Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt II GSK 626/19

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany również "WSA", "Sąd pierwszej instancji"), wyrokiem z 19 grudnia 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2113/17, oddalił skargę C. S.A. z siedzibą w W. (dalej zwaną "Skarżącą" lub "Spółką") na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego (dalej zwaną "KNF") z 18 lipca 2017 r. (nr DPI/WN/476/4/11/17) w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych oraz umorzenia w części postępowania.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Postanowieniem z 17 listopada 2015 r. KNF wszczęła z urzędu postępowanie w przedmiocie nałożenia na Skarżącą kary administracyjnej na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1382 ze zm.; dalej zwana "ustawą o ofercie") w związku z podejrzeniem naruszenia art. 56 ustawy o ofercie – w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 433, dalej zwaną "ustawą zmieniającą") w związku z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem obowiązków informacyjnych.

Decyzją z 6 grudnia 2016 r. KNF

1. I. nałożyła na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 400 000 zł wobec stwierdzenia, że Spółka dopuściła się naruszenia polegającego na nienależytym wykonaniu obowiązków informacyjnych, o których mowa w:
2. 1. art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Finansów z 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. z 2014 r., poz. 133; dalej zwane "Rozporządzeniem MF") w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie Rozporządzenia Ministra Finansów z 25 maja 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. z 2016, poz. 860; zwanego dalej "Rozporządzeniem MF zmieniającym") poprzez przekazanie niepełnego skonsolidowanego raportu rocznego za 2012 r., tj. niezawierającego opinii podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych o badanym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym;
3. 2. art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i 7 Rozporządzenia MF poprzez przekazanie niepełnego raportu rocznego za 2012 rok, tj. niezawierającego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2012 oraz opinii podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych o badanym sprawozdaniu finansowym;
4. 3. art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia MF w zw. z par. B64 lit e, h oraz q (ii) Załącznika B do Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej 3 "Połączenia jednostek gospodarczych", dalej MSSF 3, stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1126/2008 z 3 listopada 2008 r. przyjmującego określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 320 z 29 listopada 2008 r. z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym na 31 grudnia 2014 r. – dalej zwane także "Rozporządzeniem WE Nr 1126/2008" – poprzez niepełne ujawnienia związane z połączeniem jednostek w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2014; oraz
5. II. na podstawie art. 105 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016., poz. 23 ze zm.) i art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 174) umorzyła jako bezprzedmiotowe postępowanie w części, w zakresie
6. 1. podejrzenia naruszenia przez Spółkę art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia MF oraz w zw. z par. 39a w zw. z par. B11 oraz par. B11E Załącznika B do Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej 7 "Instrumenty finansowe: ujawnianie informacji", dalej MSSF 7, stanowiącego załącznik do Rozporządzenia (WE) Nr 1126/2008, w zakresie niepełnych ujawnień dotyczących ryzyka płynności w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2012;
7. 2. podejrzenia naruszenia przez Spółkę art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, § 92 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 w zw. z § 91 ust. 1 pkt 4 i ust. 6 pkt 11 Rozporządzenia MF w zakresie niepełnych ujawnień dotyczących zarządzania zasobami finansowymi, ze szczególnym uwzględnieniem zdolności wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań, w sprawozdaniu z działalności grupy kapitałowej emitenta za 2012 rok oraz w sprawozdaniu z działalności Emitenta za 2012 rok.

Zaskarżoną decyzją – po rozpoznaniu wniosku spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej zwanej "k.p.a.") w zw. z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 196 ze zm.; dalej zwanej "ustawą o nadzorze") oraz art. 96 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt. 2 lit. a ustawy o ofercie – KNF utrzymała w mocy decyzję własną z 6 grudnia 2016 r.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem Spółka wniosła skargę do WSA, w której domagała się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji, zasądzenia kosztów postępowania sądowego według norm przepisach, dopuszczenia dowodów z dokumentów załączonych do skargi na okoliczności wskazane w treści jej uzasadnienia.

Wyrokiem z 19 grudnia 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2113/17 WSA w Warszawie – działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej zwanej "p.p.s.a.") – oddalił skargę stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania i pozostaje w zgodzie z przepisami prawa materialnego, na których została oparta.

Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem skargi jest decyzja Komisji Nadzoru Finansowego w przedmiocie nałożenia na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 400 000 zł wobec rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych określonych w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie wskutek przekazania do publicznej wiadomości raportu rocznego za 2012 rok niezawierającego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2012 oraz opinii podmiotu uprawnionego do badania o badanym sprawozdaniu finansowym za rok 2012, natomiast w odniesieniu do skonsolidowanego raportu rocznego – opinii podmiotu uprawnionego do badania o badanym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2012 oraz poprzez niepełne ujawnienia związane z połączeniem jednostek w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2014. WSA zaznaczył przy tym, że pomimo zaskarżenia decyzji w całości, zarzuty Spółki faktycznie dotyczą tylko decyzji w części dotyczącej nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej.

W zakresie raportu rocznego za rok 2012 i skonsolidowanego raportu rocznego za rok 2012, zdaniem Sądu I instancji, strony były zgodne co do tego, że opublikowany 30 kwietnia 2013 r. raport roczny za 2012 r. nie zawierał sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2012 oraz opinii podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych o badanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2012. Natomiast opublikowany w tej samej dacie skonsolidowany raport roczny nie zawierał opinii podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych o badanym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2012. Uzupełnione o brakujące elementy oba raporty Skarżąca przekazała do publicznej wiadomości 14 maja 2013 r.

Skarżąca zarzuciła natomiast, że brak opinii biegłego rewidenta o sprawozdaniach finansowych połączony ze stanowiskiem biegłego o przyczynach odmowy sporządzenia opinii nie może być traktowany równorzędnie z wymaganą opinią, gdyż tylko o niej mówią § 91 ust. 1 pkt 7 i § 92 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia.

WSA nie podzielił stanowiska Skarżącej, podkreślił, że Spółka w raporcie bieżącym nr 31/2012 z 14 maja 2013 r. sama wyjaśniała, że omyłkowo nie zamieściła w ramach omawianych raportów jednostkowego raportu finansowego za 2012 rok oraz opinii podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych za 2012 rok. Biegły rewident w swoim stanowisku z 30 kwietnia 2013 r. przedstawił powody, dla których odmówił wyrażenia opinii, Spółka nie podważała tego stanowiska. Stanowisko zaprezentowane przez biegłego rewidenta 30 kwietnia 2013 r., zdaniem Sądu także miało walor opinii w rozumieniu § 91 ust. 1 pkt 7 i § 92 ust. 2 pkt 7 Rozporządzenia MF, zważywszy na treść art. 64 ust. 4 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2013 r., poz. 330) mówiący, że opinia powinna w sposób jednoznaczny wskazywać powody wyrażenia zastrzeżeń do sprawozdania finansowego, wyrażenia opinii negatywnej lub odmowy wyrażenia opinii, z uwagi na zaistnienie okoliczności uniemożliwiających jej sformułowanie.

Zastrzeżenia należy wyrazić w sposób wskazujący na ich zasięg. WSA wskazał również, że Spółka nie rozważała w skardze skutku i przyczyn braku sprawozdania finansowego za rok 2012 w raporcie rocznym za rok 2012.

W zakresie niepełnego ujawnienia w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2014, związanego z połączeniem jednostek, Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko KNF. Wskazał, że Spółka w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2014 zaprezentowała tylko część informacji dotyczących transakcji połączenia z C1. Sp. z o.o. wymaganych na podstawie MSSF 3, jak: nazwa i opis jednostki przejmowanej, data przejęcia, główne przyczyny połączenia jednostek oraz opis tego w jaki sposób jednostka przejmująca objęła kontrolę nad jednostką przejmowaną, a także dokonała ujęcia i wyceny wartości firmy.

Natomiast Skarżąca w tymże sprawozdaniu finansowym nie ujawniła wszystkich informacji umożliwiających użytkownikom jej sprawozdań finansowych ocenę charakteru i skutków finansowych połączenia jednostek przeprowadzonego w czasie bieżącego okresu sprawozdawczego, wymaganych przez par. B64 lit. e) Załącznik B MSSF 3: brak jakościowego opisu czynników, które doprowadziły do ujęcia wartości firmy. Biorąc pod uwagę znaczącą wartość firmy, która powstała w wyniku transakcji, niezbędne było ujawnienie inwestorom, jakie czynniki spowodowały, że emitent zobowiązał się do zapłaty za inwestycję wartości znacznie przewyższającej wartość nabytych aktywów netto. Spółka nie wskazała także szczegółowych informacji na temat skutków niewywiązania się z przedmiotowej umowy przez emitenta. Zważywszy na wielkość transakcji i jej znaczenie dla Spółki informacje takie były istotne dla inwestorów. W skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok 2014 nie ujawniono m.in. informacji na temat najlepszego szacunku na dzień przejęcia określonych w umowach przepływów pieniężnych, których wpływu nie można oczekiwać.

Nie ujawniono również w sposób syntetyczny informacji na temat głównych klas nabytych należności, co potwierdził również podmiot uprawniony do badania sprawozdania, przez co możliwość dokonania przez użytkowników całościowej oceny wpływu połączenia na skonsolidowane sprawozdanie finansowe była istotnie utrudniona. Doprowadziło to, jak zauważyła również KNF, że wskazane przez Skarżącą informacje ujawnione w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok 2014 nie wypełniały wymogów par. B64 lit. h) MSSF 3. Ponadto, co podniosła KNF, dane i informacje zaprezentowane w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym nie wypełniały wymogów par. B64 lit. q pkt (ii) MSSF 3, gdyż nie uwzględniały wyłączeń wynikających z występowania transakcji pomiędzy podmiotami powiązanymi.

Zatem wskazane przez Spółkę informacje ujawnione w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok 2014 nie wypełniają wymogów par. B64 lit. q pkt (ii) MSSF 3. Zdaniem WSA, nie można uznać rozproszenia niektórych informacji w sprawozdaniu, a nie syntetycznego ich przedstawienia, jako realizacji opisanych obowiązków.

Sąd I instancji podkreślił, że kwestie prawidłowej interpretacji i stosowania MSSF 3 były sygnalizowane Spółce w związku z wcześniejszym przejęciem innej firmy.

WSA podzielił także stanowisko KNF, że opisane naruszenia miały charakter rażący. Naruszenia nie budziły wątpliwości i były istotne, gdyż za każdym razem dotyczyły kwestii finansowych ściśle związanych z istniejącą w danym momencie sytuacją Spółki, decydującą o dalszym jej funkcjonowaniu. Przy tym do oceny czy naruszenie obowiązków miało charakter rażący – zdaniem Sądu I instancji – nie można wprost odwoływać się do wykładni rażącego naruszenia przepisów prawa przewidzianej przez art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Uznanie, że naruszenie miało charakter rażący, miało wpływ na wysokość nałożonej kary pieniężnej.

WSA nie podzielił także argumentacji Skarżącej o wysokości nałożonej kary. Organ wyjaśnił, dlaczego zastosował sankcję – karę pieniężną. Zdaniem Sądu pierwszej instancji KNF nie naruszył art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Została zastosowana adekwatna sankcja i w wysokości współmiernej do celu, jaki miała osiągnąć. Organ uwzględnił przy tym przesłanki, wymienione w art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie, decydujące o wysokości nałożonej kary, omawiając je i odnosząc do realiów niniejszej sprawy. Zdaniem WSA, kara została nałożona z uwzględnieniem ustawowych przesłanek.

Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił wniosku Skarżącej o dopuszczenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi. Zdaniem WSA, dowody przedstawione przez Skarżącą nie były przydatne, a dodatkowo zostały one już ocenione przez KNF w zaskarżonej decyzji. Nie były to więc zdaniem WSA, dowody, o których mowa w art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a.

WSA nie dopatrzył się też naruszenia przepisów postępowania.

Mając powyższe na uwadze na mocy art. 151 p.p.s.a. WSA oddalił skargę.

Spółka na podstawie art. 173 § 1 i 2 p.p.s.a, wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości.

Na podstawie art 174 pkt 2 p.p.s.a. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

1. 1) art 151 p.p.s.a. w zw. z art 134 § 1 p.p.s.a w zw. z art 77 § 1 oraz 80 k.p.a. w zw. z art. 11 ust 5 ustawy o nadzorze poprzez oddalenie skargi strony skarżącej w zaskarżonej niniejszą skargą kasacyjną części, pomimo że zasługiwała ona na uwzględnienie wobec pominięcia przez Sąd I instancji, że zaskarżona decyzja narusza zasadę swobodnej oceny dowodów w zakresie w jakim organ administracyjny za jej podstawę całkowicie dowolnie przyjął, że:
2. a. strona skarżąca publikując raport roczny za 2012 rok nienależycie wykonała obowiązki wynikające z art 56 ust 1 pkt 2 lit b ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust 1 i 3 w zw. z § 82 ust 1 pkt 3 i ust 2 oraz § 92 ust 1 pkt 7 Rozporządzenia MF oraz art 56 ust 1 pkt 2 lit b ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust 1 pkt 3, § 91 ust 1 pkt 3 i 7 Rozporządzenia MF poprzez przekazanie niepełnego raportu rocznego za 2012 rok, tj. niezawierającego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2012 oraz opinii podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych o badanym sprawozdaniu finansowym, w sytuacji gdy raport roczny (okresowy) strony skarżącej za 2012 rok składa się z dwóch raportów tj. raportu rocznego za 2012 skorygowanego raportem bieżącym 31/2013 z 14 maja 2013 roku co potwierdza sam organ w treści decyzji i łączna treść tych raportów wypełnia wymogi określone wskazanymi przepisami, choć może jedynie nieterminowo, a w rezultacie zupełne pominięcie przez Sąd I instancji za podstawę zaskarżonego wyroku, że strona skarżąca nie mogła być ukarana za przekazanie niepełnego raportu finansowego za rok obrotowy 2012 oraz opinii podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych o badanym sprawozdaniu, lecz co najwyżej za nieterminowe przekazanie tych dokumentów do publicznej wiadomości;
3. b. opinia podmiotu uprawnionego do badania i stanowisko w sprawie odmowy wyrażenia opinii mają równorzędne znacznie w kontekście przepisów § 91 ust. 1 pkt 7 i § 92 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia MF w sytuacji, gdy przepis § 91 ust. 1 pkt 7 i § 92 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia MF wprost stanowią wyłącznie o opinii podmiotu uprawnionego, a nie o stanowisku w sprawie odmowy wyrażenia opinii;
4. c. wszystkie ewentualne uchybienia jakich dopuściła się strona skarżąca mają charakter rażący, tj. widoczny na pierwszy rzut oka, w sytuacji, gdy nie tylko strona skarżąca przedstawia w sprawie szereg okoliczności wskazujących na wypełnienie przez nią wymogów dotyczących ujawnień, ale nadto sama ocena organu dotycząca tych uchybień jest wynikiem chociażby pogłębionej analizy, a niewątpliwie nie każde naruszenie prawa ma od razu charakter rażącego;
5. 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze poprzez oddalenie skargi strony skarżącej w zaskarżonej niniejszą skargą kasacyjną części, pomimo że zasługiwała ona na uwzględnienie wobec pominięcia przez Sąd I instancji, że zaskarżona decyzja narusza zasadę prawdy obiektywnej w zakresie w jakim organ administracyjny odnośnie ustaleń dotyczących nienależytego wykonania przez stronę skarżącą obowiązku, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia MF w zw. z par. B64 lit e, h oraz q (ii) Załącznika B do MSSF 3, stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (DZ.Urz. UE L 320 z 29 listopada 2008 r. z późn. zm.) nie uwzględnił całości treści skonsolidowanego sprawozdania finansowego Grupy Kapitałowej strony skarżącej za 2014 rok z uwzględnieniem przyjętej przez stronę skarżącą zasady istotności, a w szczególności, iż:
6. a. odnośnie obowiązku wynikającego z treści par. B64 lit e) Załącznika B do MSSF 3 zobowiązującego do ujawnienia jakościowego opisu czynników, które doprowadziły do ujęcia wartości firmy, takich jak oczekiwana synergia łączących się działalności jednostki przejmowanej i jednostki przejmującej, wartości niematerialne niekwalifikujące się do osobnego ujęcia oraz inne czynniki, strona skarżąca sprawozdaniu zarządu z działalności Grupy oraz w części sprawozdania finansowego dotyczącej w Zmian w składzie Grupy w okresie od 01.01.2014 do 31.12.2014 roku (strona 5 sprawozdania) opisała m.in.:
7. • profile działalności jednostek przejętych;
8. • zmniejszenie ryzyka konkurencji jednostki dominującej poprzez szerokie kontakty spółek córek. Wskazuje on jakie są efekty połączenia – str.
9. 38. Sprawozdania zarządu, w tym jakie czynniki spowodowały, że emitent zobowiązał się od zapłaty za inwestycję wartości znacznie przewyższającej wartość nabytych aktywów netto oraz ocenę charakteru i skutków finansowych połączenia jednostek;
10. • zwiększenie ryzyka kredytowego [K. sp. z o.o. ] - str. 39 oraz nota kredyty;
11. • ujawnienie w sprawozdaniu zarządu w punkcie 4, w charakterystyce działalności informacji o działaniach w 2014 roku oraz w zawartych znaczących umowach pkt 8., w których doskonale widać, że stroną umowy jest nowo przejęta spółka Córka;
12. • ujawnienie w sprawozdaniu finansowym informacji o transakcjach z jednostkami powiązanymi – poprzez prostą analizę dynamiki wzrostu czytelnik jest w stanie określić wpływ grupy C1. SP. z o.o. na starą Grupę Kapitałową nota 38, a przez to przedstawiona jest ocena charakteru i skutków finansowych połączenia jednostek przeprowadzonego w czasie bieżącego okresu sprawozdawczego, w tym jakie czynniki spowodowały, że emitent zobowiązał się do zapłaty za inwestycję wartości znacznie przewyższającej wartość nabytych aktywów netto;

a wobec czego z pewnością nie wypełnia jedynie wymogów ujawnień objętych par. B64 lit. d) dotyczących jedynie ujawnień głównych przyczyn połączenia oraz opisu tego w jaki sposób jednostka objęła kontrolę nad jednostką przejmowaną;

1. b. odnośnie obowiązku wynikającego z treści par. B64 lit. h) Załącznika B do MSSF 3 zobowiązującego do ujawnienia w przypadku nabytych należności;
2. • wartości godziwej należności;
3. • wartości brutto należności wynikających z zawartych umów;
4. • najlepszego szacunku na dzień przejęcia określonych w umowach przepływów pieniężnych, których wpływu nie można oczekiwać;
5. • informacji na temat głównych klas należności takich jak pożyczki, bezpośrednie leasingi finansowe i wszelkie inne klasy należności, iż w nocie nr 7 zostały ujawnione globalne kwoty przejętych aktywów trwałych, aktywów finansowych oraz innych aktywów, w nocie nr 2 "Rzeczowe aktywa trwałe" oraz w nocie nr 4 "Nieruchomości inwestycyjne" zostały przedstawione szczegółowe informację o wartości przejętych aktywów trwałych, w nocie nr 10 zostały przedstawione informacje w zakresie przejętych aktywów ujawniono w niej wartości przejętych składników, zaś informacja dotycząca udzielonych pożyczek została przedstawiona w nocie nr 15;
6. 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w szczególności z punktu widzenia zarzutów podniesionych w treści skargi, w tym wskazywanych przez stronę skarżącą i przywołanych również w treści powyższych zarzutów błędach w ustaleniach faktycznych jakich dopuścił się organ administracyjny za podstawę zaskarżonej decyzji w zakresie uznania, że Skarżąca sporządzając skonsolidowane sprawozdanie finansowe Grupy Kapitałowej strony skarżącej za 2014 rok nie dopełniła obowiązku, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit b ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust 1 i 3 w zw. z § 82 ust 1 pkt 3 i ust 2 oraz § 92 ust 1 pkt 3 lit b Rozporządzenia MF w zw. z par. B64 lit e, h oraz q (ii) Załącznika B do MSSF 3, stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (DZ. Urz. UE L 320 z 29 listopada 2008 r., z późn. zm.) oraz że rozproszenie niektórych informacji w sprawozdaniu, a nie ich syntetyczne przedstawienie, nie można uznać za spełnienie powyższych obowiązków i to w sytuacji gdy jednocześnie sam organ administracyjny umarzając w części postępowanie w sprawie decyzją pierwszoinstancyjną umorzył je właśnie wobec tego, że strona skarżąca jednak przedstawiła wymagane informacje, choć w sposób rozproszony;
7. 4) art 151 p.p.s.a. w zw. z art 134 § 1 p.p.s.a w zw. z art 107 § 1 w zw. z art 107 § 3 w zw. z art 9 k.p.a. w zw. z art 11 ust 5 ustawy o nadzorze poprzez oddalenie skargi strony skarżącej, pomimo tego że zasługiwała ona na uwzględnienie w zaskarżonej niniejszą skargą kasacyjną części z uwagi na brak uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim:

1. a. organ administracyjny utrzymał w mocy swoją własną decyzję nakładającą na stronę skarżącą karę m.in. za przekazanie niepełnego raportu rocznego za 2012 rok tj. niezawierającego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2012 oraz opinii podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych o badanym sprawozdaniu finansowym oraz powyższych obowiązków i to administracyjny przekazanie niepełnego aportu rocznego za rok 2012 tj. niezawierającego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2012 oraz opinii podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych o badanym sprawozdaniu finansowym pomimo tego, że sam organ w treści decyzji wskazuje, iż raport ten następnie został skorygowany raportem bieżącym nr 31/2013 z dnia 14 maja 2013 roku, w którym zostały uzupełnione te braki wcześniejszego raportu;
2. b. organ nie w pełni wyjaśnił w jakim zakresie przełożyły się na wielkość nałożonej na stronę skarżącą kary pieniężnej takie okoliczności jak waga naruszenia, przyczyny naruszenia oraz rzeczywista sytuacja finansowa strony skarżącej, w tym w kontekście zasady równości wobec prawa oraz zasady proporcjonalności, a w szczególności brak wyjaśnienia w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji dlaczego akurat kara w wysokości 400.000,00 zł nie tylko jest adekwatna do wagi naruszenia, czasu jego trwania, sytuacji finansowej strony skarżącej, ale nadto jej nałożenie w takiej, a nie innej wysokości jest adekwatne do celu jakiemu ona służy i nie różnicuje sytuacji strony skarżącej na tle innych podmiotów znajdujących się w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej;
3. c. treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie pozwala na dokonanie przez Sąd oceny jej legalności pod kątem jej zgodności z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, tj. zasadą równości wobec prawa, a mianowicie czy wysokość nałożonej na stronę skarżącą kary pieniężnej odpowiada wysokości kar jakie organ administracyjny nakłada na innych emitentów w zbliżonym stanie faktycznym i prawnym;
4. 5) art 151 p.p.s.a. w zw. z art 32 ust 1 Konstytucji RP poprzez oddalenie skargi strony skarżącej w sytuacji, gdy zasługiwała ona na uwzględnienie wobec tego, że zaskarżona decyzja narusza zasadę równości wobec prawa poprzez nałożenie na stronę skarżącą kary w wysokości 400.000 zł w oderwaniu od wysokości kar nadkładach na inne podmioty, w szczególności w sytuacji gdy naruszenia jakich dopuszczają się te podmioty powodują rażącą większe straty dla inwestorów na rynku;
5. 6) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art 31 ust 3 Konstytucji RP oddalenie skargi strony skarżącej w sytuacji, gdy zasługiwała ona na uwzględnienie wobec tego, że zaskarżona decyzja narusza zasadę proporcjonalności poprzez nałożenie na stronę skarżącą kary w wysokości niewspółmiernej do celu, w tym przy uwzględnieniu wagi naruszenia oraz czasu jego trwania, przyczyn naruszeń, sytuacji finansowej strony skarżącej oraz strat poniesionych przez osoby trzecie w związku z naruszeniem;
6. 7) art 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób uniemożliwiający jego kontrolę instancyjną, w tym w szczególności poprzez brak uzasadnienia zawartych w jego treści arbitralnych ocen w zakresie tego, że strona skarżąca nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art 56 ust 1 pkt 2 lit b ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust 1 i 3 w zw. z § 82 ust 1 pkt 3 i ust 2 oraz § 92 ust 1 pkt 3 lit b Rozporządzenia MF w zw. z par. B64 lit. e, h oraz q (ii) Załącznika B do MSSF 3 stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1126/2008 z 3 listopada 2008 r. przyjmującego określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu, w szczególności z uwzględnieniem wskazanych przez stronę skarżącą fragmentów tego sprawozdania zawierających wymagane w tym zakresie informacje.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności:

1. 1) art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w zw. z art. 58 ust. 2 ustawy z 31 maca 2016 roku o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 poz. 615) w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie za podstawę zaskarżonego wyroku, że w sprawie zachodziły przesłanki określone tymi przepisami do nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej w wysokości 400.000 zł wobec stwierdzenia, iż Spółka m.in. publikując raport roczny za 2012 rok nienależycie wykonała obowiązki wynikające z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia MF oraz art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3, § 91 ust. 1 pkt 3 i 7 Rozporządzenia MF, tj. poprzez przekazanie niepełnego raportu rocznego za 2012 rok w sytuacji gdy raport roczny (okresowy) strony skarżącej za 2012 rok składa się z dwóch raportów tj. raportu rocznego za 2012 skorygowanego raportem bieżącym 31/2013 z 14 maja 2013 roku i łączna treść tych raportów wypełnia wymogi określone wskazanymi przepisami, choć być może z opóźnieniem;
2. 2) art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w zw. z art. 58 ust. 2 ustawy z 31 maca 2016 roku o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 poz. 615) w zw. z art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że zaskarżona decyzja organu administracyjnego odpowiada treści tych przepisów, w sytuacji gdy organ administracyjny nałożył na stronę skarżącą karę pieniężnej akurat w wysokości 400.000 złotych za wskazane naruszenia z naruszeniem Konstytucyjnej zasady równości, w rzeczywistym oderwaniu m.in. od rzeczywistej sytuacji finansowej strony skarżącej chociażby na tle innych uczestników rynku, rzeczywistej wagi naruszeń, których ewentualnie dopuściła się strona skarżąca oraz ich rzeczywistych przyczyn, a wreszcie z pominięciem okoliczności dotyczących tego czy w związku z tymi naruszeniami inwestorzy ponieśli straty;
3. 3) art. 96 ust 1 pkt 1 ustawy o ofercie w zw. z art 58 ust 2 ustawy z 31 maca 2016 roku o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 poz. 615) w zw. z art 56 ust 1 pkt 2 lit a) ustawy o ofercie w zw. z § 91 ust 1 pkt 7 i § 92 ust 1 pkt 7 Rozporządzenia MF w zw. z art 2 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie za podstawę zaskarżonego wyroku, że opinia podmiotu uprawnionego do badania i stanowisko w sprawie odmowy wyrażenia opinii mają równorzędne znacznie w kontekście treści tych przepisów, a przez to organ administracyjny nakładając karę pieniężną m.in. za brak przekazania stanowiska biegłego w sprawie odmowy wyrażenia opinii w raportach rocznych za 2012 nie dopuścił się naruszenia przepisów w tym zakresie, w sytuacji gdy przepis § 91 ust 1 pkt 7 i § 92 ust 1 pkt 7 Rozporządzenia MF wprost stanowią wyłącznie o opinii podmiotu uprawnionego, a nie o stanowisku w sprawie odmowy wyrażenia opinii i nałożenie kary administracyjnej z tego tytułu narusza konstytucyjną zasadę określoności i pewności prawa;
4. 4) art 56 ust 1 pkt 2 lit b w zw. z art 61 ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust 1 i 3 w zw. z § 82 ust; 1 pkt 3 i ust 2 oraz § 92 ust 1 pkt 3 lit b Rozporządzenia MF w zw. z par. B64 lit. e, h oraz q (ii) Załącznika B do MSSF, stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1126/2008 z 3 listopada 2008 r. przyjmującego określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (DZ. Urz. UE L 320 z dnia 29 listopada 2008 r. z późn. zm. w brzmieniu obowiązującym na 31 grudnia 2014 r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie za podstawę zaskarżonego wyroku, w szczególności z pominięciem wskazywanych przez stronę skarżącą fragmentów sprawozdania, że strona skarżąca dopuściła się niepełnego ujawnienia związanego z połączeniem jednostek w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2014 w zakresie wskazanym w zaskarżonej decyzji.

Wobec powyższego skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o: uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; a także, o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną KNF, zastępowany przez radcę prawnego, wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni i zastosowania wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.

Zarzuty skargi kasacyjnej opierają się na obu podstawach z art. 174 p.p.s.a., przy czym zarzuty oparte na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. kwestionują prawidłowość dokonanej kontroli sądowoadministracyjnej zarówno co do kompletności i czytelności wyroku Sądu pierwszej instancji (zarzuty 3 i 7 petitum skargi kasacyjnej), co do prawidłowości dokonania tej oceny pod kątem nieuwzględnienia braków uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji – w określonych zakresach (zarzut 4 skargi kasacyjnej) oraz nieuwzględnienia, że zaskarżona decyzja narusza zasadę swobodnej oceny dowodów oraz prawdy obiektywnej co do przypisanych Skarżącej naruszeń (zarzuty 1 i 2), jak i ocen Sądu pierwszej instancji odnośnie do podnoszonych przez Stronę naruszeń Konstytucji RP (art. 32 ust. 1 i ust. 3, zarzuty 5 – 6). W ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego w skardze kasacyjnej zakwestionowano: zastosowanie art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie oraz wymienionych przepisów Rozporządzenia MF tj. § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i § 91 ust. 1 pkt 3 i 7 (w zw. z art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie) w stosunku do przekazanych przez Skarżącą raportów za 2012 r. (zarzut 1); art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 61 ustawy o ofercie oraz § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust 2 § 92 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia MF w zw. z par. B64 lit. e, h oraz q (ii) Załącznika B do Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej w stosunku do skonsolidowanego sprawozdania finansowego za rok 2014 (zarzut 4); oraz art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w zw. z art. 58 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych w zw. z art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez nałożenie kary akurat w wysokości 400.000 zł z naruszeniem zasady równości (zarzut 2) oraz ponownie niewłaściwe zastosowanie tych przepisów ustawy o ofercie ze zmianami, tym razem w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 91 ust 1 pkt 7 i § 92 ust 1 pkt 7 Rozporządzenia MF w zw. z art 2 Konstytucji RP w stosunku do raportów za 2012 r.

Rozpoczynając od zarzutów naruszenia przepisów procesowych, na wstępie należy zauważyć, że stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie każde naruszenie przepisów postępowania może być podstawą skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a wykazanie tego wpływu należy do strony wnoszącej skargę kasacyjną.

Przechodząc już do oceny poszczególnych zarzutów w pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., który został powtórzony w pkt 3 i 7 petitum skargi kasacyjnej i uzasadniony przez autora skargi kasacyjnej argumentami o arbitralnych ocenach WSA co do naruszenia przez Skarżącą obowiązków informacyjnych wynikających z ustawy o ofercie, co miało uniemożliwiać, według kasatora kontrolę instancyjną wyroku (pkt 7 skargi kasacyjnej) oraz braku właściwego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, zwłaszcza odnośnie do skonsolidowanego sprawozdania finansowego za rok 2014 (pkt 3).

W tym kontekście należy wskazać, iż w orzecznictwie istotnie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i – w razie kontroli instancyjnej – Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu.

Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego. To, że strona skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu.

Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki NSA: z 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a taką próbę podejmuje skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Wbrew tym zarzutom, WSA nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. podzielając pogląd organu, że Skarżąca nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie w zw. z par. B64 lit. e, h oraz q (ii) Załącznika B do MSSF 3 oraz przepisami rozporządzenia MF gdyż w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2014 zaprezentowała tylko część informacji dotyczących połączenia z C1. Sp. z o.o. wymaganych na podstawie MSSF3, nie ujawniając wszystkich informacji umożliwiających użytkownikom jej sprawozdań finansowych ocenę charakteru i skutków finansowych połączenia jednostek przeprowadzonego w czasie bieżącego okresu sprawozdawczego, wymaganych przez par. B46 lit. e), h) i q) Zał. do MSSF 3. Sąd powołał się na wymogi zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 1606/2000 Parlamentu Europejskiego z 19 lipca 2002r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości (Dz. Urz.

UE L 2002, poz. 243) oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 495/2009 z 3 czerwca 2009 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1126/2008 przyjmujące określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej (MSSF 3) (Dz. Urz UE L 2009, poz. 149) podkreślił, że zaktualizowany MSSF 3 Połączenie jednostek określa zasady i wymogi dotyczące sposobu, w jaki w ramach połączenia jednostek – jednostka przejmująca ujmuje i wycenia w swoich sprawozdaniach finansowych poszczególne elementy związane z księgowym traktowaniem transakcji nabycia i określa również, które informacje dotyczące tego rodzaju transakcji muszą zostać ujawnione.

Sąd podał również, że aby spełnić wymóg określony w § 59 jednostka przejmująca ujawnia informacje umożliwiające użytkownikom jej sprawozdania finansowego ocenę charakteru i skutków połączenia finansowego jednostek przeprowadzonego w trakcie bieżącego okresu sprawozdawczego (lit. a), tj. m.in. informacje wymienione w pkt e), h),i q) par. B 64 Załącznika B do MSSF3 w sposób przejrzysty. Podkreślił także, że nie można uznać rozproszenia niektórych informacji w sprawozdaniu – w miejsce ich syntetycznego przedstawienia – jako realizacji opisanych obowiązków.

Sąd wymienił wprost, jakich informacji brak lub zostały ujęte nieprawidłowo – niewystarczająco szczegółowo, bez syntetycznego ujęcia, wręcz informacji tych ze sprawozdania nie da się wyczytać (biorąc pod uwagę znaczącą wartość firmy, która powstała w wyniku transakcji, niezbędne było ujawnienie inwestorom jakie czynniki spowodowały, że emitent zobowiązał się do zapłaty za inwestycję wartości znacznie przewyższającej wartość nabytych aktywów netto) – str 30 – 32 uzasadnienia kontrolowanego wyroku.

Jak już podkreślano, wymóg zawarcia w uzasadnieniu wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia należy rozumieć w ten sposób, że uzasadnienie musi pozwalać na skontrolowanie przez strony i sąd wyższej instancji, czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów – powinna zostać w nim uwidoczniona operacja logiczna, którą przeprowadził sąd, stosując określone normy prawne w rozstrzyganej sprawie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku wszystkie wymagane art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy zawiera, a wywód prawny odnośnie do braków skonsolidowanego sprawozdania za 2014 r. jest jasny i pozwala na skontrolowanie rozumowania Sądu, natomiast to, że Skarżąca nie zgadza się z tą oceną nie świadczy o naruszeniu treści wymienionego przepisu. Dlatego też omawiane zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie są usprawiedliwione.

Nie jest również zasadny zarzut kwestionujący prawidłowość dokonanej przez WSA kontroli odnośnie do uzasadnienia faktycznego skarżonej do sądu decyzji KNF, w określonym w zarzucie (nr 4 petitum skargi kasacyjnej) zakresie. Zdaniem kasatora, WSA uchybił treści art. 151 i 134 § 1 p.p.s.a. nie uwzględniając skargi mimo, że zasługiwała ona na uwzględnienie wobec deficytów decyzji, niespełniającej warunków z art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 9 k.p.a. i 11 ust. 5 ustawy o nadzorze.

Z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Z kolei, art. 107 § 1 k.p.a. wskazuje na elementy decyzji, natomiast w art. 107 § 3 k.p.a. postanowiono, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Podkreślić trzeba, że omawiany zarzut w zasadzie nie został uzasadniony – autor skargi kasacyjnej nie wskazał też, dlaczego ewentualne uchybienie w wykonaniu kontroli przez Sąd pierwszej instancji we wskazanym zakresie stanowiło uchybienie o skutku mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, co pozbawia ten zarzut skuteczności. Na marginesie można tylko zauważyć, że w uzasadnieniu decyzji KNF z 18 lipca 2017 r. na str 8 – 9 zrelacjonowano stan faktyczny przyjęty w sprawie (odnośnie do uchybienia Skarżącej związanego z raportami za 2012 r.), na str. 27 – 30, 33 – 38, 41 – 48 wyjaśniono jakie okoliczności zostały uznane przez organ za istotne przy wymiarze kary w tym w kontekście proporcjonalności kary do wagi stwierdzonych naruszeń i równości wobec prawa (m.in. rażący charakter naruszeń, godzenie tych naruszeń w prawa akcjonariuszy, fakt wcześniejszego ukarania, sytuacja finansowa Skarżącej, w tym jej jednostkowa sytuacja i sytuacja finansowa grupy kapitałowej str. 35 – 36, indywidualny wymiar kary w stosunku do poszczególnych podmiotów str. 38, okoliczności łagodzące str. 47).

Fakt, że Skarżąca nie zgadzała się z organem (a następnie z WSA) odnośnie do oceny tych okoliczności w kontekście wysokości kary nie może stanowić o uchybieniach organu mogących być zakwalifikowane jako naruszenie art. 107 § 3 k.p.a.

Nie zasługują na podzielenie także zarzuty kwestionujące prawidłowość przyjętego w sprawie stanu faktycznego, w zakresie przypisanych Skarżącej naruszeń związanych z wypełnianiem obowiązków informacyjnych za 2012 i 2014 r.

Jeśli chodzi o zarzut pierwszy skargi kasacyjnej, to sposób jego sformułowania, a następnie uzasadnienia wskazuje, że jest on komplementarny wobec zarzutów naruszenia prawa materialnego objętych zarzutami 1 i 3 petitum skargi kasacyjnej (dotyczących 2012 r.), postawionymi w ramach podstawy z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zatem zarzuty te zostaną rozpatrzone łącznie.

Przed przystąpieniem do oceny tych zarzutów przypomnieć należy, że Spółka jest podmiotem z branży budowlanej i deweloperskiej. Świadczy także usługi z zakresu wynajmu maszyn budowlanych i sprzętu budowlanego, a także z zakresu handlu materiałami budowlanymi. Grupa kapitałowa Spółki składa się z podmiotów działających w branży budowlanej, najmu i zarządzania nieruchomościami, wynajmu maszyn budowlanych, hotelarskiej, świadczenia usług w zakresie rekreacji, sportu i medycyny, gastronomicznej oraz handlowej. Akcje Spółki notowane są na rynku równoległym GPW od roku 2010.

Naruszenie obowiązków informacyjnych w 2013 r. (za rok 2012) zostało zarzucone Spółce, która w tamtym czasie znajdowała się w trudnej sytuacji w związku z czym 6 kwietnia 2012 r. złożyła w Sądzie Rejonowym dla W. wniosek o ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu, a 30 kwietnia 2012 r. ten Sąd (Wydział [...] Gospodarczy dla spraw upadłościowych i naprawczych) wydał postanowienie o ogłoszeniu upadłości emitenta z możliwością zawarcia układu.

Niesporne w sprawie jest, że obowiązkiem Spółki było przekazanie do 30 kwietnia 2013 r. raportu rocznego (wraz ze sprawozdaniem finansowym zarządu) za 2012 r. oraz opinią podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych o badanym sprawozdaniu oraz skonsolidowanego raportu rocznego za 2012 r. wraz z analogiczną opinią oraz, że w tym terminie takich kompletnych raportów nie przekazała, gdyż dopiero 14 maja 2013 r. uzupełniła raport roczny i skonsolidowany raport roczny (przekazała do publicznej wiadomości skorygowany raport roczny i skonsolidowany raport roczny) o brakujące elementy tj. sprawozdanie finansowe za rok obrotowy 2012 r., stanowisko podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych odmawiającego wyrażenia opinii o badanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2012 oraz analogiczne stanowisko takiego podmiotu w sprawie odmowy wyrażenia opinii o badanym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2012.

Zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 2, b) ustawy o ofercie emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 6, do równoczesnego przekazywania Komisji, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości: informacji bieżących i okresowych, zgodnie z postanowieniami regulaminów, o których mowa w art. 61 – w przypadku emitentów papierów wartościowych dopuszczonych wyłącznie do obrotu na rynku giełdowym niebędącym rynkiem oficjalnych notowań giełdowych lub obrotu na rynku pozagiełdowym.

Z kolei art. 61 ustawy o ofercie stanowi, że rodzaj, zakres i formę informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu wyłącznie na rynku giełdowym niebędącym rynkiem oficjalnych notowań giełdowych lub na rynku pozagiełdowym oraz częstotliwość i terminy ich przekazywania określają regulaminy tych rynków przy uwzględnieniu regulacji w zakresie rachunkowości, na podstawie których mają być ujawniane dane finansowe, oraz zakresu ujawnianych danych finansowych, w sposób umożliwiający inwestorom ocenę sytuacji gospodarczej, majątkowej i finansowej emitenta (...). W § 3 ust 1, 3 Rozporządzenia MF wskazano, że raporty bieżące i okresowe powinny zawierać informacje odzwierciedlające specyfikę opisywanej sytuacji oraz powinny być sporządzone w sposób prawdziwy, rzetelny i kompletny oraz w sposób umożliwiający inwestorom ocenę wpływu przekazywanych informacji na sytuację, majątkową i finansową emitenta, w § 82 ust. 1 i 2 określono zasady przekazywania raportów okresowych, a w § 91 ust. 1 zawartość raportu rocznego, zgodnie z którym powinien on zawierać m.in. sprawozdanie zarządu (pkt 1) oraz opinię podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych o badanym rocznym sprawozdaniu finansowym (...) oraz raport podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych z badania rocznego sprawozdania finansowego.

Zarzuty dotyczące raportu rocznego sprowadzają się do twierdzenia, że Skarżąca nie mogła być ukarana za przekazanie niepełnego raportu rocznego za 2012 r. oraz opinii podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych o badanym sprawozdaniu, lecz co najwyżej za nieterminowe przekazanie tych dokumentów (przekazanie ich z opóźnieniem), przy czym nie wskazuje się jaki przepis byłby adekwatny do tego stanu faktycznego i miałby stanowić podstawę wymierzenia kary.

Zarzuty te są całkowicie chybione. Należy zauważyć, że będący podstawą wymierzenia kary art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie pozwala KNF wymierzyć emitentowi karę, wówczas, gdy nie wykonuje on, albo wykonuje nienależycie obowiązki z art. 56 ustawy. Zaskarżoną decyzją kara została wymierzona za "nienależyte" wykonanie obowiązków informacyjnych, w czym mieści się niepełne wykonanie tego obowiązku – tzn. nieprzekazanie kompletnego raportu w terminie (przekazanie w terminie raportu, ale pozbawionego dwóch koniecznych elementów). Dywagacje Skarżącej kasacyjnie o tym, czy oświadczenie o odmowie wydania opinii jest czy nie jest równoważne z opinią podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych o badanym sprawozdaniu po pierwsze są niespójne z jej pierwotnym oświadczeniem, że niedołączenie do raportów koniecznych dokumentów było omyłkowe, a po drugie są kompletnie pozbawione znaczenia, w sytuacji, gdy w sprawie stwierdzono nie tylko brak odnośnej opinii, ale również sprawozdania zarządu, co już samo w sobie stanowiło, zgodnie z ustawą, o deficytach raportu rocznego (nienależytym wykonaniu obowiązku sprawozdawczego).

Zresztą prawidłowo w sprawie przyjął Sąd pierwszej instancji, że wobec odmowy wydania opinii przez podmiot badający sprawozdania finansowe, dołączenie przez Skarżącą odpowiedniego oświadczenia tego podmiotu z wyjaśnieniem spełnia już obowiązek informacyjny, mając na uwadze cel tych obowiązków, jakim jest informowanie uprawnionych o rzeczywistej sytuacji emitenta.

Kolejna grupa zarzutów dotyczy przypisanego Spółce naruszenia związanego z uchybieniami w skonsolidowanym raporcie rocznym za 2014 r. (zarzut 2 z podstawy ze 174 pkt 2 p.p.s.a. oraz komplementarny w stosunku do niego zarzut 4 z podstawy z art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). W zarzucie o charakterze procesowym autor skargi kasacyjnej kwestionuje dokonaną w sprawie ocenę kompletności (jej braku) – odnośnie do wypełnienia przez Skarżącą obowiązków informacyjnych zawartych w MSSF 3, Załączniku B, standardzie par. B64 lit. e (ppkt a zarzutu 2 skargi kasacyjnej) oraz h (ppkt b zarzutu 2 skargi kasacyjnej). Mimo powołania w petitum zarzutu również standardu par. B64 lit. q (ii), nie ma dalszego rozwinięcia zarzutu w tym kierunku, także żaden z powołanych w skardze kasacyjnej przykładów podanych informacji nie dotyczy tego standardu. Uznać więc należy, że co do przypisanych Skarżącej naruszeń standardu par. B 64 lit. q stan faktyczny nie został w ogóle zakwestionowany.

Dopełnieniem zarzutu o charakterze procesowym jest ostatni zarzut z petitum skargi kasacyjnej, którym neguje się możliwość zastosowania w stanie faktycznym sprawy art. 56 ust 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 61 ustawy o ofercie oraz w zw. z wymienionymi paragrafami Rozporządzenia MF i MSSF 3, w związku ze skonsolidowanym sprawozdaniem finansowym za 2014 r.

Dalsze rozważania w tym względzie należy rozpocząć od wskazania, że naruszenie obowiązków informacyjnych za 2014 r. było poprzedzone nabyciem przez Spółkę udziałów w C1. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. W raporcie bieżącym 74/2014 z 22 grudnia 2014 r. oraz skorygowanym raporcie nr 74/2014 z 29 grudnia 2014 r. Zarząd Spółki informował, że w wykonaniu listu intencyjnego z 24 października 2014 r. (pomiędzy Spółką a R. z siedzibą w G.), zawarł 21 grudnia 2014 r. z R. umowę sprzedaży 309.374 udziałów o wartości nominalnej 300 zł każdy udział, o łącznej wartości 154.687.000,00 zł, stanowiących 100% kapitału zakładowego C1. Sp. z o.o. Cena sprzedaży została określona na kwotę 800.000.000,00zł, przy czym zgodnie z postanowieniami umowy sprzedaży udziałów, winna zostać zapłacona w terminie 3 lat od zawarcia umowy. Strony dopuściły zależną od decyzji emitenta, możliwość potrącenia udziałów ze wzajemną wierzytelnością przyszłą, jak będzie przysługiwała kupującemu z tytułu opłacenia warrantów subskrypcyjnych lub z tytułu opłacenia przez sprzedającego obejmowania akcji nowej emisji Spółki I. SA przez R. lub inny wskazany przez sprzedającego podmiot.

25 marca 2015 r. Spółka przekazała do publicznej wiadomości skonsolidowany raport roczny za rok 2014. W tym raporcie Spółka zamieściła informacje dotyczące nabycia C1. Sp. z o. o., powiadomiła też, że jej celem i zamiarem związanym z nabyciem 100% udziałów C1. Sp. z o. o. było kontynuowanie i rozwój działalności C1. oraz spółek od niej zależnych, m.in. poprzez dalsze planowe zwiększanie ich wartości rynkowej, w tym posiadanych nieruchomości komercyjnych i hotelowych, zgodnie z dotychczasową polityką przyjętą przez C1., dalszą komercjalizację posiadanych nieruchomości oraz uruchomienie kolejnych obiektów działających pod marką [...] oraz [...]. Zamiarem było doprowadzenie do tzw. odwrotnego przejęcia Grupy Kapitałowej C. S.A. przez R. Spółka przedstawiła ponadto zestawienie pozycji na 31 grudnia 2014 r. (przychody ze sprzedaży, pozostałe przychody operacyjne, wynik na działalności operacyjnej, przychody finansowe, wynik finansowy okresu, udział w wartości firmy, wartość firmy przypisana do ośrodka generującego przepływy pieniężne, aktywa trwałe, aktywa finansowe, pozostałe aktywa, kredyty i pożyczki, pozostałe zobowiązania i rezerwy na zobowiązania) w podziale na poszczególne jednostki oraz zaprezentowała sumy poszczególnych ww. pozycji.

W skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za 2014 r. wartość firmy została skalkulowana na poziomie 306.589,1 tys. zł, przy czym zapłata wyniosła 800.000 tys. zł, udziały niekontrolujące – 14.301,6 tys. zł, a wartość godziwa zidentyfikowanych aktywów netto: 507.712,5 zł. W sprawozdaniu z działalności kapitałowej emitenta za 2014 rok Zarząd poinformował również, iż w wyniku zawartej 21 grudnia2014 r. umowy nabycia przez Spółkę 100% udziałów w C1. Sp..z o. o. emitent przejął pełną kontrolę kapitałową oraz operacyjną nad spółkami zależnymi wchodzącymi wcześniej w skład grupy C1. Sp. z o.o. Podał, że wypracowany zysk netto za 2014 r. przez spółki wchodzące wcześniej w skład grupy C1. Sp. z o. o. w łącznej kwocie 70.429, 5 tys. zł netto nie podlega ujęciu w skonsolidowanym rachunku zysków i strat Spółki za 2014 r., a konsolidacja wyników spółek z Grupy C1. Sp. z o.o. będzie na bieżąco dokonywana w sprawozdaniu finansowym emitenta w 2015 r. Analogiczne informacje o nabyciu grupy kapitałowej C1. Sp. z o.o. znalazły się także w pkt 8 sprawozdania z działalności grupy kapitałowej emitenta, opisującym znaczące umowy zawarte przez Spółkę i pomiędzy akcjonariuszami.

Komisja stwierdziła, że Spółka w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2014 nie ujawniła wszystkich informacji umożliwiających użytkownikom jej sprawozdań finansowych ocenę charakteru i skutków finansowych połączenia jednostek przeprowadzonego w czasie bieżącego okresu sprawozdawczego, tj. informacji wymaganych zgodnie z par. B64 lit. e. h, oraz q (ii) Załącznika B do MSSF3, zawierających:

1. • jakościowy opis czynników, które doprowadziły do ujęcia wartości firmy, takich jak oczekiwana synergia łączących się działalności jednostki przejmowanej i jednostki przejmującej, wartości niematerialne niekwalifikujące się do osobnego ujęcia oraz inne czynniki;
2. • wartość godziwą należności, wartość brutto kwot należności wynikających z zawartych umów oraz najlepszy szacunek na dzień przejęcia określonych w umowach przepływów pieniężnych, których wpływu nie można oczekiwać, informacje na temat głównych klas należności, takich jak pożyczki, bezpośrednie leasingi finansowe i wszelkie inne klasy należności;
3. • przychody oraz zysk lub stratę połączonej jednostki za bieżący okres sprawozdawczy, wyliczone w taki sposób, jak gdyby datą przejęcia w przypadku wszystkich połączeń jednostek przeprowadzonych w trakcie roku był początek rocznego okresu sprawozdawczego. Jednocześnie Spółka nie poinformowała w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2014, żeby ujawnienie którejkolwiek z ww. informacji było niewykonalne w praktyce i nie zamieściła stosownego wyjaśnienia w tym zakresie.

W świetle przytoczonych zasad MSSF3, oszacowana przez emitenta w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2014 wartość firmy powinna być podparta opisem jakościowym czynników, które doprowadziły do ujęcia wartości firmy, w szczególności ze względu na istotną wartość tej pozycji wynoszącą 306.589,1 tys. zł, co stanowi 27,3% skonsolidowanej sumy bilansowej na 31 grudnia 2014 r. (1.122.685,8 tys. zł). Ponadto w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym powinny zostać również zaprezentowane dane dotyczące nabytych należności, a także przychody oraz zysk lub strata połączonej jednostki za bieżący okres sprawozdawczy. Spółka nie podała też szczegółowych informacji na temat skutków niewywiązania się z przedmiotowej umowy przez emitenta, co z uwagi na wielkość transakcji i jej znaczenie dla emitenta było także istotne dla inwestorów. Spółka zaprezentowała w nim tylko część informacji dotyczących transakcji połączenia z C1.

Sp. z o.o. wymaganych na podstawie MSSF3, takich jak nazwa i opis jednostki przejmowanej, data przejęcia, główne przyczyny połączenia jednostek oraz opis tego w jaki sposób jednostka przejmująca objęła kontrolę nad jednostką przejmowaną, a także dokonała ujęcia i wyceny wartości firmy. Nierzetelne i niepełne ujawnienia dotyczące połączeń jednostek w związku z przejęciem spółki C1. Sp. z o. o. w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2014 tj. niewskazanie opisu jakościowego czynników, które doprowadziły do ujęcia wartości firmy oraz danych dotyczących nabytych należności, a także przychodów oraz zysku lub straty połączonej jednostki za bieżący okres sprawozdawczy, wyliczonych w taki sposób, jak gdyby datą przejęcia w przypadku wszystkich połączeń przeprowadzonych w trakcie roku był początek rocznego okresu sprawozdawczego (q (ii) oraz nie przedstawiła informacji na temat skutków niewywiązania się ze zobowiązań wobec R., Komisja uznała za rażące naruszenie.

Jak wcześniej wspomniano odnośnie do zarzutów dotyczących niepełnego ustalenia stanu faktycznego autor skargi kasacyjnej ograniczył się do zakwestionowania przypisanych Spółce naruszeń Załącznika B do Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej 3 w zakresie par. B 64 lit e) i h), nie kwestionując tym samym ustaleń w zakresie naruszenia z pkt q (ii), co do którego przyznawał zresztą wcześniej, że nie ujawnił tych danych w rachunku zysków i strat w związku z przyjętym uproszczeniem z uwagi na brak istotnych transakcji między datą przejęcia (22 grudnia) a dniem bilansowym.

Z kolei odnośnie do naruszeń z par. B 64 lit. e i h – brak ujawnienia w sposób syntetyczny informacji na temat "najlepszego szacunku" na dzień przejęcia określonych w umowach przepływów finansowych, których wpływu nie można oczekiwać czy, że nie ujawniono w sposób syntetyczny informacji na temat głównych klas nabytych należności – potwierdzał również podmiot dokonujący badania, na którego stanowisko powoływał się Skarżący we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.

Nie mógł zatem zostać uznany za zasadny zarzut dotyczący deficytów stanu faktycznego, w którym Skarżący wskazuje na wypełnione przez siebie obowiązki informacyjne w sprawozdaniu finansowym za 2014 r., ale zasadniczo nie w tym zakresie, który był podstawą przypisanych mu naruszeń.

Natomiast – donośnie do przypisanych mu braków w podstawowej kwestii tj. wypełnienia obowiązku co do ujawnienia jakościowego opisu czynników, które doprowadziły do ujęcia wartości firmy – takich, jak oczekiwana synergia łączących się działalności jednostki przejmowanej i jednostki przejmującej, wartości niematerialne niekwalifikujące się do osobnego ujęcia oraz inne czynniki zarzut ten jest również bezzasadny, ale z innych przyczyn.

Skarżący bezpodstawnie twierdzi bowiem, że organ nie uwzględnił całości treści skonsolidowanego sprawozdania finansowego za 2014 r. Wbrew temu stanowisku, z zaskarżonej decyzji wynika, że zostało zanalizowane całe sprawozdanie finansowe, jednak Komisja uznała, że informacje na które powoływał się Skarżący, rozrzucone po całym sprawozdaniu (w szczególności nota 7) nie są wystarczające i nie spełniają wymogów rzetelnej prezentacji. W istocie nie można nie zgodzić się ze stanowiskiem organu, zaakceptowanym przez WSA, że ujawnienie w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym – w postaci jakościowego opisu czynników, które doprowadziły do ujęcia wartości firmy miało kluczowe znaczenie, biorąc bowiem pod uwagę znaczącą wartość firmy, która powstała w wyniku transakcji, niezbędne było ujawnienie inwestorom jakie czynniki spowodowały, że emitent zobowiązał się zapłaty za inwestycję wartości znacznie przewyższającej wartość nabytych aktywów netto.

Na marginesie zauważyć należy, że w większości – na wskazywanych w skardze kasacyjnej stronach sprawozdania – próżno szukać informacji, na które autor skargi kasacyjnej powołuje się w omawianym zarzucie skargi np., na str. 38 wg. kasatora miały być ujawnione informacje dotyczące efektu połączenia, gdy w rzeczywistości na stronie tej wskazano jakie są stosowane zasady (polityka) rachunkowości i metody wyceny aktywów i pasywów oraz przychodów i kosztów (Dział III Sprawozdania), tak samo na str. 39, również nie wiadomo o jaki 4 punkt sprawozdania zarządu chodzi, w pkt IV – dotyczącym zmian zasad rachunkowości i ich wpływu na wynik finansowy i kapitał własny, wskazano, że zmiany nie wystąpiły.

Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji ocenił, że nie można uznać rozproszenia niektórych informacji w sprawozdaniu, a nie syntetycznego ich przedstawienia jako realizacji opisanych obowiązków. Ponownie podkreślić należy, że wg. § 3 Rozporządzenia MF raporty bieżące powinny zawierać informacje odzwierciedlające specyfikę opisywanej sytuacji oraz powinny być sporządzone w sposób prawdziwy, rzetelny i kompletny (ust. 1), przy tym przekazywane przez emitenta raporty bieżące i okresowe powinny być sporządzane w sposób umożliwiający inwestorom ocenę wpływu przekazywanych informacji na sytuację gospodarczą, majątkową i finansową emitenta. Zatem sprawozdania finansowe niezawierające wszystkich wymaganych elementów oraz sporządzone w ten sposób, że pożądane informacje są rozproszone, a nie ujęte syntetycznie, jak wymagają MSSF3 nie stanowią prawidłowego wypełnienia obowiązków informacyjnych.

W konsekwencji więc – wobec niepodważonych ustaleń faktycznych, co do stwierdzonych przypadków naruszenia przez skarżącą kasacyjnie spółkę obowiązków informacyjnych przez ich nienależyte wykonanie – zarzut wadliwego zastosowania przepisów prawa materialnego – wskazanych w punkcie II pkt 4 petitum skargi kasacyjnej – jest niezasadny.

Wreszcie ostatnia grupa zarzutów dotyczy kary – wysokości oraz przyjętych do jej wymierzenia przesłanek, a w szczególności uznania że przypisane stronie naruszenia obowiązków informacyjnych były rażące i że kara ta narusza konstytucyjne zasady równości wobec prawa oraz proporcjonalności. Zarzuty te zostały sformułowane jako zarzuty naruszenia prawa materialnego (zarzut nr 2 z podstawy z art. 174pkt 1 p.p.s.a.) oraz naruszenia przepisów postępowania tj. art. 151 p.p.s.a., w zw. z art. 32 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (zarzuty 5 i 6 oraz częściowo zarzut 1 z podstawy z art. 174 pkt 2).

W pierwszej kolejności odnosząc się do argumentacji, czy naruszenia obowiązków informacyjnych były rażące należy wskazać, że autor skargi kasacyjnej posługuje się zbyt daleko idącą analogią pojęcia "rażące" z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., albowiem nie ma prostego przełożenia uchybienia obowiązkom informacyjnym na gruncie ustawy o ofercie, na przesłanki nieważności decyzji na gruncie k.p.a., na co zwrócił również uwagę WSA. Nawet jednak uwzględniając językową wykładnię pojęcia "rażące", której dokonywano dla potrzeb art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a która wskazuje, że rażące to oczywiste, możliwe do zauważenia "na pierwszy rzut oka" przez proste zestawienie ocenianego zachowania z normą prawną, trzeba uznać, że miał rację organ, który uznał, iż naruszenia obowiązków informacyjnych zarówno za rok 2012, jak i 2014 były rażące. Co do roku 2102 jasne, wyżej cytowane przepisy i regulacje jednoznacznie wskazują w jakim terminie powinny zostać przekazane do publicznej wiadomości oraz Komisji i spółce prowadzącej rynek regulowany oraz jaką zawartość powinny mieć raport roczny i skonsolidowany raport roczny, tak samo jak przepisy prawa polskiego (Rozporządzenie MF) prawa unijnego (Standardy MSSF 3, par. B64) jednoznacznie wskazują jakie informacje i w jaki sposób mają zostać ujęte w sprawozdaniu finansowym w przypadku połączenia jednostek (odnośnie do raportu za 2014 r).

Jednocześnie Komisja trafnie wskazała i inne okoliczności, które powodują uznanie uchybienia obowiązkom informacyjnym za rażące, przede wszystkim takie jak okres w którym doszło do uchybień (wobec Spółki ogłoszono upadłość), co powodowało, że przez dwa tygodnie inwestorzy byli pozbawieni danych wynikających ze sprawozdania finansowego oraz informacji o stanowisku podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań. Również w wypadku raportu za rok 2014, gdy doszło do połączenia jednostek, kapitalne znaczenie dla inwestorów miały informacje (biorąc pod uwagę znaczącą wartość firmy, która powstała w wyniku transakcji) jakie czynniki spowodowały, że emitent zobowiązał się zapłacić za inwestycje wartości znacznie przewyższające wartość nabytych aktywów netto. Zdaniem organu działanie Spółki rażąco naruszało prawo, gdyż godziło w podstawowe prawo akcjonariuszy do informacji, a ilość i waga przekazanych informacji niekompletnych była znaczna, z czym należy się zgodzić.

Kolejno, odnosząc się do zarzutów dotyczących kary należy zauważyć, że jak słusznie podkreślił Sąd pierwszej instancji, podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji był art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie, sprzed wejścia w życie ustawy zmieniającej. Dlatego bezzasadne było powoływanie w zarzucie naruszenia prawa materialnego – artykułu 96 ust. 1h ustawy o ofercie w zw. z art. 58 ust. 2 ustawy z 31 marca 2016 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustaw, który faktycznie nie był w sprawie podstawą normatywną do wymierzenia kary. Organ zauważył tylko, że przepis ten nieobowiązujący w okresie dopuszczenia się naruszeń przez Skarżącą zawiera przesłanki, które jakkolwiek nie zostały wprost wyrażone w przepisach ustawy o ofercie mających zastosowanie w sprawie, to należy je wyprowadzić z zasad ogólnych nakazujących zachowanie racjonalności i sprawiedliwości reakcji Komisji wobec przypadków naruszenia prawa, a także zachowanie proporcjonalności kary.

Nie można także stwierdzić, jak twierdzi Skarżąca, że doszło do naruszenia art. 96 ust 1 pkt 1 ustawy o ofercie, gdyż zdaniem NSA, okoliczności mogące mieć wpływ na wymiar kary zostały wszechstronnie i starannie przeanalizowane oraz wyważone. Jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji organ szeroko ocenił sytuację finansową samej Strony, jak i grupy kapitałowej, w której Spółka jest podmiotem dominującym. Biorąc pod uwagę obecny profil działalności Spółki wiodącej C. S.A. tj. zarządzanie grupą, nadzór na efektywnością zarządzania aktywami jednostek zależnych oraz optymalizacja działalności jednostek w grupie, właściwie organ w celu oceny sytuacji finansowej i efektywności emitenta przeanalizował dane jednostki dominującej oraz dane finansowe grupy kapitałowej zawarte w skonsolidowanych sprawozdaniach (str. 35 – 37 zaskarżonej decyzji).

Komisja wzięła ponadto pod uwagę wagę i czas trwania naruszeń oraz ich przyczyny (str. 45 – 46 decyzji) to, że nie można ustalić skali uzyskanych korzyści lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia, lub podmiot, w którego imieniu lub interesie działał podmiot, który dopuścił się naruszenia, ani strat poniesionych przez osoby trzecie (str. 21 decyzji), uprzednie naruszenia, jakich dopuściła się strona (str. 47 decyzji).

Reasumując organ ocenił wszelkie okoliczności mogące mieć wpływ na wysokość kary pieniężnej i kara 400.000 zł, stanowiąca 40% ustawowego zagrożenia, nie wydaje się wygórowana ani nieproporcjonalna, biorąc pod uwagę sytuację finansową strony (jednostkową i grupy), wagę naruszeń i fakt, że Spółka kilkakrotnie wprowadzała akcjonariuszy w błąd oraz, że nie są to pierwsze naruszenia, gdyż już wcześniej została ukarana za naruszenie obowiązków informacyjnych, a także okoliczność łagodzącą – współpraca z Komisją i udzielanie odpowiedzi na jej zapytania.

Nie jest także trafne stanowisko Strony o naruszeniu konstytucyjnej zasady równości przy wymiarze kary. Słusznie w tym względzie przyjęto, że nie stanowi naruszenia zasady równości, o której mowa w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, takie podejście organu wymierzającego karę, który odmawia odnoszenia jej wprost do innych kar wymierzanych za naruszenia obowiązków informacyjnych przez inne podmioty. Argumentacji Skarżącej, że dopiero porównanie nałożonej kary do kar, jakie organ nakłada w takiej samej sytuacji prawnej i faktycznej na inne podmioty mogłoby przekonywać o tym, że wymierzona kara jest proporcjonalna i realizuje konstytucyjną zasadę równości, jest chybione. Organ bowiem orzekał w indywidualnej sprawie biorąc pod uwagę indywidualną i zupełnie specyficzną sytuację zarówno w zakresie okoliczności popełnionych naruszeń, jak i licznych ww. okoliczności związanych z samą Skarżącą, dlatego twierdzenie o możliwości dokonywania porównań kar wymierzanych na podmioty znajdujące się w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej jest nieuzasadnione i bez oparcia w rzeczywistości orzeczniczej organu.

Z tych wszystkich względów uznając, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie, a zaskarżony skargą kasacyjną wyrok odpowiada prawu, na podstawie art. 184 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) oraz § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265), zasądzając od Skarżącej na rzecz KNF 8 100 zł (osiem tysięcy sto złotych) tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną i prowadził sprawę w postępowaniu przed WSA.