Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. wyrokiem z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 890/11, po rozpoznaniu skargi A. K. na decyzję Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2011 r. w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatu B. Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z siedzibą w R., z następującym uzasadnieniem.
Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R., po rozpatrzeniu wniosku A. K. (dalej: skarżący, wnioskodawca) o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW), odmówił wnioskodawcy przyznania na 2010 rok płatności ONW do działek rolnych lub ich części położonych na obszarze ONW. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że powierzchnia deklarowana na obszarze ONW strefa nizinna I i kwalifikowana do płatności wynosiła 22,54 ha, zaś powierzchnia stwierdzona na tym obszarze wyniosła 11,06 ha. Powierzchnię stwierdzoną ustalono w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zamieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz.
WE L 30 z 31.01.2009 r., str. 16), z uwzględnieniem wyników kontroli na miejscu z dnia [...] września 2010 r. Organ wskazał, że po uznaniu zmniejszeń wynikających z kontroli administracyjnej i kontroli na miejscu, łączna powierzchnia wykluczona z płatności ONW wyniosła 11,48 ha, zaś wyliczona procentowa różnica pomiędzy powierzchnią działek zadeklarowanych we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną w kontroli wyniosła 100,00%. W związku z powyższym, na podstawie art. 16 ust. 2 akapit trzeci oraz ust. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 368 z 23.12.2006, str. 74 ze zm., dalej: rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1975/2006), zgodnie z którym jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50% rolnik jest wykluczany z otrzymania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym, organ I instancji odmówił skarżącemu przyznania płatności do obszaru ONW strefa nizinna I w roku 2010, a ponadto wymierzył sankcję w wysokości 2.054,92 zł.
Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł., decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie ma podstaw do odstąpienia od odmowy przyznania A. K. pomocy ONW oraz nałożenia sankcji trzyletnich. Wniosek złożony przez skarżącego nie był zgodny ze stanem faktycznym, zaś w toku postępowania producent nie wykazał, że nieprawidłowości nie wynikają z jego winy. Ponadto przed przeprowadzeniem kontroli na miejscu skarżący nie powiadomił organu, że wniosek jest nieprawidłowy oraz nie przedstawił dowodów podważających wyniki kontroli na miejscu. Organ podniósł, że w przedmiotowej grupie upraw procentowe zawyżenie powierzchni zadeklarowanej do powierzchni stwierdzonej wyniosło 103,79 %
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł., wydając rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie uznał za konieczne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnych obu instancji z uwagi na naruszenie art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.), wskazującego na elementy składowe decyzji. Sąd stwierdził, że w decyzji I instancji brak jest rozstrzygnięcia o wymierzeniu skarżącemu sankcji w okresie trzech lat kalendarzowych w oparciu o art. art. 16 ust. 2 akapit trzeci oraz ust. 6 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 pomimo, że uzasadnienie decyzji opisuje wymierzenie takiej dolegliwości wobec strony. W podstawie prawnej decyzji organ I instancji powołał ww. przepisy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006, jednakże osnowa tej decyzji ma następującą treść: "odmawiam Panu A. K. przyznania płatności ONW do działek rolnych lub ich części położonych na obszarze ONW typu:", a następnie znajduje się uzasadnienie decyzji.
W ocenie Sądu I instancji, rozstrzygnięcie zawarte w osnowie decyzji z dnia [...] marca 2011 r. jest jakby "urwane" i niepełne. Sąd stwierdził, że organ nie rozstrzygnął jakich konkretnie działek dotyczy odmowa oraz nie orzekł o zastosowaniu sankcji i jej wysokości. Fakt nałożenia sankcji wynika dopiero z uzasadnienia decyzji, a wysokość tej sankcji z uzasadnienia faktycznego. Zdaniem Sądu, organ I instancji z niezrozumiałych powodów podzielił uzasadnienie wydanej decyzji na: "Uzasadnienie" i "Uzasadnienie faktyczne". W części "Uzasadnienia" znalazła się jedynie informacja o dacie złożenia wniosku przez skarżącego oraz o odmowie przyznania płatności ONW strefa nizinna I z sankcjami w okresie trzech lat. Wskazano w niej również powierzchnię zadeklarowaną na obszarze ONW, zadeklarowaną i kwalifikowalną do płatności ONW oraz powierzchnię stwierdzoną na obszarze ONW.
Sąd stwierdził, że nawet gdyby przyjąć, że część decyzji nazwana przez organ "Uzasadnieniem" stanowi w istocie rozstrzygnięcie, to nadal brakuje w decyzji orzeczenia o wysokości sankcji wymierzonej skarżącemu.
Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcie (osnowa decyzji) decyzji, stanowiąc o ustaleniu prawa lub o obowiązkach strony, musi być sformułowane w sposób jasny i precyzyjny, tak aby było zrozumiałe dla strony i nie stwarzało możliwości niedomówień bądź różnej interpretacji. Sformułowanie osnowy w taki sposób, że strona musi domyślać się jej treści niewątpliwie, zdaniem Sądu I instancji, narusza zasadę określoną w art. 8 k.p.a. Jeżeli na skarżącego nałożono obowiązek uiszczenia kary pieniężnej, to orzeczenie o jej nałożeniu oraz o jej wysokości musi w sposób niebudzący wątpliwości wynikać z osnowy decyzji. Zamieszczenie orzeczenia w zakresie sankcji jedynie w uzasadnieniu faktycznym decyzji, stanowi niewątpliwie o wadliwości takiego aktu, bowiem uzasadnienie to służy wyłącznie wyjaśnieniu rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji.
W ocenie Sądu, uzasadnienie decyzji organu I instancji nie odpowiada treści wydanego rozstrzygnięcia, co narusza art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Wadliwość ta została przeniesiona na decyzję II instancji, która nie dokonała w tym względzie żadnej korekty. Organ odwoławczy nie dostrzegł wskazanego uchybienia, utrzymując w całości decyzję organu I instancji w mocy. Nadto Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. również wskazał w swoim uzasadnieniu na okoliczności przemawiające za orzeczeniem wobec wnioskodawcy sankcji na podstawie art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 mimo, że utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, które tych sankcji w istocie nie wymierzało.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie zachodzi zatem konieczność ponownego rozpatrzenia, w celu rozstrzygnięcia o uprawnieniach skarżącego w sposób odpowiadający kryteriom określonym w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego.
Dyrektor Ł. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- 1. przepisów prawa materialnego, tj.:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 16 ust. 2 akapit trzeci oraz ust. 6 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do działań wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez jego niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, iż z w/w przepisu wynika, że w decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz w decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, powinny znajdować się rozstrzygnięcia o wymierzeniu sankcji w okresie trzech lat kalendarzowych w sytuacji, gdy jedynie konsekwencją rozstrzygnięcia o odmowie przyznania płatności przy zawyżeniu ponad 50% obszarów jest wskazany w uzasadnieniu decyzji obowiązek wykluczenia z płatności w kolejnych latach w ewentualnych decyzjach w przedmiocie przyznania wnioskowanych przez skarżącego płatności.
- 2. przepisów prawa procesowego, tj.:
- a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez błędne przyjęcie, iż decyzja nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz decyzja nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, nie zawierają wszystkich wymaganych elementów, tj. rozstrzygnięcia o wykluczeniu z płatności w kolejnych latach w sytuacji gdy element ten jest nieobligatoryjny, a jego zamieszczenie nie wynika z żadnego przepisu prawa.
- b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, iż niezawarcie w sentencji decyzji odmawiającej przyznania płatności nieobligatoryjnego elementu, który nie wynika z przepisów prawa materialnego, tj. rozstrzygnięcia o wykluczeniu z płatności w kolejnych latach, prowadzi do uznania, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w sytuacji gdy nawet umieszczenie w sentencji decyzji w/w rozstrzygnięcia nie spowodowałoby zmiany decyzji odmawiającej przyznania płatności;
- c) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez błędne wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia o uchyleniu decyzji w sytuacji, poprzez przyjęcie przesłanki uchylenia decyzji z przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., a powołanie się na podstawę uchylenia decyzji z przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, że Sąd I instancji naruszył normę z art. 16 ust. 2 akapit trzeci oraz ust. 6 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006, poprzez przyjęcie, że w decyzji organu I instancji brak jest rozstrzygnięcia o wymierzeniu sankcji w okresie 3 lat kalendarzowych. W ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną, rozstrzygnięcie takie jest jedynie konsekwencją decyzji o odmowie przyznania płatności. Błędne było zatem przyjęcie przez Sąd, że organy obu instancji naruszyły art. 107 § 1 i 3 k.p.a., bowiem uzasadnienie decyzji organu I instancji nie odpowiada treści wydanego rozstrzygnięcia. Zdaniem organu, decyzja ta jest kompletna i w pełnym zakresie rozstrzyga wniosek skarżącego o przyznanie płatności. W żadnym przepisie nie ma normy zobowiązującej do zamieszczenia w decyzji rozstrzygnięcia o wykluczeniu z płatności w kolejnych latach w przypadku zawyżenia deklarowanej do płatności powierzchni ponad 50 % w stosunku do powierzchni faktycznie stwierdzonej.
Organ podniósł, że za podstawę uchylenia decyzji organów administracyjnych obu instancji Sąd przyjął przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną, prawidłowe zastosowanie tej normy ma miejsce wówczas, gdy mogło dojść do innego rozstrzygnięcia w sprawie, z uwagi na uchybienia proceduralne. Za bezcelowe zatem uznano orzeczenie WSA w Ł., prowadzące do uchylenia obu decyzji, bowiem nie zostały one wydane z naruszeniem przepisów prawa, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie mogłoby doprowadzić do uchylenia decyzji w przedmiotowej sprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. K. wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że podstawę prawną uchylenia kontrolowanych decyzji stanowił art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd I instancji stwierdził bowiem, że decyzja organu I instancji - utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją organu odwoławczego - została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to z naruszeniem art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., wobec braku pełnego rozstrzygnięcia, jak i z uwagi na fakt, że uzasadnienie decyzji nie odpowiada treści wydanego rozstrzygnięcia.
Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. pozostaje w ścisłym związku z postawionym Sądowi I instancji zarzutem naruszenia art. 16 ust. 2 akapit trzeci oraz ust. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 – przez niewłaściwe ich zastosowanie.
W przypadku obu zarzutów strona wnosząca skargę kasacyjną nie zgadza się bowiem ze stanowiskiem Sądu, że kontrolowane decyzje powinny zawierać rozstrzygnięcia o wymierzeniu sankcji i jej odliczaniu od ewentualnych przyszłych płatności pomocowych - na podstawie wskazanych przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006.
Odnosząc się do tak określonej istoty sporu należy wskazać, że zgodnie z art. 16 ust. 2 powołanego rozporządzenia, jeżeli obszar zadeklarowany do płatności w ramach danej grupy upraw przewyższa obszar stwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 796/2004, pomoc oblicza się w oparciu o stwierdzony obszar pomniejszony o dwukrotną różnicę, jeżeli stwierdzona różnica wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % stwierdzonego obszaru. Jeśli różnica ta przekracza 20 % stwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc. Jeżeli różnica wynosi więcej niż 50 %, beneficjenta wyklucza się po raz kolejny z otrzymania pomocy do wysokości różnicy między zadeklarowanym obszarem i obszarem stwierdzonym zgodnie z art. 50 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 796/2004.
Z kolei art. 16 w ust. 6 stanowi, że kwotę wynikającą z wykluczeń przewidzianych w ust. 2 akapit trzeci i ust. 5 niniejszego artykułu odlicza się od płatności pomocowych w ramach wszystkich środków wsparcia ustanowionych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 lub rozporządzenia (WE) nr 73/2009, do których dany beneficjent jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia. Jeśli niemożliwe jest odliczenie tej kwoty w całości od wymienionych płatności, saldo pozostałe do spłaty zostaje anulowane.
W ocenie składu orzekającego, nie ulega kwestii, że oba przytoczone uregulowania stanowią materialnoprawną podstawę do rozstrzygnięcia o uprawnieniach podmiotu występującego z wnioskiem o przyznanie płatności.
Art. 16 ust. 2 reguluje bowiem sposób obliczania udzielanej pomocy, przesłanki odmowy przyznania pomocy i wykluczania z pomocy do wysokości różnicy między zadeklarowanym a stwierdzony obszarem. Art. 16 ust. 6 z kolei stanowi zaś o odliczaniu od płatności, do których beneficjent może być uprawniony na podstawie wniosków w ciągu kolejnych trzech lat.
W rozpoznawanej sprawie – jak wynika to z zaskarżonej decyzji – organy obu instancji ustaliły, że po uwzględnieniu zmniejszeń wynikających z kontroli, wyliczona procentowo różnica między powierzchnią działek zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności, a powierzchnią stwierdzoną podczas kontroli, wyniosła ponad 100 %. W oparciu o powyższe ustalenie – powołując w podstawie prawnej decyzji art. 16 ust. 2 i ust. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 – w rozstrzygnięciu odmówiono skarżącemu płatności. W uzasadnieniu decyzji wskazano zaś, że "ponadto wymierzono sankcję w wysokości 2.054,92 zł", która to kwota będzie odliczana – w sposób opisany w art. 16 ust. 6 powołanego aktu.
W tym stanie rzeczy zgodzić należy się z Sądem I instancji, że zachodzi rozbieżność między treścią rozstrzygnięcia a uzasadnieniem decyzji, a nadto brak rozstrzygnięcia dotyczącego "wymierzonej" w uzasadnieniu sankcji.
Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji /.../.
Wobec tak określonych wymogów decyzji uznać należy, że - co do zasady - decyzja, która nie zawiera wszystkich składników określonych w art. 107 § 1 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, jest decyzją wadliwą. W kwestii rozstrzygnięcia – jako elementu decyzji – wskazuje się zaś, że według koncepcji decyzji jako aktu stosowania prawa, rozstrzygnięcie to wiążące ustalenie konsekwencji stosowanego przepisu prawa materialnego.
W świetle tego, co zostało wyżej powiedziane, skoro ustalono stan faktyczny odpowiadający hipotetycznemu stanowi faktycznemu wyrażonemu w art. 16 ust. 2 i 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975, to konsekwencją stosowania tego przepisu jest konieczność rozstrzygnięcia odpowiednio do wszystkich unormowań zawartych w tych przepisach.
Zdaniem składu orzekającego, treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje jednoznacznie, że organ zmierzał do oświadczenia swej woli, która miała wywrzeć negatywny skutek w sferze uprawnień strony, z wniosku której postępowanie się toczyło i to nie tylko co do odmowy przyznania płatności, ale i co do skutków przekroczenia różnicy między powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną - o ponad 50 %.
Jednakże rozstrzygnięcie, zwane także osnową lub sentencją decyzji - aby można było przypisać mu taki charakter - musi być sformułowane jasno i precyzyjnie i nie może zostać zawarte w uzasadnieniu decyzji. Zgodzić trzeba się też z tym, że niedopuszczalne jest rozstrzyganie o części uprawnień lub obowiązków stron w osnowie decyzji, a o pozostałej części w uzasadnieniu (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel
- - Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego; LEX/el., 2013, teza 10).
W tym stanie rzeczy - wbrew wywodom skargi kasacyjnej - należy się przychylić do stanowiska Sądu I instancji, że stwierdzone uchybienie proceduralne miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu nie można też skutecznie zarzucić naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. – "przez błędne wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia o uchyleniu decyzji /.../ przez przyjęcie przesłanki uchylenia decyzji z przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a powołanie się na podstawę uchylenia decyzji z przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy /.../".
Przede wszystkim art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy konieczne uzasadnienia wyroku. Niewątpliwie zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku winno zawierać podstawę prawną rozstrzygnięcia.
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku podstawę taką wskazuje, zatem zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest całkowicie chybiony. Czym innym jest kwestia prawidłowości podstawy prawnej. Ale w tym zakresie zarzut naruszenia art. 141 § 4 nie może być skuteczny.
Z tych wszystkich względów, skarga kasacyjna - jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.
- - ---------------------- 7