Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 grudnia 2012 r. oddalił skargę N. S.A. w W. (zwana dalej: spółką, skarżącą) na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z 14 maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów podniesionych w postępowaniu egzekucyjnym.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Prezes UKE wystawił 21 listopada 2011 r. tytuł wykonawczy nr [...] za zobowiązania Spółki z tytułu rocznej za 2006 r. za prawo do wykorzystywania częstotliwości na podstawie pozwolenia radiowego nr [...] z dnia 29 sierpnia 2005 r.
Pismem z 6 grudnia 2011 r. strona wniosła do Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie następujące zarzuty:
- 1. tytuł wykonawczy o opisanym powyżej numerze nie spełnia wymogu określonego w art. 27 § 1 pkt 3 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954, ze zm. – dalej: u.p.e.a.) poprzez brak wskazania treści podlegającego egzekucji obowiązku, podstawy prawnej tego obowiązku oraz stwierdzenia, że obowiązek jest wymagalny;
- 2. tytuł wykonawczy nie spełnia wymogu określonego w art. 27 § 1 pkt 5 u.p.e.a. poprzez brak wskazania podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej w sytuacji, kiedy należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej;
- 3. tytuł wykonawczy nie spełnia wymogu określonego w art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a. poprzez brak wskazania podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej;
- 4. wierzyciel nie doręczył zobowiązanemu uprzednio upomnienia, o którym jest mowa w art. 15 u.p.e.a., co odpowiada podstawie zarzutu wymienionej w art. 33 pkt 7 u.p.e.a.;
- 5. wierzyciel określił egzekwowany obowiązek niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, będącego podstawą wystawionego tytułu wykonawczego - co stanowi podstawę zarzutu, o której mowa w art. 33 pkt 3 u.p.e.a.;
- 6. obowiązek wskazany w tytule wykonawczym został wykonany/nie istnieje - zarzut oparty na podstawie przewidzianej w art. 33 pkt 1 u.p.e.a.
Prezes UKE (wierzyciel) 18 stycznia 2012 r. wydał postanowienie, w którym uznał za nieuzasadnione następujące zarzuty od 1. do 5. oraz stwierdził niedopuszczalność zarzutu opartego na przepisie art. 33 pkt 1 u.p.e.a.
Po wniesieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes UKE postanowieniem z 14 maja 2012 r. utrzymał w mocy postanowienie z 18 stycznia 2012 r.
Oddalając skargę Spółki Sąd I instancji uznał, że przy określeniu w tytule wykonawczym podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku organ prawidłowo wskazał akt normatywny, z którego wynikał obowiązek uiszczania rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością i który zarazem stanowił podstawę prawną do wydania pozwolenia radiowego przyznającego prawo do wykorzystywania częstotliwości oraz samej decyzji, tj. pozwolenia radiowego, którego treść wpływa na zakres obowiązku uiszczania rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością. Oznaczało to zdaniem WSA, że na podstawie decyzji (pozwolenia radiowego) możliwe jest precyzyjne ustalenie przez zobowiązanego o wysokości opłaty, która jest egzekwowana na podstawie tytułu wykonawczego. Nie było natomiast potrzebne doprecyzowywanie tej opłaty przez Prezesa UKE. Dlatego prawidłowe było wskazanie w poz. 30 Tytułu Wykonawczego jako podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku decyzji administracyjnej. Z tych względów WSA uznał zarzut naruszenia art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. za bezzasadny.
Sąd nie podzielił również, zarzutu dotyczącego naruszenia art. 27 § 1 pkt 5) u.p.e.a., który stanowi, że tytuł wykonawczy zawiera m.in. wskazanie podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, jeżeli należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej. Sąd uznał ponadto, że nie miało miejsca uchybienie, którego dotyczył zarzut naruszenia art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a.
W dalszej części uzasadnienia Sąd odniósł się do zarzutu naruszenia dyspozycji art. 15 § 1 u.p.e.a. poprzez brak doręczenia spółce skutecznego upomnienia. Uznał, że wywołany przepis należy rozumieć w ten sposób, że w piśmie skierowanym bezpośrednio do osoby, na której spoczywa obowiązek podlegający egzekucji administracyjnej, obowiązek ten zostanie określony w taki sposób, aby wezwany mógł zastosować się do upomnienia. Wspomniał również, że skarżącej zostało doręczone 10 listopada 2011 r. upomnienie, które zawierało wezwanie do zapłaty zaległych opłat za 2006 r. Zdaniem Sądu upomnienie to umożliwiało spółce identyfikację zaległych opłat za wykorzystywanie częstotliwości uzyskanych na podstawie zezwolenia radiowego.
Następnie WSA wyjaśnił, że nietrafny był zarzut naruszenia treści art. 33 pkt 3 u.p.e.a. poprzez wadliwe przyjęcie przez organ, że określenie egzekwowanego obowiązku jest zgodne z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia. Sąd w tym zakresie przychylił się do stanowiska organu. Ponadto wbrew zarzutom skargi wierzyciel prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny nie naruszając powołanych w skardze przepisów i zasad procedury administracyjnej – art. 7, art. 77 kpa i art. 33 pkt 1 u.p.e.a. przez przyjęcie istnienia obowiązku uiszczenia zaległych rat i podstaw do prowadzenia egzekucji.
Wojewódzki Sąd administracyjny uznał również, że brak było podstaw by uwzględnić zarzut naruszenia treści art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 9 u.s.d.g. polegającego na utrzymaniu w mocy postanowienia dotyczącego sprawy rozstrzygniętej innym postanowieniem ostatecznym.
W odniesieniu do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 155 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 9 u.s.d.g. przez nieumorzenie postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy następczo okazało się, że sprawa została załatwiona innym postanowieniem ostatecznym, Sąd także ten zarzut uznał za niezasadny.
Skargę kasacyjna od wyroku z 5 grudnia 2012 r. wniosła spółka N. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- 1. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. i oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. polegającego na przyjęciu, że tytuł wykonawczy spełnia wymóg wskazania treści podlegającego egzekucji obowiązku, podstawy prawnej tego obowiązku oraz stwierdzenia, że obowiązek jest wymagalny;
- 2. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia, które nie odpowiada wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. bowiem nie pozwala ono na ustalenie i skontrolowanie toku rozumowania sądu;
- 3. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 27 § 1 pkt 5 u.p.e.a. i oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ art. 27 § 1 pkt 5 u.p.e.a. polegającego na przyjęciu, że nie jest wymagane wskazanie podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej w sytuacji, kiedy należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej;
- 4. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a. i oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a. polegającego na przyjęciu, że tytuł wykonawczy spełnia wymóg wskazania podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej;
- 5. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 15 § 1 u.p.e.a. i oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ art. 15 § 1 u.p.e.a. polegającego na uznaniu, że Netii doręczono upomnienie spełniające wymogi określone w art. 15 § 1 u.p.e.a.;
- 6. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 33 pkt 3 u.p.e.a. i oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ art. 33 pkt 3 u.p.e.a. polegającego na przyjęciu, że określenie egzekwowanego obowiązku jest zgodne z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia;
- 7. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 33 pkt 1 u.p.e.a. w związku z art. 34 § 1a u.p.e.a. i oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ art. 33 pkt 1 u.p.e.a. w związku z art. 34 § la u.p.e.a. polegającego na przyjęciu, że N. nie mogła powoływać się na zarzut wykonania/nieistnienia obowiązku bowiem zarzut ten miał być rzekomo przedmiotem innego postępowania, podczas gdy owo postępowanie dotyczyło opłat za rok 2007 oraz wniosku o rozłożenie należności na raty, w którym nie mogą być rozpatrzone zarzuty odnoszące się do wykonania/nieistnienia obowiązku;
- 8. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7 oraz art. 77 k.p.a. i oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ art. 7 oraz art. 77 k.p.a. polegającego na nierozpoznaniu istoty sprawy;
- 9. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 9 u.s.d.g. i oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 3) k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 9 u.s.d.g., polegającego na utrzymaniu w mocy postanowienia dotyczącego sprawy rozstrzygniętej innym postanowieniem ostatecznym;
- 10. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 3) k.p.a w związku z art. 155 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 9 u.s.d.g. i oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ art. 156 § 1 pkt 3) k.p.a. w związku z art. 155 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 9 u.s.d.g. polegającego na nieumorzeniu postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy następczo okazało się, że sprawa została załatwiona innym postanowieniem ostatecznym.
Z uwagi na powyższe naruszenia skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz N. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu wskazano szczegółowe argumenty na poparcie zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, tym samym zaistniały warunki do rozpoznania skarg kasacyjnych.
Spółka w swojej skardze kasacyjnej postawiła wyrokowi zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), które miało wpływ na wynik sprawy. Zarzuty kasacyjne sformułowała w 10 punktach, przy czym jeden z zarzutów obejmujący naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. odnosi się autonomicznie do działania Sądu I instancji, a pozostałe wiążą naruszenie prawa procesowego z wadliwą kontrolą, jakiej dokonał WSA w Warszawie w zakresie stosowania przez Prezesa UKE przepisów u.p.e.a. i k.p.a. Skarga kasacyjna Spółki oparta na powołanych w niej zarzutach nie ma uzasadnionych podstaw.
Spółka stwierdza, że uzasadnienie wyroku narusza treść art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem nie pozwala na ustalenie i skontrolowanie toku rozumowania przyjętego przez Sąd I instancji. Z takim zarzutem nie można się zgodzić, gdyż uzasadnienie wyroku objętego skargą kasacyjną przedstawia sposób argumentacji przyjęty przez Sąd I instancji, a to pozwala dokonać oceny poprawności stosowania prawa, a w konsekwencji dokonanej kontroli. Zatem ten zarzut skargi kasacyjnej należało uznać za nieuzasadniony.
W ocenie NSA wyrok poddany kontroli kasacyjnej nie narusza art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., gdyż Sąd I instancji prawidłowo oddalił skargę ze względu na fakt, że kontrolowane przez ten Sąd postanowienie nie narusza art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Z treści przepisu wynika, że tytuł wykonawczy ma zawierać określenie treści obowiązku podlegającego egzekucji, podstawę prawną jego istnienia oraz stwierdzenie, że ten obowiązek jest wymagalny, a dla należności pieniężnej także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki, rodzaj i ich stawkę. Analiza akt sprawy oraz uzasadnienia wyroku jednoznacznie potwierdza, że obowiązek podlegający egzekucji odnosi się do nieuiszczonych opłat z tytułu korzystania przez Spółkę z pozwolenia radiowego, a samo pozwolenie nie stanowi podstawy prawnej obowiązku, gdyż taką podstawą są właściwe przepisy prawne, które określają egzekwowany obowiązek i nie wymagają, a nawet nie dopuszczają decyzyjnego precyzowania jego zakresu.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji poprawnie ocenił, że Prezes UKE wskazał właściwe przepisy konstytuujące obowiązek objęty tytułem wykonawczym. NSA podziela w tym zakresie stanowisko WSA w Warszawie.
Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 5 u.p.e.a. polegający na oddaleniu skargi, pomimo że organ egzekucyjny nie wskazał podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności, w sytuacji gdy należność z tytułu opłat objętych egzekucją korzysta z takiego prawa. W tym zakresie NSA w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym pierwszeństwo zaspokojenia takich należności musi wynikać z przepisów szczególnych odnoszących się do takich należności. W rozpoznawanej sprawie ten rodzaj pierwszeństwa nie występuje, bo brak jest przepisów szczególnych, które regulowałyby tę materię. W żadnej mierze tego pierwszeństwa nie można wywodzić z treści art. 115 ust. 1 u.p.e.a., gdyż treść tego przepisu określa kolejność zaspokajania określonych należności, a pierwszeństwo ustalone w przepisach szczególnych może zmieniać tę kolejność.
Zatem tylko w tych przypadkach, gdy regulacja szczególna zmienia to pierwszeństwo, tytuł egzekucyjny musi takie pierwszeństwo wskazywać, więc realizować dyspozycję art. 27 § 1 pkt 5 u.p.e.a. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie występuje.
Zdaniem NSA nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a. polegający na oddaleniu skargi, w sytuacji gdy tytuł egzekucyjny nie wskazuje podstawy prawnej prowadzonej egzekucji. Tak postawiony zarzut jest chybiony, gdyż Sąd I instancji poprawnie przyjął, że wskazaniem takiej podstawy jest powołanie w tytule egzekucyjnym właściwych przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 nr 171 poz. 1800 ze zm.) art. 187 w zw. z art. 185 ust. 1 i 2, przepisów wykonawczych do ustawy określających tryb i zasady wnoszenia opłat za pozwolenia radiowe. Wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa wymaga powołania przepisów kształtujących obowiązek i ten wymóg został spełniony w tytule wykonawczym kontrolowanym przez WSA w Warszawie.
Nietrafny jest również zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a., kwestionujący oddalenie skargi, w sytuacji gdy Spółce nie doręczono upomnienia. Z akt sprawy wynika, że jest to zarzut oczywiście chybiony, gdyż Spółka otrzymała upomnienie w dniu 9 listopada 2011 r., które zwierało wezwanie do zapłaty zaległych opłat za 2006 r., a z jego treści wynika zaległość, co do której zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne.
W ocenie NSA nie zasługiwał także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 33 pkt 3 u.p.e.a. Spółka twierdzi, że wyrok WSA w Warszawie narusza prawo, bo oddala jej skargę, w sytuacji gdy doszło do wadliwego w przyjęcia, że określenie obowiązku podlegającego egzekucji jest zgodne z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia. Art. 33 pkt 3 u.p.e.a. stanowi, że podstawą zarzutu jest określenie obowiązku podlegającego egzekucji niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a. Z treści art. 3 § 1 u.p.e.a. wynika, że egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2 tej ustawy, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień lub bezpośrednio z przepisu prawa, o ile te obowiązki nie są poddane egzekucji sądowej. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji trafnie przyjmuje, że wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku nastąpiło przez odwołanie się do przepisów prawa, które nakładają obowiązek uiszczania opłat rocznych za prawo do dysponowania częstotliwościami radiowymi, a pozwolenie radiowe nie jest podstawą takiego obowiązku, ale orzeczeniem, które konkretyzuje zakres tego obowiązku, określając ciążące na Spółce opłaty skoro korzystała z określonych częstotliwości radiowych.
Zdaniem NSA w przypadku egzekucji należności pieniężnych, których wysokość jest ustalana przez przepisy prawa i one nakładają na zobowiązanego obowiązek ich uiszczenia w oznaczonym czasie, wszczęte przez Spółkę postępowanie obejmujące rozłożenie na raty tych należności musi być potraktowane jako rozpatrzenie zarzutu w odrębnym postępowaniu, a więc w warunkach wynikających z treści art. 34 § 1a u.p.e.a. W takich przypadkach brak jednoznacznego rozstrzygnięcia organu o wysokości należności uniemożliwiałby prowadzenie skutecznej egzekucji, gdyż jej wysokość byłaby nieokreślona i niepewna, ze względu na możliwe rozstrzygnięcia zapadłe w postępowaniu o rozłożenie na raty lub stwierdzeniu nadpłaty. Wynik obu postępowań ma wpływ na wysokość obliczenia należności, której dotyczy tytuł wykonawczy. Z tych powodów zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 33 pkt 1 i art. 34 § 1a u.p.e.a. nie jest zasadny.
Zupełnie chybiony jest zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 oraz 77 k.p.a., wskazujący na oddalenie skargi mimo nierozpoznanią przez organy istoty sprawy. W uzasadnieniu tego zarzutu Spółka precyzuje, że chodzi o naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez brak odniesienia się organów do argumentacji strony, a przez to niewłaściwe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. Odnosząc się do tak postawionego zarzutu NSA podkreśla, że z akt sprawy, a przede wszystkim z uzasadnień postanowień organów obu instancji w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Fakt, że argumentacja Spółki nie została uwzględniona nie oznacza automatycznie, że doszło do naruszenia przepisów prawa.
Wreszcie całkowicie nietrafne są zarzuty zaprezentowane w pkt 9 i 10 ocenianej skargi kasacyjnej. Opierają się one na założeniu, że art. 11 ust. 9 u.s.d.g. może mieć zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym. Założenie to jest błędne.
Zgodnie z art. 11 ust. 1 u.s.d.g. właściwy organ jest zobowiązany do załatwiania spraw przedsiębiorców bez zbędnej zwłoki. W myśl natomiast powołanego w omawianych zarzutach art. 11 ust. 9 tej ustawy, jeżeli organ nie rozpatrzy wniosku w terminie, uznaje się, że wydał rozstrzygnięcie zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy, chyba że przepisy ustaw odrębnych ze względu na nadrzędny interes publiczny stanowią inaczej. Według autora skargi kasacyjnej, w sytuacji gdy wierzyciel nie rozpoznał środka zaskarżenia w terminie (w tym wypadku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), to stosownie do powołanego art. 11 ust. 9 u.s.d.g. należy przyjąć, że wydał "rozstrzygnięcie zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy". Konsekwentnie do tego założenia, w ocenie skarżącej Spółki, zaskarżone postanowienie wydane w trybie art. 127 § 3 k.p.a. jest dotknięte kwalifikowaną wadą prawną, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.: Inaczej rzecz ujmując, niedotrzymanie terminu do rozpoznania środka zaskarżenia skutkowało powstaniem swoistej fikcji prawnej polegającej na wydaniu rozstrzygnięcia stwierdzającego prawidłowość stanowiska wnioskodawcy.
NSA stwierdza, że pogląd prezentowany przez Spółkę pozostaje w całkowitej sprzeczności z regulacjami zawartymi w u.p.e.a., na co trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji powołując w tym zakresie przepisy określające skutki braku stanowiska wierzyciela. Przede wszystkim jednak skarżąca Spółka nie dostrzega, że celem postępowania egzekucyjnego nie jest załatwienie sprawy przedsiębiorcy, w tym wypadku zobowiązanego, lecz doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązku.
Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a. NSA orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 490).