Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. postanowieniem 18 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 1409/13 odrzucił skargę P. Sp. z o.o. z siedzibą w N. (dalej: skarżąca) na czynność Burmistrza Gminy N. z 5 listopada 2013 r. w przedmiocie informacji o spełnieniu wymagań formalnych ofert.
Skarżąca wniosła skargę kasacyjną, w której zarzuciła Sądowi naruszenie prawa procesowego, a to art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym (Dz. U. z 2009 r. Nr 19, poz. 100 ze zm. – dalej: u.o.p.) w związku z art. 27 ustawy z dnia 9 stycznia 2009 r. o koncesji na roboty budowlane lub usługi (Dz. U. Nr 19, poz. 101 ze zm. – zwanej dalej: ustawą o koncesji) oraz art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. – dalej: p.p.s.a.) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w postępowaniu o wybór partnera prywatnego, prowadzonego – zgodnie z art. 4 ust. 1 u.o.p. – na podstawie przepisów ustawy o koncesji skarga do WSA przysługuje wyłącznie na informację o wyborze najkorzystniejszej oferty podczas gdy z literalnego brzemienia art. 27 ustawy o koncesji takie ograniczenie nie wynika.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Burmistrz Gminy N. wniósł o jej oddalenie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia w związku z czym podlega oddaleniu.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że stosownie do art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Postanowienie o odrzuceniu skargi, bez względu na powód jej odrzucenia, kończy postępowanie w sprawie i dlatego w oparciu o art. 182 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać skargę kasacyjną od takiego postanowienia na posiedzeniu niejawnym.
Przechodząc do rozważań dotyczących niniejszej sprawy należy zgodzić się ze stanowiskiem zajętym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., że art. 27 ustawy o koncesji wskazuje, że skarga przysługuje na czynność (informację) o wyborze najkorzystniejszej oferty. Na taką czynność (czynność wyboru najkorzystniejszej oferty) składa się szereg działań koncesjodawcy (otwarcie ofert, dopuszczenie oferty do oceny i porównania lub niedopuszczenie ze względu na niespełnienie wymagań określonych w opisie warunków koncesji, porównanie ofert spełniających wymogi, wybór oferty), które nie podlegają odrębnemu zaskarżeniu. Są one oceniane dopiero w przypadku wniesienia skargi na czynność wyboru najkorzystniejszej oferty.
Warto również zgodzić się z oceną sądu pierwszej instancji, że pismo Burmistrza Gminy N. z 5 listopada 2013 r. nie zawierało informacji o wyborze najkorzystniejszej oferty zatem skarżącej nie przysługiwało prawo wniesienia skargi na tę czynność (informację). Czynność Burmistrza, na którą wniesiono skargę nie była czynnością władczą i nie wymagała istnienia umocowania do dokonania tej czynności. W konsekwencji brak jest normy, która została naruszona przez przekazanie informacji o otwarciu ofert złożonych w postępowaniu dotyczącym wyboru ofert partnera prywatnego.
Skutkiem natomiast przyjęcia takiej oceny było – zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.