Uzasadnienie
Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia [...] 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 705/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G[...] oddalił skargę Spółdzielni [...] w T[...] na uchwałę Zarządu Województwa Pomorskiego z dnia [...] 2009 r. w przedmiocie ustalenia obrębu ochronnego w ramach obwodu rybackiego.
Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.
Zarząd Województwa Pomorskiego podjął w dniu 2 czerwca 2009 r. uchwałę Nr 673/220/09 w sprawie ustanowienia obrębu ochronnego w ramach obwodu rybackiego rzeki Wisły nr 7. Podstawę prawną wydania uchwały stanowiły przepisy art. 14 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 2 i art. 16 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (t.j. Dz. U. z 1999 r. Nr 66, poz. 750 ze zm.) oraz § 15 pkt 2 i pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 listopada 2001 r. w sprawie połowu ryb oraz warunków chowu, hodowli i połowu innych organizmów żyjących w wodzie (Dz. U. Nr 138, poz. 1559 ze zm.).
W uchwale określono granice obrębu ochronnego. Postanowiono, że obręb obowiązuje w okresie całego roku, a na jego terenie wprowadzono zakaz połowu oraz czynności szkodliwych dla ryb, a w szczególności naruszania urządzeń tarliskowych, dna zbiornika i roślinności wodnej oraz uprawiania sportów motorowodnych i urządzania kąpielisk, za wyjątkiem wykonywania statutowych obowiązków zarządców cieku.
W uzasadnieniu uchwały wskazano, iż obręb ochronny ustanowiono w ujściu rzeki Wisły do morza, miejscu gromadnego bytowania i przepływu ryb, który jest miejscem szczególnie ważnym z uwagi na dużą koncentrację ryb łososiowatych odbywających wędrówki z morza w górę rzeki na tarło, zarybienia smoltami troci i łososia, materiałem zarybieniowym innych ryb, w tym reintrodukowanego jesiotra, a także wędrówki smoltów ryb łososiowatych do morza.
Nadto wskazano na możliwość uzyskania w trybie art. 17 ust. 1 ustawy o rybactwie śródlądowym zezwolenia w formie decyzji administracyjnej marszałka województwa na dokonywanie połowu ryb w obrębach ochronnych - w szczególnie uzasadnionych przypadkach, a zwłaszcza do celów zarybieniowych, hodowli, ochrony zdrowia ryb oraz do celów naukowo-badawczych.
Spółdzielnia [...] wezwała Zarząd Województwa Pomorskiego do usunięcia naruszenia prawa, a do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G[...] wniosła skargę na powyższą uchwałę, domagając się jej uchylenia i wskazując między innymi, że przy jej podejmowaniu została pominięta opinia prof. dr hab. Ryszard [...] z dnia [...] 2008 r., z której wynika celowość utrzymania obwodu rybackiego Nr 7.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G[...] wyrokiem z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 666/09, oddalił skargę. W uzasadnieniu wskazał, iż skarżąca nie wykazała naruszenia jej interesu prawnego lub uprawnienia polegającego na istnieniu związku między zaskarżoną uchwałą a jej własną, indywidualną sytuacją prawną.
Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez Spółdzielnię [...] wyrokiem z dnia 5 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 684/10 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując, że zaskarżona uchwała ogranicza uprawnienia skarżącej do wykonywania połowów ryb gwarantowane przepisami ustawy o rybactwie śródlądowym, co wskazuje na istnienie po stronie skarżącej legitymacji do zaskarżenia przedmiotowej uchwały.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G[...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy skargę oddalił, uznając, że naruszenie interesu prawnego skarżącej nastąpiło w granicach dopuszczalnych przez obowiązujące prawo. W świetle art. 14 ust. 1 ustawy o rybactwie śródlądowym ustanowienie obrębu ochronnego było uzasadnione, zważywszy na to, że odcinek ujścia rzeki Wisły do morza jest niewątpliwie miejscem gromadnego przepływu ryb i największego zagęszczenia ryb w rzece. Zarząd Województwa Pomorskiego uzyskał szereg opinii różnych organów, przemawiających za zasadnością ustanowienia obszaru ochronnego, m.in. Okręgowego Inspektoratu Rybołówstwa Morskiego w Gdyni, Głównego Konserwatora Przyrody, Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody w Gdańsku, Państwowej Straży Rybackiej.
Odnosząc się do złożonej przez skarżącą, a nieuwzględnionej przez organ, opinii prof. Ryszarda [...], wskazał, iż w opinii tej kwestionowane jest ustanowienie obrębu ochronnego w całym obwodzie rybackim Nr 7, czego konsekwencją byłby brak użytkownika rybackiego na tym obszarze, brak warunków do organizacji połowów tarlaków i przeprowadzania sztucznego tarła oraz zwiększenie działalności kłusowniczej. Natomiast podjęta uchwała ustanawia obręb ochronny jedynie na części (około 1/2) obwodu rybackiego. Dodał też, że co do zasady, oddanie w użytkowanie obwodu rybackiego nie wyłącza możliwości ustanowienia obrębu ochronnego. Ustanowienie takiego obrębu uwarunkowane jest istnieniem potrzeby ochrony ryb w danym obwodzie rybackim i nie jest uzależnione od tego, jaki podmiot jest uprawniony do chowu, hodowli lub połowu ryb w tym obwodzie – czy organ administracji publicznej wykonujący uprawnienia właściciela wody w zakresie rybactwa śródlądowego, czy też osoba władająca obwodem rybackim na podstawie umowy zawartej z właściwym organem administracji publicznej.
W ocenie Sądu, przepisy ustawy w dacie powzięcia uchwały, jak i obecnie nie wprowadzają wyłączenia możliwości ustanowienia obrębu ochronnego z uwagi na istnienie umowy użytkowania obwodu rybackiego, a szereg argumentów przemawia przeciwko wprowadzeniu takiego ograniczenia w drodze innych niż językowe reguły wykładni. Ustanowienie obrębu ochronnego nie stanowi formy ochrony przyrody przewidzianej w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.) i nie prowadzi do likwidacji obwodu rybackiego, brak jest zatem podstaw do stosowania cytowanej normy w niniejszej sprawie.
Ponadto, użytkownik obwodu rybackiego, zgodnie z art. 246 § 1 k.c., jest uprawniony do zrzeczenia się uprawnień wynikających z zawartej umowy. Dokonując negatywnej analizy opłacalności zawartej umowy, skarżący może skorzystać z powyższego prawa.
Organ uprawniony do powzięcia uchwały w okolicznościach niniejszej sprawy mógł podjąć uchwałę zapewniającą większą ochronę przedmiotowego obszaru. W szczególności za rozwiązaniem takim przemawiał fakt, iż obręb ochronny w ujściu Wisły stanowi przedłużenie obwodu ochronnego ustanowionego przed ujściem rzeki Wisły w rejonie Świbna zarządzeniem Nr 4 Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w Gdyni z dnia 5 października 2004 r. w sprawie wymiarów i okresów ochronnych organizmów morskich oraz szczegółowych sposobów wykonywania rybołówstwa morskiego na morskich wodach wewnętrznych w rejonie Zatoki Gdańskiej, na którym to obszarze obwiązuje całkowity zakaz połowu łososia.
Podjęta uchwała nie narusza art. 22 Konstytucji, gdyż nie wprowadza zakazów w zakresie sposobów prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej, lecz ustanawia na podstawie ustawowego upoważnienia i w sposób przewidziany ustawą, ochronę wskazanego w niej obszaru.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółdzielnia [...] z siedzibą w T[...], zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:
- I. Przepisów prawa materialnego, tj.:
- 1) niezastosowanie art. 5 Konstytucji oraz przepisów art. 1, art. 3 pkt. 13 i pkt. 50 i art. 81 ustawy Prawo ochrony środowiska, podczas gdy w przypadku ustanowienia obrębu ochronnego wymienione wyżej przepisy mają zastosowanie, a uwzględnienie określonej w nich zasady zrównoważonego rozwoju winno implikować uwzględnienie skargi;
- 2) niezastosowanie art. 22 Konstytucji, podczas gdy w sprawie doszło do ograniczenia wolności działalności gospodarczej bez wypełnienia przesłanki istnienia ważnego interesu publicznego, gdyż w opinii specjalisty ichtiologa wprowadzenie obrębu ochronnego było przeciwwskazane dla ochrony ryb wędrownych;
- 3) niezastosowanie art. 31 ust. 3 oraz art. 64 Konstytucji, podczas gdy akt prawa miejscowego naruszył przyznane tymi przepisami prawa użytkownika wody, w sytuacji gdy nie było to konieczne dla ochrony środowiska;
- 4) błędną wykładnię art. 14 ust. 1 ustawy o rybactwie śródlądowym poprzez uznanie, że ustanowienie obrębu ochronnego na obwodzie Wisły nr 7 było uzasadnione samym faktem gromadnego przepływu ryb przez ten akwen, podczas gdy celem ustawodawcy jest tworzenie obrębów ochronnych w miejscach ochrony ichtiologicznie uzasadnionych;
- 5) błędną wykładnię art. 6 ustawy o ochronie przyrody w zw. z art. 15 ust 2a ustawy o rybactwie śródlądowym, polegającą na uznaniu, że obręb ochronny nie jest formą ochrony przyrody, a zatem nie znajdzie zastosowana art. 15 ust 2a ustawy o rybactwie śródlądowym, gdy tymczasem obręb ochronny jest de facto jedną z form ochrony przyrody;
- 6) niewłaściwe zastosowanie art. 14 ust. 1 ustawy o rybactwie śródlądowym, z naruszeniem art. 4 ust. 1 pkt. 2 ustawy o rybactwie śródlądowym oraz art. 252 i 253 § 2 k.c. w związku z art. 13 ust Id, 2 i 8 ustawy Prawo wodne poprzez uznanie, że naruszenie interesu prawnego skarżącej nastąpiło w granicach dopuszczalnych przez obowiązujące prawo, podczas gdy w świetle opinii specjalisty do spraw ryb wędrownych, ustanowienie obrębu na terenie obwodu nr 7 jest nieuzasadnione, a w świetle obowiązujących przepisów ustanowienie obrębu ochronnego narusza przyznane skarżącej prawo do niezakłóconego rybackiego użytkowania oddanego jej w użytkowanie obwodu Wisły nr 7, w tym do chowu, hodowli oraz połowów ryb na terenie całego użytkowanego obwodu;
- 7) niewłaściwe zastosowanie art. 13 ust. 6 pkt. 1 ustawy Prawo wodne, podczas gdy ma on zastosowanie wyłącznie do sytuacji oddawania w użytkowanie obwodu, w którym znajduje się obręb ochronny, a nie do sytuacji, gdy obręb tworzy się w czasie trwania umowy użytkowania.
- II. Przepisów postępowania, tj.:
- 1) art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, przez zaniechanie wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od twierdzeń i zarzutów podniesionych w skardze przez skarżącą, co doprowadziło do uznania, iż naruszenie interesu prawnego skarżącej nastąpiło w granicach dopuszczalnych przez obowiązujące prawo, podczas gdy przeprowadzenie przez Sąd analizy przepisów Konstytucji oraz ustawy Prawo ochrony środowiska pozwoliłoby na ustalenie, iż odbierając skarżącej uprawnienie do połowów w całym użytkowanym obwodzie rybackim naruszono zasadę zrównoważonego rozwoju,
- 2) art. 133 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, przez niedokonanie przez Sąd oceny prawidłowości zastosowania przez organ norm prawnych w świetle znajdującej się w aktach opinii członka Zespołu do Spraw Zarybiania Organu Opiniodawczo-Doradczego Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.
Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o przyznanie jej kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, że ma ustawowo zagwarantowane uprawnienie do połowów ryb w całym użytkowanym obwodzie rybackim Wisły nr 7, a uprawnienie to wynika z przepisów prawa wodnego, kodeksu cywilnego oraz ustawy o rybactwie śródlądowym. Natomiast Sąd uznał, iż co do zasady oddanie obwodu rybackiego w użytkowanie nie wyłącza możliwości ustanowienia obwodu ochronnego. Ustanowienie go bowiem jest uwarunkowane istnieniem potrzeby ochrony ryb w danym obwodzie. Zdaniem Sądu, interpretację tą potwierdza art. 13 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo wodne, który przewiduje, że za oddanie w użytkowanie części obwodu stanowiącego obręb ochronny nie pobiera się opłaty. Zdaniem skarżącej, przywołany przez Sąd przepis ma zastosowanie do sytuacji, gdy z użytkownikiem następuje zawarcie umowy dotyczącej obwodu, w którego obrębie już znajduje się obręb ochronny.
Nie można wnioskować z tego przepisu, że ustawodawca przewidział sytuację odwrotną, tj. ustanowienie obrębu w już oddanym w użytkowanie obwodzie. Ani przepisy ustawy Prawo wodne, ani ustawy o rybołówstwie śródlądowym nie przewidują takiej sytuacji i nie zawierają dyspozycji co do zasad postępowania w przypadku ustanowienia obrębu ochronnego na terenie użytkowanym rybacko.
Organ wprowadzający jakikolwiek instrument ochrony środowiska zobowiązany jest uwzględnić wskazaną przez Konstytucję i sprecyzowaną przez Prawo ochrony środowiska zasadę zrównoważonego rozwoju (art. 3 pkt 50 ustawy Prawo ochrony środowiska) oraz mieć na uwadze ochronę prawną praw rzeczowych, zagwarantowaną art. 31 i 64 Konstytucji. W sprawie Sąd dokonał jedynie analizy art. 14 ustawy o rybactwie śródlądowym, w oderwaniu od cytowanych wyżej przepisów, co doprowadziło do uznania, iż sam fakt, że obwód nr 7 jest akwenem, w którym następuje gromadny przepływ ryb, jest wystarczający dla ustanowienia tam obrębu ochronnego. Tymczasem, zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, Sąd winien ocenić legalność i słuszność wprowadzenia obrębu ochronnego w sytuacji ewidentnej kolizji instrumentu ochrony środowiska z uprawnieniami dotychczasowego użytkownika wody.
Nie bez znaczenia jest fakt pominięcia przez organ i Sąd I instancji opinii specjalisty z Zespołu do Spraw Zarybiania Organ Opiniodawczo-Doradczy Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi Ryszarda [...], z której jednoznacznie wynika, że wprowadzenie obrębu ochronnego w obwodzie 7 Wisły nie realizuje ochrony troci i łososia, lecz wręcz szkodzi restytucji tych gatunków. Pozostałe zgromadzone w aktach sprawy dokumenty nie posiadają waloru opinii specjalisty i nie zawierają treści mogącej mieć wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie, czy na wskazanym w uchwale odcinku rzeki Wisły zasadne jest dla ochrony ryb wędrownych ustanowienie obrębu ochronnego.
Istotnym jest także, że wprowadzając jakąkolwiek formę ochrony środowiska, organ winien dążyć do osiągnięcia celu, jakim jest zagwarantowanie zwierzętom faktycznej ochrony. Tymczasem uchwała zawiera zapis, niweczący tę ideę. Wprowadza bowiem "zakaz wykonywania czynności szkodliwych dla ryb, zwłaszcza naruszania urządzeń tarliskowych, dna zbiornika i roślinności... za wyjątkiem wykonywania statutowych obowiązków zarządców cieku." Sformułowane w treści uchwały odstępstwo i tak zakłada naruszanie dna zbiornika, miejsc tarliskowych i roślinności przez konieczność utrzymania toru wodnego i ochrony przeciwpowodziowej, więc założenia leżące u podstaw wprowadzenia obrębu ochronnego nie zostały spełnione.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zarząd Województwa Pomorskiego wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącej na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W skardze kasacyjnej powołano obydwie podstawy kasacyjne wymienione w art. 174 p.p.s.a. W związku z tym w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, albowiem tylko w wypadku, gdy Sąd I instancji poprawnie oceni postępowanie administracyjne i prawidłowo przeprowadzi postępowanie sądowoadministracyjne, Naczelny Sąd Administracyjny może odnieść się do zarzutu naruszenia prawa materialnego.
Zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa procesowego, o którym mowa w tym przepisie, może przejawiać się w tych samych postaciach co naruszenie prawa materialnego, a więc może polegać na błędnej wykładni przepisu postępowania lub niewłaściwym jego zastosowaniu, w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Przechodząc do oceny powyższych zarzutów przypomnieć należy, że skarga kasacyjna powinna odpowiadać warunkom formalnym i materialnym określonym w art. 176 p.p.s.a. Do szczególnych wymagań skargi kasacyjnej należy zaliczyć między innymi przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że chociaż w skardze kasacyjnej w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podniesiono zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 133 p.p.s.a., to jednak uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera wywodu wskazującego na naruszenie art. 133 p.p.s.a., natomiast w odniesieniu do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. podniesiono, że jego naruszenie nastąpiło na skutek zaniechania przez Sąd I instancji zbadania i analizy sytuacji prawnej skarżącego, ograniczając się do analizy przepisów ustawy o rybactwie śródlądowym i Prawa wodnego, pomijając całkowicie przepisy Konstytucji oraz Prawa ochrony środowiska.
Wobec takiego usprawiedliwienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania należy zaznaczyć, że przytoczenie właściwych postaw kasacyjnych, wskazanie zarzutów oraz ich uzasadnienie jest ważnym elementem skargi kasacyjnej, dlatego że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów ani stawiania hipotez w zakresie przepisu stanowiącego podstawę skargi kasacyjnej, co wynika ze związania sądu granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Uzasadnienie podstaw kasacyjnym ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej.
W związku z tym w uzasadnieniu należy odnieść się nie tylko do poglądu przyjętego przez sąd ale również sprecyzować własne stanowisko wobec zaskarżono wyroku, czyli wskazać znaczenie interpretowanego przepisu. Jeśli uzasadnienie zarzutu odwołuje się – tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie – w sposób ogólny do Konstytucji oraz Prawa ochrony środowiska, to takie "usprawiedliwienie" zarzutu należy ocenić jako niedostateczne, czyli uniemożliwiające odniesienie się Naczelnego Sądu Administracyjnego do podniesionej w zarzucie kwestii.
Przechodząc do zarzutów wymienionych w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., należy na wstępie zaznaczyć, że uchwała nr 673/220/09 Zarządu Województwa Pomorskiego z dnia 2 czerwca 2009 r. w sprawie ustanowienia obrębu ochronnego w ramach obwodu rybackiego rzeki Wisły nr 7 została wydana na podstawie art. 14 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 2 i art. 16 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (t.j. Dz. U. z 1999 r. Nr 66, poz. 750 ze zm.) oraz § 15 pkt 2 i pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 listopada 2001 r. w sprawie połowu ryb oraz warunków chowu, hodowli i połowu organizmów żywych w wodzie (Dz. U. z 2001 r. Nr 138, poz. 1559 zm. Dz. U. z 2003 r. Nr 17, poz. 160).
Analizując podstawy prawne powyższej uchwały, Sąd I instancji badał przesłanki uzasadniające jej podjęcie w świetle art. 14 ustawy o rybactwie śródlądowym i uznał, że ustanowienie obrębu ochronnego było uzasadnione, gdyż obręb ten ustanowiono w miejscu ujścia rzeki Wisły do morza, w miejscu gromadnego bytowania i przepływu ryb. Miejsce to jest szczególnie ważne z uwagi na dużą koncentrację ryb łososiowatych odbywających wędrówki z morza w górę rzeki na tarło, zarybienia smoltami troci i łososia, materiałem zarybieniowym innych ryb, w tym reintrodukowanego jesiotra, a także wędrówki smoltów ryb łososiowatych do morza. W Wiśle prowadzona jest restytucja ryb wędrownych, w tym troci, łososia i certy, prowadzona przez Zespół do Spraw Zarybiania Organ Opiniodawczo–Doradczy Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Ustanowiony obręb ochronny bezpośrednio sąsiaduje i stanowi przedłużenie obwodu ochronnego ustanowionego przed ujściem rzeki Wisły w rejonie Świbna zarządzeniem Nr 4 Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w Gdyni.
Ustanowienie na tym obszarze obrębu ochronnego było w ocenie Sądu I instancji uzasadnione. Podniesiony zarzut naruszenia art. 14 ust. 1 ustawy o rybactwie śródlądowym należy uznać za nietrafny, przedstawione bowiem w zaskarżonym orzeczeniu fakty wymienione powyżej wskazują, że ustanowienie obrębu ochronnego jest uzasadnione ichtiologicznie, bowiem ma służyć swobodnej migracji ryb i odtworzeniu stada tarłowego.
Niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na błędną interpretację art. 6 ustawy o ochronie przyrody w związku z art. 15 ust. 2a ustawy o rybactwie śródlądowym. Wymieniony art. 15 ust. 2a reguluje procedurę znoszenia obwodu rybackiego na wodach objętych formami ochrony przyrody. Uchwała zaś dotyczy ustanowienia obwodu ochronnego i nie odnosi się do znoszenia obwodu rybackiego.
Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 13 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo wodne, bowiem przepis ten należy rozumieć jako dopuszczenie istnienia na tym samym obszarze obrębu ochronnego i obwodu rybackiego niezależnie od tego czy obręb ochronny powstaje przed oddaniem danego obszaru w użytkowanie rybackie, czy później. Przekonująca jest argumentacja Sądu I instancji, że oddanie w użytkowanie obrębu wodnego nie może wykluczać ustanowienia obrębu ochronnego, bowiem znacząco odwlekałoby to możliwość objęcia ochroną takiego obszaru.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów Konstytucji RP, tj. art. 22, art. 31 ust. 3 i art.
64. W świetle powyższych przepisów ograniczenie działalności gospodarczej jest dopuszczalne w drodze ustawy ze względu na ważny interes publiczny, a ograniczenia korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanowione w drodze ustawy wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla ochrony środowiska. W rozpatrywanej sprawie warunki te zostały spełnione. Ograniczenie działalności strony skarżącej na spornym akwenie poprzez zakaz połowów oraz czynności szkodliwych dla ryb zostało wprowadzone w oparciu o upoważnienie ustawowe, w jego granicach i było konieczne dla ochrony ważnego interesu publicznego, czyli odtworzenie zasobów dziko występujących ryb i zapewnienie odtworzenia ich zasobów.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych postaw.