Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 1127/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., odrzucił skargę G. Sp. z o.o. w N. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych.
W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że zarządzeniem z dnia 10 października 2014 r. Przewodniczący Wydziału II WSA w B. wezwał radcę prawnego W.Z., który podpisał wniesioną w tej sprawie skargę, do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej, tj. odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego oraz do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 30 października 2014 r. Odpowiadając na wezwanie pełnomocnik uiścił wpis sądowy, nie nadesłał jednak odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Sąd uznał, że nieprzedstawienie tego dokumentu stanowiło niewykonanie wezwania Sądu i odrzucił skargę z uwagi na nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie jej braku formalnego.
W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania przed NSA.
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła rażące naruszenie procedury, to jest bezzasadne zastosowanie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w sytuacji, gdy wbrew stanowisku Sądu, pełnomocnika skarżącej wezwano jedynie do uiszczenia wpisu od skargi (co uczyniono wezwaniem doręczonym w dniu 30 października 2014 r. – żądany wpis opłacono w terminie), natomiast nigdy nie wezwano jego, ani też bezpośrednio Spółki do złożenia brakującego pełnomocnictwa, ani też jakiegokolwiek innego dokumentu.
Zdaniem skarżącej, skoro ani jej, ani też pełnomocnikowi nie doręczono stosownego wezwania do złożenia brakującego pełnomocnictwa, to tym samym nie rozpoczął biegu 7 – dniowy termin do jego uzupełnienia, a zatem nie mógł on upłynąć i uzasadnić odrzucenia skargi.
Ponadto skarżąca zarzuciła nieważność postępowania, polegającą na pozbawieniu strony możności obrony swych praw (art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.).
Argumentację ze wskazaniem na powyższe skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w T. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego twierdząc, że Sąd I instancji nie naruszył przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie wywiedziono zarzut kasacyjny, dotyczący bezzasadnego zastosowania art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., będącego podstawą odrzucenia skargi. Zgodnie z treścią tego przepisu sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W rozpoznawanej sprawie brakiem formalnym skargi nieuzupełnionym w terminie był brak dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej przed sądem.
Z art. 29 p.p.s.a. wynika, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Stosownie zaś do treści art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony.
Z powołanych przepisów wynika, że wnosząc w tej sprawie skargę w imieniu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, należało dołączyć do niej dokument, z którego będzie wynikało, jaki podmiot umocowany jest do udzielenia pełnomocnictwa w imieniu spółki (w rozpoznawanej sprawie odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, aktualny na dzień złożenia skargi).
Konsekwencją nieuzupełnienia wskazanego braku formalnego skargi było jej odrzucenie stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Oceniając prawidłowość odrzucenia skargi, Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że celem wezwania do usunięcia braków formalnych jest usunięcie tych braków, nie zaś wykonanie wezwania do ich usunięcia w części. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wykonała w terminie jedynie wezwanie dotyczące wpisu, to jest uiściła wpis od skargi w wysokości 200 zł.
Za gołosłowne, niepoparte żadnym dowodem należało uznać twierdzenie autora skargi kasacyjnej o tym, że wezwanie w zakresie nadesłania odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, nie zostało skarżącej skutecznie doręczone. W aktach sprawy (k. 36 akt sądowych) znajduje się bowiem zwrotne potwierdzenie odbioru skierowanych do radcy prawnego W.Z. wezwań Sądu, co nastąpiło w dniu 30 października 2014 r. Wskazano w nim wprost, że wezwanie dotyczy wpisu i braków.
Wobec przedstawionej treści wezwania nie sposób podzielić również tego zarzutu, w którym wnosząca skargę kasacyjną twierdzi, że wezwanie w zakresie uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie odpisu z KRS nie zostało jej doręczone, a to doprowadziło ją do pozbawienia możności obrony swoich praw przed sądem.
Na marginesie można tylko zauważyć, że skarżąca nie musiała powoływać art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. w podstawach skargi kasacyjnej, bowiem, jak stanowi art. 183 § 1 in fine p.p.s.a. nieważność postępowania przed Sądem I instancji Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu.
Mając na uwadze, że brak formalny skargi nie został w tej sprawie uzupełniony, należało uznać, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego, gdyż przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, opubl. w: ONSAiWSA 2008/2/23).