Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 1578/09 odrzucił skargę W. J. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej.
W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd podał, że pismem z dnia [...] kwietnia 2009 r. ARiMR odmówiła W. J. przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej. Pismem z 12 maja 2009 r. skarżący wezwał Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa.
W związku z nieudzielaniem odpowiedzi na powyższe wezwanie, W. J. w dniu 8 lipca 2009 r. złożył skargę na bezczynność organu bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W.. Powyższa skarga została nadana przez Sąd I instancji do właściwego organu w dniu 16 lipca 2009 r.
Następnie w odpowiedzi na wezwanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skarżący oświadczył, że skargę wnosi w trybie art. 3 § 2 pkt 4 w związku z art. 52 § 3 i art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.
Sąd I instancji wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie skargę należało wnieść za pośrednictwem organu w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Termin ten upływał 13 lipca 2009 r., a skarga do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, tj. organu za pośrednictwem którego należało ją wnieść, została nadana przez Sąd w dniu 16 lipca 2009 r.
Sąd wskazał, że dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a. Termin do wniesienia skargi jest zachowany jedynie wówczas, gdy niewłaściwy organ, do którego skargę złożono, przekaże ją organowi wskazanemu w art. 54 § 1 p.p.s.a. lub zaadresowaną do organu właściwego odda w polskim urzędzie pocztowym, przed upływem terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a.
W. J. złożył skargę kasacyjną na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. przez pozbawienie strony możliwości obrony jej praw. Autor skargi kasacyjnej w uzasadnieniu podał, że skarżący działał bez profesjonalnej pomocy i kierował się pouczeniem zawartym w piśmie organu z dnia [...] kwietnia 2009 r. W jego ocenie skarga została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. w terminie, a jej odrzucenie jest ewidentnym pozbawieniem strony możliwości obrony jej praw.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie należy wskazać, że nie ma racji skarżący podnosząc zarzut naruszenia art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. przez pozbawienie strony możliwości obrony jej praw. Przyjmuje się, że strona jest pozbawiona możności obrony swych praw, gdy wskutek uchybień procesowych nie może brać udziału w istotnej części postępowania i nie ma możliwości usunięcia skutków tych uchybień na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku (por. orz. SN z dnia 13 marca 1998 r., I CKN 561/97, niepubl.). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, bowiem nie zaistniały żadne uchybienia procesowe, które uniemożliwiłyby skarżącemu obronę jego praw.
Przepisy p.p.s.a. stanowią wprost, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien ją przesłać właściwemu organowi administracji publicznej celem nadania jej biegu, w tym przypadku Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. O zachowaniu ustawowego terminu do wniesienia skargi, decyduje wówczas data wysłania skargi przez sąd do właściwego organu administracji publicznej. Stanowisko takie zostało wyrażone w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1674/06 oraz z dnia 4 października 2007 r., sygn. akt I OZ 715/07. Podobne poglądy były formułowane również odnośnie wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Sądu Najwyższego, z pominięciem sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie.
W uchwale połączonych Izb: Izby Cywilnej i Administracyjnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 1987 r., sygn. akt III CZP 33/87 zaprezentowano pogląd, że w sytuacji, gdy rewizja została wniesiona do innego sądu niż ten, który wydał zaskarżony wyrok, sąd niewłaściwy do przyjęcia rewizji powinien ją przekazać sądowi właściwemu, a dla zachowania przewidzianego przepisami terminu decydująca jest data nadania w Urzędzie Pocztowym rewizji przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego.
Z akt administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, że w dniu 12 maja 2009 r. W. J. wezwał ARiMR do usunięcia naruszenia prawa, a organ odpowiedzi na powyższe wezwanie nie udzielił. W związku z powyższym w dniu 12 maja 2009 r. rozpoczął bieg sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi na pismo ARiMR, którego ostatni dzień, tj. 11 lipca 2009 r. przypadł w sobotę. Zgodnie z treścią art. 83 § 2 p.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę albo dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W związku z powyższym termin upłynął w poniedziałek 13 lipca 2009 r.
W dniu 8 lipca 2009 r. wpłynęła do Sądu I instancji skarga na pismo ARiMR, która została następnie nadana przez Sąd do organu w dniu 16 lipca 2009 r. Tym samym należy przyjąć, że została wniesiona do ARiMR w dniu 16 lipca 2009 r., a więc z naruszeniem ustawowego terminu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Jak to zostało wyżej wskazane, skarga w niniejszej sprawie została wniesiona po upływie ustawowego terminu, zatem zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił ją jako spóźnioną.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.