Uzasadnienie
Wyrokiem z 2 marca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1886/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. T. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z [...] czerwca 2008 r., którą utrzymano w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji w W. z [...] grudnia 2007 r., w zakresie nałożenia na podstawie art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 2 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 874 ze zm.) kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł, za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku K. T. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wniosek motywował tym, że jako osoba fizyczna prowadzi jednoosobowo działalność gospodarczą, a jego zarobki oscylują w granicach 2.000 zł netto miesięcznie. Uiszczenie kary w wysokości prawie półrocznych zarobków oznacza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jakim będzie m.in. prawdopodobne bankructwo wnioskodawcy.
Wezwany do uprawdopodobnienia, że zapłata kary pieniężnej w kwocie 15.000 zł spowoduje utratę płynności finansowej przedsiębiorstwa oraz narazi wnioskodawcę i jego rodzinę na brak zaspokojenia podstawowych potrzeb, K. T. wyjaśnił, że zapłata kary 15.000 zł spowoduje trudne do odwrócenia skutki finansowe oraz narazi jego rodzinę na brak zaspokojenia podstawowych potrzeb. Podniósł, że z zestawienia przychodów i wydatków, opracowanego na podstawie podatkowej księgi przychodów i rozchodów przedsiębiorstwa skarżącego wynika, że w ciągu ostatnich [...] miesięcy dochód netto osiągany z prowadzonej działalności gospodarczej nie przekroczył kwoty [...]zł. Na poparcie powyższych twierdzeń przedłożył m.in. zestawienie dochodów uzyskanych od stycznia do lipca 2009 r., kserokopię podatkowej księgi przychodów i rozchodów firmy "T." K. T., kserokopie deklaracji dla podatku od towarów i usług (VAT-7) za pierwsze półrocze 2009 r. oraz rachunki za energię elektryczną, telefon oraz koszty zarządu nieruchomością, w której prowadzi działalność gospodarczą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W postępowaniu wszczętym na skutek skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.; v. uchwała 7 sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07). Wobec powyższego, strona uprawniona była do złożenia w skardze kasacyjnej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jednakże, stosownie do art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu skargi sądowi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawa nie precyzuje pozytywnych przesłanek, uzasadniających możliwość wstrzymania wykonania decyzji. Sąd może wydać takie postanowienie tylko na wniosek skarżącego, w którego interesie leży wskazanie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Do sądu należy zaś dokonanie oceny, czy wskazane przez stronę okoliczności są wystarczające do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, a zatem czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine ustawy wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia ("zachodzi niebezpieczeństwo"), czyli sytuacji, iż można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu lub czynności. (por. J. Borkowski – Wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu kasacyjnym – "Monitor Prawniczy" 2006, nr 14, s. 677).
Wniosek w niniejszej sprawie dotyczy decyzji organu, którą nałożono na K. T. obowiązek zapłaty kary w wysokości 15.000 zł. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wnioskodawca wykazał oraz należycie uprawdopodobnił, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania decyzji. Dane wynikające z przedstawionych dokumentów oraz oświadczeń strony znajdują oparcie w całości zgromadzonego materiału dowodowego.
Na marginesie należy zauważyć, że już na etapie postępowania administracyjnego (odwołanie z [...] grudnia 2007 r. - k. [...] akt adm.) skarżący wnosił o wstrzymanie wykonania decyzji decyzji organu I instancji z uwagi na to, iż zapłata kary pieniężnej stanowić będzie dla niego i budżetu jego rodziny znaczny wydatek. Również w skardze do Sądu pierwszej instancji K. T. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Stołecznego Policji z [...] czerwca 2008 r. podnosząc, iż zapłata kary, która wielokrotnie przewyższa kwotę miesięcznych przychodów skarżącego, spowoduje dla niego szkodę o trudnych do odwrócenia skutkach - głównie natury materialnej.
Należy przy tym zaznaczyć, że wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie łączy się w każdym wypadku z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub z trudnymi do odwrócenia skutkami, lecz zależy od okoliczności sprawy, takich jak wysokość kwoty, której dotyczy decyzja, i stopień prawdopodobieństwa ewentualnego otrzymania zwrotu uiszczonej kwoty.
Oceniając wynikający z jej wysokości stopień dolegliwości nałożonej kary pieniężnej, w świetle rzeczywistych możliwości finansowych skarżącego, należy się zgodzić, że wykonanie decyzji stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, poprzez długotrwałe i istotne pogorszenie sytuacji finansowej wnioskodawcy oraz jego rodziny.
Spełnione zatem zostały przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.