Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (dalej: WSA w Białymstoku lub Sąd I instancji) oddalił skargę M U (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B (dalej: Dyrektor) z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że w trakcie kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w należącym do skarżącej lokalu w R ustalono, że znajdują się tam urządzenia Apex Multi Magic Fruits i Apex Multi Magic Classic. W wyniku eksperymentu funkcjonariusze ustalili, że gry na tych urządzeniach są grami w rozumieniu u.g.h. Są to urządzenia elektroniczne i umożliwiają uzyskanie wygranej pieniężnej (wypłacają monety w zamian za wygrane punkty kredytowe), gry na urządzeniach zawierają element losowości. Automaty nie należą do skarżącej; były one użytkowane w lokalu który nie jest kasynem gry. Do akt włączono sprawozdania z badań tych automatów sporządzone przez Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w B na potrzeby postępowania karnego.
Naczelnik Urzędu Celnego w Ł decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 24.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. art. 89 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 612), dalej: u.g.h.
Dyrektor po rozpoznaniu odwołania strony utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
WSA w B oddalił skargę na powyższą decyzję. Sąd podał, że przeprowadzonego przez organy postępowania wynika, że skontrolowane urządzenia są automatami do gier i użytkowane były poza kasynem gry. Zasadnie organy uznały, że skarżąca była urządzającym gry na automatach. Sąd I instancji powołał się na uchwałę NSA z dnia 16 maja 2016 r. II GPS 1/16, w krórej wyjaśniono że urządzającym gry jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry. I to bez względu na to, czy legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry.
WSA w Białymstoku przypomniał, że organ uznał skarżącą za podmiot urządzający gry z uwagi na treść umów łączących ją ze spółkami będącymi właścicielami automatów, a także ze względu na treść złożonych przez nią zeznań. Otóż ramach umów dzierżawy powierzchni skarżąca wydzierżawiła każdej ze spółek 3 m² powierzchni lokalu pod instalację urządzenia do gier w zamian za czynsz wysokości odpowiednio 500 zł i 300 zł miesięcznie. Skarżąca zobowiązała się do niezwłocznego powiadomienia dzierżawcy w przypadku włamania lub jakiegokolwiek istotnego uszkodzenia urządzeń stanowiących jego własność. W złożonych zeznaniach skarżąca stwierdziła, że serwisant przyjeżdżał do automatów, gdy nie miały pieniędzy na wypłaty lub pod koniec miesiąca przywożąc pieniądze za dzierżawę. Skarżąca włączała i wyłączała urządzenia na początek i koniec pracy, gdy w automatach brakowało pieniędzy na wypłaty dzwoniła do serwisanta, który przyjeżdżał i uzupełniał monety i wypłacał wygrane. Skarżąca podała, że nie posiadała kluczy do automatów.
W ocenie Sądu I instancji zachowania skarżącej zmierzały i realizowały warunki umożliwiające udział w grach na automatach. Skarżąca, uzyskując z tego tytułu dochód, zapewniła w lokalu, w którym prowadziła działalność gospodarczą powierzchnię niezbędną do wstawienia automatów wraz z dostawą mediów, a także stałą dostępność urządzeń, zagwarantowała obsługę pracowników zatrudnionych w ramach swojej działalności, włączała i wyłączała urządzenia. Do jej obowiązków należało zgłaszanie istotnych uszkodzeń automatów do gier, gdy w automatach brakowało pieniędzy na wypłaty dzwoniła do serwisanta. Skarżąca tworząc warunki do grania na automatach rozszerzyła w ten sposób ofertę usług świadczonych w jej lokalu. Te wszystkie działania - w ocenie Sądu I instancji - to działania podejmowane w celu zorganizowania przedsięwzięcia polegającego na urządzaniu gier hazardowych poza kasynem gry, przy użyciu urządzeń stanowiących własność innych podmiotów.
W kontrolowanej sprawie organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, a dokonanej ocenie zebranego materiału dowodowego nie sposób zarzucić dowolności. Organ dokonał również oceny argumentów i dowodów przedstawianych przez stronę.
W ocenie Sądu I instancji niezasadny jest zarzut strony dotyczący oparcia rozstrzygnięcia m.in. na protokole z eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych. Sąd podzielił stanowisko organów, że w sprawie wystąpił uzasadniony przypadek, który zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej umożliwiał funkcjonariuszom przeprowadzenie eksperymentu. W sytuacji stwierdzenia organizowania gry na automatach znajdujących się w lokalu niespełniającym ustawowych warunków, gdy organizujący taką grę nie legitymuje się stosowną koncesją lub zezwoleniem, funkcjonariusze mają prawo zbadać rodzaj urządzeń, ich funkcjonowanie, a także ewentualne wykorzystanie do organizowania takich gier.
Odnosząc się zarzutu dotyczącego braku notyfikacji przepisów u.g.h. Sąd I instancji powołał się na uchwałę NSA z dnia 16 maja 2016 r., II GPS 1/16. Zgodnie z treścią tej uchwały art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy.
WSA w Białymstoku nie zgodził się z zarzutem dotyczącym podwójnego karania za ten sam czyn, a mianowicie w drodze sankcji karno-skarbowej (art. 107 § 1 k.k.s.) i w drodze sankcji administracyjnej (art. 89 u.g.h.). Sąd powołał się na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego zawarte w wyroku z dnia 21 października 2015 r., P 32/12, zgodnie z którym art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w zakresie, w jakim zezwalają na wymierzenie kary pieniężnej osobie fizycznej, skazanej uprzednio prawomocnym wyrokiem na karę grzywny za wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 k.k.s., są zgodne z wywodzoną z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisu prawa.
M U zaskarżyła wyrok w całości domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenia wyroku i orzeczenia reformatoryjnie poprzez rozpoznanie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi strona na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie:
- 1) prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 14 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., polegające na bezpodstawnym wymierzeniu Skarżącemu kary pieniężnej, mimo braku notyfikacji projektu u.g.h. wymaganego przez art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r, (Dz. U. UE.Ł.98.204.37 z późn. zm.) (dyrektywa nr 98/34/WE) przy jednoczesnym wiążącym i kategorycznym przesądzeniu przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w wyroku z dnia 19.07.2012 r. w sprawach połączonych C - 213/11, C - 214/11 i C - 217/11, że przepisy sankcjonowane tego rodzaju co art. 14 ust. 1 u.g.h. są przepisami technicznymi w rozumieniu art. 1 pkt 11 powołanej wyżej Dyrektywy i wobec powyższego są bezskuteczne i nie mogą stanowić podstawy stosowania sankcji karnych i administracyjnych takich jak kary wymierzane na podstawie art. 89 u.g.h. wobec jednostek, zaś techniczny charakter zarówno przepisów sankcjonowanych jak i sankcjonujących został potwierdzony także w wyroku TSUE z dnia 26.10.2006 r. w sprawie C-65/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej i co powinno skutkować uwzględnieniem skargi przez Sąd meriti i odmową zastosowania wskazanych przepisów;
- 2) prawa materialnego, a mianowicie art. 4 ust. 3 i art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) (Dz. U. z 2004 r., Nr 90, poz. 864/30 z późn. zm.) w związku z art. 267 i art. 288 TFUE i w związku z art. 9 oraz art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, jak również w związku z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE, przez ich niezastosowanie, co doprowadziło Sąd meriti do wadliwego wniosku, że skoro nie istnieje przepis prawa unijnego, który nakazywałby niestosowanie przez organy i sądy krajowe nienotyfikowanego technicznego przepisu prawa krajowego, to rzekomo sądy krajowe nie są zobowiązane do niestosowania przepisów technicznych nienotyfikowanych Komisji Europejskiej, podczas gdy dyrektywy unijne wiążą państwo członkowskie UE, co oznacza że dyrektywy nie nakładają żadnych obowiązków na jednostki i to właśnie jednostki mogą względem państwa członkowskiego UE powołać się na przepisy dyrektyw w celu niezastosowania sprzecznych z nimi na jakiejkolwiek płaszczyźnie przepisów prawa krajowego nakładających obowiązki wobec jednostek (np. w celu niezastosowania krajowych przepisów technicznych nienotyfikowanych Komisji Europejskiej);
- 3) prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 1 pkt 4 w związku z art. 1 pkt 11 i z art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE oraz w związku z art. 14 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie sankcjonującego przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. z tytułu naruszenia sankcjonowanych norm u.g.h. tj. art. 14 ust. 1 u.g.h., ograniczających możliwość urządzania gier na automatach wyłącznie do terenu kasyn gry, polegającą na przyjęciu przez Sąd, że żaden organ ani sąd krajowy nie ma prawa do odmowy zastosowania sankcji administracyjnej za działania jednostek, sprzeczne z nienotyfikowanymi przepisami technicznymi, przy wiążącym i kategorycznym przesądzeniu przez TSUE w wyroku z dnia 19.07.2012 r. w sprawach połączonych C - 213/11, C - 214/11 i C - 217/11 oraz w wyroku z dnia 26.10.2006 r. w sprawie C-65/05, że tego rodzaju normy sankcjonowane i sankcjonujące jak zawarte w u.g.h. są przepisami technicznymi w rozumieniu art. 1 pkt 11 powołanej wyżej dyrektywy;
- 4) prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 4 ust. 3 i art. 19 ust. 1 TUE oraz art. 267 TFUE w związku z art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE w kształcie wiążąco zinterpretowanym w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) i w związku z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, polegającą na przyjęciu, że każdy krajowy organ władzy publicznej lub Sąd może wykładać prawo unijne w sposób odmienny od przedstawionego w orzecznictwie TSUE, a w konsekwencji przyjęciu, że nienotyfikowane Komisji Europejskiej przepisy techniczne powinny być stosowane przez każdy krajowy organ władzy publicznej lub Sąd aż do czasu utraty przez tego rodzaju przepisy mocy obowiązującej;
- 5) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 267 TFUE w związku z art. 4 ust. 3 i art. 19 ust. 1 TUE polegającą na zakwestionowaniu usytuowania TSUE jako sądu międzynarodowego powołanego do autorytatywnej i wiążącej wykładni prawa unijnego celem zapewnienia jego jednolitego stosowania we wszystkich państwach członkowskich oraz wagi orzeczenia interpretacyjnego TSUE z dnia 19.07.2012 r. jako części wspólnotowego porządku prawnego - acquis communautaire - obejmującego wykładnię prawa unijnego o charakterze powszechnie obowiązującym, wiążącą wszystkie organy i sądy krajowe państw członkowskich w oparciu o zasadę lojalnej współpracy, z klarownym odniesieniem się w wyroku TSUE, że przepisy u.g.h. o charakterze technicznym bezwzględnie podlegały obowiązkowi notyfikacji oraz że konsekwencją jego pominięcia jest ich bezskuteczność (także poprzez odesłanie w pkt. 26 wyroku do wcześniejszego orzeczenia TSUE w sprawie CIA International z dnia 30.04.1996 r. C - 194/94 i jego pkt 48) i bezzasadnym przyjęciu, że brak notyfikacji przepisów art. 14 ust. 1 i 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. pozostaje bez wpływu na możliwość stosowania sankcji administracyjnej, co doprowadziło Sąd do bezzasadnego przyjęcia, że sąd lub organ krajowy nie ma prawa do odmowy zastosowania sankcji administracyjnej za działania jednostek, sprzeczne z nienotyfikowanymi przepisami technicznymi, oraz do nieuwzględnienia skargi, pomimo przyjęcia przez Sąd za podstawę prawną wydanych decyzji przepisów art. 14 ust. 1 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.;
- 6) prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, iż przepis ten może stanowić samoistną podstawę dla wymierzenia kary pieniężnej skarżącemu, w sytuacji gdy norma sankcjonująca zawarta w tym przepisie ma charakter blankietowy tj. wymaga dopełnienia normą sankcjonowaną zawartą w art. 14 ust. 1 u.g.h., jako że z treści przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 nie wynika jakakolwiek powinność, z której nie przestrzeganiem wiąże się określona dolegliwość dla adresata, tym samym bez powiązania z przepisem art. 14 ust. 1 u.g.h. nie jest możliwe ustalenie treści obowiązku obciążającego skarżącego i sankcjonowanego normą z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.;
- 7) prawa materialnego przez niezastosowanie art. 4 ust. 3 i art. 19 ust. 1 TUE oraz art. 267 TFUE w związku z 1 pkt 11 oraz art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 02.06.1998 r ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej Dyrektywą 98/34/WE w kształcie wiążąco zinterpretowanym w orzecznictwie TSUE i w konsekwencji nie dostrzeżenie przez Sąd meriti bezskuteczności przepisów mogących, zdaniem Sądu stanowić samoistną podstawę prawną zaskarżonej decyzji, w postaci art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h., w części nakładającej przez nie obowiązek powstrzymywania się od urządzania gier na automatach poza kasynami gry, co w świetle braku notyfikacji projektu u.g.h. zawierającego wskazane przepisy, wymaganej przez art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE przy jednoczesnym wiążącym i kategorycznym przesądzeniu przez TSUE w wyroku z dnia 19.07.2012 r., że tego typu przepisy u.g.h. zgodnie z którymi urządzanie gier na automatach dozwolone jest jedynie w kasynach gry, są przepisami technicznymi w rozumieniu art. 1 pkt 11 powołanej wyżej dyrektywy, powoduje iż są one bezskuteczne i nie mogą stanowić podstawy stosowania sankcji karnych i administracyjnych, co powinno skutkować odmową zastosowania wskazanych przepisów;
- 8) naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h., poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji zastosowanie polegające na wymierzeniu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w stosunku do Skarżącego, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów w świetle dokonanych ustaleń faktycznych, prowadzi do wniosku, że czynności skarżącego, jako osoby jedynie udostępniającej powierzchnię w lokalu podmiotowi, który takie gry urządza, nie mogą być zakwalifikowane jako wypełniające pojęcie urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej.
Stosownie do treści art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu prawa procesowego, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na rozstrzygnięcie.
Skarga kasacyjna M U oparta została na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zatem na naruszeniu prawa materialnego. W tej podstawie strona wskazała osiem naruszeń prawa, której jej zdaniem wyczerpują istotę naruszeń materialnych, bo polegają na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu określonych grup przepisów u.g.h. i prawa unijnego. Przy tak skonstruowanych zarzutach Sąd II instancji, w pierwszej kolejności odniesie się do tych naruszeń, które mają w sprawie podstawowe znaczenie, a dopiero przez ten pryzmat oceni pozostałe.
Skarga kasacyjna M U nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia skarżonego wyroku.
Zdaniem NSA zarzutem pierwotnym skargi kasacyjnej jest wskazanie naruszenia przez Sąd I instancji art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. polegające na braku notyfikacji tego przepisu, co prowadzi do wniosku, że zostały naruszone przepisy art. 8 ust. 1 i art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, a konsekwencją tego naruszenia powinno być ich niestosowanie, bo art. 89 ust. 2 u.g.h. jest przepisem tego rodzaju co art. 14 ust. 1 u.g.h., a ten został uznany za techniczny w rozumieniu przepisów unijnych. Sąd II instancji nie podziela takiego stanowiska. Trafnie w tym zakresie wypowiedział się Sąd I instancji w skarżonym wyroku, gdy stwierdził, że ten kontekst sprawy został rozstrzygnięty uchwałą NSA z dnia 16 maja 2016 r., II GPS 1/16 (CBOSA), zgodnie z którą art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 tej dyrektywy.
Z tego wynika, że może stanowić samoistną podstawę do wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.g.h., na co nie ma wpływu techniczny charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy i brak jego notyfikacji. Słusznie podkreślił Sąd I instancji, że na mocy art. 269 p.p.s.a. był on związany treścią tej uchwały. Podobnie Sąd II instancji nie może pominąć treści tej uchwały przy dokonywaniu kontroli zaskarżonego wyroku.
Z tak ukształtowanego stanu prawnego sprawy wynika, że wyrok objęty skargą kasacyjną nie narusza prawa w zakresie rozpoznawanego zarzutu, co w konsekwencji musi prowadzić do przyjęcia, że nietrafne są wszystkie te zarzuty ze sformułowanych w skardze kasacyjnej, które dopatrują się wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji, w tym, że brak notyfikacji art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i zastosowanie tej normy jako samoistnej podstawy wymierzenia kary M U skutkowało naruszeniem przepisów wskazanych w zarzutach: drugim, trzecim, czwartym, piątym szóstym i siódmym. Inna rzecz, czy w przypadku tych zarzutów mamy do czynienia z błędną wykładnią, skoro odnoszą się one do kwestii możliwości zastosowania przepisów ze względu na wymóg notyfikacyjny. Błąd wykładni to ustalenie wadliwego znaczenia treści przepisu, poprzez błędne ustalenie znaczenia pojęć tworzących treść przepisu, a nie wadliwość jego zastosowania.
Niezależnie od tego oceniane zarzuty, by być skuteczną podstawą kasacyjną, powinny wskazywać na czym polegało naruszenie przepisów, do których się odwołują. z tego powodu uzasadnienie skargi kasacyjnej, co jest nakazem ustawowym z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. powinno wskazywać naruszenie i przedstawiać poprawny sposób stosowania przepisów. Tego wymogu nie spełnia uzasadnienie rozpoznawanej skargi kasacyjnej, które w zakresie powołanych w tych zarzutach przepisów odwołuje się do ogólnych tez pojawiających się na tym tle w orzecznictwie, bez ich konkretnego odniesienia do realiów sprawy. Poprawne uzasadnienie skargi kasacyjnej jest koniecznym warunkiem jej skuteczności. Ponieważ rozpoznawana skarga kasacyjna w tym zakresie nie spełnia tego warunku, to tym bardziej wymienione wcześniej zarzuty należało uznać za niezasadne.
Ostatni zarzut kasacyjny jest formalnie poprawny, bo został uzasadniony, jednak merytorycznie jest nietrafny. Strona twierdzi w nim, że Sąd I instancji dokonał wadliwej kontroli decyzji organów celnych, bo przyjął, ze poprawnie zostało ustalone, że skarżąca kasacyjnie był podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Problem ten rozstrzyga powołana wcześniej uchwała, która w pkt 2 stwierdza, że urządzający gry poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem, albo zgłoszeniem, bądź wymaganą rejestracją lub zgłoszeniem automatu lub urządzenia do gry podlega karze pieniężnej wymierzanej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.
Ocena stanowiska Sądu I instancji w zakresie zastosowania wobec skarżącego art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. wymaga odniesienia się do materiału zgromadzonego w sprawie. I tak, z treści umowy dzierżawy powierzchni znajdującej się w aktach administracyjnych wynika nie tylko, że jej celem było zainstalowanie urządzeń do gier, ale także, że skarżąca była stroną wypełniającą obowiązek dokonywania zawiadomień o okolicznościach (zdarzeniach) wskazanych w umowie. Powyższe okoliczności uzasadniają wniosek, że celem wymienionej umowy, a zarazem zgodnym zamiarem stron było nie tyle zawarcie umowy dzierżawy, ile podjęcie wspólnego przedsięwzięcia. Tym samym skarżąca, jak prawidłowo uznał Sąd I instancji, stał się podmiotem podlegającym karze, stosownie do art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.
Z tych wszystkich powodów oraz ze względu na treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.