Uzasadnienie
Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oddalił skargę K. P. na decyzję Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmawiającą skarżącemu przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że w dniu 9 czerwca 2004 r. skarżący złożył wniosek o dopłaty bezpośrednie do upraw prowadzonych na działkach o nrew. [...]. Decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w A. Ł. przyznał skarżącemu jednolitą płatność obszarową w kwocie 915, 81 zł.
Pismem z dnia 11 października 2006 r. organ wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień w sprawie przekazania gospodarstwa. W dniu 19 października 2006 r. skarżący oświadczył, że nie był poinformowany o konieczności przeniesienia zobowiązań w związku z przeniesieniem gospodarstwa na syna za rentę strukturalną.
Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówił skarżącemu przyznania jednolitej płatności obszarowej za 2004 rok. Argumentując, że w dniu wydania decyzji skarżący nie posiadał działek objętych wnioskiem o przyznanie płatności więc nie spełniał przesłanek do ich uzyskania.
Jako podstawę rozstrzygnięcia organ podał art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz.U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.).
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o umorzenie postępowania i anulowanie spłaty kwoty 915,81 zł podnosząc, że zaistniała sytuacja nie wynika z jego celowego działania.
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone postępowanie nadzwyczajne, które zakończone zostało wydaniem przez Prezesa ARiMR decyzji nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Dyrektora OR ARiMR nr [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika BP 2
ARiMR przyznającej płatność na rok 2004. Zostało również przeprowadzone postępowanie sądowoadministracyjne, które zostało zakończone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 27 sierpnia 2009 r. (sygn. akt V SA/Wa 125/09) oddalające skargę K. P. na decyzję ARiMR nr [...].
W ocenie organu odwoławczego organ I instancji zasadnie odmówił przyznania K. P. płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2004 rok bowiem ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że nie znajdował się on w posiadaniu gospodarstwa dniu wydania decyzji.
Rozpoznający skargę K. P., Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał ją za niezasadną. Wyjaśnił, że wniosek o przyznanie płatności do posiadanych gruntów rolnych skarżący złożył w dniu 9 czerwca 2004 r. Umową darowizny zawartą w formie aktu notarialnego z dnia 15 listopada 2004 r., K. i B. małżonkowie P. darowali do majątku odrębnego synowi J. P. nieruchomości stanowiące działki o nr ew. [...] a ponadto z aktu tego wynika, że wydanie nieruchomości będącej przedmiotem darowizny do posiadania i użytkowania następcy miało miejsce już wcześniej. Biorąc pod uwagę ustalone w sprawie okoliczności, zdaniem Sądu, organ dokonał prawidłowej interpretacji przywołanych przepisów wskazując, że przepis art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach określa warunki uzyskania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, zaś przepis art. 4 ust. 1 tej ustawy dotyczy szczególnego przypadku, gdy płatność zostaje przyznana innemu podmiotowi niż ten, który złożył wniosek pomocowy.
Sąd I instancji przywołał art. 2 ust. 2 ustawy o płatnościach, w myśl którego warunkiem uzyskania płatności jest posiadanie przez producenta rolnego dziatek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami. Z kolei stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o płatnościach, w przypadku gdy w okresie od złożenia wniosku o przyznanie płatności do dnia wydania decyzji przez właściwy organ, nastąpi przeniesienie posiadania gospodarstwa rolnego na rzecz innego producenta rolnego w wyniku umowy sprzedaży, dzierżawy lub innej umowy, płatność przysługuje temu producentowi, jeżeli spełnia on warunki do jej przyznania.
Biorąc pod uwagę powyżej wymienione przepisy Sąd uznał, że organ słusznie przyjął, że z przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o płatnościach wynika nie tylko uprawnienie nowego posiadacza gruntów rolnych do uzyskania płatności ale również wynika jednoznaczne określenie podmiotu uprawnionego do płatności w sytuacji, gdy gospodarstwo rolne
Sygn. akt II GSK 601/11 zostaje przekazane w okresie między złożeniem wniosku a wydaniem decyzji. Przepis ten, jak stwierdził Sąd, równocześnie stoi na przeszkodzie przyznaniu płatności bezpośrednich temu kto złożył wniosek pomocowy, jeżeli przekaże on gospodarstwo objęte wnioskiem przed rozstrzygnięciem o płatnościach, tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie.
W skardze kasacyjnej wniesionej na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) podniesiony został zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi, mimo że skarga była zasadna - w wyniku bezzasadnego uznania, że w postępowaniu administracyjnym strona przeciwna (dalej ARiMR w Ł.) nie dopuściła się naruszenia art. 9 k.p.a. polegającego na zaakceptowaniu braku informowania przez organ pierwszej instancji K. P. o niekorzystnych dla niego skutkach prawnych zawarcia z synem J. P. umowy darowizny gospodarstwa rolnego przed wydaniem przez organ pierwszej instancji decyzji w przedmiocie przyznania płatności za 2004 rok oraz niepoinformowanie o konieczności złożenia przez J. P. wniosku w trybie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz.U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.).
W skardze kasacyjnej podniesiony został również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi, mimo że skarga była zasadna - w wyniku bezzasadnego uznania, że w postępowaniu administracyjnym organy obu instancji nie dopuściły się naruszenia art. 8 k.p.a. polegającego na prowadzeniu postępowania w sposób, który nie pogłębia zaufania do organów Państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli.
Trzeci zarzut kasacyjny został sformułowany jako naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi, mimo że skarga była zasadna - w wyniku bezzasadnego uznania, że w postępowaniu administracyjnym ARiMR w Ł. nie dopuściła się naruszenia art. 7 k.p.a. polegającego na braku wszechstronnego wyjaśnienia istotnej okoliczności sprawy a mianowicie czy K. P. został należycie poinformowany o okolicznościach faktycznych i prawnych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
Wskazując na powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej zawarto wniosek o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Ł. oraz o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw a ponadto Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził przesłanek nieważności postępowania. Z tych też powodów skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. sformułowany został zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 9 k.p.a.
Powyższy zarzut autor skargi kasacyjnej opiera na twierdzeniu, że Sąd I instancji nie zbadał czy organ nie dopuścił się naruszenia art. 9 k.p.a.
Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że jest on nietrafny. Podkreślić należy, że składając wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich skarżący złożył oświadczenie, że znane są mu zasady przyznawania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych a także, że zobowiązuje się do niezwłocznego informowania na piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o każdym fakcie, który miał wpływ na nienależne przyznanie płatności bezpośrednich a także o każdej zmianie w okresie od dnia złożenia wniosku do dnia przyznania płatności, a w szczególności jeżeli zmiana dotyczy: wykorzystywania gruntów rolnych, wielkości powierzchni upraw, przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego na rzecz innego producenta rolnego.
Z powyższego wynika, że to skarżący był zobowiązany zawiadomić organ o fakcie przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego niezwłocznie po dokonaniu tej czynności.
Dodatkowo według oświadczenia złożonego we wniosku skarżący znał zasady przyznawania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, zatem należy uznać, że wiedział, iż stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz.U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.) warunkiem przyznania płatności jest posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych.
Niezwłoczne powiadomienie organu o przeniesieniu posiadania gospodarstwa rolnego przez skarżącego na innego producenta - na piśmie, jak do tego zobowiązał się skarżący - stosownie do art. 4 ust. 1 omawianej ustawy tworzyłoby uprawnienie dla nowego posiadacza gruntów rolnych do uzyskania płatności.
Jednakże to zagadnienie nie jest przedmiotem niniejszej sprawy, gdyż jej istotą jest ustalenie czy w dacie wydania decyzji o płatnościach bezpośrednich skarżący był posiadaczem gruntów rolnych, w stosunku do których ubiegał się o płatności.
Z niespornych ustaleń dokonanych w sprawie wynika, że nie gdyż w dniu 15 listopada 2004 r. skarżący i jego małżonka darowali gospodarstwo rolne synowi.
W ramach podniesionych zarzutów autor skargi kasacyjnej wskazuje na naruszenie przez organy również art. 8 i 7 k.p.a. podnosząc, że oddalenie skargi przez Sąd I instancji mimo naruszenia tych przepisów przez organy stanowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Zarzuty te należy uznać za niezasadne gdyż okoliczność, iż skarżący nie posiadał działek rolnych stanowi zasadniczą przeszkodę do uzyskania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych i to niezależnie od tego czy zbywając grunty rolne skarżący miał świadomość negatywnych skutków tego działania.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
[pic] [pic]