniesiona jako ponowienie skargi złożonej w tej samej sprawie, tego samego dnia przez pełnomocnika skarżącego w polskiej placówce pocztowej oraz art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez uznanie, iż skarżącemu nie przysługuje prawo do złożenia w ustawowym terminie kolejnej skargi, mimo, iż pierwsza skarga została odrzucona.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że Sąd I instancji niewłaściwie ustalił prawo strony do wniesienia drugiej skargi. Podkreślił, że obie skargi – skarżącego i jego pełnomocnika – zostały złożone w tym samym dniu, zaś Sąd I instancji nie wskazał, w jaki sposób ustalił, że jedna ze skarg złożonych w tym samym dniu była ponowieniem drugiej, a to miało decydujący wpływ na odrzucenie skargi w tej sprawie. Zdaniem skarżącego, pismu złożonemu przez niego osobiście należy przyznać większą moc, gdyż z przepisów prawa nie wynika, które pismo – w przypadku wniesienia jednocześnie dwóch pism (przez stronę oraz jej pełnomocnika) – należy traktować, jako wniesione wcześniej, bądź różnicować ich wagę na korzyść pisma pełnomocnika.
Ponadto skarżący podniósł, że jeżeli pierwszy z wniesionych środków zaskarżenia zostanie odrzucony, strona ma możliwość wniesienia tego środka ponownie, o ile nie upłynął jeszcze czas do jego wniesienia. Skarżący zarzucił też, że Sąd I instancji orzekł w przedmiocie jego skargi na skutek ponagleń, dopiero po oddaleniu skargi kasacyjnej od postanowienia o odrzuceniu skargi złożonej przez pełnomocnika.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Na wstępie należy zauważyć, że zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę W.N. na decyzję Prezesa ARiMR z dnia [...] grudnia 2006 r. bowiem uznał, że stronie nie przysługuje prawo wielokrotnego składania odrębnych skarg na tę samą decyzję. Zdaniem Sądu I instancji, niemożliwe było ponowienie skargi przez W.N., skoro w dniu 7 lutego 2007 r. W.N. działający przez pełnomocnika – radcę prawnego złożył już skargę na powyższą decyzję Prezesa ARiMR z dnia [...] grudnia 2006 r., która to skarga została odrzucona postanowieniem WSA w W. z dnia 30 kwietnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 529/07, a skarga kasacyjna od tego postanowienia została oddalona postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2007 r., sygn. akt II GSK 266/07.
Wskazać przy tym należy, że Sąd I instancji opierając się na takim założeniu w ogóle nie badał zachowania terminu do wniesienia owej "ponowionej" skargi. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że Sąd przyjął, iż skarga jest datowana na dzień 7 lutego 2007 r., jednak w obrębie przyjętego stanu faktycznego sprawy nie poczynił ustaleń i tym samym nie przesądził daty jej wniesienia.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu zaprezentowanego w zaskarżonym postanowieniu i zauważa, że dla skuteczności rozpoznania skargi konieczne jest wniesienie jej w terminie. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że strona ustanowiła pełnomocnika – S.T. już w toku postępowania administracyjnego. Pełnomocnikowi temu została doręczona decyzja Prezesa ARiMR z dnia [...] grudnia 2006 r. w dniu 8 stycznia 2007 r. (zwrotne poświadczenie odbioru, k. 9 akt administracyjnych).
Z pisma z dnia 7 lutego 2007 r. sporządzonego przez W.N. osobiście wynika, że termin do wniesienia skargi biegł dla niego od dnia 8 stycznia 2007 r. Upływał zatem w dniu 7 lutego 2007 r. W terminie otwartym do wniesienia skargi wpłynęła do Sądu I instancji skarga skarżącego sporządzona przez jego pełnomocnika na mocy pełnomocnictwa udzielonego w dniu 15 stycznia 2007 r. Natomiast sporządzone przez skarżącego osobiście pismo nazwane skargą datowane na dzień 7 lutego 2007 r. zostało złożone w Ambasadzie RP w B. w dniu 19 lutego 2007 r. Wynika to wprost z prezentaty Ambasady znajdującej się na piśmie przewodnim W.N.
W myśl art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Skoro pismo skarżącego datowane na dzień 7 lutego 2007 r. zostało wniesione w dniu 19 lutego 2007 r., to jeżeli uznać je, tak jak chce skarżący za skargę, jej wniesienie nastąpiło z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Tym samym zupełnie bezzasadny jest zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej naruszenia przez Sąd art. 83 § 3 p.p.s.a.
Z wyłożonych powodów WSA w Warszawie był uprawniony do odrzucenia skargi, przy czym nie w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., lecz na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy sądowoadministracyjnej, gdyż skarga podlegała odrzuceniu. Zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jakkolwiek usprawiedliwiony z innych przyczyn, niż podniesione w skardze kasacyjnej, nie mógł zatem skutkować jej uwzględnieniem, gdyż jego naruszenie nie wywołało skutku, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Na marginesie tylko należy podkreślić, że nie wymagają odniesienia - jako pozostające bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy - wywody zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jakoby istniała jakakolwiek konkurencja w traktowaniu pism składanych przez skarżącego osobiście w stosunku do pism składanych przez działającego w imieniu skarżącego pełnomocnika.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 182 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.