Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 490/17, oddalił skargę A. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] października 2016 r., w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
Od powyższego wyroku A. Z. złożyła skargę kasacyjną, w której wniosła o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji, ponieważ brak wstrzymania może wyrządzić skarżącej i jej rodzinie znaczną szkodę i spowodować trudne do odwrócenia skutki. Strona podniosła, że wyegzekwowanie nałożonej na nią kary pieniężnej stanowiącej znaczną kwotę, wpłynie na pogorszenie jej sytuacji majątkowej oraz jej bliskich. Ponadto okoliczność ta spowoduje niepowetowaną szkodę, ponieważ może doprowadzić do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, stanowiącej jedyne źródło dochodów skarżącej oraz źródło utrzymania rodziny. Wnioskodawczyni stwierdziła, że wprawdzie przedmiotem ewentualnej egzekucji jest świadczenie pieniężne, jednakże odwrócenie skutków egzekucji może w przyszłości okazać się niemożliwe, a na pewno czasochłonne i niewspółmiernie kosztowne. Zdaniem skarżącej, wykonanie zaskarżonej decyzji mogące skutkować zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratą przez stronę jedynego źródła utrzymania, stanowi spełnienie obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Rozpoznając zawarty w skardze kasacyjnej wniosek skarżącej w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji należy wskazać, że zgodnie z treścią art. art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi z kolei, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi więc odstępstwo od generalnej reguły wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek.
W świetle powołanego przepisu to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności administracyjnej. Tym samym wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W tym miejscu podkreślić należy, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi tzn. takimi, które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie, można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 31 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 271/09).
Wobec powyższego, strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
A. Z., wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazała aby zastosowanie wobec niej tego środka prawnego było zasadne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione we wniosku informacje są bardzo ogólne i nie obrazują rzeczywistej sytuacji materialnej skarżącej oraz nie wykazują w jaki sposób wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wystąpienia względem strony przesłanek ustawowych, warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej. Zawarte w skardze kasacyjnej uzasadnienie wniosku w zasadzie przytacza jedynie ustawowe brzmienie przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie zaprezentowanej ogólnikowej argumentacji nie mógł zatem stwierdzić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji rodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącej, wpływając na pogorszenie sytuacji majątkowej strony wnioskującej i jej bliskich.
Sąd kasacyjny nie mógł również dokonać oceny oraz bez wątpienia uznać, że w sprawie niniejszej mogłaby ziścić się druga z ww. ustawowych przesłanek, tj. ryzyko wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślenia nadto wymaga, że wnioskodawczyni w zasadzie powieliła uzasadnienie wniosku złożonego w przedmiotowym zakresie w skardze do Sądu I instancji mimo, że już wówczas uzasadnienie to okazało się być niewystarczające i skutkowało odmową wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (patrz: postanowienie WSA z dnia 22 sierpnia 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 490/17 - karta akt sądowych - nr 62 - 63). Zarówno wówczas, jak i obecnie na etapie rozpoznawania złożonego wraz ze skargą kasacyjną wniosku, skarżąca nie przedstawiła żadnych danych liczbowych, ani też żadnego dokumentu, z których wynikałyby uzyskiwane przez nią dochody, jej zdolności płatnicze oraz, które umożliwiłyby zbadanie relacji występujących pomiędzy stanem majątkowym strony, a wysokością nałożonego na nią zobowiązania. Powielając zatem ogólną argumentację wniosku złożonego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, skarżąca nie wykazała, że wykonanie skarżonej decyzji spowoduje ziszczenie się jednej lub obu ustawowych przesłanek wyartykułowanych w treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.