Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 492/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W oddalił skargę D ZPN z siedzibą we W na postanowienie Ministra Sportu z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie zawieszenia władz związku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekał w następującym stanie sprawy.
Minister Sportu, działając na podstawie przepisu art. 23 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. z 2005 r. Nr 155, poz. 1298 ze zm.), w dniu 11 września 2006 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie zawieszenia w czynnościach władz PZPN i wyznaczenia kuratora do czasu wyboru nowych władz.
Wnioskiem z dnia 25 września 2006 r. D. ZPN, powołując się na art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a., zgłosił swój udział w powyższym postępowaniu. W uzasadnieniu wskazał, że jest organizacją społeczną zgodnie z normą art. 5 § 2 pkt 5 k.p.a., zaś jego udział, jako organizacji społecznej, w przedmiotowym postępowaniu w sprawie zawieszenia członków władz PZPN uzasadniają nie tylko cele statutowe, ale także interes społeczny, aby nie dochodziło do nieuzasadnionych interwencji Państwa w funkcjonowanie organizacji samorządowych. D. ZPN wywiódł ponadto, że posiada interes prawny uzasadniający jego status strony omawianego postępowania, w rozumieniu art. 28 k.p.a. Związek wskazał, iż interes prawny znajduje swoje oparcie w przepisach ustawy o stowarzyszeniach, a w szczególności w jej art. 2 ust. 1 i 2, w ustawie o sporcie kwalifikowanym, w szczególności w art. 12 tej ustawy, a także w przepisach statutu PZPN, w szczególności § 17, § 18, § 27 i innych unormowaniach tego statutu.
Strona podkreśliła, iż jako członek PZPN, na podstawie ww. norm prawnych, posiada gwarantowane prawa do decydowania o sprawach PZPN i wypowiadania się o polskiej piłce nożnej na zasadach przewidzianych w statucie. W ocenie Związku rozstrzygnięcie, które zapadnie w przedmiotowym postępowaniu wywierać będzie bezpośredni skutek dla jego sytuacji w zakresie możliwości realizowania jego praw materialnych. Wskazał również, że ma zobiektywizowaną, realnie istniejącą potrzebę ochrony prawnej interesu o charakterze osobistym, gdyż rozstrzygnięcie, które zapadnie będzie mieć wpływ na sytuację D. ZPN w zakresie pozycji materialno-prawnej.
W wyniku rozpatrzenia wniosku Związku Minister Sportu - działając na podstawie art. 31 § 1 i 2 k.p.a. - postanowieniem z dnia [...] października 2006 r. nr [...] - odmówił D. ZPN dopuszczenia do udziału w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie zawieszenia władz PZPN.
W uzasadnieniu postanowienia Minister Sportu przypomniał uregulowanie art. 31 k.p.a. i wskazał, iż udział skarżącego w postępowaniu nie jest uzasadniony przytoczonymi przez niego w treści wniosku celami statutowymi. Organ podkreślił, że skarżący jest ze swej istoty organizacją regionalną i działa jedynie na terenie województwa dolnośląskiego, zaś sporne postępowanie w żaden sposób nie dotyczy wyznaczania celów i kierunków rozwoju sportu oraz jego promocji w tym województwie.
W dniu [...] listopada 2006 r. D. ZPN złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dopuszczenia go do udziału w postępowaniu w sprawie zawieszenia władz Polskiego Związku Piłki Nożnej. W uzasadnieniu wniosku podniósł, iż jest organizacją społeczną i członkiem PZPN, zatem organ nieprawidłowo przyjął, iż zasięg działania D. ZPN ma tylko charakter regionalny. Jego cele statutowe, jako organizacji społecznej będącej członkiem PZPN, są identyczne z celami PZPN i obejmują cały kraj. Wskazał, iż D. ZPN, jako członek PZPN i jednocześnie organizacja społeczna, na podstawie przepisów Statutu PZPN, w szczególności § 17, § 18, § 27 i innych, posiada gwarantowane prawa m.in. do decydowania o sprawach PZPN i wypowiadania się o całej polskiej piłce nożnej na zasadach przewidzianych w Statucie, zatem ma interes prawny do udziału w postępowaniu.
W wyniku rozpoznania powyższego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Sportu - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 w zw. z art. 144 k.p.a. - postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...] -utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z dnia [...] października 2006 r.
W uzasadnieniu organ wskazał, że cele statutowe D. ZPN nie uzasadniają udziału tej organizacji w przedmiotowym postępowaniu, a jednocześnie nie istnieje interes społeczny, który przemawiałby za jego wstąpieniem do postępowania. Podniósł, iż D. ZPN jako stowarzyszenie może działać na terytorium całego kraju, jednakże jego działania odnoszone być muszą jedynie do zadań o regionalnym charakterze. Zdaniem Ministra Sportu zawieszenie władz PZPN odnosi się jedynie do kwestii personalnych, nie ma wpływu na losy dyscypliny sportu i nie ma społecznej doniosłości. Rozważając udział D. ZPN w charakterze strony organ wskazał, że postępowanie nie dotyczy interesu prawnego wnioskodawcy, bowiem w wyniku rozstrzygnięcia nie może on uzyskać konkretnych korzyści ani być obarczony powinnością określonego zachowania się wyznaczonego nakazem lub zakazem.
W dniu [...] stycznia 2007 r. D. ZPN wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na ww. postanowienie Ministra Sportu z dnia [...] grudnia 2006 r. wnosząc o jego uchylenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na powyższe postanowienie Ministra Sportu z następujących powodów.
W ocenie Sądu pierwszej instancji skarga D. Związku Piłki Nożnej z siedzibą we W. nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem wydając zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie z dnia [...] października 2006 r. Minister Sportu nie naruszył przepisów prawa, w tym w szczególności art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż sprawa administracyjna dotyczyła dokonanego w trybie nadzoru, tymczasowego odsunięcia władz związku sportowego od pełnienia funkcji zaś wniosek skarżącego D. Związku Piłki Nożnej dotyczył dopuszczenia go, jako organizacji społecznej, w trybie art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. do toczącego się postępowania zaś zaskarżone postanowienie stanowi rozstrzygnięcie o tym wniosku.
Wobec treści wniosku opartego na art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz treści obu skarżonych postanowień Ministra Sportu, wydanych na podstawie art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a., Sąd pierwszej instancji rozważył prawidłowość rozstrzygnięć dotyczących wstąpienia D. ZPN do postępowania dotyczącego innej osoby (PZPN) na prawach strony. Kwestie związane z własnym interesem prawnym D. ZPN mogły być, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozważane tylko w ramach argumentacji przeciwko dopuszczeniu go do udziału w postępowaniu w interesie społecznym. Sąd pierwszej instancji zauważył, że jeżeli D. ZPN broni swoich własnych interesów, to nie działa w interesie społecznym, tylko swoim własnym i nie może występować o dopuszczenie go do udziału w sprawie "na prawach strony". Niewątpliwie udział organizacji społecznej w sprawie innych osób nie może służyć partykularnym interesom samej organizacji lub jej członków, lecz musi odpowiadać wymaganiom racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym w sprawach indywidualnych i działaniem w nim organów administracji.
Przy ścisłych, zinstytucjonalizowanych związkach korporacyjnych między PZPN i D. ZPN, w ocenie Sądu trudno było twierdzić, że D. ZPN może uczestniczyć w postępowaniu dotyczącym składu personalnego władz PZPN, jako organizacja społeczna działająca w interesie społecznym w sprawie dotyczącej innej osoby. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że D. ZPN wcale nie przeczył, że chciałby uczestniczyć w postępowaniu ze względu na swoje własne interesy, bowiem chciałby mieć wpływ na skład personalny Zarządu PZPN, który dzieli środki dla klubów w nim zrzeszonych. Takie ścisłe powiązanie związku regionalnego z ogólnopolską organizacją korporacyjną, do której ten związek należy, wykluczał w ocenie Sądu możliwość jego udziału w postępowaniu w trybie art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. Tryb ten służy bowiem ochronie interesu społecznego, polegającego na realizacji szeroko rozumianych celów statutowych organizacji społecznej, tj. tych celów, do których organizacja została powołana (organizacja, rozwój i popularyzacja sportu piłki nożnej), ale nie do ochrony i reprezentacji jej własnych interesów majątkowych, jako regionalnego zawiązku sportowego.
W niniejszej sprawie nadzorcza ingerencja Ministra Sportu w sprawy personalne zarządzania sportem piłki nożnej na szczeblu ogólnopolskim wpływa pośrednio na sytuację związków regionalnych. Powiązania organizacyjne między PZPN a wnioskodawcą sprawiają, że skład personalny władz PZPN wpływać może pośrednio na sytuację, także finansową, związku regionalnego. Zatem sprawa zawieszenia władz związku (wybranych m.in. przez delegatów z D. ZPN) dotyczy pośrednio jego własnych interesów, co wyklucza przyjęcie, że D. ZPN zgłasza swój udział w postępowaniu w interesie ogólnym, społecznym. Z uwagi na charakter i ścisłość powiązań między PZPN a związkami regionalnymi nie można przyjąć, że związek regionalny uczestniczy w sprawie o zawieszenie władz PZPN w interesie społecznym w sprawie dotyczącej innej osoby, bowiem w istocie uczestnicząc w sprawie korporacji, której jest członkiem - ma na celu ochronę swoich własnych interesów.
Brak jest zatem podstawowej przesłanki udziału organizacji społecznej w postępowaniu dotyczącym innej osoby. Zasadnie w związku z tym organ przyjął, że wnioskodawca nie wykazał, jaki interes społeczny przemawia za jego udziałem w postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że odmowa dopuszczenia D. ZPN do udziału w postępowaniu administracyjnym o zawieszenie władz PZPN jest uzasadniona, a wydane postanowienia nie naruszają prawa. Minister Sportu wszechstronnie ocenił całość materiału dowodowego i prawidłowo ustalił, że nie wykazano interesu społecznego, który uzasadniałby udział skarżącego związku w sprawie dotyczącej kwestii personalnych korporacji, której jest członkiem. W konsekwencji Minister Sportu, odmawiając dopuszczenia D. ZPN do udziału w postępowaniu w sprawie zawieszenia władz PZPN - nie naruszył przepisu art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a.
Skargą kasacyjną Polski Związek Piłki Nożnej zaskarżył w całości powyższy wyrok wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W..
Wnoszący skargę kasacyjna zarzucił wyrokowi:
- 1. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego i postępowania sądowoadministracyjnego w szczególności art. 7, 8, 9 i 11 oraz art. 124 § 2 K.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności relacji istniejących pomiędzy D. Związkiem Piłki Nożnej, a klubami I i II ligi będącymi członkami tego Związku, które posiadając licznych sponsorów i duże rzesze kibiców mogły ponieść w związku z uczestnictwem w rozgrywkach niższych klas rozgrywkowych prowadzonych przez Spółkę E. S.A. (I liga) oraz PZPN (II liga) niepowetowane szkody sportowe i finansowe w związku z zawieszeniem władz PZPN oraz wprowadzeniem kuratora, skutkującym zawieszeniem krajowych rozgrywek piłkarskich i wykluczeniem przez Międzynarodowa Federację Piłki Nożnej (FIFA) oraz Europejską Unie Piłkarską (UEFA) polskich klubów z europejskich pucharów, co podważyłoby niewątpliwie prestiż Polski na arenie międzynarodowej i przez co ucierpiałby w szczególności interes sponsorów rozgrywek i dobrze pojmowany interes społeczny,
- 2. naruszenie prawa materialnego – poprzez przyjęcie nieprawidłowej podstawy kompetencyjnej funkcjonowania PZPN, tj. ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej, mimo że w dacie wydania zaskarżonej decyzji Ministra Sportu polskie związki sportowe nie działały na podstawie wskazanego aktu normatywnego, stosowanego łącznie z Prawem o stowarzyszeniach (tak jak to miało miejsce w przypadku klubów i regionalnych związków sportowych, lecz restryktywnej w swej treści ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym, kontestowanej odnośnie art. 23 przez całe środowisko sportowe, ale zakładającej członkowstwo regionalnych związków sportowych w polskich związkach sportowych,
- 3. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego i postępowania sądowoadministracyjnego, a w szczególności art. 7, 8, 9 i 11 oraz art. 124 § 2 K.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności wiążących się z wzajemnymi relacjami między skarżącym D. Związkiem Piłki Nożnej i PZPN, co w szczególności doprowadziło do przyjęcia błędnej tezy o finansowaniu przez PZPN klubów będących członkami regionalnego związku i tym samym sformułowaniu nieprawdziwej tezy o uzależnieniu tego ostatniego związku od PZPN, podczas gdy D. Związek Piłki Nożnej mógł w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym występować w interesie sponsorów i kibiców swoich członków, tj. klubów I i II ligi piłki nożnej, uczestniczących w rozgrywkach prowadzonych przez Spółkę E. S.A. i PZPN,
- 4. naruszenie prawa materialnego – przez nieuwzględnienie faktu, iż skonstruowana w sposób piramidalny struktura współczesnego ruchy sportowego odbiega, ze względu na jego specyfikę – nieuwzględnioną w ogóle przez WSA w W. – od schematu działania innych organizacji społecznych, co nie pozwala w sposób bezkrytyczny odnosić do organizacji sportowych poglądu, funkcjonującego w ramach postępowania administracyjnego, o niemożności dopuszczenia do tej procedury organizacji społecznej (sportowej) działającej w interesie społecznym (ogólnym), którego uwzględnienie przez organ administracji państwowej z natury rzeczy, ze względu na wskazaną piramidalna organizację sportu, będzie – bo inaczej być nie może – rzutować, choć pośrednio na działalność tego podmiotu, który równocześnie nie mógł być, co jest także bezsporne, stroną postępowania o zawieszenie władz PZPN,
- 5. naruszenie prawa materialnego - przez przyjęcie błędnej wykładni art. 31 § 1 K.p.a. w zw. z art. 28 K.p.a. oraz art. 7 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym zakładającej, iż przynależność członkowska D. Związku Piłki Nożnej do PZPN implikuje jedynie możliwość podejmowania działań w interesie własnym, a wyklucza podejmowanie działań uzasadnionych celami statutowymi regionalnego związku piłkarskiego ukierunkowanych w szczególności na realizację przez wskazaną organizację społeczną w rozumieniu art. 5 § 2 K.p.a. ważnego celu społecznego, o którym mowa w pkt 1 i które wiążą się z możliwością wypowiadania się o ważnych sprawach dla polskiego sportu na podstawie art. 1 ust. 3 Prawa o stowarzyszeniach, a których nieuwzględnienie doprowadziło do odmówienia przez Ministra Sportu dopuszczenia D. Związku Piłki Nożnej do udziału w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie zawieszenia władz PZPN,
- 6. naruszenie prawa materialnego - przez dokonanie błędnej i bezkrytycznej wykładni art. 23 ustawy o sporcie kwalifikowanym, który w momencie zgłoszenia wniosku o dopuszczenie D. Związku Piłki Nożnej do udziału w sprawie zawierał rozwiązanie prawne eliminujące z demokratycznego, polskiego systemu prawnego konwencyjną, konstytucyjną i ustawową zasadę prawa do sądu w ramach ruchu sportowego i wprowadzające na płaszczyznę funkcjonowania stowarzyszeń nieznaną im już współcześnie administracyjną formę zawieszenia działalności władz organizacji korporacyjnej, co uzasadniało wystąpienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. do Trybunału Konstytucyjnego z zapytaniem odnośnie zgodności wskazanej normy z art. 45 ust 1 Konstytucji RP.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi kasacyjnej jest strona, prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 173 § 2 p.p.s.a). Stroną w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest w rozumieniu art. 32 p.p.s.a., skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Legitymację do wniesienia skargi do sądu administracyjnego ma także uczestnik postępowania. Wynika to z treści art. 33 § 1 p.p.s.a. w myśl którego uczestnikiem postępowania na prawach strony jest także osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego. Z kolei przepis art. 12 p.p.s.a. stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o stronie rozumie się przez to również uczestnika postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną z urzędu bada, czy ten środek zaskarżenia został wniesiony przez stronę postępowania sądowego, a zatem czy została zrealizowana przesłanka określona art. 173 § 2 p.p.s.a. Kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do badania z urzędu dopuszczalności skargi kasacyjnej w tym konkretnym aspekcie została potwierdzona w uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r. o sygn. akt OPS 1/04 (ONSAiWSA 2005/4/62).
W rozpoznawanej sprawie niewątpliwie Polski Związek Piłki Nożnej, dalej PZPN, nie był skarżącym, gdyż skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wniósł D. Związek Piłki Nożnej. Należy zatem zbadać czy PZPN miał legitymację do występowania w charakterze uczestnika postępowania sądowego w rozumieniu art. 33 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeśli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Z akt sprawy wynika bowiem, że PZPN został potraktowany przez Sąd I instancji jako uczestnik postępowania sądowego tzn.
Sąd powiadomił Związek o terminie rozprawy, PZPN brał udział w rozprawie za pośrednictwem swojego pełnomocnika oraz doręczono mu odpis wyroku wraz z uzasadnieniem. O statusie uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego nie mogą jednakże przesądzać okoliczności faktyczne - faktyczny udział w postępowaniu sądowym lecz legitymacja uczestnika musi mieć podstawę w przepisach prawa.
Postępowanie w sprawie dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym ma niewątpliwie charakter wpadkowy tzn. jest ono elementem postępowania w sprawie głównej. Strona sprawy głównej, czyli w tym przypadku PZPN uczestniczyła zatem w postępowaniu wpadkowym (incydentalnym) dotyczącym D. ZPN. Niemniej jednak PZPN nie spełnia wymagania określonego w art. 33 § 1 p.p.s.a., warunkującego uznanie go za legitymowanego do występowania w sprawie sądowoadministracyjnej ze skargi D. ZPN w charakterze uczestnika postępowania. Uczestnikiem postępowania, jak to wyżej wskazano, zgodnie z art. 33 § 1 p.p.s.a. jest podmiot, który nie wniósł skargi do Sądu I instancji na akt lub czynność organu administracji publicznej wymieniony w art. 3 p.p.s.a. Niewniesienie oznacza w istocie rezygnację z prawa wniesienia skargi, a zatem wymaganie to można uznać za spełnione jedynie wówczas, gdy określony podmiot był legitymowany do wniesienia skargi.
Przepis art. 31 § 2 k.p.a. zdanie drugie stanowi, że na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania lub dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji społecznej służy zażalenie. Z regulacji tej nie wynika wprost, czy prawo wniesienia takiego zażalenia przysługuje stronie postępowania administracyjnego czyli w rozpatrywanej sprawie PZPN. Kwestię tę rozstrzyga jednak art. 141 § 1 k.p.a., w myśl którego na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w postępowaniu D. Związku Piłki Nożnej jest niewątpliwie postanowieniem podjętym w toku postępowania, a zatem skoro art. 31 § 2 k.p.a. stanowi jedynie o prawie do wniesienia zażalenia przez organizację społeczną, której odmówiono dopuszczenia do udziału w postępowaniu administracyjnym, to ten przepis należy, w świetle art. 141 § 1 k.p.a., interpretować jako regulację ograniczającą prawo do wniesienia zażalenia wyłącznie do organizacji społecznej.
PZPN nie miał więc legitymacji do wniesienia zażalenia na postanowienie Ministra Sportu z dnia. [...] października 2006 r. odmawiającego dopuszczenia D. ZPN do udziału w postępowaniu w sprawie zawieszenia członków zarządu PZPN. Jeżeli PZPN nie mógł zakwestionować tego postanowienia w postępowaniu administracyjnym, to tym samym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie był również legitymowany do wniesienia skargi na postanowienie odmawiające D. ZPN dopuszczenia do udziału w postępowaniu administracyjnym, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W.. Wniosek ten znajduje potwierdzenie w treści art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Postanowienie, na które nie przysługuje zażalenie to zarówno postanowienie, które w ogóle nie może być w ten sposób zaskarżane, jak i postanowienie, na które nie przysługuje zażalenie określonym tylko podmiotom.
PZPN nie miał prawa wniesienia zażalenia na postanowienie Ministra Sportu z [...] października 2006 r. Nie miał zatem legitymacji do występowania w charakterze uczestnika w postępowaniu sądowym ze skargi D. ZPN na to postanowienie. W konsekwencji nie był legitymowany do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji oddalającego skargę D. ZPN.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.