Uzasadnienie
I
Postanowieniem objętym skargą kasacyjną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. odrzucił skargę S. B. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. (dalej jako: Dyrektor ARiMR) z dnia [...] stycznia 2010 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. Dyrektor ARiMR stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. z dnia [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie wstrzymania S. B. płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. Ze znajdującego się w aktach postępowania administracyjnego zwrotnego potwierdzenia odbioru Sąd pierwszej instancji wywiódł, że powyższe postanowienie, zawierające prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O., zostało doręczone skarżącemu w dniu 18 stycznia 2010 r. S. B. skargę wniósł jednak dopiero w dniu 23 lutego 2010 r., a więc z uchybieniem trzydziestodniowemu terminowi, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.).
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.
II
Od powyższego postanowienia S. B. wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając to orzeczenie w całości i wnosząc o jego zmianę w stopniu uwzględniającym skargę.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:
"- naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie
- - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy
- - art. 67 § 1 p.p.s.a., art. 53 § 1 p.p.s.a., art. 58 § 1 pkt 2 i art. 58 § 3 p.p.s.a., art. 86 § 1 p.p.s.a.".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że S. B. uchybił w złożeniu odwołania tylko 1 dzień i to nie z własnej winy, gdyż przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została doręczona jego żonie, która doręczyła ją skarżącemu z kilkudniowym opóźnieniem, mylnie informując go o dacie wpływu. Skarżący po powrocie do domu zachorował, a z uwagi na okres świąteczny nie brał zwolnienia lekarskiego. Powyższe okoliczności w ocenie skarżącego uzasadniały przywrócenie terminu.
Zdaniem S. B. Sąd pomylił terminy przewidziane w k.p.a. z terminami przewidzianymi w p.p.s.a. Stąd też według wnoszącego skargę kasacyjną zasadność skargi.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Kontroli instancyjnej, sprawowanej w granicach skargi kasacyjnej, poddane zostało postanowienie Sądu I instancji odrzucające skargę na postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. Przypomnieć, zatem należy, że w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to jego związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć.
Przepis art. 174 p.p.s.a. stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga powołania w skardze kasacyjnej konkretnych przepisów prawa, którym, zdaniem skarżącego, uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w wypadku podniesienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Powyższe rozważania są istotne, gdyż konstrukcja oraz treść skargi kasacyjnej w sprawie odbiega od wskazanego wyżej wzorca. Należy bowiem zauważyć, że autor skargi kasacyjnej w jej podstawach zarzucił zarówno naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, jak i naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując naruszone w jego ocenie przepisy, wymienił jedynie ich jednostki redakcyjne, nie podając sposobu ich naruszenia przez Sąd pierwszej instancji w postępowaniu. Powyższe uchybienie uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do części zarzutów, gdyż Sąd ten, jak już wyżej wskazano, nie jest uprawniony do wywodzenia konkretnej treści zarzutu jedynie z treści wskazanego jako naruszony przepisu.
Nadto należy zauważyć, że treść uzasadnienia skargi kasacyjnej sprowadza się do wykazywania, iż terminowi do wniesienia odwołania (a więc środka odwoławczego w postępowaniu administracyjnym) nie uchybiono umyślnie, samo uchybienie zaś było nieznaczne. Wnoszący skargę kasacyjną podał bowiem, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję nie została doręczona skarżącemu osobiście, ale jego żonie pod jego nieobecność. Następnie skarżący przedstawił szereg okoliczności, które miałyby uzasadniać przywrócenie mu terminu do wniesienia odwołania. W tym miejscu należy wskazać, że na etapie postępowania ze skargi kasacyjnej od postanowienia, którym Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę, nie jest rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego badanie zasadności przywrócenia terminu lub też badanie zasadności postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania w postępowaniu administracyjnym.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji zasadnie, mając na uwadze treść art. 53 § 1 p.p.s.a. oraz na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę S. B. Zgodnie z treścią tych przepisów skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jeżeli skarga zostanie wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, sąd odrzuca ją postanowieniem. Z akt sprawy wynika, że zaskarżone skargą postanowienie zostało doręczone w dniu 18 stycznia 2010 r. (podpis skarżącego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru), natomiast skarga została wniesiona w dniu 23 lutego 2010 r., a więc po terminie.
Sąd pierwszej instancji zasadnie zatem odrzucił skargę S. B., jako wniesioną z uchybieniem ustawowego terminu. Wobec powyższego za nieusprawiedliwione należy uznać zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 53 § 1 oraz art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.
Sąd pierwszej instancji nie naruszył również art. 86 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji nie naruszył tego przepisu, gdyż po pierwsze, w ogóle go nie stosował, po drugie, nie miał podstawy do jego stosowania, gdyż nie zostały spełnione przesłanki z dyspozycji tego przepisu, a przede wszystkim, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie został złożony. Stąd zarzut naruszenia art. 86 § 1 p.p.s.a. należy uznać za nieusprawiedliwiony.
Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 67 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zgodnie z tym przepisem, jeżeli stroną jest osoba fizyczna, doręczenia dokonuje się jej osobiście, a gdy nie ma ona zdolności procesowej – jej przedstawicielowi ustawowemu. Omawiany przepis zamieszczony jest w dziale III, rozdziale 4 p.p.s.a., który dotyczy doręczeń w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Jak już wyżej wspomniano skarżący konsekwentnie jednak zarzucał jego naruszenie przy doręczeniu decyzji organu pierwszej instancji. Prawidłowość tego postępowania nie była zaś przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Po dokonaniu analizy akt postępowania należy jedynie stwierdzić, że prawidłowość doręczeń w postępowaniu sądowym nie budziła wątpliwości Sądu orzekającego, dlatego zarzut naruszenia art. 67 § 1 p.p.s.a. należy również uznać za niezasadny.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.