Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1941/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę E. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej.
Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.
W dniu [...] kwietnia 2011 r. zatrzymano do kontroli na drodze wojewódzkiej nr [...] w miejscowości K. pojazd marki [...] nr rejestracyjny [...] z naczepą marki [...] nr rej [...] kierowany przez M. W. W wyniku kontroli stwierdzono przekroczenia dopuszczanych nacisków osi pojazdu na drogę. Kierowca nie przedstawił wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego. Kierowcy zostały przedstawione wszystkie dokumenty świadczące o prawidłowości przeprowadzenia i zabezpieczenia procesu ważenia.
Podczas trwającego postępowania administracyjnego E. J. zakwestionował prawidłowość pomiarów z powodu niewłaściwie przygotowanego miejsca w którym odbyło się ważenie. Przedsiębiorca wskazał, że parametry ważenia i sposób jego przeprowadzenia nie zostały określone w przepisach powszechnie obowiązujących. Znajdują odzwierciedlenie jedynie w instrukcji obsługi wag. W protokole kontroli nie określono rodzaju i typu wag użytych do przeprowadzenia kontroli, wskazano jedynie numery seryjne, zatem nie można mieć pewności jakimi wagami kontrola została przeprowadzona.
[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w G. działając na podstawie art. 13g ust. 1 pkt 2, art. 13 g ust. 1, art. 40 c, art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), dalej określanej, jako u.d.p., Ip. 6.6.b i Ip. 6.7.d załącznika nr 2 do tej ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), § 3 i § 57 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 lipca 2010 r. w sprawie wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. (Dz. U. z 2010 r. Nr 138 poz. 932), art. 104 §4 k.p.a. oraz z zgodnie z ustaleniami kontroli - decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w kwocie 3 600 złotych, na którą złożyły się kary za następujące naruszenia:
- - za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, dla potrójnej osi nienapędowej naczepy o nacisku 22,93 t, tj. z przekroczeniem o 1,131 - 2400 zł;
- - za przekroczenie dopuszczalnych nacisków dla pojedynczej osi napędowej pojazdu silnikowego powyżej 9,0 t do 9,5 t - 1200 zł. W uzasadnieniu organ I instancji podkreślił, iż wagi użyte w trakcie kontroli winny spełniać wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne. Organ stwierdził, że wymogi te zostały spełnione, co potwierdzają Świadectwa Legalizacji Ponownej wydane przez Prezesa Głównego Urzędu Miar, okazane podczas kontroli kierującemu pojazdem. Wskazał, że każdorazowo przed ważeniem dokonywana jest ocena stanu punktu ważenia oraz usuwane są wszelkie zanieczyszczenia z rynny wagowej, a miejsce w którym dokonano pomiarów posiada aktualne dokumenty wystawione przez uprawnionego geodetę potwierdzające spełnienie wszystkich wymogów określonych przepisami oraz zawiera informacje jakim przyrządami dokonano tych pomiarów.
W odwołaniu od powyższej decyzji E. J. wskazał na nieprawidłowości przeprowadzonego pomiaru oraz na to, że parametry miejsca ważenia nie zostały określone w powszechnie obowiązujących przepisach. Skarżący po dokonaniu analizy przebiegu ważenia pod kątem zapisów instrukcji wag SAW10, stwierdził, że niewiadomą jest procedura odjęcia dopuszczalnych błędów ważenia tj. 200 kg i 2%.
W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, ust. 1 b pkt 1, art. 40c, art. 41 ust. 4 i 5 u.d.p., Ip. 6 pkt 6 lit. b), Ip. 6 pkt 7 lit. d) załącznika nr 2 do tej ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Organ podkreślał, że czynności pomiarowe wykonywane podczas kontroli drogowej nie mają charakteru czynności administracyjnych, określonych w ustawie o transporcie drogowym i aktach wykonawczych. Służą temu odpowiednie instrukcje obsługi użytkowanych urządzeń. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutami przeprowadzenia ważenia w sposób nieprawidłowy, gdyż ważenie dokonywane jest przez inspekcję podczas pomiarów masy całkowitej pojazdu oraz nacisków kół pojazdu, zgodnie z instrukcją wag producenta. Stanowisko do ważenia pojazdów jest zatwierdzone przez zarządcę drogi po dokonaniu pomiarów geodezyjnych a wagi posiadają aktualną legalizację. Organ nie potrafił ustalić, skąd skarżący czerpie wiedzę odnośnie odchyleń od płaszczyzny czy też znaczącego odbiegania głębokości rynienek wagowych od 39 mm czy też 33 mm. Odnośnie odejmowania wyników ważenia 200 kg i 2% organ przyznał, że taka procedura nie wynika żadnych przepisów, ani też z instrukcji wag stosowanych do pomiarów.
Ukształtowała się ona w trakcie wieloletniej praktyki dokonywania pomiarów przez organy. Miała ona na celu uzyskanie najbardziej wiarygodnych wyników, uwzględniających fakt występowania na miejscu ważenia dopuszczalnych pochyleń terenu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. E. J. podkreślił, że parametry ważenia i sposób jego przeprowadzenia nie zostały określone w przepisach powszechnie obowiązujących, znajdują jedynie odzwierciedlenie w instrukcji obsługi wagi. Podniósł, iż w protokole kontroli nie określono rodzaju i typu wag użytych do przeprowadzenia kontroli, wskazano tylko ich numery seryjne, a zatem nie można mieć pewności jakimi wagami została przeprowadzona kontrola. Z przedstawionych dokumentów można domniemywać, iż wagi użyte do przeprowadzenia kontroli to wagi SAW10C/II, tylko nie widomo czy był to podtyp stahl, czy Alu. Podkreślił, że ważenie zostało wykonane niezgodnie z zaleceniem producenta wagi, w rozdziale 2.5 instrukcji obsługi wag. W przedmiotowym przypadku wysokość rynny nie odpowiadała wysokości 39 mm ani też 33 mm, w zależności od podtypu wagi, zatem, jak stwierdził, jeden z podstawowych warunków producenta nie został dochowany.
Skarżący wskazał, że kierowca nie mógł wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli w tym zakresie, ponieważ nie pouczono go o tym wymogu. Ponadto zarzucił, iż ważenie zostało wykonane niezgodnie z zaleceniem producenta wagi, bowiem w rozdziale 2.4 instrukcji obsługi wagi zawarto ostrzeżenie, by zapobiec powstawaniu błędów w pomiarach, spowodowanych tarciem spoczynkowym zawieszenia kół zaleca się jednoczesny pomiar dla wszystkich kół w zamocowanej części pojazdu przy zastosowanej odpowiedniej liczby połączonych wag. Odnosząc się do argumentu organu II instancji niewniesienia przez kierowcę zastrzeżeń do protokołu kontroli, zdaniem skarżącego kierowca nie ma wiedzy, jak powinno być przygotowane miejsce ważenia, dlatego nie wiedział w jakim zakresie powinien wnieść zastrzeżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 grudnia 2011 r. oddalił skargę.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji administracyjnej stanowiły przepisy art. 13g ust. 1 i 1b u.d.p. zgodnie z którymi za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej, którą nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Jest poza sporem, że kontrolowanym w sprawie przewoźnikiem był skarżący E. J. Kontrolowany pojazd poruszał się po drodze wojewódzkiej nr [...] o dopuszczalnych naciskach osi do 8 t.
Z ustaleń wynika, że ważenia pojazdów dokonano na stanowisku zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę protokołem z dnia 25 lutego 2011 r., a więc protokół ten został sporządzony przed kontrolą pojazdu. Pomierzone nachylenie wzdłużne i poprzeczne stanowiska ważenia wynosiło odpowiednio 1% i 2%, a więc nie przekraczało dopuszczalnego (2%) według instrukcji użycia wag (pkt 2.2).
Sąd stwierdził, że wbrew twierdzeniu skarżącego w protokole podano jakimi wagami dokonano kontroli (wagi statyczne nr 856074 i 856057). Były to zalegalizowane przenośne wagi elektroniczne nieautomatyczne SAW 10C/II do pomiarów statycznych posiadające deklarację zgodności z wymaganiami Dyrektywy WE 90/384 EWG. Wagami tymi, zgodnie z ich instrukcją obsługi producenta IRD PAT 702-43 rd Street East Saskatoon Kanada S7K 3T9, można było dokonać pomiaru obciążenia osi pojazdu (pkt 2.4 instrukcji) w konfiguracji dwóch wag według ustawienia wskazanego w pkt 2.5 instrukcji. Do ważenia użyto dwóch wag o numerach podanych wyżej, a więc ważenia dokonano zgodnie z instrukcją obsługi. Wagami użytymi do kontroli, zgodnie z pkt 2.1 instrukcji, można było mierzyć obciążenia kół bez wykorzystania specjalnych środków na wszystkich normalnych nawierzchniach dróg. Ponieważ ważenia dokonano na przygotowanym przez geodetę stanowisku do ważenia pojazdów, wymaganie powyższe zostało spełnione.
Zatem nietrafny był zarzut skarżącego o dokonaniu pomiarów niezgodnie z warunkami instrukcji obsługi wag użytych do kontroli. W oświadczeniu załączonym do protokołu kontroli kierowca pojazdu stwierdził, że został poinformowany o zasadach ważenia oraz stwierdził, że udostępniono mu instrukcję ważenia i wyniki pomiarów. Instrukcja użycia wag, którymi przeprowadzono pomiary, nie jest prawem powszechnie obowiązującym. Należy jednak mieć na względzie fakt, że wagi są jedynie instrumentem, za pomocą którego przeprowadza się kontrole. Koniecznym jest zatem by posiadały aktualną legalizację i jeżeli dodatkowo ich to dotyczy, by posiadały deklarację zgodności. Wymagania te wagi użyte do kontroli spełniały, co wynika z akt sprawy. Inspekcja Transportu Drogowego jest instytucją wyspecjalizowaną w zakresie przeprowadzania kontroli pojazdów. Przeprowadzając kontrole nabyła doświadczenie, w wyniku którego stwierdziła, że dla uniknięcia błędów przy pomiarach nacisku osi na drogę należy od wyników ważenia odejmować pewne ich wielkości (200 kg i 2%). Odejmowanie tych wielkości od wyników ważenia, jest okolicznością korzystną dla kontrolowanego i sprawia, że wyniki pomiarów są niższe od wskazań wag, co ma wpływ na ewentualną wysokość kar.
Zgodnie z art. 13g ust. 1a u.d.p. karę, o której mowa w ust. 1, ustala się za przekroczenie dopuszczalnej wielkości parametru pojazdu. W przypadku przekroczenia dopuszczalnej wielkości więcej niż jednego parametru karę ustala się jako sumę wysokości kar z tytułu każdego przekroczenia. W przedmiotowej sprawie kara została nałożona za przekroczenia nacisków osi pojazdu silnikowego i naczepy. Wielkość nałożonych kar pieniężnych organ administracji ustalił zgodnie z Ip. 6 pkt 6 lit. b) i Ip. 6 pkt 7 lit. d) załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych.
E. J. zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wyrok został zaskarżony w całości, a skarżący domaga się jego uchylenia i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. zarzucono:
- - naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie - art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., mimo, że decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 i poprzedzająca ją decyzja Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w G. nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3.600,00 zł została wydana bez podstawy prawnej, albowiem nałożona na skarżącego kara pieniężna została wydana w oparciu o doświadczenie i instrukcje wewnętrzne organu, a więc w oparciu o normy nie znajdujące się w katalogu źródeł powszechnie obowiązującego prawa, przez co organ dopuścił się naruszenia z art. 7 w zw. z art. 87 ust 1 Konstytucji.
W uzasadnieniu skargi E. J. powtórzył argumenty podnoszone w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
W szczególności wskazał, że parametry jakie miało spełniać miejsce ważenia nie zostały określone w przepisach powszechnie obowiązujących, a jedynie wynikają w instrukcji obsługi wykorzystanych wag. Parametry wag służących do ważenia statycznego pojazdów zostały określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 26 poz.152). Natomiast przepisy w/w rozporządzenia nie określają w jaki sposób ma się odbywać ważenie zespołami wag oraz jakie parametry ma spełniać miejsce ważenia wspomnianym zespołem wag. Do ważenia dokonywanego przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wykorzystywane są zespoły dwóch wag umieszczone w dole fundamentowym. Zdaniem skarżącego aby, zgodnie z obowiązującymi przepisami, można było prawidłowo wykorzystać zespół wag, należy go wraz z odpowiednio przygotowanym miejscem ważenia miejscem potraktować jak jedno urządzenie, a przepisy prawa powszechnie obowiązującego powinny określać jego parametry.
Stanowisko takie - zdaniem skarżącego - potwierdza przepis § 8 w/w rozporządzenia, zgodnie z którym legalizacja ponowna wag nieautomatycznych stacjonarnych oraz wag nieautomatycznych przenośnych, wrażliwych na zmiany przyspieszenia ziemskiego, jest przeprowadzana w miejscu użytkowania oraz przepis § 9 rozporządzenia, stanowiący iż legalizacja ponowna wag nieautomatycznych innych niż wagi stacjonarne może być przeprowadzana w miejscu użytkowania, jeżeli przemawiają za tym względy ekonomiczne i techniczne. Brak wspomnianej regulacji niesie za sobą dalekosiężne skutki, mianowicie dyskwalifikuje protokół sprawdzenia miejsca ważenia, a tym samym wynik pomiaru i przeprowadzonej kontroli drogowej.
Przykładem bezprawności działania organu była procedura polegająca na odjęciu od wyniku ważenia 200 kg i 2%. Procedura ta również nie została określona w żadnym akcie prawnym. Organ I i II instancji powoływały się natomiast na własną praktykę i interes kontrolowanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny sanując działanie organu administracji publicznej, który podjął, rozstrzygnięcie oparte na przepisach wewnętrznych oraz praktyce tegoż organu, a więc w oparciu o normy nie znajdujące się w katalogu przepisów powszechnie obowiązujących, dopuścił się naruszenia jednej z podstawowych zasad wynikających z art. 7 konstytucji, zgodnie z którym organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem przepisów postępowania i uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, która to przesłanka stanowi podstawę kasacyjną przewidzianą w art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 P.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 P.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej.
Przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zakres oceny Sądu jest ograniczony do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym to naruszenie polegało. Natomiast w myśl art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Sąd kontroluje, czy w trakcie orzekania przed sądem pierwszej instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać, bądź w inny sposób ich korygować. Dodać należy, iż zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a.
Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia sformalizowanym. Aby mogła odnieść skutek w postaci jej uwzględnienia niezbędne jest jej sporządzenie w sposób zgodny z normującymi ją regułami, w szczególności podstawy kasacyjne muszą być tak skonstruowane, aby była możliwość odniesienia się poprzez ich treść do zaskarżonego orzeczenia.
Przechodząc do złożonego środka zaskarżenia stwierdzić należy, że postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa pozwalały na dokonanie oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny zgodności z prawem wyroku Sądu pierwszej instancji. Sąd kasacyjny nie uznał ich jednak za zasadne.
Skarga kasacyjna zawiera zarzut naruszenia przepisów postępowania polegającego na naruszeniu art. 3 § 1 i art.145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. (poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji w sytuacji zachodzenia przesłanek z art. 156 k.p.a.) w zw.
z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.(nieważność decyzji z uwagi na jej wydanie bez podstawy prawnej). Braku podstawy prawnej do wydania decyzji upatruje skarżący w tym, że "kara pieniężna została wydana w oparciu o doświadczenie i instrukcje wewnętrzne organu", a więc w oparciu o normy nie znajdujące się w katalogu źródeł powszechnie obowiązującego prawa.
Podnieść należy, że takie sformułowanie zarzutu wskazuje w rzeczywistości na naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na wydaniu decyzji bez podstawy prawnej.
Uznać należy, że zarzut ten nie został sformułowany prawidłowo.
Mając na uwadze ogólną moc wiążącą uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełnym składzie z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010, Nr 1, poz. 1), w której wyjaśniono, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane, jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrzył także omawiany zarzut mimo jego nieprecyzyjnego sformułowania.
W tym zakresie skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. Wskazać należy, iż podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonych decyzji stanowiły wskazane przez organy przepisy art. 13g ust. 1 i art. 13 g ust. 1b pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), a w zakresie wymiaru kary, Ip. 6.6.b i Ip. 6.7.d załącznika nr 2 do tej ustawy. Taka podstawa materialnoprawna wydanych decyzji nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Wśród wskazywanych przez kasatora argumentów dotyczących wydania decyzji przez organy z naruszeniem przepisów postępowania w oparciu o "doświadczenia i instrukcje wewnętrzne organu" nie wskazano, jakie to przepisy o charakterze proceduralnym zostały naruszone, co nie pozwala się Sądowi ustosunkować do środka zaskarżenia w tym zakresie.
Ustosunkowując się natomiast do zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów art. 7 w zw. z art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej uznać należy również i ten zarzut za nieuzasadniony. Przepis art. 7 Konstytucji nakazuje organom działać na podstawie i w granicach prawa, natomiast przepis art. 87 ust. 1 stanowi, że źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie organy działały na podstawie i w granicach prawa, stosowane przez nie przepisy ustaw i rozporządzenia zostały wskazane wcześniej.
Podkreślić należy, że czynności pomiarowe wykonywane podczas kontroli drogowej nie mają charakteru czynności administracyjnych, określonych w ustawie o transporcie drogowym i aktach wykonawczych. Służą temu odpowiednie instrukcje obsługi użytkowanych urządzeń. Instrukcja użycia wag, którymi przeprowadzono pomiary, nie jest prawem powszechnie obowiązującym. Należy jednak mieć na względzie fakt, że wagi są jedynie instrumentem, za pomocą którego przeprowadza się kontrole. Koniecznym jest zatem by posiadały aktualną legalizację i jeżeli dodatkowo ich to dotyczy, by posiadały deklarację zgodności. Wymagania te wagi użyte do kontroli spełniały, co wynika z akt sprawy. Nie ma potrzeby, by zasady ważenia w takiej sytuacji były regulowane przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Kwestie te określają instrukcje wag, a zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że kryteria określone w instrukcji zostały zachowane.
Odjęcie od wyniku ważenia 200 kg i 2 % jest działaniem na korzyść skarżącego i aczkolwiek nie wskazano podstawy prawnej takiego działania, nie może to jednak skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej.
Stanowisko Sądu I instancji, który rozpoznając skargę na decyzję organu odwoławczego uznał, że organy właściwie zbadały okoliczności faktyczne sprawy i prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego zasługuje na aprobatę, dlatego zaskarżony wyrok nie narusza prawa i z tych właśnie względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.