Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., w sprawie ze skargi P. I. M. P. we W. na pismo Zarządu Województwa Śląskiego z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej, stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania przez Zarząd Województwa Śląskiego oraz orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
P. I. M. P. we W. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014 - 2020 (Europejski Fundusz Społeczny) dla osi priorytetowej: VII Regionalny rynek pracy dla działania: 7.3. Wsparcie dla osób zamierzających rozpocząć prowadzenie działalności gospodarczej dla Poddziałania: 7.3.3. Promocja samozatrudnienia konkurs, któremu nadano numer [...].
Instytucją Organizującą Konkurs był Wojewódzki Urząd Pracy w K.. Zgodnie z Regulaminem konkursu [...] w ramach RPO WSL na lata 2014-2020, w jego pkt 1.6.34 wskazano, że Zarząd Województwa Śląskiego rozstrzyga konkurs zatwierdzający listę ocenionych projektów, o której mowa w art. 44 ust. 4 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2010 (Dz. U. z 2014r. poz.1146 ze zm., dalej: ustawa o realizacji programów).
Pismem z dnia 20 lipca 2016 r., Zastępca Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. przekazał informację, że wniosek złożony przez skarżącą Izbę uzyskał negatywną ocenę Komisji Oceny Projektów i na mocy decyzji Zarządu Województwa z dnia [...] lipca 2016 r. nie został przyjęty do realizacji. W motywach wyjaśniono, że wniosek podczas merytorycznej oceny otrzymał łącznie 39,5 pkt, wobec tego nie osiągnął co najmniej 60% punktów w części IV 4 Karty Oceny Merytorycznej, a projekt jest oceniony pozytywnie, jeżeli kryteria w ramach których określono minimum punktowe zostały ocenione pozytywnie przez dwóch oceniających.
Instytucja Zarządzająca, podpisanym przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego pismem z dnia [...] listopada 2016 r., nie uwzględniła protestu P. I. M. P. dotyczącego oceny merytorycznej jej wniosku. Instytucja rozpatrująca protest stwierdziła, że ocena projekty została przeprowadzona w sposób prawidłowy zaś rozstrzygnięcie protestu nie pozwalało na jego uwzględnienie, wobec czego projekt nie mógł zostać przekazany do Instytucji Organizującej Konkurs (WUP).
Sąd I instancji uwzględniając skargę stwierdził, że poddany jego kontroli akt nie odpowiadał wymogom prawa.
Przywołując treść przepisów art. 46 ust. 3, 4 i 5 oraz art. 53 i art. 54 ustawy o realizacji programów, Sąd w pierwszej kolejności wskazał na charakter normatywny "pisemnej informacji o zakończeniu oceny projektu i jej wyniku" otrzymywanej przez wnioskodawcę, uznając, że wobec nadania tej czynności szczególnego charakteru uznać ją należy za akt administracyjny indywidualny o budowie zbliżonej do decyzji administracyjnej.
Sąd zauważył, że informacja o ocenie projektu i jej wyniku jak również informacja o wyniku rozpatrzenia protestu, muszą spełniać wszystkie przewidziane prawem wymogi, aby mogły w sposób prawnie skuteczny wywoływać przewidziane dla nich skutki prawne. Zwrócił uwagę, odnosząc się do aktów, którymi poinformowano stronę skarżącą o nieuwzględnieniu jej protestu i o negatywnej ocenie jej wniosku, że oba te akty należały do kompetencji "właściwej instytucji".
Podmiotem organizującym konkurs był Wojewódzki Urząd Pracy w K., jako Instytucja Pośrednicząca. Informacja o sposobie rozpoznania wniosku strony skarżącej podpisana zaś została przez Wicedyrektora tego Urzędu. Sąd przywołując regulacje statutowe WUP w K., w tym jego Regulamin organizacyjny, stwierdził, że kompetencje organów tego Urzędu nie pozwalały na przyjęcie, że jego Wicedyrektor był uprawniony do podpisania informacji skierowanej do wnioskodawcy w imieniu Instytucji Pośredniczącej, o której mowa w art. 46 ust. 3 ustawy o realizacji programów.
Również analiza dokumentacji przedstawionej wraz ze skargą, a także treści uchwały Zarządu Województwa z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] nie pozwalała przyjąć, by jakiekolwiek pełnomocnictwa, w szczególności substytucyjne, były sporządzane. Ponadto daleko idące wątpliwości Sądu I instancji, co do uprawnienia do dokonania takiej oceny przez Wicedyrektora WUP w K., budziła treść pkt 1.6.34 Regulaminu konkursu [...] w ramach RPO WSL na lata 2014-2020, w którym wskazano się, że to Zarząd Województwa Śląskiego rozstrzyga konkurs zatwierdzający listę ocenionych projektów, o której mowa w art. 44 ust. 4 ustawy o zasadach realizacji programów. Dodoatkowo, w treści pisma z dnia 20 lipca 2016 r. przekazanego stronie skarżącej informowaną ją, że negatywna ocena projektu dokonana została na mocy "decyzji Zarządu Województwa Śląskiego z dnia [...] lipca 2016 r.", a która to decyzja nie została doręczona wnioskodawcy jak również nie znalazła się w aktach sprawy. Nie wyjaśniono także, jaka norma prawna zezwalałaby Zarządowi Województwa na wydanie w sprawie aktu o charakterze decyzji.
W świetle pkt 4.2.5. i 4.2.6 Procedury odwoławczej (uchwała nr [...] z dnia [...] lutego 2016r. Zarządu Województwa Śląskiego), istotną wątpliwość Sądu budziła także treść pisma podpisanego w całkowicie nieczytelny sposób, w którym stwierdzono, że "IOK po przeprowadzeniu weryfikacji wyników dokonanej przez siebie oceny merytorycznej projektu postanawia podtrzymać negatywny wynik oceny." Sąd wskazał w tym zakresie, że zgodnie z tą regulacją Wojewódzki Urząd Pracy w K. w terminie 21 dni od dnia otrzymania protestu dokonuje tzw. autokontroli. W przypadku dokonywania weryfikacji, wyłączeniu podlegają pracownicy Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K., którzy brali udział w ocenie projektu. Podpis pod wskazanym dokumentem nie pozwala natomiast na całkowitą kontrolę przestrzegania tego unormowania.
Odnosząc się do informacji o nieuwzględnieniu protestu, Sąd I instancji wskazał, że akt ten sporządzony został przez Zastępcę Dyrektora Wydział Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego. Zgodnie z § 4 ust. 3 Regulaminu, Instytucją rozpatrującą protest jest Zarząd Województwa Śląskiego pełniący funkcję IZ RPO WSL zaś zgodnie z § 4 pkt 4 Regulaminu rozpatrywaniem protestów w IZ RPO WSL zajmuje się Wydział Rozwoju Regionalnego, Referat procedury odwoławczej (WRR-RPR). Sąd stwierdził, że zaskarżony akt powinien pochodzić od Zarządu Województwa Śląskiego i to do tego organu, a nie do jednostki organizacyjnej, jaką jest wydział Urzędu Marszałkowskiego, należało rozstrzygnięcie w przedmiocie protestu od negatywnej oceny projektu. W sprawie zaś "pisemna informacja o rozpatrzeniu protestu" sporządzona została na druku urzędowym Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego i została podpisana przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego, M. S.. Sąd stwierdził, że pismo to nie zostało podpisane z upoważnienia Zarządu Województwa Śląskiego, gdyż brak było w nim zamieszczenia takiej informacji.
W ocenie Sądu I instancji przedłożony przez pełnomocnika Zarządu Województwa Śląskiego załącznik do uchwały Zarządu Województwa Śląskiego z dnia [...] lutego 2016 r. Nr [...] w postaci pełnomocnictwa Nr [...] udzielonego przez organ M. S. dotyczącego podejmowania czynności w zakresie realizacji Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2007 - 2013 oraz Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014 - 2020 z wyjątkiem czynności w nim wymienionych, w aspekcie treści uchwały wskazującej na podstawę prawną udzielonego pełnomocnictwa, nie dawał prawnej możliwości przekazania Zastępcy Dyrektora Wydziału Urzędu Marszałkowskiego do jednoosobowego podejmowania za Zarząd Województwa działań należących do kolegialnego organu wykonawczego województwa.
W odniesieniu do upoważnienia podpisanego przez Marszałka Województwa, udzielonego na podstawie art. 43 ust. 1 i 3 oraz art. 57 ust. 5 ustawy o samorządzie województwa, Sąd I instancji wskazał, że art. 57 ust. 5 tej ustawy nie odnosi się do marszałka województwa lecz do zarządu województwa. Upoważnienie do działania w imieniu marszałka województwa dotyczyć mogłoby ewentualnie jedynie tych czynności jakie należą do kompetencji tego organu. Marszałek województwa nie jest jednak organem, który dokonuje oceny protestu składanego od negatywnej oceny projektów dokonywanej na podstawie ustawy o zasadach realizacji programów.
Wobec powyższego Sąd dokonując analizy pełnomocnictwa wydanego przez Zarząd Województwa na podstawie art. 57 ust. 5 ustawy ustrojowej i upoważnienia Marszałka Województwa opartego na tej samej podstawie prawnej, nakazywało stwierdzić, że Magdalena Sadek nie była osobą uprawnioną do jednoosobowego podejmowania czynności z zakresu prawa publicznego przyznanych do właściwości Zarządu Województwa Śląskiego. Wobec zaś faktu, że informacja została podpisana przez osobę, która nie reprezentowała Zarządu Województwa Śląskiego, nie można było uznać go za akt przewidziany w art. 58 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów. Może być traktowany jedynie jako akt wewnętrzny, przygotowany przez kompetentnych pracowników aparatu pomocniczego organu, przedkładany właściwej instytucji do zatwierdzenia i przekazania wnioskodawcy.
Skargą kasacyjną Zarząd Województwa Śląskiego zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie:
- I. przepisów prawa materialnego:
- 1. art. 39 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014 – 2020 poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że działania organu administracji w ramach organizowanego konkursu mają w części charakter publicznoprawny, mimo że przepis ten nie stanowi normy kompetencyjnej dla władczego działania organu administracji, a wszystkie czynności właściwej instytucji, obejmujące organizację i przeprowadzenie konkursu, powinny być kwalifikowane jako czynności cywilnoprawne;
- 2. art. 46 ust. 3 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014 – 2020 poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że pisemna informacja o zakończeniu oceny projektu ma charakter aktu administracyjnego indywidualnego o budowie zbliżonej do decyzji administracyjnej i powinna być podpisana w sposób właściwy dla czynności publicznoprawnych organów publicznych, tj. tylko na podstawie upoważnienia Zarządu Województwa do podejmowania czynności z zakresu prawa publicznego, w tym aktów administracyjnych, podczas gdy z prawidłowo przeprowadzonej wykładni, uwzględniającej system prowadzenia polityki rozwoju, wynika, że wszelkie czynności podejmowane przez Instytucję Zarządzającą w związku z oceną projektu ma charakter cywilny, nadto należą do podstawowego katalogu zadań zarządu województwa, a zatem pracownicy urzędu marszałkowskiego z mocy ustawy o samorządzie województwa są umocowaniu do kierowania w tym zakresie oświadczeń wiedzy od osób trzecich,
- 3. art. 58 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014 – 2020 poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że pisemna informacja o wyniku rozpatrzenia protestu ma charakter aktu administracyjnego o budowie zbliżonej do decyzji administracyjnej i powinna być podpisana w sposób właściwy dla czynności publicznoprawnych organów publicznych, tj. tylko na podstawie upoważnienia Zarządu Województwa do podejmowania czynności z zakresu prawa publicznego, w tym aktów administracyjnych, podczas gdy z prawidłowo przeprowadzonej wykładni, uwzględniającej system prowadzenia polityki rozwoju wynika, że wszelkie czynności podejmowane przez Instytucję Zarządzającą w toku procedury odwoławczej mają charakter cywilny, nadto należą do podstawowego katalogu zadań zarządu województwa, a zatem pracownicy urzędu marszałkowskiego z mocy ustawy o samorządzie województwa są umocowaniu do kierowania w tym zakresie oświadczeń wiedzy do osób trzecich;
- 4. art. 50 oraz art. 67 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014 – 2020 poprzez ich niezastosowanie i dokonanie wykładni przepisów art. 46 ust. 3 i art. 58 ust. 1 tej ustawy bez uwzględnienia zasady, że do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy, a także do procedury odwoławczej nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów, która to norma prawa wskazuje na brak publicznoprawnego charakteru czynności Zarządu Województwa w toku oceny wniosków i rozpatrywania protestów;
- II. przepisów postępowania:
- 1. art. 64 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014 – 2020 poprzez jego niezastosowanie i pominięcie przy orzekaniu wynikającej z tej normy zasady, że czynności podejmowane przez instytucję zarządzającą nie kwalifikują się do katalogu wymienionego w art. 3 § 2 p.p.s.a., a w szczególności nie stanową aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a prawidłowa wykładnia przepisów tej ustawy, m.in. zgodnie z wykładnią systemową, prowadzi do wniosku że czynności podejmowane przez właściwe instytucje nie mają charakteru publicznoprawnego i nie stanową działalności administracji publicznej;
- 2. art. 68 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014 – 2020 poprzez przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa Śląskiego, podczas gdy instytucją właściwą w rozumieniu tegoż przepisu oraz art. 39 ust. 1 ustawy wdrożeniowej jest instytucja organizująca konkursy, tj. Wojewódzki Urząd Pracy w K., a nie instytucja rozpoznająca protest na negatywną ocenę projektu (tj. Zarząd Województwa Śląskiego), co ma istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem powierza wykonanie wyroku organowi nieposiadającemu kompetencji do przeprowadzenia merytorycznej oceny projektu, tym samym uniemożliwiając jego wykonanie.
Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. oraz o zasądzenie kosztów postępowania wraz kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, ponieważ zaskarżony wyrok pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jed. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy.
Sąd I instancji stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa Śląskiego. W uzasadnieniu wyroku WSA wyjaśnił, że przedmiotem kontroli Sądu było pismo Zastępcy Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego z dnia [...] listopada 2016 r. informujące o nieuwzględnieniu protestu wniesionego przez P. I. M. P., wydane na podstawie art. 58 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. W ocenie WSA informacji przekazanej tym pismem przypisać należy charakter publicznoprawny, ponieważ jest to czynności podejmowana przez podmiot publiczny, skierowana do określonego adresata, jakim jest wnioskodawca, zawiera rozstrzygnięcie, gdyż informuje o sposobie rozpatrzenia protestu, zawiera uzasadnienie i pouczenie o przysługującym środku odwoławczym to jest wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a więc wyczerpuje wszystkie elementy aktu administracyjnego.
Z publicznego charakteru pisma WSA wywiódł, że winno ono być podpisane przez osobę legitymującą się odpowiednim upoważnieniem do załatwiania spraw w imieniu Zarządu Województwa. Natomiast M. S. zastępca Zastępcy Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego podpisując informację o rozpatrzeniu protestu nie posiadała upoważnienia Zarządu Województwa Śląskiego do podejmowania czynności z zakresu administracji publicznej, legitymowała się jedynie pełnomocnictwem wydanym na podstawie art. 57 ust. 5 ustawy o samorządzie województwa, czyli upoważniającym do składania oświadczeń woli w zakresie bieżącej działalności województwa, które nie mogło stanowić podstawy do podpisania zaskarżonej informacji.
Wobec powyższego WSA uznał, że zaskarżona informacja nie może być uznana za czynność prawną przewidzianą w art.58 ust.1 ustawy wdrożeniowej, a jedynie za propozycję stanowiska organu. W konsekwencji stwierdził, że w kwestii nieuwzględnienia protestu nie wypowiedział się organ uprawniony.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska Sądu I instancji o publicznoprawnym charakterze informacji o wynikach rozpatrzenia protestu. Skład NSA orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko i argumenty Naczelnego Sądu Administracyjnego pomieszczone w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 28 marca 2017 r. (sygn. akt II GSK 797/17) w analogicznej sprawie.
Natomiast NSA za prawidłowe uznał ustalenie Sądu I instancji, iż protest nie został rozpatrzony w sposób znajdujący uzasadnienie w przepisach i dlatego powinien zostać rozpatrzony ponownie.
Należy przypomnieć, że zasady wnoszenia i rozpatrywania protestu zostały uregulowane w rozdziale 15 ustawy wdrożeniowej. W myśl art. 55 tej ustawy protest jest rozpatrywany przez właściwą instytucję, to jest instytucję zarządzającą albo pośredniczącą (..). Właściwa instytucja rozpatruje protest i informuje wnioskodawcę o wynikach jego rozpatrzenia (art. 57 i 58 ust. 1). W rozpoznanej sprawie instytucją właściwą był Zarząd Województwa Śląskiego.
Zasady rozpatrywania protestów zostały uszczegółowione w Regulaminie procedury odwoławczej dla IZ RPO WSL (dalej: Regulamin). W myśl § 4 ust. 3 Regulaminu instytucją rozpatrującą protest jest Zarząd Województwa Śląskiego, pełniący funkcję Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Śląskiego 2014 – 2020 (IZ RPO WSL); stosownie do ust. 4 rozpatrywaniem protestów zajmuje się Wydział Rozwoju Regionalnego, Referat procedury odwoławczej (dalej: Wydział, WRR-RPR,).
Podzielić należy stanowisko skarżącego kasacyjnie, że postępowanie w sprawie otrzymania przez beneficjenta dofinansowana w związku z realizacją projektów w ramach regionalnego programu operacyjnego ma specyficzny charakter, bowiem zazębiają się tu elementy cywilnoprawne z elementami stosunku administracyjnego.
Do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy oraz do procedury odwoławczej nie stosuje się przepisów k.p.a. z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów (art. 50 i 67 u.w.).
Stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. czyli przepisem stanowiącym, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Czynności podejmowane przez instytucję zarządzającą nie są czynnościami ani aktami wymienionymi w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi przepisy p.p.s.a. stosuje się odpowiednio, a nie wprost.
Pismo informujące wnioskodawcę o sposobie rozpoznania protestu stanowi, w ocenie NSA, oświadczenie wiedzy, w związku z tym może być podpisane przez osobę legitymującą się pełnomocnictwem Instytucji Zarządzającej w tym zakresie.
Inny natomiast jest charakter, również zastrzeżonej dla Instytucji Zarządzającej czynności rozstrzygnięcia protestu, polegającej na jego uwzględnieniu albo nieuwzględnieniu.
Zawarte w Regulaminie sformułowanie, że rozpatrywaniem protestów w IZ RPO WSL zajmuje się Wydział Rozwoju Regionalnego, Referat procedury odwoławczej, a instytucją rozpatrującą protest jest Zarząd Województwa, wskazuje na to, że czynności takie jak np. sprawdzenie zgodności złożonego wniosku z kryterium lub kryteriami wskazanymi w proteście zostaną wykonane przez Wydział (czyli osoby zatrudnione w Wydziale lub przez Wydział przy ewentualnym udziale ekspertów), natomiast decyzję o sposobie rozstrzygnięcia protestu, to jest o jego uwzględnieniu lub nieuwzględnieniu podejmie, na podstawie oceny dokonanej przez Wydział, Zarząd Województwa.
W rozpoznanej sprawie informacja o sposobie rozstrzygnięcia protestu stanowiła również jego rozpatrzenie. Z uzasadnienia pisma z dnia [...] listopada 2016 r. informującego wnioskodawcę o nieuwzględnieniu protestu, wynika, że protest został rozpatrzony przez M. S. Zastępcę Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego, które podjęła również decyzję o jego nieuwzględnieniu.
Z Regulaminu, oraz pełnomocnictwa udzielonego M. S. zastępcy Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego Województwa Śląskiego na lata 2007 – 2013 oraz Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014 - 2020 stanowiącego załącznik do uchwały z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] o udzieleniu pełnomocnictwa na podstawie art. 57 ust. 7 ustawy o samorządzie województwa nie wynika, wbrew stanowisku Instytucji Zarządzającej, upoważnienie dla M. S. do rozpatrzenia protestu. Rozpatrzyć protest, to jest podjąć decyzję o jego uwzględnieniu lub nieuwzględnieniu (po zweryfikowaniu prawidłowości oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów) powinien stosownie do art. 57 ustawy wdrożeniowej i § 4 ust. 3 Regulaminu Zarząd Województwa.
Przyczyną oddalenia skargi kasacyjnej i uznania, że wyrok Sądu I instancji pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu była opisana wyżej okoliczność rozpatrzenia protestu przez podmiot nieuprawniony i konieczność ponownego jego rozpatrzenia.
Z przedstawionych wyżej przyczyn za uzasadnione NSA uznał zarzuty skargi kasacyjnej zarzucające Sądowi I instancji dokonanie błędnej wykładni art.58 ust.1 ustawy wdrożeniowej polegającej na przyjęciu, iż pisemna informacja o wyniku rozpatrzenia protestu ma charakter aktu administracyjnego.
Równocześnie NSA zaznacza, że pismo o nieprzyjęciu projektu do realizacji powołuje się na podjętą w tej sprawie decyzję Zarządu Województwa z dnia 7 lipca 2016 r., pismo ma więc wyłącznie charakter informacji.
Nie jest uprawniony zarzut błędnej wykładni art. 39 ust. 1 ustawy wdrożeniowej ponieważ WSA nie dokonał wykładni tego przepisu.
Nie jest uzasadniony sformułowany w punkcie II. 1 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 61 ust. 8 pkt. 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej. W sytuacji gdy przedmiotem skargi było właśnie rozpatrzenie protestu wniesionego przez stronę, Sąd I instancji, uwzględniając skargę, prawidłowo przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa Śląskiego jako instytucji właściwej do rozpatrzenia protestu. Przed prawidłowym rozpatrzeniem protestu brak było podstaw do przekazania sprawy organowi właściwemu do merytorycznej oceny projektu.
Zgodnie z art. 61 ust.1 ustawy wdrożeniowej w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Natomiast w ust. 8 pkt 1 przewidziano, że w wyniku rozpoznania skargi sąd może uwzględnić skargę, stwierdzając, że:
- a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1,
- b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1.
Zgodnie z przywołanym przepisem (ust. 1), strona może wnieść skargę do sądu administracyjnego również w przypadku nieuwzględnienia protestu, ustawodawca nie przewidział natomiast sytuacji, w której Sąd uzna, że skarga wniesiona na nieuwzględnienie protestu jest uzasadniona, co miało miejsce w rozpoznanej sprawie.
Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji wobec uznania skargi za uzasadnioną, przekazując sprawę instytucji właściwej do rozpatrzenia protestu prawidłowo wypełnił powyższą lukę w prawie.
Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.