Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 2011/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w sprawie ze skargi W. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2007 r. w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5.000 złotych z tytułu wykonania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru; uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2007 r. w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5.000 złotych z tytułu wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych; w pozostałym zakresie skargę oddalił; stwierdził, że decyzje o których mowa powyżej nie podlegają wykonaniu w uchylonej części oraz zasądził od organu na rzecz wnoszącego skargę koszty postępowania.
Skargą kasacyjną z dnia 22 lutego 2010 r. pełnomocnik W. O. zaskarżył powyższy wyrok wnosząc między innymi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności (...) jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).
Przepis ten zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych, którymi są wyrządzenie znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków.
Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (post. NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
To na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tym samym uzasadnienie wniosku poza ewentualnym powtórzeniem treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. powinno wskazywać na konkretne zdarzenia świadczące o tym, iż w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący w skardze kasacyjnej zawierającej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] i decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2007 r., w żaden sposób nie uzasadnił tego wniosku, a tym samym nie wskazał okoliczności, które mogłyby spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, a więc nie wykazał możliwości zaistnienia przesłanek, o których mowa w cytowanym art. 61 § 3 p.p.s.a.
Taka konstrukcja wniosku o wstrzymanie wykonania powyżej wskazanych decyzji oznacza, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości merytorycznej oceny tego wniosku, również w zakresie w jakim miał obowiązek z urzędu uwzględnienia okoliczności przemawiających za jego wstrzymaniem lub odmową wstrzymania, co w konsekwencji doprowadziło do jego oddalenia.
Mając powyższe na uwadze w oparciu o art. 61 § 3 w zw. z art. 193 § p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.