Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 1 czerwca 2021 r., sygn. VI SA/Wa 2611/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie), po rozpoznaniu skargi W. G. (dalej zwanego: skarżącym lub stroną) na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: GDDKiA) z dnia 21 września 2020 r. nr O.KR.Z-3.4341.16.10.2019.jp.10, w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, w wysokości 1 394 zł, oddalił skargę.
W stanie faktycznym sprawy GDDKiA, decyzją z 5 listopada 2019 r., nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1 918,80 zł z tytułu samowolnego zajęcia pasa drogowego drogi krajowej Nr [...] R. Z. – N. T. – Z. od km 32+486 do km 32+501 strona lewa w m. B. D., poprzez wykonanie okapu budynku bez zgody zarządcy.
Jednocześnie organ stwierdził, że zgodnie z art. 36 art. ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 460 ze zm., zwanej dalej u.d.p.) samowolnie naruszony pas drogi krajowej nr [...] należy w trybie natychmiastowym przywrócić do stanu poprzedniego, poprzez likwidację okapu w pasie drogi krajowej.
Ustalono, że w terminie od 16 sierpnia 2019 r. do 5 listopada 2019 r. włącznie, obszar pasa drogowego zajęty był przez okap budynku przy działce ew. nr [...]. Powierzchnia zajęcia wynosiła 2,34 m2, a czas zajęcia 82 dni.
Odnosząc się do wyjaśnień skarżącego w zakresie tego, że w przedmiotowym postępowaniu zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 38 w zw. z art. 34 u.d.p. organ stwierdził, iż budynek, o którym mowa w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie jest budynkiem istniejącym, który został wyremontowany, ale obiektem powstałym samowolnie, po rozbiórce istniejącego budynku gospodarczego.
Skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zaznaczył, że nie kwestionuje zajęcia przez siebie pasa drogowego, jednakże wskazuje na wcześniejsze istnienie okapu, co potwierdza treść uzgodnienia z 30 stycznia 2019 r.
W piśmie procesowym z 17 czerwca 2020 r. skarżący stwierdził między innymi, że powierzchnia terenu zajmowana przez okap, nie zmieniła się blisko od 30 lat i przez ten okres fakt ten nie był podnoszony przez organ.
GDDKiA, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, zaskarżoną decyzją z 21 września 2020 r., nr O.KR.Z-3.4341.16.10.2019.jp.10, uchylił w całości swoją decyzję z 5 listopada 2019 r., nr O.KR.Z-13.4241.1.2.2019.bi.4, naliczającą karę pieniężną z tytułu samowolnego zajęcia pasa drogowego drogi krajowej nr [...] R. Z. – N. T. – Z. od km 32+486 do km 32+501 strona lewa w m. B. D. poprzez wykonanie okapu budynku bez zgody zarządcy i nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1 394,00 zł z tytułu zajęcia pasa drogowego drogi krajowej nr [...] R. Z.-N. T. – Z. poprzez wykonanie bez zgody zarządcy w km od 32+486 do 32+501 stroną lewą na działce nr [...] w m. B. D. okapu budynku przy działce ew. nr [...] o powierzchni w pasie drogowym 1,70 m2 w okresie od dnia 16 sierpnia 2019 r. do dnia 5 listopada 2019 r. włącznie - to jest za 82 dni.
Organ podkreślił, że dysponował dwiema opiniami ustalającymi granice działki nr [...]. Na jego zlecenie uprawniony geodeta opracował operat geodezyjny. Został on wykonany w oparciu o materiały geodezyjno-kartograficzne, pozyskane w formie elektronicznej ze Starostwa Tatrzańskiego. Pomiar wykonany w terenie 9 sierpnia 2019 r. jednoznacznie wskazał, iż okap jednego z budynków zlokalizowanych przy działce nr [...] w m. B. D., częściowo narusza granice pasa drogowego [...] stanowiącego działkę nr [...]. Powierzchnia przedmiotowego zajęcia pasa drogowego została wskazana jako 2,34 m2.
Powierzchnia zajęcia pasa drogowego była kwestionowana przez skarżącego, dlatego też organ podjął dalsze czynności wyjaśniające. Starosta Tatrzański wskazał, że 18 lipca 2019 r. geodeta uprawniony mgr inż. M. Sz. dokonał czynności ustalenia przebiegu granic działki ewidencyjnej nr [...] na odcinkach graniczących z działkami ewidencyjnymi nr [...], [...] i [...], położonych w obrębie B. D.. Wynikiem w/w prac geodezyjnych jest operat techniczny, który został wpisany do ewidencji materiałów zasobu.
Zgodnie z informacją zawartą w powyższym operacie technicznym dane określające nowo ustalone odcinki graniczne działki ewid. nr [...] z działkami ewid. Nr [...] i [...] są zgodne z operatem ewidencji gruntów i budynków, w związku z powyższym brak jest podstaw jego aktualizacji. W wyniku w/w czynności ustalenia przebiegu granic, zmianie uległ jedynie odcinek graniczny działek ewidencyjnych nr [...] i [...] w dacie przyjęcia operatu technicznego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.
Organ mając na uwadze dwa operaty techniczne wykonane niezależnie przez dwóch uprawnionych geodetów przyjął za podstawę wymierzenia kary pieniężnej powierzchnię bardziej korzystną dla strony. Uznał zatem, że powierzchnia zajęcia pasa drogowego wynosi 1,7 m2.
Tym samym, powołując treść przepisów art. 40 ust. 4 u.d.p. oraz § 2 pkt 5) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 18 lipca 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (tj; Dz.U. z 2014 r. poz. 1608), która to opłata wynosi ona 1,0 zł za zajęcie 1m2 pozostałych elementów pasa drogowego, mając na względzie powierzchnię zajętego pasa drogowego oraz niekwestionowany przez stronę okres zajęcia, organ naliczył karę pieniężną w wysokości 1 394 złotych.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 36 u.d.p. GDDKiA stwierdził, że słusznym jest wezwanie do przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego, nawet w świetle prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego postępowania o rozbiórce obiektu, którego elementem jest przedmiotowy okap. Rozstrzygnięcie bowiem organu budowlanego, w przedmiocie legalności budynku, nie zwalnia inwestora z obowiązku posiadania zezwolenia na lokalizację, a następnie dokonanie umieszczenia okapu w pasie drogowym drogi krajowej.
W odpowiedzi na skargę organ zaznaczył, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym Targu wydał nieprawomocny nakaz rozbiórki obiektu, o którym mowa w okolicznościach przedmiotowej sprawy.
WSA w Warszawie po rozpoznaniu skargi strony na decyzję GDDKiA z 21 września 2020 r., wyrokiem z dnia 1 czerwca 2021,oddalił skargę.
W uzasadnieniu wydanego w sprawie wyroku Sąd stwierdził, że art. 39 ust. 1 u.d.p. wynika generalny zakaz dokonywania w pasie drogowym jakichkolwiek czynności niesłużących funkcjonalnie drodze i urządzeniom z nią związanym, a mogących powodować zniszczenie drogi czy zmniejszenie jej trwałości lub mogących zagrozić bezpieczeństwu ruchu drogowego. Powołany przepis przykładowo wymienia rodzaje działań zabronionych w pasie drogowym, w tym zakaz lokalizowania obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. W art. 39 ust. 3 u.d.p. ustawodawca dopuścił lokalizowanie takich obiektów w pasie drogowym tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wyłącznie za zezwoleniem zarządcy drogi. Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydawanego w formie decyzji administracyjnej.
W myśl art. 40 ust. 2 powołanej ustawy zezwolenia takiego wymaga: prowadzenie robót w pasie drogowym (pkt 1), umieszczanie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (pkt 2), umieszczanie w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (pkt 3), a także zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3 (pkt 4). Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę, o czym stanowi art. 40 ust. 3 u.d.p..
Na tle omawianej regulacji zasadą jest więc, że zajęcie pasa drogowego wymaga zezwolenia i podlega opłacie. Zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia albo niezgodnie z określonymi w nim warunkami skutkuje wymierzeniem przez zarządcę drogi administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. Zgodnie bowiem z tym przepisem za zajęcie pasa drogowego zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty, która byłaby należna, gdyby zajęcie stanowiło realizację zezwolenia (art. 40 ust. 4 i 6 u.d.p.). Opłata ta stanowi rezultat mnożenia powierzchni zajętego pasa drogowego oraz obowiązujących lokalnie stawek w tym zakresie.
Pas drogowy stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (art. 4 pkt 1 u.d.p.). Odpowiedzialność administracyjna za bezprawne zajęcie pasa drogowego jest zobiektywizowana (niezależna od winy sprawcy). Ustawową przesłanką nałożenia kary pieniężnej jest bowiem faktyczne zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia (wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2017 r., II GSK 4486/16, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Realizacja deliktu administracyjnego "zajęcie pasa drogowego" następuje w sytuacji (i z momentem) faktycznego zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia lub wbrew określonym w nim warunkom. Stanowi to kwestię faktu, a nie prawa. Istotne jest więc przeprowadzenie niebudzących żadnych wątpliwości ustaleń co do tego, kto i w jakim zakresie, gdy chodzi o powierzchnię oraz okres, dokonał zajęcia pasa drogowego.
Okolicznościami istotnymi w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia są: ustalenie faktu zajęcia pasa drogowego przez dany obiekt, podmiotu który dokonał zajęcia, braku stosownego zezwolenia oraz powierzchni zajętego pasa i liczby dni zajmowania pasa bez zezwolenia. Okoliczności te zostały ustalone przez organ w niniejszej sprawie, zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.), zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 K.p.a.), zasadą informowania stron (art. 9 K.p.a.) i z zasadą szybkości i ograniczonego formalizmu postępowania (art. 12 K.p.a.) (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z 15 października 2019 r. sygn. akt II GSK 807/19).
Sąd podkreślił przy tym, że podstawowym zadaniem organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest ustalenie w sposób prawidłowy i niewątpliwy, czy i w jakim okresie dany obiekt zajmował pas drogowy bez zezwolenia oraz określenie powierzchni spornego zajęcia.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci operatu geodezyjnego wykonanego na zlecenie organu wynika, że powierzchnia zajęcia pasa drogowego dz. nr [...] w m. B. D. przez okap stanowiący element budynku przy działce nr [...] wynosi 2,34m2. Natomiast powierzchnia zajęcia pasa drogowego wyliczona przez geodetę działającego na zlecenie skarżącego wynosi 1,7m2. Przy czym obydwa operaty szacunkowe wskazują na ten sam przebieg granicy. Także liczba dni zajmowania pasa bez zezwolenia nie była podważana przez skarżącego.
W związku z powyższym Sąd stwierdził, że materiał dowodowy uprawniał organ do uznania, że ustalenia poczynione przez organ zostały przeprowadzone w sposób pełny i prawidłowy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, zarówno operat szacunkowy sporządzony na zlecenie organu, jak i sporządzony na zlecenie skarżącego potwierdzają zajęcia pasa drogowego przez okap budynku bez zezwolenia zarządcy drogi. Załączone do akt operaty wskazują wprawdzie na wyliczenie różnych powierzchni zajęcia spornego pasa drogowego, ale organ, zdaniem Sądu, słusznie uwzględniając interes strony, przyjął korzystniejszą dla strony, czyli mniejszą powierzchnię do obliczenia zajęcia.
Sąd stwierdził również, że niezasadny jest także zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 38 ust. 1 u.d.p., poprzez jego niezastosowanie. Zgodnie z tym przepisem, istniejące w pasie drogowym obiekty budowlane i urządzenia niezwiązane z gospodarką drogową lub obsługą ruchu, które nie powodują zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego i nie zakłócają wykonywania zadań zarządu drogi, mogą pozostać w dotychczasowym stanie. Skarżący nie może powoływać się na uregulowania z art. 38 u.d.p. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że powyższy przepis znajduje zastosowanie w przypadku obiektów i urządzeń położonych w pasie drogowym w chwili wejścia w życie u.d.p, a więc umieszczonych w granicach pasa drogowego przed 1 października 1985 r. oraz do obiektów i urządzeń, które znalazły się w pasie drogowym na skutek zmian w planach zagospodarowania przestrzennego i wynikającego z tych zmian nowego przebiegu granic pasa drogowego Żadna z powyższych sytuacji nie miała miejsca w niniejszej sprawie, w związku z czym w jej okolicznościach nie miał zastosowania art. 38 ust. 1 u.d.p.
Co więcej, ze zdjęć wykonanych podczas objazdu drogi krajowej nr [...] załączonych do akt sprawy, jasno wynika, że jest to budynek nowy. Kwestię tę organ w sposób precyzyjny wyjaśnił, wskazując, że skarżący wnioskiem z 19 stycznia 2019 r. (data wpływu 23 stycznia 2019 r.) poinformował zarządcę drogi o planowanych robotach remontowych, wskazując, że obejmą one wymianę pokrycia dachowego, zużytych elementów konstrukcji dachu, wykończenia wewnętrznego i zewnętrznego, wyeksploatowanych elementów konstrukcji ścian i stropów oraz docieplenia i izolacji.
Skarżący otrzymał zgodę na remont budynku (pismo z 31 stycznia 2019 r.), a nie na jego zburzenie i wybudowanie nowego. Dlatego też w sprawie niniejszej nie mógł być zastosowany przez organ, wbrew żądaniu strony, przepis art. 38 ust. 1 u.d.p.
Sąd stwierdził, że dowody zgromadzone w sprawie nie budzą wątpliwości, a argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organy mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. Organy nie uchybiły przy tym zasadzie pogłębiania zaufania strony do władzy publicznej. Ponadto, uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I instancji, spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a.
Organy obu instancji, przy prawidłowo ustalonych okolicznościach zajęcia przez skarżącego pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, prawidłowo również zastosowały prawo materialne, którego skutkowało konsekwencją w postaci nałożenia kary pieniężnej w obliczonej, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wysokości.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z 1 czerwca 2021 r., sygn. VI SA/Wa 2611/20 wniósł skarżący, zaskarżając ten wyrok w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259).w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez przyjęcie (przez Sąd I instancji), że organ dokonał wszechstronnego, rzetelnego oraz pełnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie, a w konsekwencji oddalenie skargi, podczas gdy materiał dowodowy nie został zebrany i rozważony w sposób wyczerpujący, co winno prowadzić do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji GDDKiA,
- II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- - art. 38 ust. 1 u.d.p. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, kiedy wykonanie nowego pokrycia dachowego nie spowodowało zmiany lokalizacji okapu, który istnieje w tym miejscu od czasu sprzed wejścia w życie u.d.p.,
- - art. 40 ust. 12 pkt 1 w z. z art. 40 ust. 2 pkt 4 u.d.p. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, kiedy nie zostały spełnione przesłanki do ich zastosowania i wymierzenia kary za zajęcie pasa drogowego.
W związku z powyższym skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, a także zasądzenie na swoją rzecz od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez adwokata.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że rozbudowywany budynek istnieje od 30 lat, a wyniku rozbudowy odległość budynku od krawędzi jezdni nie zmieniła się. Przeciwne twierdzenia organu w tym zakresie nie odpowiadają prawdzie.
Położenia nie zmienił także okap, o którym mowa w okolicznościach niniejszej sprawy.
Skarżący podkreślił, że w momencie rozbudowy budynku nie miał wiedzy, że okap znajduje się w pasie drogowym. To zostało stwierdzone dopiero w momencie wytyczania pasa drogowego.
W skardze kasacyjnej nadmieniono, że pismem z 31 stycznia 2019 r. GDDKiA uzgodniła możliwość wykonania robót budowlanych, a z załączonej mapy sytuacyjno-wysokościowej wynikało, że okap był zlokalizowany poza pasem drogowym i stan taki organ przyjął za prawdziwy.
Końcowo skarżący kasacyjnie zaznaczył, że okap nie jest elementem budynku, którego wykonanie wymaga pozwolenia na budowę. Pozwolenia nie wymagała także jego przebudowa.
Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, dla ustalenia przebiegu granicy działki z granicą pasa drogowego winno przeprowadzić się rozgraniczenie, zwłaszcza że zachodzi rozbieżność, co do przebiegu granicy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.
W myśl przytoczonej wyżej regulacji granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny zakreślają, co do zasady, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, zdefiniowane poprzez wskazanie przez jej autora konkretnych jednostek redakcyjnych przepisów, które zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną zostały naruszone, a także oparte na tych przepisach twierdzenia skarżącego kasacyjnie, odnoszące się do mających jego zdaniem uchybień przepisom prawa materialnego czy procesowego.
W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie, kwestionując zgodność z prawem zaskarżonego wyroku podniósł zarówno zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć, jego zdaniem, wpływ na wynik sprawy, jak również zarzuty odnoszące się do naruszenia prawa materialnego. W ramach uzasadnienia swojej skargi, w odniesieniu do podnoszonego przez siebie uchybienia przepisom prawa procesowego, którego następstwem, w jego ocenie, było niezasadne przyjęcie prawidłowości dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wskazał na okoliczności odnoszące się zarówno do usytuowania spornego okapu, jak również jego istnienia jeszcze przed wejściem w życie u.d.p., a także remontem czy przebudową budynku, przy którym okap się znajduje.
Odnosząc się do tej problematyki stwierdzić należy, że Sąd I instancji, wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, nie dopuścił się naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że nie uwzględniając skargi WSA w Warszawie bezpodstawnie uznał, iż przeprowadzone w sprawie postępowanie wyjaśniające było rzetelne, wszechstronne i pełne, a jego materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący.
Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku dokonał właściwej analizy dochowania przez organ wymogów proceduralnych, wynikających z regulacji K.p.a., w szczególności art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., naruszenie których, w związku z oddaleniem skargi, zarzucono w skardze kasacyjnej. W tym zakresie zasadnie uznał za prawidłowe ustalenia odnośnie samego faktu zajęcia części pasa drogowego przez skarżącego, jego powierzchni, w zakresie której, wobec wątpliwości w tym przedmiocie, organ przyjął mniejszą powierzchnię, z korzyścią dla skarżącego, a także faktu zamontowania okapu, już w okresie obowiązywania u.d.p.
Podważając tego rodzaju stanowisko skarżący nie wskazał w sposób wiarygodny i przekonujący żadnych okoliczności, w świetle których można by było podać je w wątpliwość. Przytaczane przez niego argumenty są niespójne, a powołując się na nie ich autor nie jest konsekwentny.
I tak w tym względzie zauważyć należy, że w trakcie postępowania administracyjnego skarżący kasacyjnie przyznawał, że doszło do zajęcia przez niego fragmentu pasa drogowego, wskazując przy tym, iż sporną jest jedynie powierzchnia zajętego fragmentu. Powoływał się przy tym na operat szacunkowy, sporządzony na jego zlecenie przez uprawnionego geodetę, którego wyliczenia, co do powierzchni zajętego pasa drogowego zostały przez organ zaakceptowane (w tym wypadku podkreślenia wymaga, że w obu operatach przebieg granicy pasa drogowego był identyczny). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zaznaczył natomiast iż nie miał świadomości, że okap zlokalizowany jest w pasie drogowym, a ustalenie powierzchni zajęcia tego pasa wymaga przeprowadzenia rozgraniczenia.
W związku z tym twierdzenia odnośnie nierzetelnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w związku z przebiegiem granicy, nie zasługują na uwzględnienie. WSA w Warszawie zasadnie uznał, że przeprowadzone w sprawie postępowanie było pełne i rzetelne, gdyż prowadzący je organ ustosunkował się do spornych kwestii, odnosząc się do twierdzeń skarżącego i przedkładanych przez niego dowodów. Chodzi tu także o operat techniczny, którego wnioski zostały uwzględnione.
Niezależnie od zagadnienia związanego z przebiegiem granicy, naruszenia wskazanych postępowania wyżej przepisów postępowania skarżący kasacyjnie upatruje również w nieprzyjęciu przez Sąd tego, że sporny obiekt istnieje w tym samym miejscu od wielu lat, tj. że został tam zlokalizowany przed wejściem w życie u.d.p., a jego remont, uzgodniony z organem, nie może być przeczyć tym faktom.
W tymże aspekcie również należy stwierdzić, że brak jest podstaw do przyjęcia naruszenia przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. w związku z zaakceptowaniem ustaleń, co do czasokresu istnienia obiektu.
Na podstawie wniosków płynących ze zgormadzonego materiału dowodowego stwierdzenie odnośnie tego, że sporny okap nie był obiektem istniejącym przed wejściem w życie przepisów u.d.p. było uprawnione, zwłaszcza że skarżący nie przedstawił wiarygodnych argumentów, na podstawie których możliwe byłoby podważenie tego rodzaju wniosku.
Przedstawiane przez skarżącego kasacyjnie argumenty, mające przeczyć opisanym wyżej ustaleniom są gołosłowne i niespójne. Wskazując na niezasadność stanowiska Sądu podkreślił on, że budynek, do którego zamontowany jest okap, istniej od wielu lat, a w 2019 r. został jedynie wyremontowany. W odniesieniu zaś do przeprowadzonych w 2019 r. prac zamiennie posługuje się pojęciem remontu bądź rozbudowy/przebudowy budynku, co już samo w sobie rodzi uzasadnione wątpliwości, co do rodzaju przeprowadzonych przez niego prac.
Poza tym stwierdzić należy, że dysponując zgromadzoną w aktach administracyjnych sprawy dokumentacją fotograficzną, z której wynika, że mamy do czynienia z nowym obiektem, jak również wiedzą odnośnie prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego postępowania w przedmiocie rozbiórki budynku (w ramach którego wydano nieostateczną decyzję w przedmiocie rozbiórki), Sąd nie miał podstaw do zakwestionowania stanowiska organu w tym zakresie, jako zrealizowanych z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a.
Uzasadnienia dla podważenia tego rodzaju oceny nie dostarczył również skarżący, który istnienia budynku przed 1985 r., w formie i kształcie w jakiej obecnie się on znajduje, nie udokumentował w wiarygodny i przekonujący sposób. W tym zakresie ograniczył się on bowiem do gołosłownych stwierdzeń, w świetle których nie sposób uznać zasadności jego stanowiska.
Za takie nie można uznać bowiem faktu uzyskania zezwolenia na remont budynku, jako że w niniejszym przypadku istotny jest faktyczny zakres zrealizowanych prac, nie zaś ich formalny aspekt.
Choć okap zlokalizowany w pasie drogowym nie jest elementem budynku, na którego wykonanie niezbędne jest pozwolenie na budowę, to jednak nie można uznać, że dokonując rozbiórki istniejącego budynku i wybudowania go na nowo, jak przyjęto w sprawie, okap pozostał w swoim pierwotnym kształcie, jako część istniejącego wcześniej obiektu, niezależnie od tego czy zmianie uległo jego usytuowanie w stosunku do granic pasa drogowego.
Tak więc również w tym aspekcie brak jest podstaw do podważenia ustaleń w sprawie, a co za tym idzie stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a.
Przesądzenie kwestii prawidłowości poczynionych ustaleń faktycznych prowadzi do stwierdzenia o niezasadności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnych, dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 38 ust. 1 u.d.p. poprzez jego niezastosowanie i art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z art. 40 ust. 2 pkt 4 tej ustawy poprzez ich zastosowanie. W przypadku bowiem niepodważenia prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń, a także niekwestionowania przez skarżącego kasacyjnie prawidłowości wykładni, mających w tym wypadku zastosowanie przepisów, zarzut nieprawidłowego zastosowania wyinterpretowanych z tych przepisów norm, nie może zostać uwzględniony.
W tym aspekcie dodać także należy, że skoro okap, którego usytuowania dotyczyło postępowanie, był nowym obiektem, to nie można przyjąć, że na jego usytuowanie nie było konieczne zezwolenie. Nieuzyskanie zaś tego zezwolenia musiało skutkować wymierzeniem kary.
Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną, jako niemająca uzasadnionych podstaw.