Uzasadnienie
Zaskarżonym skargą kasacyjną postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. - w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej - odrzucił skargę.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Pismem z dnia 30 października 2009 r. A. P. została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Ze zwrotnego pokwitowania odbioru pisma wynikało, że zostało ono odebrane przez córkę skarżącej W. P. w dniu 6 listopada 2009 r. Termin do uzupełnienia braku skargi upłynął 13 listopada 2009 r.
Odrzucając skargę Sąd I instancji wskazał, że mimo prawidłowego doręczenia wezwania do uzupełnienia braków skargi w trybie art. 72 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej: p.p.s.a. w ustawowym terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, tj. do dnia 13 listopada 2009 r., nie uzupełniono braków skargi i stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 odrzucił skargę.
Powyższe postanowienie zostało zaskarżone skargą kasacyjną, któremu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 72 p.p.s.a. poprzez uznanie, iż prawidłowo doręczono skarżącej wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi i w konsekwencji jej odrzucenie.
Mając powyższe na uwadze wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazała, iż pismo zostało doręczone niepełnoletniej córce W. P., która to nie przekazała tego pisma adresatce, w związku z czym należy uznać, iż dokonane doręczenie nie było prawidłowe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Art. 72 p.p.s.a. reguluje tzw. doręczenie zastępcze. Doręczenia tego dokonuje się dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, gdy doręczający nie zastanie adresata w domu, a osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. W ustawie nie zawarto definicji pojęcia "dorosły domownik", jednakże za utrwalony w orzecznictwie można uznać pogląd, iż za skuteczne można uznać doręczenie dokonane osobie pełnoletniej zamieszkującej pod jednym adresem z adresatem pisma (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2005 r., sygn. akt VSA 4361/03, opubl. w Lex pod nr 168002, z dnia 17 maja 1999 r., sygn. akt II SA 447/99, opubl. w Lex pod nr 46791, z dnia 18 grudnia 1998 r., sygn. akt I SA/Lu 1405/97, opubl. w Lex pod nr 37658, postanowienie NSA z dnia 3 grudnia 1993 r., sygn. akt SA/Po 1931/93, opubl. w ONSA z 1995 r., nr 2, poz. 53).
Jak wynika z akt sprawy (zwrotnego potwierdzenia odbioru) pismo zawierające wezwanie do uiszczenia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie, zostało odebrane przez córkę skarżącej W. P. Nie jest sporne, że osoba ta jest domownikiem skarżącej. Natomiast dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych (skrócony odpis aktu urodzenia) popierają twierdzenia skarżącej, że W. P. w dacie odbioru korespondencji nie była pełnoletnia (urodziła się 21 marca 1992 r.).
Tym samym wynikające ze zwrotnego potwierdzenia odbioru domniemanie prawidłowego doręczenia zastępczego (art. 72 p.p.s.a.) zostało obalone.
Skoro doręczenie było nieskuteczne, to nie rozpoczął biegu termin do uzupełnienia braków skargi. W konsekwencji brak podstaw do jej odrzucenia na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Z tych względów na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie.