Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 1061/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł., po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie płatności bezpośrednich z tytułu wspierania działalności rolniczej, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach rolnych.
Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.
Decyzją z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. M. przyznał J. K. (dalej skarżący) jednolitą płatność obszarową, uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych oraz uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych.
Kierownik Biura ARiMR w R. M. ustalił, że powierzchnia zgłoszona we wniosku do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 11,88 ha. Powierzchnia, co do której wniosek został rozpatrzony wynosiła 11,87 ha. Zawyżenie pomiędzy zadeklarowaną powierzchnią działki rolnej a powierzchnią stwierdzoną stanowiło 0,08%, jednak płatność została przyznana do powierzchni deklarowanej zgodnie z dyspozycją art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. U. UE z 2004 r. Nr L 141, s. 18-58 ze zm.).
Odnośnie uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grup upraw podstawowych, decyzja Kierownika ARiMR w R. M. w całości uwzględniała żądanie skarżącego, natomiast powierzchnia zgłoszona we wniosku do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na pasze, uprawianych na trwałych użytkach zielonych wyniosła 2,47 ha, zaś powierzchnia, co do której wniosek został pozytywnie rozpatrzony wyniosła 0,119 ha.
Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] ([...]) Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 ze zm.) w brzmieniu sprzed 17 lutego 2009 r., ponieważ sprawa została wszczęta wnioskiem z dnia 20 kwietnia 2008 r., czyli przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 20, poz. 105) i na dzień wydawania rozstrzygnięcia nie została zakończona decyzją ostateczną. Organ wskazał, że szczegółowe warunki przyznawania płatności zwierzęcej określa rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2008 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 44, poz. 265 ze zm.).
Organ ustalił, że skarżący był w okresie referencyjnym, czyli od dnia 15 września roku poprzedzającego rok złożenia wniosku o przyznanie płatności zwierzęcej do dnia 14 marca roku złożenia tego wniosku, posiadaczem zwierząt, które w tym okresie były wpisane do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych, prowadzonego dla hodowli wnioskodawcy, na podstawie wpisu do tego rejestru dokonanego przez skarżącego w dniu 10 marca 2008 r., a zatem warunek wynikający z § 6 ust. 1 wymienionego wyżej rozporządzenia został spełniony. Skarżący zgłosił fakt posiadania zwierzęcia w dniu 10 marca 2008 r., zatem ilość dużych jednostek przeliczeniowych (DJP) znajdujących się w jego gospodarstwie w okresie referencyjnym wynosiła 0,0357, co po podzieleniu przez współczynnik 0,3 daje powierzchnię 0,119 ha i do takiej powierzchni otrzymał on płatność.
Uwzględniając skargę J. K. na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. stwierdził, że zarzuty skarżącego są skierowane do tej części decyzji, którą została ustalona płatność zwierzęca. W tym zakresie spór sprowadza się do sposobu wyliczenia tej płatności. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w sprawie należało zastosować ustawę o płatnościach w brzemieniu obowiązującym przed dniem 17 lutego 2009 r. oraz cyt. rozporządzenie z dnia 14 marca 2008 r. Sąd stwierdził, że w sprawie zastosowanie miał § 6 tego rozporządzenia stanowiący, że w przypadku gdy rolnik nie występował uprzednio z wnioskiem o przyznanie jednolitej płatności obszarowej lub płatności uzupełniającej, płatność zwierzęca przysługuje mu, jeżeli w okresie od dnia 15 września roku poprzedzającego rok złożenia wniosku o przyznanie płatności zwierzęcej do dnia 14 marca roku złożenia tego wniosku był posiadaczem bydła lub owiec, lub kóz, lub koni, które w tym okresie były wpisane lub zostały zgłoszone do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych lub do rejestru koniowatych, o których mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, przez tego rolnika lub jego małżonka, także w przypadku gdy osoby te nie pozostawały w związku małżeńskim w tym okresie.
Zgodnie z kolejnymi ustępami § 6 cytowanego rozporządzenia w przypadku, o którym mowa w ust. 1, płatność zwierzęca przysługuje do powierzchni trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie jednolitej płatności obszarowej na dany rok, nie większej jednak niż powierzchnia ustalona jako iloraz liczby zwierząt przeliczonych na duże jednostki przeliczeniowe (DJP) według średniego stanu z okresu, o którym mowa w ust. 1, i współczynnika 0,3 oraz 50 % powierzchni zadeklarowanych w tym wniosku gruntów rolnych, do których jest przyznawana jednolita płatność obszarowa (ust. 2). Do obliczania dużych jednostek przeliczeniowych (DJP) i ustalania liczby zwierząt, które były wpisane lub zostały zgłoszone do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych lub do rejestru koniowatych, o których mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, przez rolnika lub jego małżonka stosuje się odpowiednio przepisy § 5 ust. 3-5.
Przepis § 5 ust. 3 rozporządzenia stanowi, że liczbę dużych jednostek przeliczeniowych (DJP) oblicza się jako iloczyn liczby zwierząt, o których mowa w ust. 1 pkt 1, i współczynnika ustalonego z uwzględnieniem rodzaju i wieku zwierząt, zgodnie z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia, według stanu na dzień, w którym liczba (DJP) w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jest największa. Sąd zauważył, że powyższa regulacja nakazuje przy obliczaniu wysokości płatności zwierzęcej zastosowanie wzoru obliczeniowego - ilorazu liczby zwierząt przeliczonych na duże jednostki przeliczeniowe (DJP) według średniego stanu z okresu, o którym mowa w ust. 1 oraz współczynnika 0,3. We wzorze tym bierze się zatem pod uwagę nie faktyczną ilość sztuk zwierząt, ale ilość zwierząt w przeliczeniu na tzw. duże jednostki przeliczeniowe. Liczbę dużych jednostek przeliczeniowych (DJP) oblicza się jako iloczyn liczby zwierząt i współczynnika ustalonego z uwzględnieniem rodzaju i wieku zwierząt, zgodnie z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia, według średniego stanu z okresu referencyjnego (§ 6 ust. 3 w związku z § 5 ust. 3 cytowanego rozporządzenia).
Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący w okresie od dnia 15 września roku poprzedzającego rok złożenia wniosku o przyznanie płatności zwierzęcej do dnia 14 marca roku złożenia tego wniosku (okres referencyjny) był posiadaczem zwierząt, które w tym okresie były wpisane do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych, prowadzonego w jego hodowli. Zgłoszenia skarżący dokonał w dniu 10 marca 2008 r., zatem została przez niego spełniona przesłanka wynikająca z treści § 6 ust. 1 cyt. rozporządzenia.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji organy obu instancji przeliczając liczbę zwierząt na DJP wzięły pod uwagę okres przebywania zwierząt w stadzie ustalając, że zwierzęta przebywały w stadzie przez 5 dni. To pozwoliło im na ustalenie, że liczba zwierząt w gospodarstwie skarżącego w przeliczeniu na DJP wyniosła 0,03571. Zdaniem Sądu ustalenie takie jest błędne. Skoro bowiem przepis § 6 omawianego rozporządzenia nakazuje ustalić liczbę DJP według średniego stanu z pewnego okresu, to czas nie jest funkcją, która ma wpływ na wielkość DJP. Wpływ ten ma wyłącznie rzeczywista ilość zwierząt znajdujących się w gospodarstwie producenta rolnego, a zmiana ilości rzeczywiście posiadanych zwierząt ma wpływ na ustalenie liczbę zwierząt w przeliczeniu na DJP, według średniego stanu.
Natomiast okres wskazany w tym przepisie zakreśla jedynie ramy czasowe, w których należy ustalać liczbę posiadanych i zarejestrowanych przez producenta rolnego zwierząt. Jeśli liczba ta nie jest stała w całym okresie, to zachodzi potrzeba ustalenia liczby zwierząt przeliczonych na DJP według średniego stanu.
Sąd pierwszej instancji stwierdził ponadto, że działania organów podjęte dla ustalenia średniego stanu liczby zwierząt w gospodarstwie skarżącego, nie znajdują oparcia w cytowanym powyżej przepisie § 6 omawianego rozporządzenia, pomijając już zupełnie nadinterpretację tegoż przepisu i ustalenie średniego stanu liczby zwierząt z uwzględnieniem funkcji czasu, to jest ilości dni przebywania zarejestrowanych zwierząt w gospodarstwie, to rozumowania organów niepodobna zaakceptować również z punktu widzenia treści § 5 omawianego rozporządzenia. Skoro przepis § 5 ust 3 tegoż rozporządzenia, w stosunku do rolników występujących już wcześniej z wnioskiem o przyznanie płatności zwierzęcej, nakazuje ustalać liczbę zwierząt przeliczonych na DJP według stanu na dzień, w którym liczba DJP w okresie referencyjnym jest największa, to brak jest adekwatności pomiędzy oczywistym brzmieniem tegoż przepisu, a tym sposobem ustalenia liczby zwierząt przeliczonych na DJP, którą w sprawie zastosowały organy, w oparciu o przepis § 6 tegoż rozporządzenia.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Dyrektor Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR i zaskarżając ten wyrok w całości, wniósł o jego zmianę poprzez oddalenie skargi lub uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wnoszący skargę kasacyjną zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
- 1. prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię stosownie do brzmienia art. 133, art. 141, art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 17 ust. 1 i 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zw. z § 6 ust. 1 i 3 i § 5 ust. 3 rozporządzenia w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że rozporządzenie nakazuje ustalić liczbę DJP według średniego stanu z pewnego okresu, przy czym czas nie jest funkcją, która ma wpływ na wielkość DJP;
- 2. przepisów postępowania, a mianowicie art. 174 pkt 2, w zw. z art. 133, art. 141, art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 art. 104, 107 § 3 i art. 155 kpa, poprzez pominięcie przez Sąd, że okres przebywania zwierząt w stadzie wyniósł 5 dni, co nie pozwoliło na ustalenie, przez Sąd, iż liczba zwierząt w gospodarstwie skarżącego w przeliczeniu na DJP wynosiła 0,03571, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w wyniku pominięcia tej okoliczności Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach rolnych.
Uzasadniając zarzuty skargi kasacyjnej wnoszący skargę kasacyjną stwierdził między innymi, że rozporządzenie nakazuje ustalić liczbę dużych jednostek przeliczeniowych według średniego stanu z okresu (od 15 września 2007 r. do 14 marca 2008 r. – 182 dni), a Sąd pierwszej instancji błędnie odniósł stan jedynie do DJP, pomijając drugi składnik przesłanki jakim jest funkcja czasu. Racjonalny ustawodawca, który chciałby, aby uwzględniać jedynie średni stan DJP, nie umieszczałby pojęcia "okres".
Wnoszący skargę kasacyjną podkreślił, że § 6 ust. 1 rozporządzenia dotyczy zasad przyznania płatności, gdy rolnik nie występował uprzednio z wnioskiem o przyznanie jednolitej płatności obszarowej lub płatności uzupełniającej, dlatego użycie pojęcia "okres", nie może być traktowane jako pojecie precyzujące, a powinno być traktowane jako element przesłanki. Jedynym sposobem na uwzględnienie woli ustawodawcy, jest wyliczenie płatności w sposób wskazany przez organy administracyjne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
- 1. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania sądowego. Zakres rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny jest więc ograniczony do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, poza nieważnością postępowania sądowego, która w sprawie niniejszej nie zachodzi.
2. W pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) w związku z domniemanym naruszeniem przez Sąd pierwszej instancji art. 133, art. 141, art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 art. 104, 107 § 3 i art. 155 k.p.a., poprzez pominięcie przez Sąd, że okres przebywania zwierząt w stadzie wyniósł 5 dni, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut ten jest całkowicie bezzasadny, bowiem Sąd pierwszej instancji przyjął ustalenie organu odwoławczego co do okresu przebywania zwierząt w stadzie (5 dni), a jedynie uznał, że w okolicznościach tej sprawy, przy uwzględnieniu obowiązujących norm prawa materialnego, ustalenie to zostało wadliwie ocenione przez organy administracji, czemu dał stosowny wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W tym stanie rzeczy uznać należy, że podnoszony przez autora skargi kasacyjnej wniosek co do pominięcia przez Sąd pierwszej instancji istotnej w sprawie okoliczności jest błędny, co czyni bezzasadnym zarzut naruszenia wskazanych przepisów postępowania.
3. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 17 ust. 1 i 3 cyt. ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zw. z § 6 ust. 1 i 3 i § 5 ust. 3 rozporządzenia w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, polegającego na nieprawidłowym przyjęciu, że rozporządzenie nakazuje ustalić liczbę DJP według średniego stanu z pewnego okresu, przy czym czas nie jest funkcją, która ma wpływ na wielkość DJP, zauważyć należy, że art. 17 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego zawiera jedynie delegacje ustawowe do wydania rozporządzeń, skierowane do ministra właściwego do spraw rolnictwa, zaś ust. 3 tego przepisu zawiera stosowne wytyczne, o następującym brzmieniu: wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, minister właściwy do spraw rolnictwa może uzależnić objęcie danego rodzaju roślin płatnościami uzupełniającymi od liczby zwierząt danego gatunku posiadanych przez rolnika w danym okresie lub w danym dniu, lub od przyznania rolnikowi określonej płatności obszarowej w danym okresie lub do danej powierzchni gruntów rolnych.
Mając na uwadze treść przepisu 17 ust. 1 i 3 cyt. ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji nie mógł dopuścić się naruszenia tych przepisów, skoro zawarte tam są przepisy upoważniające do wydania aktów wykonawczych.
Jednakże zarzuty skargi kasacyjnej kwestionują również prawidłowość wykładni § 6 ust. 1 i 3 i § 5 ust. 3 cyt. rozporządzenia w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, wydanego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 2 lit. a cyt. ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, co jest wystarczającą podstawą do oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego.
4. Zgodnie z § 6 ust. 1 cyt. rozporządzenia w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w przypadku gdy rolnik nie występował uprzednio z wnioskiem o przyznanie jednolitej płatności obszarowej lub płatności uzupełniającej (z wyłączeniem przypadków wskazanych w tym przepisie), płatność zwierzęca przysługuje temu rolnikowi, jeżeli w okresie od dnia 15 września roku poprzedzającego rok złożenia wniosku o przyznanie płatności zwierzęcej do dnia 14 marca roku złożenia tego wniosku był on posiadaczem bydła lub owiec, lub kóz, lub koni, które w tym okresie były wpisane lub zostały zgłoszone do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych lub do rejestru koniowatych. W świetle tego przepisu rolnik, który występuje po raz pierwszy z wnioskiem o przyznanie jednolitej płatności obszarowej lub płatności uzupełniającej, musi być we wskazanym okresie referencyjnym posiadaczem opisanych wyżej zwierząt hodowlanych, wpisanych bądź zgłoszonych do odpowiedniego rejestru. Dalej idących wymagań, w stosunku do takiego rolnika, przepis ten nie wprowadza.
5. Inną rzeczą pozostaje kwestia ustalenia zakresu przyznawanej płatności, co uregulowano w § 6 ust. 2 pkt 1 i 2 tego rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem płatność zwierzęca przysługuje do powierzchni trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie jednolitej płatności obszarowej na dany rok, nie większej jednak niż powierzchnia ustalona jako iloraz liczby zwierząt przeliczonych na duże jednostki przeliczeniowe (DJP) według średniego stanu z okresu, o którym mowa w ust. 1 i współczynnika 0,3 oraz 50 % powierzchni zadeklarowanych w tym wniosku gruntów rolnych, do których jest przyznawana jednolita płatność obszarowa. Ten przepis został uzupełniony poprzez regulację zawartą w § 6 ust. 3 tego rozporządzenia, w myśl której do obliczania dużych jednostek przeliczeniowych (DJP) i ustalania liczby zwierząt, które były wpisane lub zostały zgłoszone do właściwego rejestru, stosuje się odpowiednio przepisy § 5 ust. 3-5 rozporządzenia.
Nie ma więc wątpliwości, że normodawca – poprzez to odesłanie – wprost przesądził, że w takich przypadkach ustalanie dużych jednostek przeliczeniowych (DJP) dokonywane jest na zasadach, określonych ust. 3 § 5 tego rozporządzenia, zgodnie z którym oblicza się je, jako iloczyn liczby zwierząt (o których mowa w § 5 ust. 1 pkt 1) i współczynnika ustalonego z uwzględnieniem rodzaju i wieku zwierząt (zgodnie z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia), według stanu na dzień, w którym liczba DJP w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jest największa. Odpowiednie stosowanie tego przepisu (§ 6 ust.
- 3) oznacza, że okresem, który podlega badaniu dla ustalenia liczby DJP, nie jest okres od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 31 marca 2006 r. (§ 5 ust. 1 pkt 1), lecz okres od dnia 15 września roku poprzedzającego rok złożenia wniosku o przyznanie płatności zwierzęcej do dnia 14 marca roku złożenia tego wniosku. Ten zabieg interpretacyjny pozwala na ustalenia normatywnej treści odpowiednio stosowanego przepisu § 5 ust. 3 cyt. rozporządzenia, będącego wzorcem dla ustalenia liczby DJP dla wniosku o przyznanie jednolitej płatności obszarowej lub płatności uzupełniającej, pochodzącego od rolnika, który po raz pierwszy wystąpił o przyznanie takiej płatności. Stosując więc ten przepis, w tak ustalonym brzmieniu, w odniesieniu do wniosku J. K., który nie występował uprzednio z wnioskiem o przyznanie płatności uzupełniającej, organ stosujący prawo ma obowiązek ustalenia liczby DJP biorąc pod uwagę okres referencyjny pomiędzy dniem 15 września 2007 r. a dniem 14 marca 2008 r., stosując zasady określone w § 5 ust. 3 w zw. z § 6 ust. 3 cyt. rozporządzenia.
- 6. W świetle powyższego, teza autora skargi kasacyjnej o błędnym odniesieniu przez Sąd pierwszej instancji stanu posiadania zwierząt jedynie do DJP z pominięciem drugiej przesłanki, jaką jest "funkcja czasu", jest w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nieuprawniona. Co więcej, przyjęcie takiego kierunku wykładni wskazanych przepisów nie jest możliwe także z tego powodu, że rezultatem takiej wykładni § 6 ust. 2 pkt 1 cyt. rozporządzenia w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, byłoby istotne i nieuzasadnione pogorszenie sytuacji prawnej rolnika, który po raz pierwszy wystąpił o przyznanie płatności zwierzęcej w odniesieniu do sytuacji rolnika, który taką płatność otrzymuje już w kolejnym roku kalendarzowym (por. § 5 ust. 2 pkt 1 cyt. rozporządzenia). Takie zróżnicowanie nie jest dopuszczalne.
- 7. Z tych wszystkich względów oraz na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.