Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 978/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. oddalił skargę M. C. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości z sankcjami wieloletnimi na 2012 rok.
Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że decyzją Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z dnia [...] maja 2013 r. przyznano M. C. płatność rolnośrodowiskową w łącznej wysokości 588 zł z tytułu pakietu 6 - zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych roślin w rolnictwie; Wariant 6.4 Sady tradycyjne, oraz odmówiono przyznania płatności w pakiecie 4 - ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000; Wariant 4-1 - Ochrona Siedlisk Lęgowych ptaków o stawce 1200 zł i nałożono sankcję w wysokości 1596 zł, która będzie potrącana od płatności pochodzących w ramach wszystkich środków wsparcia, do których dany beneficjent jest uprawniony na podstawie wysokości składanych przez niego w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono rozbieżności.
Organ I instancji wskazał, że w dniach 22-23 kwietnia 2013 r. w gospodarstwie wnioskodawcy została przeprowadzona kontrola na miejscu, w zakresie kwalifikowalności powierzchni przez uprawnionych inspektorów terenowych Biura Kontroli na Miejscu [...] Oddziału Regionalnego ARiMR. Wyniki kontroli na miejscu zapisane zostały w raporcie czynności kontrolnych nr [...]. Organ I instancji ustalił, że w przypadku płatności rolnośrodowiskowej w wariancie 4-1 – Ochrona Siedlisk Lęgowych ptaków poza obszarami Natura 2000, różnica powierzchni pomiędzy zdeklarowaną a stwierdzoną wynosiła 61,29 %, i z tego względu w oparciu o art. 16 ust. 5 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. UE Nr L 25 z dnia 28 stycznia 2011 r., str. 8; dalej: rozporządzenie nr 65/2011), odmówił przyznania płatności w powyższym wariancie, a w oparciu o art. 16 ust 7 tegoż rozporządzenia nałożył sankcję.
Ponadto organ I instancji, odnosząc się do płatności w wariancie 6.4 - Sady tradycyjne, stwierdził, że część powierzchni zgłoszonej działki rolnej nie spełniła definicji trwałych użytków zielonych, co było warunkiem koniecznym, aby przyznać do tej powierzchni płatność rolnośrodowiskową w omawianym pakiecie. Stąd przyznana kwota 735 zł została pomniejszona o 20% zgodnie z treścią § 27 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 33, poz. 262; dalej: rozporządzenie rolnośrodowiskowe).
Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że po ponownej analizie raportu z weryfikacji w terenie oraz dokumentacji fotograficznej stwierdził, iż powierzchnia wykluczona z wniosku, istotnie nie była użytkowana w celu rolniczym.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. wniósł M. C. Sąd I instancji uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 20012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a)., wskazał, że zgodnie z § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, jeżeli rolnik nie zachował któregokolwiek z występujących w gospodarstwie rolnym i określonych w planie dzielności rolnośrodowiskowej trwałych użytków zielonych i elementów krajobrazu rolniczego nieużytkowanych rolniczo, o których mowa w § 4 ust 2 pkt 1, płatność rolnośrodowiskowa przysługuje temu rolnikowi w wysokości zmniejszonej o 20% w zakresie, w którym stwierdzono takie uchybienie. Z tych względów płatność w wariancie 6.4 - Sady tradycyjne zmniejszono w oparciu o § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego o 20 %, z kwoty 735 zł do kwoty 588 zł.
Za zgodny z podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd I instancji uznał protokół z kontroli, pozwalający na określenie zakresu i sposobu użytkowania poszczególnych działek zadeklarowanych przez skarżącego. Sąd zauważył, że skarżący podpisał protokół i nie przedstawił dowodów mogących skutecznie zakwestionować prawidłowość przeprowadzonej w dniu 22- 23 kwietnia 2013 r. kontroli na miejscu.
WSA miał również na uwadze, że skarżący powołał się na opinię ornitologiczną, którą okazał podczas postępowania przed organem I instancji. Skarżący nie załączył jej jednak do akt administracyjnych i nie wniósł o dopuszczeniu z niej dowodu. W efekcie, jak stwierdził WSA, nie wiadomo co zawierała powyższa opinia ornitologiczna i jak miała wpłynąć na kierunek rozstrzygnięcia sprawy.
Odnośnie zaś do wariantu 4-1 Ochrona Siedlisk Lęgowych ptaków, Sąd stwierdził, że skoro różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną, a rzeczywistą stwierdzoną podczas kontroli w wysokości 2,17 ha wynosiła aż 61,29 % należało, w oparciu o art. 16 ust. 5 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011, odmówić przyznania płatności w tym wariancie. Powyższy przepis stanowi, że jeżeli wyżej określona różnica przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru dla danej grupy upraw nie przyznaje się pomocy oraz jeżeli powyższa różnica przekracza 50 % beneficjenta wyklucza się ponownie z uzyskania pomocy do różnicy pomiędzy obszarem zadeklarowanym we wniosku o płatność a zatwierdzonym.
Fakt, iż skarżący korzystał z usług doradcy rolnego nie miał, zdaniem WSA, w sprawie znaczenia, gdyż doradca ten nie był pracownikiem organu I instancji i nie pozostawał w żadnym stosunku zależności od tego organu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. C. zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w R., a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm. Wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- 1. art. 106 § 3 w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 277, art. 229, art. 230, art. 232 k.p.c. przez uznanie, że brak wypowiedzenia się organu co do opinii ornitologicznej uzyskanej przez skarżącego jest wystarczające dla przyjęcia, że treść tej opinii jest nieistotna dla rozstrzygnięcia sprawy i brak uchylenia decyzji w celu przeprowadzenia tego dowodu, lub brak przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z tej opinii, o której Sąd I instancji miał wiedzę, a wskazywała na zasadność zarzutów skarżącego i oparcie się przy ustalaniu stanu faktycznego na twierdzeniach organu, podczas gdy ustalenie obszaru dla dopłat w niniejszej sprawie wymaga wiedzy specjalnej,
- 2. art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a przez oddalenie skargi w wyniku nierozstrzygnięcia sprawy w jej granicach, a ograniczenie wyłącznie do ustaleń dokonanych przez organ administracyjny, gdy z przepisów prawa wynikała konieczność udziału doradcy rolnośrodowiskowego, którego stanowisko zostało pominięte a organ administracji nie odniósł się do tego stanowiska i nie wyjaśnił przyczyn rozbieżności między ustalonym przez siebie stanem faktycznym a przyjętym przez doradcę,
- 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przepisów przez organ w toku postępowania administracyjnego, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zwłaszcza brak oceny materiału dowodowego w postaci ekspertyzy ornitologicznej, która była organowi znana.
- 4. art. 134 § 1 p.p.s.a. przez brak właściwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a przez to naruszenie art. 113 § 1 p.p.s.a. i zamknięcie rozprawy mimo, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona.
Wyrokowi zarzucono również naruszenie prawa materialnego, a to art. 16 ust. 7 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 w zw. z § 27 ust. 4 rozporządzenia MRiRW z dnia 13 marca 2013 r. przez błędne zastosowanie, a to przyjęcie, że wobec skarżącego należy zastosować wskazane sankcje wobec spełnienia przez niego przesłanek uzasadniających zmniejszenie płatności, podczas gdy stan faktyczny nie uzasadnia zastosowania ww. przepisów, przy braku właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Sądowi I instancji zarzucono, że nie przeprowadził dowodu z opinii ornitologicznej i błędnie uznał, że bez znaczenia jest fakt sporządzenia opinii przez biegłego, który nie jest pracownikiem organu ani nie pozostaje wobec niego w stosunku zależności.
Dalej, podniesiono, że kontrola pracowników organu prowadzana była przed rozpoczęciem wegetacji, mimo wniosku skarżącego o dokonanie kontroli w okresie wegetacji. Kontrolerzy uznali za krzaki również nawłoć, która dostarcza nasion dla różnych ptaków i jest rośliną jednoroczną koszoną przez skarżącego w kwietniu lub na początku maja. Na zdjęciach roślina ta wygląda jak zakrzaczenia. Wnoszący skargę kasacyjną zwrócił uwagę, na różnice w podanych mu informacjach o dopuszczalnej ilości drzew lub krzewów przypadających na 1 ha przez doradcę, kontrolerów oraz Kierownika Biura.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podstawy, na których skargę kasacyjną oparto, nie usprawiedliwiają wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Przed odniesieniem się do postawionych Sądowi I instancji zarzutów należy przypomnieć podstawowe zasady dotyczące zakresu badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny i wymogów stawianych zarzutom składającym się na podstawy kasacyjne.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a jedynie nieważność postępowania - której w niniejszej sprawie się nie dopatrzono - bierze pod uwagę z urzędu. Związanie skargą kasacyjną oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów - niż wskazane w podstawach, na których środek oparto. Trafnie przyjmuje się, że z treści powołanego przepisu jak i z treści art. 174 oraz art. 176 p.p.s.a. wynika, że to do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska Sądu I instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten sąd rozważone czy ocenione. Oznacza to, że posłużenie się sformułowaniami niekonkretnymi, uniemożliwiającymi poznanie pełnego toku rozumowania strony, powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny w istocie nie może zbadać zasadności przedstawionych w taki sposób zarzutów (por. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1367/13).
Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać m.in. uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Każdy zarzut przedstawiony w skardze kasacyjnej powinien być zatem osobno uzasadniony w taki sposób, aby z treści uzasadnienia w sposób niebudzący wątpliwości wynikało, z jakich przyczyn zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie wskazanych przepisów prawa procesowego lub materialnego. Gdy chodzi o zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), uzasadnienie skargi powinno wyjaśniać w jaki sposób zdaniem skarżącego takie uchybienie Sądu I instancji miało wpływ na wynik sprawy.
Z kolei co do naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1) przyjmuje się, że niewłaściwe jego zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej. Zarzutem naruszenia prawa materialnego nie można skutecznie podważać ustaleń stanu faktycznego sprawy.
Mając powyższe na uwadze należy przypomnieć, że w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji przy wyrokowaniu za prawidłowe przyjął ustalenia, że nie zachowano trwałych użytków zielonych i elementów krajobrazu rolniczego nieużytkowanego rolniczo - co skutkowało zmniejszeniem o 20 % (z 735 zł do 588 zł) płatności w odniesieniu do wariantu 6.4 - na podstawie § 27 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013.
Odnośnie wariantu - 4.1, za prawidłowe Sąd przyjął ustalenia, że różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną, a stwierdzoną podczas kontroli wyniosła 61,29% - co skutkowało na podstawie art. 16 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 wykluczeniem z uzyskania pomocy do różnicy pomiędzy obszarem zadeklarowanym we wniosku a stwierdzonym oraz nałożeniem sankcji na podstawie art. 16 ust. 7 powołanego rozporządzenia.
Powyższej przedstawione ustalenia faktyczne sprawy zwalczane są zarzutami naruszenia prawa procesowego, sformułowanymi w pkt 1-4 petitum skargi kasacyjnej.
Zdaniem składu orzekającego NSA, żaden z tych zarzutów nie może być uznany za skuteczny.
I tak, zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z treści przepisu wynika przede wszystkim, że dopuszczenie nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Nadto, co istotne, warunkiem przeprowadzania uzupełniającego postępowania jest, by był to dowód niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości co do legalności kontrolowanego aktu (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II OSK 840/11, z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1787/13).
Tymczasem, w świetle § 2 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 powołanego rozporządzenia MRiRW, sporządzenie planu działalności rolnośrodowiskowej niewątpliwie jest warunkiem przyznania płatności. Brak jednakże podstaw prawnych by twierdzić, że opinia ornitologiczna - na podstawie której sporządzono plan rolnośrodowiskowy - jest dowodem, który przesądzałby kwestię ustaleń, czy obszar deklarowany odpowiada obszarowi stwierdzonemu.
Należy podkreślić, że celem postępowania dowodowego, o którym mowa w przepisie art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe organy ustaliły w sprawie ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Przepisy art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. nie mogą natomiast stanowić podstawy kwestionowania ustaleń i oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego – do czego zdaje się zmierzać autor skargi kasacyjnej, wskazując na naruszenie art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. m.in. przez uznanie, że WSA oparł się na twierdzeniach organu, a ustalenie obszaru do dopłat wymaga wiedzy specjalnej. Odróżnić natomiast należy ocenę zasadności przeprowadzenia przez sąd uzupełniającego postępowania dowodowego od oceny czy materiał dowodowy w sprawie został zebrany i rozpatrzony wszechstronnie.
W świetle przedstawionych dotąd uwag, co do dowodu z opinii ornitologa, nietrafny jednak jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 7 i 77 (bez podania jednostki redakcyjnej) k.p.a. - szczególnie, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich Kodeks postępowania administracyjnego znajduje zastosowanie o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Według zaś art. 21 ust. 2 pkt 2 organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, co oznacza, że obowiązki organu określone - art. 7 i 77 § 1 k.p.a. - zostały m.in. w postępowaniu w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowych ograniczone i organ nie jest zobligowany do poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności.
Usprawiedliwienia nie znajduje też zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z treści tego przepisu trafnie wywodzi się, że o jego naruszeniu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której skarga została wniesiona lub gdyby - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi w sytuacji, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku. Zarzutem naruszenia tego przepisu nie można jednak podważać ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie i przyjętych za prawidłowe przy orzekaniu przez Sąd I instancji. Dla skuteczności zarzutu kasacyjnego opartego na przepisie art. 134 § 1 p.p.s.a., w skardze kasacyjnej należałoby wykazać, iż Sąd I instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy, albo też że w okolicznościach tej sprawy sąd powinien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił, i że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1674/13).
Oczekiwanego skutku nie może też odnieść zarzut naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a. przez zamknięcie rozprawy, mimo że - zdaniem autora skargi kasacyjnej - sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona. Zgodzić bowiem należy się z prezentowanym w orzecznictwie stanowiskiem, że "dostateczne wyjaśnienie sprawy" dotyczy możliwości wydania wyroku z punktu widzenia dopełnienia reguł formalnych związanych z tokiem sprawy administracyjnej, nie zależy zaś od stopnia wyjaśnienia sprawy z punktu widzenia prawdy materialnej. Tak więc art. 113 § 1 p.p.s.a. winien być rozumiany jako wypełnienie obowiązku zamknięcia rozprawy wówczas, gdy stwierdzi, iż sprawa ze względów formalnych dojrzała do wydania wyroku, nie zaś jako przepis uprawniający do zamknięcia rozprawy tylko wówczas, gdy w aktach sprawy znajdują się wszelkie niezbędne dokumenty przesądzające o materialnoprawnych okolicznościach rozstrzyganej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2265/12).
W tym stanie rzeczy żaden z zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie podważa prawidłowości ustaleń faktycznych sprawy. W konsekwencji, ustalenia te, przyjęte przy orzekaniu przez Sąd I instancji jako prawidłowe, są wiążące i przesądzają kwestię zastosowania przepisów prawa materialnego.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, a to - jak wskazano w skardze kasacyjnej - art. 16 ust. 7 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 w zw. z § 27 ust. 4 rozporządzenia MRiRW z dnia 13 marca 2013 r., należy podnieść, że w rozpoznawanej sprawie przepisy powołanego krajowego aktu wykonawczego nie stanowiły podstawy prawnej orzeczenia w przedmiocie przyznania płatności. Skoro zatem Sąd nie stosował rozporządzenia MRiRW z dnia 13 marca 2013 r. - zarzut naruszenia wskazanego przepisu jest chybiony.
Drugi z przepisów objęty podstawami skargi kasacyjnej - przepis art. 16 ust. 7 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 - stanowi, że kwota wynikająca z wykluczeń przewidzianych w ust. 5 akapit trzeci oraz ust. 6 akapit drugi zostaje odliczona zgodnie z art. 5b rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006. Jeżeli niemożliwe jest odliczenie tej kwoty w całości zgodnie ze wspomnianym artykułem w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, saldo należności zostaje anulowane.
Jak więc widać zastosowanie art. 16 ust. 7 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 jest konsekwencją zastosowania art. 16 ust. 5 tego aktu, wobec ustaleń co do różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym. Tym samym, ponieważ w sprawie nie podważono skutecznie ustaleń stanu faktycznego, a nadto w skardze kasacyjnej nie postawiono zarzutu naruszenia art. 16 ust. 5 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 - omawiany zarzut także nie jest zasadny.
Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 oraz 207 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.