Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Op 393/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę J. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniu [...] maja 2014 r. na drodze krajowej nr 11 w miejscowości B. zatrzymano do kontroli pojazd marki Liaz o nr rej. [...] wraz z dwiema przyczepami o nr rej. [...] i [...]. Zespołem pojazdów kierował R. T., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem podzielnym w postaci wyposażenia wesołego miasteczka na trasie W. – K. w imieniu przedsiębiorcy J. C. prowadzącego działalność gospodarczą pn. [...]. Podczas kontroli kierowca nie okazał wypisu z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne lub też wypisu z licencji na transport drogowy. Przebieg kontroli utrwalono w protokole kontroli, który został podpisany bez zastrzeżeń.
[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: WITD) decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.; dalej: utd), nałożył na J. C., karę pieniężną w wysokości 8.000 zł. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD) uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, jako wydaną z naruszeniem przepisów proceduralnych.
Ponownie rozpoznając sprawę, [...] WITD, decyzją z dnia [...] października 2014 r., ponownie nałożył na J. C. prowadzącego działalność gospodarczą pn. [...], karę pieniężną w wysokości 8.000 zł. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., GITD, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: kpa), art. 4 pkt 4 i 22a, art. 33 ust. 1, art. 87 ust. 2, art. 92a ust. 1 i, 2 i 6 utd i zał. nr 3 lp.1.2 do powyższej ustawy, utrzymał w mocy decyzję [...] WITD.
W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że ustalony przez organ pierwszej instancji stan faktyczny pozwalał na uznanie, że stroną postępowania oraz wykonawcą przewozu z dnia kontroli był J. C. Okoliczność tę potwierdza okazane do kontroli zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego wydane J. C. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą [...] oraz fakt podpisania przez kierowcę bez zastrzeżeń protokołu kontroli, zawierającego ustalenia dotyczące wykonawcy oraz charakteru przewozu. Organ za bezsporne uznał, że skarżący w dniu kontroli wykonywał przewóz w ramach prowadzonej działalności gospodarczej prowadzonej na terenie RP, która - zgodnie z PKD nr 93.21Z - polega na działalności wesołych miasteczek i parków rozrywki, co potwierdza wypis z rejestru REGON.
Dalej, organ odwoławczy podniósł, że przewóz z dnia kontroli spełniał przesłanki przewozu na potrzeby własne, bowiem przewożony ładunek był własnością skarżącego, nadto dysponował on tytułem prawnym do pojazdu, który został użyczony przez A. C. W odniesieniu do warunku, zgodnie z którym pojazd winien być kierowany przez stronę osobiście, bądź jej pracownika, organ odwoławczy wyjaśnił, że termin "pracownik" został zdefiniowany w art. 2 Kodeksu pracy, stosownie do którego "pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę". Organ zważył, że mimo, iż skarżący zawarł z kierowcą umowę w ramach działalności gospodarczej zarejestrowanej na terenie Czech, to nie zmienia to kwalifikacji przewozu z dnia kontroli. Miejsce rejestracji działalności gospodarczej ma bowiem znaczenie dla celów podatkowych, czy też ubezpieczeniowych, z kolei dla oceny, czy spełniona została przesłanka przewozu niezarobkowego z art. 4 pkt 4 lit. a utd, znaczenie ma fakt, że chodzi o zawarcie umowy przez osobę fizyczną, która wykonuje przewóz, bez względu na wskazaną w umowie firmę, pod którą osoba fizyczna prowadzi działalność.
Organ odwoławczy uznał nadto zarzut strony dotyczący nieprzesłuchania J. C. w charakterze świadka za bezzasadny, wyjaśniając, że okoliczności istotne dla sprawy zostały udowodnione na podstawie dowodów przeprowadzonych w toku kontroli drogowej, uzupełnionych w toku postępowania, dlatego przesłuchanie strony nie byłoby uzasadnione i zmierzałoby jedynie do przedłużenia postępowania.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wniósł J. C. Sąd I instancji uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej: ppsa), wskazał, że stan faktyczny nie budzi wątpliwości, a potwierdzają go zgromadzone przez organy dokumenty znajdujące się w aktach sprawy. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skoro pojazd używany do przewozu był prowadzony przez pracownika skarżącego, to wykonywany w dniu [...] maja 2014 r. transport był wykonywany na potrzeby własne, na które skarżący nie posiadał wymaganego zaświadczenia.
W ocenie Sądu, analiza akt administracyjnych pozwala stwierdzić, że organ odwoławczy dokonał prawidłowego w tym zakresie ustalenia faktycznego i prawidłowo ocenił, że R. T. był pracownikiem strony skarżącej w rozumieniu art. 2 Kodeksu pracy. Z przedłożonego przez skarżącego dowodu w postaci umowy o pracę wynika, że R. T. był zatrudniony u skarżącego na podstawie umowy o pracę z dnia [...] maja 2014 r. na okres od 2 maja 2014 r. do 6 maja 2014 r., zaś przewożone elementy wyposażenia wesołego miasteczka, stanowiły własność skarżącego. Kierowca był zatem pracownikiem przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 pkt 4 lit. a utd w zw. z art. 2 Kodeksu pracy.
Skoro zatem na dzień dokonanej kontroli kierowca był pracownikiem przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 4 pkt 4 lit. a utd w zw. z art. 2 Kodeksu pracy, to prawidłowo organy zakwalifikowały wykonywany transport jako transport na potrzeby własne, objęty obowiązkiem zgłoszenia przez przedsiębiorcę, jako działalność pomocnicza w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej.
Dokonując dalszej oceny zaskarżonej decyzji, WSA zgodził się także z organem odwoławczym, że decyzja prawidłowo skierowana została do J. C. z dookreśleniem, że chodzi o osobę prowadzącą działalność gospodarczą pn. [...], wykonujący działalność jako osoba fizyczna, nie kwestionuje, że prowadzi ewidencjonowaną działalność gospodarczą w Polsce od 2004 r. Tymczasem w przypadku osoby fizycznej prowadzącej działalności gospodarczą nie ma znaczenia miejsce jej zarejestrowania, gdyż podmiotem wykonującym przewóz na potrzeby własne, tak jak miało to miejsce w niniejszym przypadku, był - przewoźnik obywatel czeski – J. C., który naruszył obowiązujące w Polsce przepisy w zakresie ruchu drogowego. Z tego właśnie tytułu została na niego, jako przewoźnika, nałożona kara administracyjna, zatem nie ma znaczenia w sprawie fakt, że skarżący prowadzi zarejestrowaną działalność w Czechach oraz że płaci tam podatki.
W świetle pozostałych zarzutów skargi, Sąd I instancji stwierdził, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut błędnego zastosowania prawa, spowodowany tym, że: wymierzenie kary oparto jedynie na dowodzie w postaci protokołu, który - w ocenie skarżącego - nie był wiarygodny, ponieważ zawierał braki oraz niejasności, stąd bez uzupełnienia materiału dowodowego w postaci przesłuchania go jako świadka, nie mógł stanowić podstawy do nałożenia kary. Sąd podkreślił, że protokół kontroli został podpisany przez kierowcę, który nie złożył żadnych zastrzeżeń, co do przebiegu kontroli i treści protokołu.
Na koniec Sąd I instancji wskazał, że nie stwierdził naruszenia przez organy przepisów kpa.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. C. zaskarżając to orzeczenie w całości. Wyrokowi zarzucił:
- 1) naruszenie prawa materialnego przez:
- a) niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 4 pkt 4, art. 33 ust. 1, art. 87 ust. 2, art. 92a ust. 1, 2 i 6 utd oraz l.p. zał. nr 3 do tej ustawy, wyrażające się w nieprawidłowym uznaniu, że w dniu 5 maja 2014 r. kontrolowanym pojazdem, wykonywany był przewóz na potrzeby własne przez przedsiębiorcę polskiego J. C., bez wymaganego zaświadczenia, w sytuacji gdy podmiotem rzeczywiście wykonującym przejazd był przedsiębiorca czeski – J. C. z siedzibą [...] Praga ul. [...], prowadzący działalność gospodarczą w Republice Czeskiej, a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie strony postępowania,
- b) niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 4 pkt 4 lit. a) utd w zw. z art. 2 Kodeksu pracy i niezastosowanie przepisu art. 8 rozporządzenia nr 593/2008 wyrażające się w błędnym uznaniu, że pojazd używany do przewozu był prowadzony przez pracownika skarżącego przedsiębiorcy w rozumieniu art. 2 Kodeksu pracy, w związku z czym transport wykonywany w dniu [...] maja 2014 r. był tzw. przewozem na potrzeby własne, gdy tymczasem mając na względzie prawo właściwe dla umowy o pracę z dnia [...] maja 2014 r. zawartej pomiędzy R. T. a skarżącym, nie sposób zakwalifikować kierowcy jako pracownika strony w rozumieniu Kodeksu pracy, bowiem powyższa umowa podlega prawu czeskiemu, a tym samym nie sposób uznać wykonywanego przewozu za przewóz na potrzeby własne,
- 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 3 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151 ppsa w zw. z art. art. 78 § 1 i 2, 75 § 1 oraz 86 kpa poprzez błędne zaaprobowanie przez Sąd I instancji faktu, że organy nie uwzględniły zgłoszonych w toku postępowania administracyjnego wniosków skarżącego o przesłuchanie w charakterze świadka kierowcy R. T. oraz o przesłuchanie strony postępowania - w konsekwencji czego zaniechano przeprowadzenia wszechstronnego postępowania dowodowego celem weryfikacji twierdzeń strony, zmierzających do wykazania, że stroną postępowania powinien być przedsiębiorca czeski J. C., a poprzestano jedynie na ustaleniach zawartych w protokole kontroli z dnia [...] maja 2014 r.,
- b) art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 ppsa poprzez nierozpoznanie zarzutu skargi związanego z bezzasadnym nieuwzględnieniem przez organy wniosków dowodowych skarżącego o przesłuchanie w charakterze świadka kierowcy R. T. oraz o przesłuchanie strony postępowania.
Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawy, na których skargę kasacyjną oparto - i w granicach których sprawa jest rozpoznawana stosownie do regulacji zawartej w art. 183 § 1 i 2 ppsa - nie mogą być uznane za usprawiedliwione.
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obydwu prawem przewidzianych podstawach, tj. zarówno na zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe ich zastosowanie (art. 174 pkt 1 ppsa), jak i na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa).
Takie sprecyzowanie podstaw skargi kasacyjnej skutkuje koniecznością rozpoznania w pierwszej kolejności zarzutów uchybień procesowych. Tylko bowiem poprawnie ocenione przez Sąd I instancji postępowanie administracyjne jak i prawidłowe proceduralnie postępowanie sądowoadministracyjne pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odnieść się do zarzutu naruszenia prawa materialnego. Naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie polega bowiem na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej.
W rozpoznawanej sprawie - jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku - Sąd I instancji za prawidłowe uznał ustalenia organu, że skarżący był podmiotem/przedsiębiorcą wykonującym niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne, a kierowca podczas kontroli nie legitymował się zaświadczeniem, o którym mowa w art. 33 ust. 1 utd.
Zdaniem składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego tego stanu faktycznego - przyjętego przy wyrokowaniu - skutecznie nie podważa stawiany Sądowi I instancji zarzut naruszenia art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 78 § 1 i 2, art. 75 § 1 oraz art. 86 kpa.
Poza sporem - w myśl art. 75 § 1 kpa - jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.
W myśl zaś art. 78 kpa, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy (§1). Organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy (§2).
Mając powyższe regulacje na uwadze należy jednakże wskazać, że w sytuacji, gdy kierowca kontrolowanego pojazdu był już przesłuchany, zachodziły podstawy by uznać, że ponowne jego przesłuchanie nie jest konieczne do wyjaśnienia sprawy.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, wniosek ten był zgłaszany na okoliczności ustalenia, że stroną postępowania winien być J. C., ale jako czeski przedsiębiorca. Nie było i nie jest tymczasem kwestionowane żadnym z zarzutów naruszenia prawa procesowego czy to materialnego stanowisko Sądu I instancji, że J. C. prowadził działalność gospodarczą - bez względu na miejsce rejestracji tej działalności - zarówno w Czechach jak i w Polsce, na podstawie wpisu do ewidencji podmiotów gospodarczych jako osoba fizyczna. Niepodobna przyjąć aby okolicznością istotną dla sprawy było przekonanie świadka co do tego, kto w rozpoznawanej sprawie winien być stroną postępowania.
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 86 kpa, trzeba wskazać, że zgodnie z tym przepisem, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne do rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Do przesłuchania stron stosuje się przepisy dotyczące świadków, z wyłączeniem przepisów o środkach przymusu.
W doktrynie zasadnie podnosi się jednak, że treść przepisu wskazuje na subsydiarny i wyjątkowy charakter tego środka dowodowego, który można zastosować wyłącznie wtedy, gdy wszystkie inne dostępne prawnie środki dowodowe zostały już wykorzystane a mimo to pozostały niewyjaśnione istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, bez których nie można ustalić stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością (por. G. Łaszczyca, C. Marzysz, A. Matan - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; LEX, 2010; komentarz do art. 86 teza 1). Taka sytuacja w sprawie nie miała miejsca. Zarzut naruszenia art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 86 kpa nie jest zatem trafny.
W tym stanie rzeczy zarzut zaakceptowania przez Sąd I instancji wadliwego postępowania dowodowego na okoliczność ustalenia strony postępowania nie ma uzasadnienia.
W świetle niepodważonych ustaleń faktycznych nie ma podstaw, by skutecznie kwestionwać zakwalifikowanie kontrolowanego przewozu jako przewozu na potrzeby własne.
Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 4 utd, niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.
Bezspornie kontrolowany przewóz nie był przewozem w zakresie usług turystycznych, skarżący legitymował się tytułem prawnym do dysponowania pojazdem i był właścicielem przewożonych rzeczy. Odnośnie zaś do kwestii prowadzenia pojazdu przez pracownika skarżącego – jak już wskazano – ustaleń dokonano na podstawie załączonej do akt umowy zawartej przez J. C. z kierowcą, przy czym zgodzić należy się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że prowadzenie działalności w tym samym przedmiocie zarówno na terenie Cech jak i Polski nie zmienia faktu, że przedsiębiorcą jest osoba fizyczna – J. C. Niewątpliwie z uwagi na fakt, że ustawa o transporcie drogowym nie zawiera legalnej definicji pracownika, co do zasady usprawiedliwione jest odnoszenie się do definicji wynikającej z art. 2 ustawy – Kodeks pracy (por. np. wyrok NSA z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1049/13). Zgodzić można się przy tym z wnoszącym skargę kasacyjną, że w sytuacji gdy umowę z kierowcą zawarł J. C. - ale jako przedsiębiorca czeski - przepisy polskiej ustawy Kodeks pracy do umowy tej nie mają zastosowania.
Skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego podziela jednak pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt II GSK 708/15, że przy interpretacji umowy przedsiębiorcy z kierowcą - dla oceny czy mamy do czynienia z przewozem na potrzeby własne - należy zachować daleko idąca ostrożność. Zawężenie pojęcia pracownika skutkowałoby bowiem uznaniem, że przedsiębiorca - który w sposób oczywisty nie ma zamiaru podejmować i faktycznie nie wykonuje działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy – musiałby legitymować się stosownym uprawnieniem - licencją. Mając powyższe na uwadze - w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - w rozpatrywanym przypadku na podstawie zgromadzonego materiału dowodnego zasadnie przyjęto, że skoro J. C. na terenie Polski prowadzi działalność pod firmą: [...], wyposażenie tego wesołego miasteczka było przewożone na terenie Polski, a kierowca kontrolowanego pojazdu legitymował się umową zawartą ze skarżącym, w treści której kierowca zobowiązywał się do pracy zarówno na terenie Polski jak i Czech – to fakt, że w umowie tej J. C. określił siebie jako czeskiego przedsiębiorcę, nie wyklucza przyjęcia, że kierowca był pracownikiem skarżącego – stąd kierowca ten nie musiał okazać stosownego uprawnienia - licencji, lecz wystarczające byłoby legitymowanie się zaświadczeniem na wykonywanie przewozu na potrzeby własne, o którym mowa w art. 33 ust. 1 utd.
Wbrew wywodom skargi kasacyjnej przyjętego w sprawie stanowiska - że organ prawidłowo ustalił stronę postępowania - nie podważa zarzut naruszenia art. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I). Przede wszystkim skarga kasacyjna nie precyzuje, której jednostki redakcyjnej przepisu zarzut dotyczy. Uchybia to wymogom formułowania podstaw kasacyjnych i uniemożliwia to odniesienie się do zarzutu. Można jednak zauważyć, że przepis reguluje kwestię prawa stosowanego do indywidualnych umów o pracę. Materia ta nie ma natomiast znaczenia dla oceny, czy kontrolowany przewóz był niezarobkowym przewozem drogowym na potrzeby własne.
Na marginesie można wskazać, że zgodnie z art. 2 utd, na zasadzie wzajemności, o ile umowy międzynarodowe ratyfikowane przez Rzeczpospolitą Polską nie stanowią inaczej, przedsiębiorca zagraniczny uprawniony do wykonywania transportu drogowego na podstawie prawa właściwego dla kraju jego siedziby może go wykonywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych w ustawie.
Znaczy to, że przesłanki wykonywania przez przedsiębiorcę zagranicznego transportu drogowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej to posiadanie przez przedsiębiorcę uprawnień do wykonywania tego rodzaju przewozu, uzyskanych na podstawie przepisów prawa obowiązujących w państwie jego siedziby oraz przestrzeganie warunków określonych w ustawie o transporcie drogowym.
Poza sporem kierowca kontrolowanego pojazdu nie legitymował się żadnym uprawnieniem do wykonywania przewozu, w szczególności nie okazał licencji. Nawet zatem przy przyjęciu, że stroną był J. C. – ale jako przedsiębiorca czeski - kontrolowany przewóz naruszał warunek określony w ustawie o transporcie drogowym co do wykonywania przewozu na potrzeby własne. W myśl bowiem art. 33 ust. 1 utd, przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej.
Za chybiony uznać należy też zarzut wadliwego zastosowania w sprawie art. 92a ust. 1, 2 i 6 utd oraz l.p. zał. nr 3
Pierwszy z powołanych przepisów stanowi bowiem, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Art. 92a w ust. 2 wskazuje jedynie, że wykaz naruszeń określa załącznik nr 1 do ustawy. Według zaś art. 92a ust. 6, przepisy ust. 1 i 3 stosuje się również w przypadku ujawnienia naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego popełnionego za granicą, chyba że sprawca wykaże, iż za naruszenie została już nałożona kara. Zarzut naruszenia ostatniej z przytoczonych regulacji nie został jednak uzasadniony, jako niezrozumiały nie może więc odnieść oczekiwanego skutku.
W skardze kasacyjnej wskazano też na naruszenie art. 3 § 1 ppsa. Stanowi on, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Treść przepisu wskazuje zatem, że jest on jednym z przepisów wyznaczających zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego. Tym samym ewentualne naruszenie przez sąd przy rozstrzygnięciu sprawy prawa materialnego czy procesowego nie oznacza, że sąd ten uchybił wynikającemu z ww. regulacji zakresowi kontroli działalności administracji publicznej jak i że nie zastosował środków określonych w ustawie. Wadliwe ich zastosowanie jest kwestią odrębną.
Z treści art. 134 § 1 ppsa - zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – zasadnie wywodzi się, że tym bardziej gdy konkretne zarzuty zostały postawione, zachodzi obowiązek oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego pod tym kątem z punktu widzenia stawianych zarzutów.
Ponadto obowiązek odniesienia się przez Sąd I instancji do zarzutów skargi wywodzi się z treści art. 141 § 4 ppsa, regulującego wymogi uzasadnienia.
Należy jednak wskazać, że powyższe przepisy są przepisami prawa procesowego. Tego typu przepisy mogą zaś być skuteczną podstawą kasacyjną tylko wówczas, gdy ich naruszenie może mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa).
W rozpoznawanej sprawie zarzut naruszenia art. 134 oraz 141 § 4 ppsa strona wiąże z brakiem odniesienia się do zarzutów pominięcia wniosków dowodowych zgłaszanych przez stronę w toku postępowania administracyjnego.
Kwestie te były już przedmiotem rozważań i w ocenie składu orzekającego brak podstaw by uznać, że - mimo iż Sąd I instancji ograniczył się do stwierdzenia że w sprawie organ wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 i 77 § 1 kpa - uchybienia w tym zakresie miały istotny wpływu na wynik sprawy.
Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna – nie mając usprawiedliwionych podstaw – podlegała oddaleniu.
Wobec powyższego naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł jak w pkt. 1 sentencji wyroku.
Postanowienie w przedmiocie kosztów (pkt.
2) wydano na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804).