Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 14 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Ke 863/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., po rozpoznaniu skargi Z. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2013r., oddalił skargę.
Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że w dniu [...] maja 2013 r. do Biura Powiatowego ARiMR w K. wpłynął wniosek Z. S. o przyznanie płatności na rok 2013.
W przedmiotowym wniosku strona ubiegała się o przyznanie płatności do gruntów rolnych, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatności zwierzęcej), płatności do tytoniu i płatności uzupełniającej dla producentów surowca tytoniowego (płatności niezwiązanej do tytoniu).
Producent zadeklarował do jednolitej płatności obszarowej działki rolne o łącznej powierzchni 19,41 ha położone na działkach ewidencyjnych w obrębach: [...] w tym powierzchnię trwałych użytków zielonych TUZ 0,29 ha. Ponadto strona wnioskowała o przyznanie uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych do powierzchni 11,08 ha. Wraz z formularzem wniosku strona złożyła oświadczenie o uprawie zbóż, dziesięć załączników graficznych, oraz pięć oświadczeń o zawarciu z grupą producentów tytoniu umów kontraktacji nr [...] (w ramach umowy na uprawę tytoniu Nr [...]), Nr [...] (w ramach umowy na uprawę tytoniu Nr [...]), Nr [...] (w ramach umowy na uprawę tytoniu Nr [...]), Nr [...] (w ramach umowy na uprawę tytoniu Nr [...]) i Nr [...] (w ramach umowy na uprawę tytoniu Nr [...]).
Następnie [...] maja 2013 r. strona złożyła jednoroczną umowę kontraktacji tytoniu ze zbiorów 2013 r. Nr [...[ zawartą [...] marca 2013 r. pomiędzy nią, a firmą P. Sp. z o.o. z której wynika, że Z. S. zobowiązał się do wyprodukowania w roku 2013 tytoniu odmiany typu Virginia o wadze 3000 kg.
W dniu [...] czerwca 2013 r. do Biura Powiatowego ARiMR w K. wpłynęły umowy na uprawę tytoniu wymienione przez stroną w oświadczeniach złożonych wraz z wnioskiem w dniu [...] maja 2013 r., z których wynika, że Z. S. zobowiązał się do wyprodukowania w 2013 r. tytoniu w sumie: odmiany typu Burley o wadze 1800 kg, odmiany typu Virginia o wadze 7 000 kg i innej odmiany tytoniu o wadze 1500 kg.
Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. wydał [...] kwietnia 2014r. decyzję, mocą której przyznał Z. S. jednolitą płatność obszarową w wysokości 15 777,68 zł, uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 1290,30 zł, uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych w wysokości 57,89 zł, płatności do tytoniu w łącznej kwocie 41 671,34 zł, płatność niezwiązaną do tytoniu Virginia w kwocie 42 197,26 zł oraz płatność niezwiązaną do tytoniu - Pozostałe w kwocie 5035,73 zł.
Od przedmiotowej decyzji strona złożyła odwołanie do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w K. zarzucając, że organ pierwszej instancji pominął rozstrzygnięcie w zakresie płatności do tytoniu objęte jednoroczną umową kontraktacji tytoniu ze zbiorów 2013 r. Nr [...], a przez to naruszył art. 19 ust 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
Decyzją z dnia [...] lipca 2014r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Powołując mające zastosowanie w sprawie regulacje krajowe tj. ustawę z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164, ze zm.) wraz z wydanym na jej podstawie rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 40, poz. 326, ze zm.) oraz przepisy unijne: Rozporządzenie Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) Nr 1290/2005, (WE) Nr 247/2006, (WE) Nr 378/2007 oraz uchylające Rozporządzenie (WE) Nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30, z 31.01.2009 r., str. 16), Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz. Urz.
UE L 316 z 02.12.2009, str. 1), Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1121/2009 z dnia 29 października 2009r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 w odniesieniu do systemów wsparcia dla rolników, ustanowionych w jego tytułach IV i V (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str.
27) i Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 65, ze zm.), stwierdził, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa.
Dyrektor [...] Oddziału ARiMR, wskazał, że organ pierwszej instancji wobec treści art. 57 ust. 3 rozporządzenia Nr 1122/2009, w zakresie powierzchni deklarowanej do płatności JPO, UPO i płatności zwierzęcej w całości uwzględnił żądanie strony.
W kwestii płatności zwierzęcej uznano, że organ I instancji również prawidłowo ustalił, że zgodnie z § 6 ust. 2 Rozporządzenia z dnia 9 marca 2009 r. płatność zwierzęca należna jest stronie do zgłoszonej przez nią powierzchni 0,29 ha.
W przedmiocie płatności niezwiązanej do tytoniu także nie stwierdzono nieprawidłowości.
Odnosząc się natomiast do kwestionowanej przez skarżącego płatności do tytoniu organ odwoławczy stwierdził, że Z. S. nie zrealizował dyspozycji zawartej w art. 7 ust. 2j pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r., bowiem wraz z wnioskiem rolnik złożył pięć oświadczeń w zakresie zawartych umów kontraktacji w ramach umów na uprawę tytoniu zawartych przez grupę producentów tytoniu z pierwszym przetwórcą surowca tytoniowego wpisanym do rejestru pierwszych przetwórców surowca tytoniowego, ale nie złożył jednorocznej umowy kontraktacji tytoniu ze zbiorów 2013 r. Nr [...] zawartej w dniu [...] marca 2013 r. pomiędzy stroną, a firmą P. Sp. z o.o. Umowa ta została złożona przez producenta w dniu [...] maja 2013 r., co zdaniem organu musiało skutkować odmową przyznania płatności do tytoniu na rok 2013 do tej umowy.
Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z prawem ostatecznym terminem na składanie deklaracji był dzień [...] maja 2013 r. Zdaniem organu II instancji złożona w dniu [...] maja 2013 r. umowa, nie mogła zostać potraktowana jako wniosek strony wniesiony po terminie bowiem w dniu [...] maja 2013 r. skarżący złożył pojedynczy wniosek ze wskazaniem płatności o jakie się ubiega wraz z załącznikami obligatoryjnymi, w tym załącznikami do płatności do tytoniu. W związku z powyższym umowę dołączoną do sprawy w dniu [...] maja 2013r. potraktowano jako modyfikację wniosku pierwotnego, polegającego na zwiększeniu uprawnień do otrzymania płatności do tytoniu. Jednakże, jak wskazano art. 18 Rozporządzenia Nr 1122/2009, w przypadku płatności do tytoniu nie przewiduje możliwości dokonywania poprawek we wniosku, w związku z powyższym umowa Nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. nie została zakwalifikowana do przyznania stronie płatności.
Na powyższą decyzję Z. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. Wnosząc o uchylenie decyzji podniósł, że organ bezpodstawnie nie zastosował art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009.
Jego zdaniem, skoro rolnik dokonał modyfikacji wniosku pierwotnego, a taką możliwość daje mu, jak podkreślił ust 2 tego przepisu, złożenie umowy na uprawę tytoniu po wyznaczonym terminie skutkuje co najwyżej na podstawie art. 23 ust 1 rozporządzenia (WE) nr 1122/2009 obniżeniem kwoty płatności, do której uprawniony byłby rolnik, gdyby złożył wniosek w terminie, o 1 % za każdy dzień roboczy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie
Wyrokiem z dnia 14 listopada 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalił skargę.
W uzasadnieniu swego stanowiska Sąd I instancji podkreślił, że istota sporu między stronami sprowadza się do materialnoprawnej oceny złożenia przez skarżącego w dniu [...] maja 2013 r. umowy Nr [...]. Sąd wskazał że przepis art. 7 ust. 2b pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U z 2014 rpoz.240 ze zm.) określa, że płatności do tytoniu przysługują rolnikowi, który spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, a ponadto rolnik zawarł w terminie do dnia 14 marca roku zbioru, umowę na uprawę tytoniu z pierwszym przetwórcą surowca tytoniowego wpisanym do rejestru pierwszych przetwórców surowca tytoniowego lub umowę kontraktacji w ramach umowy na uprawę tytoniu zawartej przez grupę producentów tytoniu z pierwszym przetwórcą surowca tytoniowego wpisanym do rejestru pierwszych przetwórców surowca tytoniowego. Zgodnie z art. 7 ust. 2j pkt 1 ustawy, rolnik wraz z wnioskiem o przyznanie płatności do tytoniu ma obowiązek złożenia wraz z wnioskiem kopii umowy na uprawę tytoniu jeżeli nie jest członkiem grupy producentów tytoniu.
Zgodnie z art. 18 ust. 2 ustawy wniosek o przyznanie płatności obszarowych, płatności do krów i owiec oraz płatności do tytoniu składa się w terminie od 15 marca do 15 maja. Termin ten nie podlega przywróceniu. A zatem w tym terminie rolnik zobowiązany jest do złożenie wniosku wraz z wszystkimi wymaganymi załącznikami.
Równocześnie, sąd administracyjny I instancji podzielił interpretację przepisów zarówno prawa unijnego art. 18 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. jak i przepisów krajowych art. 18 ust. 2 i 3 ustawy z 27 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
Sąd I instancji podkreślił, że art. 18 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 reguluje wymogi dotyczące wniosków o przyznanie wsparcia specjalnego innego niż płatności obszarowe i płatności z tytułu zwierząt gospodarskich, który nie przewiduje możliwości dokonywania zmian we wniosku polegających m.in. na zwiększaniu uprawnień zadeklarowanych w pojedynczym wniosku.
Skoro skarżący w zakreślonym ustawą, nieprzywracalnym terminie złożył opisywany powyżej wniosek wraz z pięcioma oświadczeniami o zawarciu z grupą producentów tytoniu umów kontraktacji, natomiast nie złożył jednorocznej umowy kontraktacji tytoniu ze zbiorów 2013 r. Nr [...] przedstawiając ją [...] maja 2013 r., a więc po terminie określonym ustawą, producent nie zrealizował dyspozycji zawartej w art. 7 ust. 2j pkt 1 ustawy. W sprawie, zdaniem Sądu orzekającego nie doszło do naruszenia art. 18 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz art. 23 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 poprzez ich niezastosowanie w stosunku do umowy na uprawę tytoniu złożonej w dniu [...] maja 2013 r. bowiem przepis ten nie przewiduje możliwości składania zmian do wniosku o przyznanie płatności do tytoniu.
Zdaniem Sądu I instancji, trafne okazało się również stanowisko organu, że brak jest podstaw do zakwalifikowania jednorocznej umowy kontraktacji tytoniu ze zbiorów Nr [...] jako odrębnego wniosku złożonego przez producenta w dniu [...] maja 2013r., a co za tym idzie zastosowania do tej umowy art. 23 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 regulującego złożenie wniosku po wyznaczonym terminie. Przepis ten ma zastosowanie do wniosku o przyznanie płatności, w tym płatności do tytoniu złożonego po terminie 15 maja, która to sytuacja w rozstrzyganej sprawie nie występuje.
W ocenie Sądu I instancji w sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania: art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r., w związku z art. 7 i 9 k.p.a. oraz art. 6 i 8 k.p.a., w związku z art. 107 § 3 k.p.a. Decyzja i jej uzasadnienie, jak podano nie narusza również normy art.107 § 3 k.p.a.
Z. S. zaskarżył wyrok WSA w K. z 14 listopada 2014r. sygn. akt II SA/Ke 863/14 w całości skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżący kasacyjnie zarzucił zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego:
- 1) art. 23 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia rady (WE) Nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzana i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora win — poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż złożenie w dniu [...] maja 2013 r. umowy na uprawę tytoniu w Biurze Powiatowym ARIMR przez skarżącego nie stanowi złożenia wniosku o przyznanie pomocy po terminie (art. 23 ust. 1 rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1122/2009) ani poprawki do wniosku po terminie (art. 23 ust. 2 rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1122/2009), podczas gdy złożenie umowy w dniu [...] maja 2013 r. winno być kwalifikowane jako złożenie wniosku po terminie lub w przypadku braku uznania złożenia umowy na uprawę tytoniu w dniu [...] maja 2013 r. jako złożenia wniosku po terminie, zakwalifikowania przedmiotowej umowy jako złożenia poprawki do wniosku po terminie;
- 2) art. 18 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 poprzez błędną wykładnię polegającą na oparciu rozstrzygnięcia w sprawie wyłącznie na błędnym przyjęciu, iż złożenie w dniu [...] maja 2013 r. umowy na uprawę tytoniu stanowi przesłankę do wykluczenia z płatności objętego umową surowca tytoniowego, podczas gdy art. 18 ust. 1 nie stanowi podstawy do wykluczenia z płatności objętego umową surowca tytoniowego.
- 3) art. 19 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2012, poz.1164 z późń.zm.) poprzez błędną wykładnię skutkującą niezastosowaniem przepisu w sprawie, podczas gdy z ustalonego w sprawie stanu faktycznego należało zastosować zmniejszenie płatności w związku ze złożeniem umowy na uprawę tytoniu nr [...] w dniu [...] maja 2013 r.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor szczegółowo uzasadnił wskazane wyżej zarzuty.
Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której działa Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.
Skarga kasacyjna Z. S. oparta została na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., a mianowicie na naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów art. 23 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 18 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z 30 listopada 2009r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia rady (WE) Nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzana i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora win (dalej jako: rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1122/2009) i art. 19 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2012, poz.1164 z późń.zm.). poprzez błędną wykładnię skutkującą jego niezastosowaniem w sprawie.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że mimo iż jej autor zarzuca naruszenie prawa materialnego tj. art. 23 ust 1 i 2 Rozporządzenia Komisji Nr 1122/2009 i art. 19 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. poprzez błędną ich wykładnię wskazuje w istocie na, jego zdaniem, niewłaściwe zastosowanie tych przepisów ze względu na niezastosowanie regulacji nimi określonych.
W tym miejscu NSA zwraca uwagę na nieprawidłowe sformułowanie wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny niejednokrotnie już w swoich wyrokach wskazywał, że błędna wykładnia to mylne rozumienie treści określonej normy prawnej. Natomiast niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie - że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej, co jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej w sprawie niniejszej de facto stanowi uzasadnienie podniesionych przez kasatora zarzutów.
Niezależnie od powyższego w związku ze sformułowaniem podstawy kasacyjnej polegającej na naruszeniu prawa materialnego należy uznać, że stan faktyczny sprawy, stanowiący podstawę wydanego wyroku jest wiążący, a spór jak zasadnie przyjął sąd administracyjny I instancji sprowadza się do materialno- prawnej oceny złożenia przez skarżącego w dniu [...] maja 2013r. jednorocznej umowy kontraktacji tytoniu umowy Nr [...] do wniosku o płatności na rok 2013. w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w tym płatności do surowca tytoniowego (płatności do tytoniu) złożonego do organu ARiMR w zakreślonym prawem terminie do 15 maja 2013r.
W ocenie Sądu administracyjnego I instancji skoro wnioskodawca ubiegając się o płatność do tytoniu, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 7 ust 2j pkt 1 ustawy z 26 stycznia 2007r. w ramach systemów wsparcia bezpośredniego o płatnościach (Dz.U z 2014r. poz. 240) wraz z wnioskiem - złożonym w terminie do 15 maja 2013r., nie złożył w tym terminie kopii umowy na uprawę tytoniu (nie będąc członkiem grupy producentów tytoniu), nie spełnił tym samym warunków otrzymania płatności do tytoniu, wynikającej z tej umowy. Ponadto, zdaniem Sądu, brak było możliwości zastosowania w sprawie art. 23 ust 1 i 2 rozporządzenia Komisji(WE) Nr 1122/2009 regulujących złożenie wniosku po wyznaczonym terminie.
Autor skargi kasacyjnej natomiast, nie zgadzając się z wyrokiem WSA w K. uznającym legalność decyzji organów ARiMR zarzucił Sądowi I instancji mylne rozumienie art. 23 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 i brak jego zastosowania w sytuacji gdy złożenie umowy w dniu [...] maja 2013 r. winno być kwalifikowane jako złożenie wniosku po terminie lub w przypadku braku uznania złożenia umowy na uprawę tytoniu w dniu [...] maja 2013 r. jako wniosku po terminie, zakwalifikowania przedmiotowej umowy jako złożenia poprawki do wniosku po terminie. Powyższe zdaniem autora skargi, uzasadniałoby zastosowanie sankcji w postaci obniżenia kwoty płatności do tytoniu wynikającej z tej umowy o 1% za każdy dzień roboczy opóźnienia, nie zaś odmowę jej przyznania.
Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów wskazać należy, że nie są one zasadne. Jak już wyżej wskazano skarżący kasacyjnie nie wykazał na czym polega błędna wykładnia art. 23 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, których literalne brzmienie nie budzi wątpliwości.
Niezasadny jest również, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut niewłaściwego zastosowania przez Sąd I instancji regulacji określonej tym przepisem.
Art. 23 ust 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 przewiduje, iż z wyjątkiem przypadków siły wyższej oraz okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 75, złożenie wniosku o przyznanie pomocy po wyznaczonym terminie prowadzi do obniżki kwoty płatności, do której uprawniony byłby rolnik gdyby złożył wniosek w terminie, o 1 % za każdy dzień roboczy. Skoro wniosek o przyznanie płatności obszarowych, w tym płatności do tytoniu na rok 2013 złożony został przez skarżącego w terminie prawem przewidzianym tj. do 15 maja 2013r. złożenie umowy kontraktacji do tytoniu Nr [...] w dniu [...] maja 2013r. nie mogło zostać uznane, jak słusznie przyjął Sąd I instancji, jako złożenie odrębnego wniosku.
Systematyka rozporządzenia Nr 1122/2009 wskazuje, że regulacja wskazanego przepisu art. 23 ust 1, zawarta w Rozdziale VI Tytułu II, zawierającym przepisy wspólne dla wniosków o przyznanie pomocy, w tym dla wniosków o wsparcie specjalne inne niż płatności obszarowe i płatności z tytułu zwierząt gospodarskich, mogłaby znaleźć zastosowanie tylko w przypadku złożenia wniosku o płatności na rok 2013 po terminie tj. w sytuacji gdyby wniosek o płatności obszarowe, w tym płatności do tytoniu wraz z wymaganymi dokumentami i załącznikami został przez beneficjenta złożony po 15 maja 2013r. Niemniej jednak skutek takiego działania spowodowałby konsekwencje dla rolnika w postaci zmniejszenia wszystkich objętych takim wnioskiem płatności.
W ocenie NSA nieusprawiedliwiony jest również zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 23 ust 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 poprzez nieuznanie złożonej w dniu [...] maja 2013r. umowy jako przewidzianej tym przepisem poprawki wniosku.
Przepis ten, jak zasadnie przyjęto nie ma w sprawie zastosowania. Złożenie przez producenta po terminie umowy na uprawę tytoniu, prowadzące w istocie do zwiększenia uprawnienia do wsparcia specjalnego nie stanowi poprawki wniosku o jakiej mowa w art. 23 ust 2 rozporządzenia Komisji (WE)nr 1122/2009. Przepis ten bowiem dotyczy takich poprawek wniosku, które jak wynika z jego treści prowadzą do obniżenia kwot płatności odnoszących się do faktycznego użytkowania przedmiotowych, działek rolnych o 1 % za każdy dzień roboczy. Zatem wyłącza on możliwość dokonania zmian we wniosku o płatność do tytoniu.
W tym miejscu wskazać należy, że obowiązek złożenia przez rolnika wraz z wnioskiem o płatność do tytoniu - kopii umowy na uprawę tytoniu, jeżeli nie jest członkiem grupy producentów, tytoniu wynika z art. 7 ust 2 j pkt 1 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. 2014 poz. 240 ze zm.). Natomiast wniosek o przyznanie płatności obszarowych, płatności do krów i owiec oraz płatności do tytoniu składa od 15 marca do 15 maja (art. 18 ust 2 ustawy o płatnościach). Termin ten nie podlega przywróceniu (art. 3 ust 18 ustawy o płatnościach). Powyższe wskazuje bezsprzecznie na jego materialnoprawny charakter.
Wymogi dotyczące wniosków o przyznanie wsparcia specjalnego innego niż płatności obszarowe i płatności z tytułu zwierząt gospodarskich reguluje też art. 18 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Podniesiony w skardze zarzut jego błędnej wykładni również nie znajduje uzasadnienia. Sąd I instancji właściwie zinterpretował ten przepis wskazując, że nie przewiduje on możliwości dokonania zmian wniosku polegających na zwiększeniu zadeklarowanych uprawnień.
Zgodnie z treścią art. 18 ust 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 rolnicy ubiegający się o wsparcie specjalne, składają wnioski o przyznanie pomocy zawierające wszystkie informacje niezbędne do ustalenia kwalifikowalności do pomocy, a w szczególności: a) tożsamość rolnika; b) oświadczenie rolnika, że jest świadomy warunków przedmiotowej pomocy; c) w stosownych przypadkach, wszelkie dokumenty uzupełniające potrzebne do wykazania kwalifikowalności do przedmiotowego środka. Wnioski o przyznanie pomocy składa się w terminie ustalonym przez państwo członkowskie. Terminy ustala się uwzględniając odpowiedni czas na przeprowadzenie kontroli warunków kwalifikowalności przed dokonaniem płatności, jak przewidziano w art. 29 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 73/2009
Co prawda ustawodawca unijny w ust 5 tego przepisu przewidział możliwość ustalania przez państwa członkowskie późniejszych terminów do złożenia kopii lub dokumentów potwierdzających kwalifikowalność środka, niemniej tylko tych, o których mowa w ust 2, 3 i 4 art.
18. Zauważyć należy, że regulacje te swoim zakresem nie obejmują jednakże dokumentów jakie zobowiązany jest złożyć rolnik wraz z wnioskiem o płatność do tytoniu, a skoro tak to brak złożenia takiego dokumentu (kopii umowy na uprawę tytoniu) w terminie wymaganym do złożenia wniosku o płatność i złożenie go po tym terminie, słusznie prowadzi do jego nieuwzględnienia w decyzji w przedmiocie płatności do tego surowca.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 19 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zgodnie z którym w decyzji w sprawie płatności do tytoniu określa się zmniejszenia jeśli wynikają one z przepisów Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1 wskazać należy, że skoro zasadnie przyjęto, że podstawą do wydania decyzji o przyznaniu płatności do surowca tytoniowego w 2013 r. był złożony w terminie prawem przewidzianym wniosek wraz z wymaganymi przepisem art. 7 ust 2j ustawy z 26 stycznia 2007r. o płatnościach bezpośrednich dokumentami, nie było podstawy do określenia zmniejszeń. Tym samym przy wydaniu zaskarżonego wyroku nie doszło też do naruszenia prawa poprzez niezastosowanie powyższego przepisu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - Sąd I instancji dokonał poprawnie kontroli legalności wydanej przez organ decyzji, a zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieuzasadnione.
Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a skargę kasacyjną oddalił.