Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 1045/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M. Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.
Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 30 września 2013 r. spółka zwróciła się do Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z wnioskiem o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa śląskiego, udzielonego skarżącej decyzją z dnia [...] lutego 2008 r.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., Dyrektor Izby Celnej w Katowicach umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie z ww. wniosku spółki. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że w dniu orzekania decyzja z dnia [...] lutego 2008 r., którą udzielono spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, była wyeliminowana z obrotu prawnego, gdyż decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. organ utrzymał w mocy decyzję z [...] grudnia 2012 r. cofającą wskazane zezwolenie. Stąd organ orzekł powołując w podstawie prawnej art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012, poz. 749 ze zm.).
Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy swoją decyzję. W uzasadnieniu podkreślił, że na etapie postępowania odwoławczego istniała formalna przeszkoda do procedowania w sprawie przedłużenia zezwolenia w postaci wygaśnięcia tego zezwolenia z upływem czasu, na jaki zostało ono udzielone, tj. w dniu [...] lutego 2014 r. Organ stwierdził, że rozpatrzenie wniosku zależy od pozostawania w obrocie prawnym decyzji zezwalającej, a po jej wyeliminowaniu wszelkie zmiany zezwolenia są już niemożliwe.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosła M. Sp. z o.o.
Sąd I instancji uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa), przyznał zasadność przyjęcia przez organ, że skoro zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa śląskiego wygasło, to postępowanie w sprawie jego przedłużenia należało umorzyć. Sąd uznał za istotne, że skoro w chwili orzekania przez organ odwoławczy decyzja w przedmiocie zezwolenia wygasła, to postępowanie w przedmiocie przedłużenia tego zezwolenia słało się bezprzedmiotowe.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. Sp. z o.o. zaskarżając orzeczenie w całości i zarzucając mu naruszenie:
- 1. art. 134 § 1 ppsa, poprzez brak rozstrzygnięcia w granicach sprawy - brak odniesienia się do zarzutów podniesionych w skardze przez skarżącą,
- 2. art. 141 § 4 ppsa, poprzez pominięcie w uzasadnieniu skarżonego wyroku odniesienia się do zarzutów podniesionych przez skarżącą,
- 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa, poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżąca wykazała, iż postępowanie organów było sprzeczne z przepisami prawa,
- 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżąca wykazała, iż decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa.
Wobec powyższego spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono m. in., że Sąd nie wytłumaczył w sposób należyty akceptacji dla celowego i bezprawnego przedłużania postępowania przez organ. W ocenie skarżącej wygaśnięcie w toku postępowania zezwolenia nie stanowi merytorycznej przeszkody do jego przedłużenia, w przeciwnym bowiem razie wyłącznie od dobrej woli organu, jego sprawności i organizacji a nie merytorycznej racji zależałoby, czy wnioski stron będą rozpatrywane korzystnie, czy też nie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku nie usprawiedliwia zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa. Według zawartych w nich regulacji Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Prawidłowo skonstruowany zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ppsa wymaga jednak wskazania, naruszenie jakich przepisów prawa materialnego i procesowego wadliwie – w ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną - stwierdził Sąd I instancji. Wymogu tego omawiany zarzut nie spełnia.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji - oddalając skargę spółki na decyzję w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych - jednoznacznie wskazał, że określona art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej przesłanka bezprzedmiotowości postępowania występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy, a bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialno prawnego, skutkującego tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Sąd stwierdził przy tym, że skoro rejestracja automatu wygasała, to rozstrzyganie o jej cofnięciu jest bezprzedmiotowe.
Podkreślić należy, że żaden z zarzutów skargi kasacyjnej stanowiska tego nie podważa. Zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa nie powiązano z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, żadna z podstaw, na których środek zaskarżenia oparto, nie kwestionuje interpretacji pojęcia bezprzedmiotowości postępowania ani też zastosowania art. 233 § 1 pkt 1 i art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej.
Oceniając zasadność dalszych podstaw kasacyjnych należy wskazać, że zarzut naruszenia 134 § 1 i art. 141 § 4 ppsa, jako przepisów prawa procesowego, może być skuteczny tylko w razie wykazania, że ich uchybienie mogło mieć wpływ – i to istotny – na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie zarzut naruszenia wskazanych przepisów strona wiąże tylko z brakiem odniesienia się przez Sąd I instancji do podnoszonych przez nią zarzutów, w szczególności dotyczących celowego – w ocenie strony - przedłużania postępowania. Biorąc pod uwagę, że spór dotyczył bezprzedmiotowości postępowania, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak podstaw by twierdzić, że brak rozważenia wszystkich podnoszonych przez stroną zarzutów świadczył o nierozstrzygnięciu istoty sprawy, z uchybieniem art. 134 § 1 ppsa i by ewentualne uchybienia w tym zakresie mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wyjaśnienia wymaga nadto, że na gruncie uchwały NSA dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 9/09 przyjmuje się, że przepis art. 141 § 4 ppsa może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Aby zarzut naruszenia tego przepisu mógł stanowić samodzielną podstawę kasacyjną wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku.
Taka sytuacja w rozpoznawanym przypadku nie ma miejsca. Jak już wskazano uzasadnienie wyroku wskazuje motywy, dla których Sąd I instancji podzielił pogląd organu zaprezentowany w kontrolowanej decyzji co do bezprzedmiotowości postępowania w sprawie w sposób poddający się kontroli.
Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna nie mając usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł jak w pkt.
- 1. wyroku.
Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego wydano na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).