Uzasadnienie
Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 1010/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. w sprawie ze skargi S. C. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, uchylił zaskarżoną decyzję i określił, że nie może być wykonana. Ponadto Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 457 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W dniu [...] maja 2006 r. S. C. wystąpiła do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. G. z wnioskiem o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych.
W dniu [...] czerwca 2006 r. skarżąca złożyła do Biura Powiatowego ARiMR w P. G. zmianę do wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. G. przyznał stronie płatność na rok 2006 w wysokości 19.696,98 zł do powierzchni 33,40 ha.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006.
Wyrokiem z dnia 19 września 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 413/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] lutego 2007 r. oraz decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2006 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postępowanie zostało przeprowadzone z naruszeniem zasady dwuinstancyjności. Sąd podkreślił, iż zmiana do wniosku stanowi integralną część wniosku i łącznie z nim powinna być rozpoznana w dwóch instancjach.
Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. G. przyznał skarżącej płatność na rok 2006 w wysokości 19.696,98 zł do powierzchni 33,40 ha.
Od powyższej decyzji S. C. złożyła w dniu 31 marca 2008 r. odwołanie, w którym wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w G. stwierdził w myśl art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) uchybienie terminu do wniesienia odwołania, podkreślając, iż decyzja została skutecznie doręczona w dniu 13 marca 2008 r., zaś ustawowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 27 marca 2008 r.
Skarżąca wniosła skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. i wskazała, iż pismo skierowane do pełnomocnika zostało błędnie zaadresowane.
Wyrokiem z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 617/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. wskazując, iż organ administracji nie zbadał, czy doręczenie przesyłki spełnia przesłanki z art. 44 § 2 k.p.a. Nadto Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie brak jest możliwości przyjęcia fikcji doręczenia pisma w trybie art. 44 k.p.a.
Przeprowadzone przez organ administracyjny przy udziale Poczty Polskiej postępowanie dowodowe mające na celu wyjaśnienie stanu faktycznego, doprowadziło do wniosku, iż przesłanki doręczenia pisma w trybie art. 44 k.p.a. zostały spełnione i tym samym zasadne jest uznanie przesyłki poleconej, zawierającej skierowaną do pełnomocnika S. C. decyzję z dnia [...] lutego 2008 r. za skutecznie doręczoną w dniu 13 marca 2008 r.
Mając na uwadze powyższe Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w G. w dniu [...] września 2009 r., wydał postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.
Na powyższe postanowienie S. C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. zarzucając organowi szereg naruszeń prawa materialnego oraz procesowego skutkujących wydaniem zaskarżonego postanowienia, na mocy którego strona została pozbawiona prawnej możliwości zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym decyzji z dnia [...] lutego 2008 r.
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR uchylił zaskarżone postanowienie uwzględniając zarzuty strony. W uzasadnieniu organ podniósł, że kwestionowana decyzja nie została w sensie prawnym skutecznie doręczona, a przez to nie mogła wywoływać skutków prawnych.
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego w dniu 31 marca 2008 r. wskazując, iż decyzja z dnia [...] lutego 2008 r. nie została skutecznie doręczona ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi strony, a zatem nie weszła do obrotu prawnego.
Postanowieniem z dnia 2 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 925/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. organ wyeliminował z obrotu prawnego postanowienie z dnia [...] września 2009 r. będące przedmiotem skargi i w związku z powyższym postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. G. przyznał producentowi płatność na rok 2006 w łącznej wysokości 19.696,98 zł do powierzchni 33,40 ha.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że skoro decyzja z dnia [...] lutego 2008 r., nie została skutecznie doręczona i nie weszła do obrotu prawnego, to w nim nie istnieje.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wniosła o uchylenie powyższej decyzji. Zarzuciła naruszenie przepisów procedury i prawa materialnego oraz wskazała na brak podstaw do wydania przez organ pierwszej instancji decyzji z dnia z [...] stycznia 2010 r., skoro w obiegu pozostaje decyzja z dnia [...] lutego 2008 r.
Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Uchylając zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. stwierdził, że została ona wydana z naruszeniem prawa, tj. z pominięciem obowiązku organu odwoławczego wynikającego z art. 156 § 1 pkt 3 i art. 158 § 1 k.p.a.
Sąd I instancji uznał, że decyzja organu pierwszej instancji dotknięta jest kwalifikowaną wadą prawną skutkującą stwierdzeniem jej nieważności. Tym samym zaskarżona decyzja, jako utrzymująca w mocy decyzję dotkniętą wadą nieważności, jest decyzją naruszającą prawo.
Sąd podkreślił, że podstawową zasadą sformułowaną w art. 6 k.p.a. jest to, że organy administracji państwowej działają na podstawie przepisów prawa. Przepisy prawa, to znaczy ustawy i wydawane na podstawie ustaw i w celu ich wykonania przepisy wykonawcze, decydują w szczególności o tym, kiedy organ administracji państwowej wydaje decyzję administracyjną. W myśl art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. organ administracji stwierdza nieważność decyzji, które dotyczą sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Obowiązek ten ciąży także na organie odwoławczym, który z racji swej kognicji bada sprawę od początku.
Odnosząc się do rozpoznawanej sprawy Sąd I instancji stwierdził, że obowiązkiem organu odwoławczego było podjęcie działań zmierzających do zaprowadzenia porządku prawnego i orzeczenie o nieważności decyzji, od której skarżąca się odwołała jako rozstrzygającej w sprawie, w której w obrocie prawnym pozostaje inna decyzja organu pierwszej instancji.
Sąd wskazał, że rozpatrując odwołanie strony od decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. organ drugiej instancji powinien zwrócić uwagę, że w obrocie prawnym pozostaje jako nieuchylona w żadnym trybie decyzja z dnia [...] lutego 2008 r. rozstrzygająca, podobnie jak decyzja z dnia [...] stycznia 2010 r., o uprawnieniach skarżącej do płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za 2006 r.
W skardze kasacyjnej Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym w myśl art. 182 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego polegające na:
- 1) naruszeniu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. (w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a.) oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: p.u.s.a.), w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. i art. 158 § 1 k.p.a. oraz art. 44 k.p.a. w związku z art. 109 § 1 k.p.a. i art. 110 k.p.a. wskutek bezzasadnego zarzucenia organowi naruszenia przepisu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. i art. 158 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, podczas gdy to niezastosowanie było konsekwencją braku podstaw dla ich zastosowania w związku z niedopuszczalnością zastosowania przez organ przepisu art. 44 k.p.a. wobec stwierdzonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. akt: I SA/Gd 617/08 braku podstaw dla przyjęcie fikcji prawnej doręczenia pisma - decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. G. z dnia [...] lutego 2008 r. w trybie ww. przepisu art. 44 k.p.a., czego skutkiem było uznanie, że decyzja ta nie została doręczona stronie (art. 109 § 1 k.p.a. w związku z art. 44 § 4 k.p.a.), wobec czego nigdy nie weszła ona do obrotu prawnego, zaś organ nie jest (i nie był) nią związany po myśli art. 110 k.p.a., co - w związku z naruszeniem przez Sąd I instancji obowiązku należytego przeprowadzenia kontroli zaskarżonej skargą decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w G. z dnia [...] lipca 2010 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. G. z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za 2006 rok (wadliwe wykonanie funkcji kontrolnej) - w ocenie organu mogło mieć i miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2) naruszeniu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. (w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a.) oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 153 i art. 144, 170 oraz art. 171 p.p.s.a. poprzez zaniechanie przez Sąd I instancji wyjścia poza granice skargi (którymi nie był związany) dla rozstrzygnięcia sprawy w jej granicach, jakie warunkowane było znanymi temu Sądowi okolicznościami przedmiotowej sprawy, w tym ustaleniami stanowiącymi podstawę wcześniejszego prawomocnego wyroku WSA w G. z dnia 20 listopada 2008 r. w sprawie o sygn. akt: I SA/Gd 617/08 korzystającego z powagi rzeczy osądzonej, którego ustalenia, a także ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w ww. orzeczeniu Sądu, były wiążące także dla Sądu wydającego w niniejszej sprawie zaskarżone orzeczenie, a których pominięcie, pomimo ich przywołania w uzasadnieniu kwestionowanego wyroku, skutkowało sprzecznością przyjętych za podstawę zapadłego rozstrzygnięcia istotnych ustaleń Sądu I Instancji z treścią zebranego w sprawie materiału, co w ocenie organu mogło mieć i miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu organ podniósł, że w rozpoznawanej sprawie brak było przesłanek uzasadniających zastosowanie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. celem stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2010 r., ponieważ decyzja z dnia [...] lutego 2008 r. nigdy nie weszła do obrotu prawnego. Podkreślono, że WSA w G. wyrokiem z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 617/08 prawomocnie orzekł o braku podstaw dla przyjęcia fikcji prawnej doręczenia decyzji z dnia [...] lutego 2008 r. w trybie art. 44 k.p.a. Skutkiem powyższego było uznanie, że wskazana decyzja nie została doręczona stronie i nigdy nie weszła do obrotu prawnego, a zatem organ nie był i nie jest nią związany.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., organ podniósł, że Sąd I instancji nie przedstawił zwięzłego stanowiska organu oraz pominął część materiału dowodowego związanego z wyrokiem WSA z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 617/08.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny może na posiedzeniu niejawnym rozpoznać skargę kasacyjną, jeżeli jest ona oparta wyłącznie na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a strona, która wniosła skargę kasacyjną, zrzekła się rozprawy, zaś pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 182 § 3 p.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego. W rozpatrywanej sprawie powyższe warunki zostały spełnione i z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę w trybie, o którym mowa w art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. i art. 158 § 1 k.p.a. oraz art. 44 k.p.a. w związku z art. 109 § 1 k.p.a. i art. 110 k.p.a. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Z kolei w myśl art. 158 § 1 k.p.a. rozstrzygnięcie w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zaprezentowanego przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną poglądu, iż w rozpoznawanej sprawie brak było przesłanek dla zastosowania przepisu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., ponieważ wobec braku skutecznego doręczenia S. C. decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. G. z dnia [...] lutego 2008 r., decyzja ta nigdy nie istniała i nie weszła do obrotu prawnego.
Zgodnie z art. 104 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Decyzja jest indywidualnym aktem administracyjnym o charakterze zewnętrznym, skierowanym do konkretnego adresata. Cechą właściwą decyzji administracyjnej jest uzewnętrznienie oświadczenia woli kompetentnego organu administracji publicznej. Według art. 109 § 1 k.p.a. decyzję doręcza się stronie na piśmie. Doręczenie następuje w formie prawnej przewidzianej w art. 39 - 48 k.p.a. i zachowanie tej formy ma znaczenie prawne dla skutków materialnych i skutków procesowych. Decyzja wywiera skutki prawne dopiero z chwilą doręczenia stronie, co nie oznacza by wcześniej decyzja ta nie istniała. Art. 107 § 1 k.p.a. stanowi, że decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji.
Już z chwilą podpisania decyzji mamy do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym, w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna, a dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej decyzji (por. A. Wróbel w: M. Jaśkowska i A. Wróbel " "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydanie II, Zakamycze 2005, str. 687). Chwilą wydania decyzji jest wobec tego nie data doręczenia stronie, lecz data jej sporządzenia, czyli w przypadku decyzji pisemnej dzień podpisania decyzji zawierającej prawem wymagane składniki. Wydanie, ogłoszenie i doręczenie aktu to trzy odrębne czynności podejmowane w toku postępowania, które ustawodawca wyraźnie rozróżnia i z którymi łączy różne skutki tak procesowe jak i materialne (E. Frankiewicz "Wydanie a doręczenie decyzji administracyjnej", Państwo i Prawo, 2/2002, str. 70).
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. G. z dnia [...] lutego 2008 r. została sporządzona i podpisana zgodnie z wymaganiami art. 107 k.p.a., a zatem decyzja ta istnieje w obrocie prawnym. Ponadto była ona przedmiotem postępowania toczącego się przed Dyrektorem [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w G. oraz Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w G., zakończonego wydaniem przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR postanowienia z dnia [...] stycznia 2010 r. stwierdzającego niedopuszczalność wniesionego od niej przez S. C. odwołania. Nie można zgodzić się z twierdzeniem Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. G. z dnia [...] stycznia 2010 r. była pierwszym i jedynym rozstrzygnięciem w sprawie z wniosku S. C. o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za rok 2006.
Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo uznał, że wobec istnienia dwóch decyzji – z dnia [...] lutego 2008 r. i [...] stycznia 2010 r. – rozstrzygających o uprawnieniach S. C. do płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, zaskarżona decyzja z dnia [...] sierpnia 2010 r. została wydana z naruszeniem prawa, tj. art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. i art. 158 § 1 k.p.a. Zatem zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. i art. 158 § 1 k.p.a. oraz art. 44 k.p.a. w związku z art. 109 § 1 k.p.a. i art. 110 k.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie.
Organ zarzucił również Sądowi I instancji naruszenie art. 3 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. Zgodnie z art. 1 § 1 p.u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. W myśl natomiast § 2 kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei powołany przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. określa zakres działania sądów administracyjnych.
Stwierdzić należy, że Sąd I instancji nie naruszył żadnego z przytoczonych przepisów, ponieważ skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy naruszyły prawo w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i władczo rozstrzygnął spór, a tym samym wymierzył sprawiedliwość w zakresie kognicji wyznaczonej sądom administracyjnym. Dlatego zarzut naruszenia omawianych przepisów ustrojowych nie możne być uznany za uzasadniony.
Co do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., to jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, strona wnosząca skargę kasacyjną upatruje go w nienależytym przedstawieniu przez Sąd I instancji stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę, a dotyczącego wyjaśnienia powodów decydujących o tym, że w obrocie prawnym nie funkcjonują dwie decyzje administracyjne rozstrzygające tą samą sprawę administracyjną; w takim ustaleniu stanu faktycznego sprawy stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia, którego ocena dokonana przez Sąd I instancji nie spełnia wymogu zgodności z prawem oraz niewyjaśnieniu rozstrzygnięcia w związku z przemilczeniem zarzutu organu wykazującego niedopuszczalność zastosowania w sprawie instytucji stwierdzenia nieważności.
Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. jedynie wtedy, gdy uzasadnienie jest sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. W takim przypadku wadliwość uzasadnienia wyroku może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej, przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku i wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia, udzielił również wskazówek co do dalszego postępowania.
Podniesiony w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 134 §1 p.p.s.a. w związku z art. 144 p.p.s.a., 153 p.p.s.a., 170 p.p.s.a. oraz 171 p.p.s.a. poprzez zaniechanie przez Sąd I instancji wyjścia poza granice skargi dla rozstrzygnięcia sprawy również należy uznać za chybiony. Autor skargi kasacyjnej ograniczył się bowiem do przytoczenia treści wymienionych przepisów i nie przedstawił uzasadnienia postawionego zarzutu. W szczególności nie zostało wykazane, że naruszenie wskazanych przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 2 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.