Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1795/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę T. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej.
Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.
W dniu [...] listopada 2009 r. w W., przy ul. [...] zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...] z naczepą marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Kierowcą pojazdu był P. B., który wykonywał przejazd w imieniu oraz na rzecz przedsiębiorcy T. Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "N."
W wyniku zważenia kontrolowanego pojazdu w W., przy ul. [...] – Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm:
- - nacisk 11,03 t na pojedynczej osi napędowej - przekroczenie o 3,03 t,
- - nacisk 29,01 t na potrójnej osi - przekroczenie o 7,21 t,
- - masa zespołu pojazdów 46,53 t - przekroczenie o 6,53 t.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na T. Z. karę pieniężną w kwocie 28.400 zł.
Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] grudnia 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując na potrzebę przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w zakresie zgodności stanowiska do ważenia pojazdów z przepisami regulującymi tę materię.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy WITD decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] ponownie nałożył na T. Z. karę pieniężną w wysokości 28 400, złotych, którą organ II instancji decyzją z dnia [...].10.2010 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania ponownie uchylił i przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji w związku z koniecznością wyjaśnienia istniejących jeszcze dalej wątpliwości dotyczących miejsca ważenia kontrolowanego pojazdu.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] WITD nałożył na T. Z. karę pieniężną w wysokości 28.400, 00 złotych podnosząc, że z informacji przekazanej przez Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta w W. wynika, że miejsce do ważenia pojazdów przy ul. [...] w W. spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2007 r. Nr 188 poz. 1345).
W piśmie tym ZDiUM wyjaśnił, że stanowisko do ważenia przy ul. [...] ma wymiary 22x3,8m, protokół pomiarów pochylenia stanowiska dotyczy całego stanowiska, a z § 3 pkt 16 wskazanego rozporządzenia wynika, że strefa wagi jest to odcinek jezdni obejmujący pomost oraz zespoły najazdowe o długości 8m z każdej strony pomostu.
W przypadku używanej przez ZDiUM wagi VLM długość strefy ważenia wynosi 16,5m (sensor - pomost ma długość 0,5m). Pozostały odcinek można uznać za powierzchnię jezdni poza strefą ważenia. Protokół pochylenia stanowiska obejmuje swoim zakresem cały ten obszar, co oznacza, że pochylenie jezdni poza strefą ważenia w stosunku do strefy ważenia wynosi 0%. Długość stanowiska do ważenia w dniu kontroli wynosiła 22 m, spełniając tym samym warunek § 9 ust. 1 cyt. rozporządzenia. Połowa tego odcinka (sensory - pomost wagi ułożone są w połowie stanowiska) wynosi 11 m, natomiast suma rozstawów osi jest mniejsza niż 11 m (rozstawy poszczególnych osi zawarte są w protokole ważenia). Do akt załączony został protokół pomiaru pochylenia stanowiska do ważenia przy ul. [...] z 26.06.2009 r. oraz szkic wykonany przez uprawnionego geodetę podczas pomiarów pochylenia z podaniem punktów pomiarowych oraz przeliczenie danych z podaniem danych końcowych z 26.06.2009 r.
W odwołaniu od decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. T. Z. podważył wyniki ważenia pojazdu. Jego zdaniem z akt sprawy nie wynika, czy miejsce ważenia spełniało wymagania konieczne do ważenia pojazdów przy pomocy wag do pomiarów dynamicznych.
Organ odwoławczy rozpoznając sprawę przywołał treść art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, art. 13g ust. 1, art. 13g ust. 1b pkt 1, art. 40c, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), dalej określanej, jako u.d.p., a także Ip. 6 pkt 6 lit. d) i e), pkt 7 lit. d) i e) oraz Ip. 9 pkt 5 lit. b) załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. Wskazał, że ulica [...] w W. należy do sieci dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t, a w przypadku potrójnych osi pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 i nie większej niż 1,4 m dopuszczalna jest maksymalna suma nacisków osi do 21,8 t. Wskazał, że we wskazanym załączniku określone są wysokości kar pieniężnych za przekroczenie dopuszczalnej masy oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach.
Oceniając miejsce ważenia - GITD podniósł, że legitymuje się ono protokołem z pomiaru pochylenia terenu z dnia 26 czerwca 2009 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Powierzchnia miejsca do ważenia została wykonana z "asfaltobetonu", który mieści się w użytym w § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. pojęciu "betonu". Wskazał, że pojazd został zważony przy pomocy przenośnej wagi do pomiarów dynamicznych typu VLM o nr fabrycznym 018. Waga legitymowała się w chwili kontroli ważnym świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Gliwicach do 30.04.2011 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...], który kierowca podpisał bez wnoszenia uwag. Pojazd zważono dwukrotnie, przyjęto wyniki ważenia korzystniejsze dla strony.
W wyniku ważenia oraz pomiarów pojazdu stwierdzono wskazane w początkowej części niniejszego uzasadnienia naruszenia dopuszczalnych norm. Według organu II instancji wymiar nałożonej kary pieniężnej został określony w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami.
W konkluzji organ wskazał, że w świetle zebranego materiału dowodowego procedura ważenia w przedmiotowej sprawie przebiegała prawidłowo, za pomocą zalegalizowanych urządzeń i w miejscu do tego przeznaczonym, a wyniki uzyskane w trakcie ważenia nie budzą wątpliwości.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2011 r. T. Z. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 75 § 1 Kpa poprzez dopuszczenie dowodu sprzecznego z prawem, polegającego na przeprowadzeniu pomiarów nacisku osi i masy pojazdu członowego o nr rej. [...], przy pomocy wag przenośnych do pomiarów dynamicznych w punkcie ważenia pojazdów, który nie odpowiadał wymaganiom określonym w szczególności w § 8 ust. 2 i § 9 ust.1 i 2 oraz § 27 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. W uzasadnieniu skargi, skarżący podniósł, że w jego ocenie, podczas wykonania pomiaru nie było możliwe precyzyjne ustalenie nacisku osi pojazdu i jego masy całkowitej. Jego zdaniem miejsce na którym, przy pomocy wagi przenośnej do pomiarów dynamicznych zważono jego pojazd nie odpowiadało wymaganiom określonym w § 8 ust. 2, gdyż nie zostało dowiedzione by miejscowe odchylenia od płaszczyzny na tym stanowisku nie przekraczały 9 mm.
Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organów, że z zebranych w postępowaniu wyjaśniającym dokumentów, wynika, by w miejscu ważenia pojazdu spełnione były warunki określone w § 9 ust.1 i 2 rozporządzenia. Skarżący zaznaczył, że kontrola drogowa, polegająca na sprawdzeniu nacisku osi i masy pojazdu przy pomocy wag przenośnych to szereg skomplikowanych czynności, które powinny przebiegać w miejscach odpowiednio przygotowanych, wypoziomowanych, wyposażonych i zbadanych pod kątem stawianych im wymagań (np. § 27 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r.). Wskazując na § 27 ust. 2 cyt. rozporządzenia wywiódł, że miejsca ważenia pojazdów powinny być zaopatrzone w odpowiednią dokumentację techniczną, potwierdzającą wykonanie badań i spełnienie wszystkich wymagań, określonych we właściwych przepisach prawa. Podniósł, że pojazd, ze względu na swoje gabaryty nie może być zważony w całości jednocześnie, lecz "na raty".
Ważeniu poddawana jest kolejno każda oś pojazdu z osobna, a wyniki uzyskane z pomiaru każdej z nich są sumowane. Pomiar musi być zatem dokonany bardzo dokładnie, a pojazd podczas takiego sprawdzania musi być właściwie ustawiony. Bardzo ważne dla wyniku pomiaru jest, ustawienie kół pojazdu w czasie pomiaru w jednym poziomie, ponieważ wszelkie odchylenia od tego poziomu mają wpływ na wynik uzyskany na pomoście wagi. Wagi przenośne, które podczas pomiarów układane są w zagłębieniach w jezdni, powinny być ułożone na twardym i równym podłożu oraz w taki sposób, by ich pomost znajdował się w jednakowej płaszczyźnie z powierzchnią jezdni w strefie ważenia, ponieważ na tym pomoście podczas ważenia ustawiane są koła pojazdu. Każde odchylenie, zarówno powyżej poziomu jezdni jak i poniżej ma niewątpliwy wpływ na wynik. Podkreślił, że nie kwestionuje, iż wagi przenośne, użyte w dniu [...] listopada 2009 r. do ważenia pojazdu spełniały wymagania, określone we właściwych przepisach oraz posiadały legalizację Urzędu Miar, jednakże fakt ten w jego ocenie nie upoważnia, do używania tych przyrządów swobodnie i w dowolnych miejscach, gdyż miejsca używania nieautomatycznych wag przenośnych do ważenia pojazdów muszą odpowiadać warunkom określonym w obowiązującym prawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 9 listopada 2011 r. oddalił skargę.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że w rozpoznawanej sprawie inspektorzy administracji drogowej stwierdzili przekroczenie dopuszczalnych norm nacisku pojedynczej osi napędowej o 3,03 t, nacisku potrójnej osi o 7,21 t oraz dopuszczalnej masy zespołu pojazdów o 6,53 t. Wyniki ważenia zostały udokumentowane w protokole kontroli nr [...], podpisanym przez podmiot kontrolowany.
Przekroczenie powyższych norm nacisku spowodowało, że przedmiotowy pojazd stał się pojazdem nienormatywnym w rozumieniu art. 4 pkt 25 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (dalej zwana u.d.p.). W świetle art. 61 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym w przypadku, kiedy naciski osi pojazdu są większe od dopuszczalnych dla danej drogi, przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia (ust. 11). Zgodnie z art. 40 c ust. 1 u.d.p.
w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym Inspektor Transportu Drogowego ma prawo wymierzenia i pobrania kary pieniężnej ustalonej zgodnie z art. 13g ust. 1, ust. 1b i 2 u.d.p. w załączniku nr 2.
Sąd stanął na stanowisku, że ustalenia faktyczne dokonane w trakcie przeprowadzenia ważenia pojazdu uzasadniały nałożenie na skarżącego kary za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia. Wysokość kary ustalona została w sposób prawidłowy, na podstawie właściwych przepisów załącznika do ustawy o drogach publicznych.
Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przy przeprowadzaniu ważenia pojazdu przepisów § 27 ust. 1 i § 7-9 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych Sąd uznał je za nieuzasadnione.
W ocenie Sądu, dwukrotnie uzupełniane przez organ I instancji postępowanie wyjaśniające w przedmiocie ustalenia zgodności miejsca ważenia przy ul. [...] w W. z warunkami określonymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. doprowadziło do ustalenia na podstawie zgromadzonych dowodów, że miejsce to odpowiada tym warunkom.
Sąd nie zgodził się z zarzutem skarżącego o przekroczeniu dopuszczalnych miejscowych odchyleń od płaszczyzny powierzchni jezdni w strefie ważenia, o których mowa w § 8 ust. 2 rozporządzenia. Z pisma z dnia [...] stycznia 2011 r. Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta w W. - zarządcy drogi przy ul. [...] w W. wynika, że znajdujący się w aktach sprawy protokół z pomiarów pochylenia terenu dotyczył całej strefy ważenia, tj. odcinka jezdni obejmującego pomost oraz zespoły najazdowe o długości 8 m z każdej strony pomostu. Zarządca wskazał w tym piśmie, że w przypadku używanej przez ZDiUM wagi VLM długość strefy ważenia wynosi 16,5m (sensor - pomost ma długość 0,5m). Pozostały odcinek 22- 16.5-5.5m, zdaniem zarządcy, można uznać za powierzchnię jezdni poza strefą ważenia. W konkluzji zarządca stwierdził, że protokół pochylenia stanowiska obejmuje swoim zakresem cały ten obszar, co oznacza, że pochylenie jezdni poza strefą ważenia w stosunku do strefy ważenia wynosi 0%.
Z uwagi zatem na dopuszczalne miejscowe odchylenia wynoszące +- 9 mm, sytuacja w której pochylenie jezdni poza strefą ważenia w stosunku do strefy ważenia wynosi 0% oznacza, że miejsce ważenia spełnia warunek z § 8 ust. 2 rozporządzenia.
Również zarzut niespełnienia przez miejsce ważenia warunków określonych w § 9 ust.1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. Sąd uznał za nieuzasadniony. Ze wskazanego wyżej pisma ZDiUM, do którego został załączony szkic bazy ZDiUM przy ul. [...] wykonany przez uprawnionego geodetę w dniu 26.06.2009 r. (k. 34 akt administracyjnych) podczas pomiarów pochylenia z podaniem punktów pomiarowych oraz przeliczenie danych z podaniem danych końcowych wynika, że długość stanowiska do ważenia w dniu kontroli wynosiła 22 m. Połowa tego odcinka (sensory - pomost wagi ułożone są w połowie stanowiska) wynosiła 11 m. Zważyć zaś należy, że w protokole kontroli z dnia [...] listopada 2009 r. wskazany został zakres odległości między osiami kontrolowanego pojazdu, gdzie suma rozstawów osi jest mniejsza niż 11 m, spełniając tym samym warunek określony w § 9 ust. 1 rozporządzenia.
Odnośnie zaś spełnienia przez miejsce ważenia warunku z § 9 ust. 2, wskazano, że protokół z pomiaru pochylenia stanowiska ważenia pojazdów obejmuje obszar szerszy, niż strefę ważenia (wynoszącą 16,5m), a więc także i powierzchnię jezdni poza tą strefą (wynosząca 5.5m), z którego nie wynikają jakiekolwiek pochylenia powierzchni jezdni poza strefą ważenia względem płaszczyzny strefy ważenia.
Sąd uznał za nietrafny zarzut skarżącego, że organy administracji drogowej ustalając spełnienie przez miejsce ważenia określonych warunków - posłużyły się jedynie protokołem pomiaru pochylenia stanowiska do ważenia pojazdu z dnia 26 czerwca 2009 r., który zawiera jedynie wyniki pomiaru pochylenia stanowiska do ważenia pojazdów - czym naruszyły art. 75 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu protokół ten potwierdza również spełnienie warunku z § 9 ust. 2 rozporządzenia, a spełnienie warunków z § 8 ust. i § 9 ust. 1 wynika również ze znajdującego się w aktach sprawy szkicu miejsca ważenia pojazdu sporządzonego przez uprawnionego geodetę. Spełnienie wskazanych warunków zostało również potwierdzone na piśmie przez ZDIUM w W., zarządcę drogi przy ul. [...], przy której znajduje się miejsce ważenia stanowiące teren bazy ZDIUM.
T. Z. skargą kasacyjną zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Wnoszący skargę kasacyjną zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego w szczególności w § 8 ust. 2 i § 9 ust. l i 2 oraz § 27 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r, w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdu w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń, wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, poprzez błędną interpretację wskutek czego bezzasadnie ustalono, że właściwie przeprowadzono pomiary nacisku osi i masy pojazdu członowego o nr rej. [...], przy pomocy wag przenośnych do pomiarów dynamicznych w punkcie ważenia pojazdów, które w rzeczywistości nie odpowiadały wymaganiom określonym rozporządzenia.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący opisał przebieg postępowania w sprawie przed organami administracji. W części uzasadnienia skargi kasacyjnej dotyczącej wyroku WSA w W. skarżący rozbudował argumentację podniesionego zarzutu. W szczególności ponowił twierdzenie o braku w momencie przeprowadzania kontroli dokumentacji technicznej, z której wynikałoby iż na stanowisku do ważenia pojazdów zostały wykonane pomiary geodezyjne potwierdzające spełnienie wymagań określonych w § 8 ust. 2, § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. Ponadto przed wydaniem decyzji w sprawie organ powoływał się jedynie na protokół pomiaru pochylenia terenu na stanowisku do ważenia pojazdów oraz na opinię dyrektora ZDiUM, nie opierając się o żadne inne wymagane dokumenty.
Skarżący podkreślił, że organ w toku prowadzonego postępowania nie udowodnił, by na stanowisku do ważenia pojazdów, na którym dokonano kontroli pojazdu były wykonane wszystkie wymagane pomiary, potwierdzające spełnianie w dniu kontroli wymagań określonych w § 8 ust. 2, § 9 ust. 1 i 2, § 27 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki.
Skarżący ponownie zarzucił, że organy prowadząc postępowanie dopuściły się naruszenia art. 75 § 1 K.p.a., bowiem wydały decyzję administracyjną w oparciu o dowód uzyskany niezgodnie z prawem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 P.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 P.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej.
Przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zakres oceny Sądu jest ograniczony do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym to naruszenie polegało. Natomiast w myśl art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Sąd kontroluje, czy w trakcie orzekania przed sądem pierwszej instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać, bądź w inny sposób ich korygować. Dodać należy, iż zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a.
Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia sformalizowanym. Aby mogła odnieść skutek w postaci jej uwzględnienia niezbędne jest jej sporządzenie w sposób zgodny z normującymi ją regułami, w szczególności podstawy kasacyjne muszą być tak skonstruowane, aby była możliwość odniesienia się poprzez ich treść do zaskarżonego orzeczenia.
Przechodząc do złożonego środka zaskarżenia stwierdzić należy, że postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa pozwalały na dokonanie oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny zgodności z prawem wyroku Sądu pierwszej instancji. Sąd kasacyjny nie uznał ich jednak za zasadne.
Skarga kasacyjna wskazuje na zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego w szczególności § 8 ust.2 i § 9 ust.1 i 2 oraz § 27 ust.2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r., w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdu w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń, wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych poprzez błędną interpretację wskutek czego bezzasadnie ustalono, że właściwie przeprowadzono pomiary nacisku osi i masy pojazdu członowego przy pomocy wag przenośnych do pomiarów dynamicznych w punkcie ważenia pojazdów, które w rzeczywistości nie odpowiadały wymaganiom określonym w ww. rozporządzeniu.
Zarzuty skargi dotyczące wadliwego przygotowania stanowiska do ważenia pojazdów znajdującego się w W. przy ul. [...], co spowodowało ustalenie nieprawidłowej wagi przedmiotowego pojazdu w swojej istocie są zarzutami naruszenia przepisów prawa procesowego. Stwierdzić należy, że zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie. Skarżący co do zasady nie kwestionuje, że istnieją dokumenty, które wskazują na parametry stanowiska do ważenia pojazdów, jednak ich brak w dniu przeprowadzanej kontroli - zdaniem skarżącego - może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podniesione przez kasatora argumenty nie mogą zostać uwzględnione, bowiem uznać je należy za nie popartą żadnymi dowodami polemikę z ustaleniami organów obu instancji, zaaprobowanymi przez Sąd I instancji.
Przebieg czynności kontrolnych w tym działań związanych z ważeniem samochodu odzwierciedla protokół kontroli. Sporządzenie takiego dokumentu znajduje umocowanie w art. 74 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Przepis ten zobowiązuje inspektora przeprowadzającego kontrolę do sporządzenia protokołu z dokonanych czynności. Podpisuje go inspektor i kontrolowany, który ma prawo wnieść zastrzeżenia. Kopię protokołu doręcza się kontrolowanemu (art. 74 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym). Protokół z kontroli ma walor dowodowy, w szczególności w związku z tym. iż jego treść wykorzystywana jest do formułowania wniosków o wszczęcie postępowania, zaś same ustalenia z protokołu z kontroli drogowej wyznaczają granice przyszłego postępowania administracyjnego, pod względem stanu faktycznego i prawnego. Protokół jest w zasadzie jedynym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej.
Ma on cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 kpa. Protokół kontroli drogowej korzysta, jako dokument urzędowy, z domniemania wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzony jest z udziałem kierowcy, który - tak jak w niniejszej sprawie - podpisał go bez. zastrzeżeń, nie korzystając z możliwości wniesienia uwag, co do treści ustaleń. Odpowiadający wymaganiom art. 68 kpa, sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy, w ich zakresie działania, protokół z kontroli drogowej stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Obrazuje stan faktyczny, który mógłby być później trudny do odtworzenia.
Naczelny Administracyjny nie podziela zarzutów i twierdzeń strony skarżącej o naruszeniu w zaskarżonym wyroku przepisów postępowania. Zarzuty te sprowadzają się do kwestionowania prawidłowości ważenia pojazdu - tak w zakresie związanej z tym procedury, jak i samej czynności.
Użyte do ważenia pojazdu urządzenie pomiarowe, jak i protokół kontroli nie mogą być skutecznie kwestionowane przez skarżącego, gdyż organ orzekający, a także Sąd pierwszej instancji w sposób szczegółowy ustosunkowały się do podnoszonych zarzutów. Słusznie zaakcentowano, że pojazd został zważony przy pomocy legalizowanej wagi. Istotnie z protokołu kontroli nie wynikało, czy miejsce do ważenia pojazdów spełniało wymogi rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenie pojazdu w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych. Rozporządzenie to wprowadziło szereg wymagań, które powinno spełniać miejsce ważenia. Oczywistym jest, że wspomniany wyżej protokół kontroli jest najistotniejszym dokumentem w sprawie, jednak w tego rodzaju postępowaniach stosuje się również w zakresie postępowania dowodowego przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.
Z tej przyczyny nie było żadnych przeszkód, by wobec stwierdzenia braków w protokole kontroli uzupełnić materiał dowodowy innymi dokumentami. Przedstawione przez Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta w W. dokumenty wykazują w sposób jednoznaczny, że miejsce do ważenia spełniało wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. Dotyczy to zarówno wykonania z betonu powierzchni jezdni w strefie ważenia i jej położenia w jednej płaszczyźnie z dopuszczalnymi miejscowymi odchyleniami nieprzekraczającymi _+9 mm (§8 ust. 2 rozporządzenia), jak również faktu, iż powierzchnia jezdni lub zespołu najazdowego poza strefą ważenia na długości od styku ze strefą ważenia do styku z kołami skrajnej osi pojazdu o największym rozstawie, gdy koła drugiej skrajnej osi znajdują się na pomoście leży w płaszczyźnie strefy ważenia, a powierzchnia jezdni poza strefą ważenia jest pochylona względem płaszczyzny strefy ważenia maksymalnie mniej niż 0,5 % (§9 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Fakt prawidłowych parametrów miejsca do ważenia został w sposób wystarczający opisany i udokumentowany (§27 ust. 2 rozporządzenia).
Zarzuty dotyczące ewentualnych odstępstw miejsca do ważenia od wymogów stawianych mu przez rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenie pojazdu w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych nie znajdują oparcia w żadnym materiale dowodowym i stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami organów administracji, zaaprobowanymi przez Sąd I instancji.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a.
O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.