Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 21 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 662/08

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2007 roku wydanym w sprawie sygnatura akt VI SA/Wa 1725/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę D. A. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2007 roku numer [...] w przedmiocie wycofania wyrobu z obrotu.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wydany został w oparciu o następujące ustalenia faktyczne.

W toku postępowania kontrolnego rozpoczętego w dniu [...] maja 2006 roku w hipermarkecie G. P. w B. dokonano kontroli wyrobu - radiomagnetofonu kasetowego KEDISON KE-111 i ustalono, że podmiotem odpowiedzialnym za wprowadzenie ww. wyrobu na rynek Unii Europejskiej jest D. A., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "S - L. G.". Badania przeprowadzone w Centralnym Laboratorium Badań Technicznych UKE wykazały, że pobrane w czasie kontroli próbki wyrobu nie spełniały wymagań normy zharmonizowanej PN-EN 55013:2004 w zakresie dopuszczalnego natężenia pola zaburzeń radioelektronicznych. Wyniki badań zostały udokumentowane w sprawozdaniach z badań nr [...] i [...] z dnia [...] lipca 2006 roku.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 roku wydanym w sprawie numer [...], Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej działając na podstawie art. 41b ust. 1 powołanej ustawy, z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2004 r. nr 204, poz. 2087 z późn. zm.) wyznaczył D. A. termin dwóch miesięcy od daty otrzymania postanowienia na usunięcie niezgodności kontrolowanego wyrobu z zasadniczymi wymogami lub na wycofanie wyrobu z obrotu.

W odpowiedzi D. A. poinformowała, że nie posiada w swoich magazynach od około 1,5 - 2 lat radiomagnetofonów KEDISON KE - 111, stąd nie może mieć kontroli nad przedmiotami do niej należącymi i nieznajdującymi się w jej posiadaniu.

Decyzją z dnia [...] maja 2007 roku wydaną w sprawie numer [...], Dyrektor Delegatury w B. działając z upoważnienia Prezesa UKE na podstawie art. 41c ust. 3 pkt. 1 i ust. 8 w zw. z art. 38 ust. 2 pkt 3 i art. 41 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (tj. Dz. U. 2004 r. Nr 204, poz. 2087 ze zm.) nakazał wycofanie z obrotu wyrobu - radiomagnetofonu kasetowego KEDISON KE - 111 i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Decyzją z dnia [...] lipca 2007 roku wydaną w sprawie numer [...], Prezes UKE, odwołując się do art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 127 § 3 Kpa, art. 41c ust. 3 pkt 1 i ust. 9 w zw. z art. 38 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., o systemie oceny zgodności (tj. Dz. U 2004r., Nr 204, poz. 2087 ze zm.), utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] maja 2007 roku.

W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że w wyznaczonym w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2007 r. terminie strona mogła i powinna podjąć działania w celu uzyskania informacji o ilości wyrobów, jakie pozostały w obrocie i wycofać przedmiotowe radiomagnetofony z rynku. Jednak po upływie wyznaczonego terminu strona nie potrafiła przedstawić żadnych konkretnych dowodów świadczących o tym, że próbowała usunąć niezgodności bądź, że powiadomiła wszystkie placówki G. o konieczności wycofania z obrotu przedmiotowego wyrobu z uwagi na niespełnienie zasadniczych wymagań bądź dokumentu świadczącego o tym, że placówki G. posiadają wiedzę na ten temat. Strona nie złożyła wniosku o przedłużenie terminu przeznaczonego na wycofanie wyrobu z obrotu. Strona nie podjęła tym samym działań zmierzających do usunięcia niezgodności, a na niej jako podmiocie, wprowadzającym wyrób do obrotu, spoczywa obowiązek wycofania z obrotu wyrobu niespełniającego zasadniczych wymogów.

Organ administracji publicznej II instancji uznał, iż zaskarżona decyzja znajduje uzasadnienie w art. 41c ust.3 pkt 1 powołanej ustawy zaś podstawę nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności stanowi art. 4 c ust 9 tej ustawy.

Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2007 roku wydanym w sprawie sygnatura akt VI SA/Wa 1725/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę D. A. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2007 roku numer [...] w przedmiocie wycofania wyrobu z obrotu.

W uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa.

W ocenie Sądu nie budzą wątpliwości zarówno okoliczności przeprowadzenia powyższej kontroli jak i jej wynik wskazujący na to, że przedmiotowy radiomagnetofon kasetowy nie spełnia normy zharmonizowanej PN- EN55013;2004 w zakresie kompatybilności elektromagnetycznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wskazuje, iż postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r. podjętym na podstawie art. 41b ust. 1 ww. ustawy, organ wyznaczył stronie dwumiesięczny termin na usunięcie niezgodności kontrolowanego wyrobu z zasadniczymi wymaganiami lub na wycofania wyrobu z obrotu. Na to postanowienie żadnej reakcji ze strony skarżącej nie było. Strona odwołuje się do swoich pism z dnia [...] sierpnia 2006 r. i [...] listopada 2006 r., tj. sprzed daty doręczenia ww. postanowienia. Pisma te, na co zwraca uwagę organ, w odpowiedzi na skargę dotyczyły jednak zakresu dalszego przekazywania wyrobu użytkownikowi, konsumentowi i dystrybutorowi.

Natomiast zaskarżona decyzja obejmuje nakaz wycofania wyrobu z obrotu. Pismo z dnia [...] kwietnia 2007 r., do którego również odwołuje się skarżąca zostało złożone już po upływie terminu wyznaczonego w ww. postanowieniu. Nawet jednak w tym piśmie skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność podjęcia przez nią działań, o których mowa w art. 41 b ust. 1 ww. ustawy, w szczególności nie przedstawiła dowodu na to, że zwróciła się do sieci sklepów G. o wycofanie przedmiotowego magnetofonu ani nie przedstawiła, jakie stanowisko zajęła część tych sklepów. Tym samym więc, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie ma podstaw do przyjęcia za udowodnione twierdzeń strony, co do podjęcia działań z art. 41 b ust. 1 tej ustawy.

W ocenie Sądu nie doszło, do naruszenia reguł procesowych określonych w przepisach k.p.a. Nietrafnym jest również podniesiony z ostrożności procesowej zarzut nieważności zaskarżonej decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., z uwagi na jej niewykonalność w dniu wydania.

W skardze kasacyjnej D. A. zaskarżyła w całości Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 14 grudnia 2007 roku, wydany w sprawie VI SA/Wa 1725/07. Strona wnosząca skargą kasacyjną zarzuciła:

1. - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez nie uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej mimo, że decyzja ta naruszała prawo materialne, a w szczególności przepisy art. 41c ust. 3 pkt 1 z zw. z art. 41b ust 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku o systemie oceny zgodności,
2. - naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nie uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, mimo że organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. wydając decyzję niewykonalną od dnia wydania,
3. - naruszanie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nie uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, mimo że organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 8, art. 9,art. 11, k.p.a., które wyrażało się w niewyjaśnieniu w sposób wyczerpujący przesłanek, jakim kierował się organ wydając zaskarżoną decyzję,
4. - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 41c ust 3 pkt 1 w zw. z art. 41b ust 1 ustawy o systemie oceny zgodności poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, które wyrażało się w przyjęciu, że strona nie podjęła stosownych działań, zmierzających do usunięcia niezgodności wyrobu z przepisami i wymaganiami lub wycofania wyrobu z obrotu lub użytku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym-zdaniem skarżącego- uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego-wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zarzuty skargi kasacyjnej oparte zostały na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w treści art.174 pkt. 1 i pkt. 2 p.p.s.a. Przechodząc do oceny zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów opartych na podstawie kasacyjnej wymienionej w treści art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. Powołany wyżej przepis prawa stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ramach tej podstawy kasacyjnej strona składająca skargę kasacyjną zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a w związku z art. 8, art. 9, art. 11 k.p.a. poprzez nie uchylenie zaskarżonej decyzji pomimo nie wyjaśnienia w wyczerpujący sposób przesłanek jakimi kierował się organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. W tym miejscu należy podkreślić, iż Sąd I instancji zasadnie uznał, że organ administracji publicznej miał wszelkie podstawy do tego aby stwierdzić, że zostały spełnione wszystkie przesłanki do wydania zaskarżonej decyzji.

Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, iż przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy organy administracji publicznej dopuściły się naruszenia wymienionych wyżej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W szczególności wskazać należy, że ocena Sądu I instancji, iż w sprawie zachodziły przesłanki określone w art.41c ust.3 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku o systemie oceny zgodności (Dz. U. 204/04, poz. 2087 ze zmianami), uzasadniała stanowisko sądu administracyjnego o konieczności wydania przez organ administracji publicznej zaskarżonej decyzji. Poza sporem winna pozostawać okoliczność, że podmiotem odpowiedzialnym za wprowadzenie na rynek unii europejskiej radiomagnetofonu "KEDISON KE-111" jest D. A. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "S-L. G.".

Również poza sporem pozostaje okoliczność, że badania przeprowadzone w Centralnym Laboratorium Badań Technicznych UKE wykazały, iż wskazany wyżej produkt nie spełnia wymagań normy zharmonizowanej PN-EN 55013:2004 w zakresie dopuszczalności natężenia pola zaburzeń radioelektronicznych. Wreszcie poza sporem pozostaje okoliczność, iż stronie postępowania (stosownie do treści art. 41a ust.1 w/w ustawy jest nią podmiot, który wprowadził do obrotu lub oddał do użytku wyrób niezgodny z zasadniczymi lub innymi wymaganiami) został wyznaczony dwumiesięczny termin na usunięcie niezgodności kontrolowanego wyrobu z zasadniczymi wymaganiami lub wycofanie wyrobu z obrotu-art. 41b ust.1 ustawy o systemie oceny zgodności. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, Sąd I instancji trafnie uznał, iż strona skarżąca nie wykazała aby zastosowała się do obowiązków nałożonych na nią w trybie określonym art. 41b ust.1 ustawy o systemie oceny zgodności.

Brak jest także podstaw do uznania za zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji normy art. 145 § 1 pkt.1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt. 5 k.p.a. Przypomnieć więc należy, że przepis art. 156 § 1 pkt. 5 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji administracyjnej, która była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. W dotychczasowym orzecznictwie NSA wskazuje się, iż ".. trwała niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść obowiązków i uprawnień zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze" oraz, że "..decyzja jest niewykonalna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. wówczas, gdy zachodzi przeszkoda w jej wykonaniu wynikająca z określonych przepisów prawa lub jest ona faktycznie niemożliwa do wykonania, np. przy istniejącym stanie wiedzy technicznej" (vide wyrok NSA z 13.02.1986 r. III SA 1146/85 ONSA 1986/1, poz.12, wyrok NSA z 8 8.02.1985 r. I SA 1090/84 niepublikowany).

Wreszcie stwierdzić należy, iż w orzecznictwie podkreśla się, iż ani przeszkody ekonomiczne, czy finansowe, jak również przeszkody techniczne, czy wreszcie samo negatywne nastawienie adresatów decyzji nie może stanowić powodu niewykonalności decyzji (vide wyrok NSA z dnia 20.12. 1984 r., I SA 804/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 12). Uwzględniając powyższe uwagi stwierdzić należy, iż brak jest podstaw do przyjęcia aby Sąd I instancji naruszył wskazane w petitum skargi kasacyjnej normy prawne bowiem zaskarżona decyzja nie jest decyzją niewykonalną. Decyzja została wydana po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, o którym mowa w art.41-43 ustawy o systemie oceny zgodności, z udziałem podmiotu wymienionego w art.41a ust.1 zdanie pierwsze ustawy. W decyzji organ administracji publicznej nałożył na stronę postępowania obowiązki wskazane wyraźnie w art.41c ust.3 pkt.1 ustawy.

Wreszcie stwierdzić należy, że zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego są całkowicie bezzasadne. Podkreślić należy, że konstrukcja przedstawionego zarzutu sprowadza się do zakwestionowania zastosowania przez organ administracji publicznej normy art. 41c ust.3 pkt.1 poprzez odmienną ocenę zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego. Odmienna ocena materiału dowodowego nie może stanowić podstawy zarzutu naruszenia prawa materialnego i pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią art. 174 pkt.1 p.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, iż zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych, bowiem próba taka mogłaby ewentualnie odnieść zamierzony skutek wyłącznie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej (vide wyrok NSA z dnia 13.07. 2004 r., GSK 246/04, niepubl., wyrok NSA z dnia 4.08. 2004 r., FSK 291/04, niepubl.).

Ponadto należy wskazać, że powołany wyżej przepis prawa wyraźnie stanowi, że naruszenie prawa materialnego może polegać na jego błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu. W tym miejscu należy przypomnieć, że błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu prawa, natomiast naruszenie prawa materialnego to niewłaściwe zastosowanie czyli tzw. błąd subsumcji, a więc wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej.

W sytuacji, w której strona postępowania nie zastosowała się do nałożonych na nią obowiązków i nie podjęła działań mających na celu usunięcie niezgodności wyrobu z zasadniczymi lub innymi wymaganiami albo nie podjęła działań mających na celu wycofanie wyrobu z obrotu lub użytku to organ administracji publicznej, stosownie do treści art. 41c ust.3 ustawy o systemie oceny zgodności jest władny do wydania decyzji, o której mowa w art. 41c ust.3 pkt.1 tej ustawy.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt. 1 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji wyroku.