Uzasadnienie
Zaskarżonym skargą kasacyjną postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę Powiatu K. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa części dotacji celowej.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w dniu 25 listopada 2010 r. Powiat K. wniósł skargę do WSA w W. na decyzję Ministra Finansów z [...] listopada 2010 r. wydaną w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa części dotacji celowej. Skargę podpisał A. F. - Wicestarosta oraz M. W. - Członek Zarządu Powiatu.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z 3 stycznia 2011 r. Sąd wezwał skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do podpisania skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Odrzucając skargę na podstawie 58 § 1 pkt 3 oraz 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Sąd I instancji podniósł, że w odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący nie przedłożył dokumentu, z którego wynika, że Wicestarosta oraz Członek Zarządu Powiatu są uprawnieni do podpisania skargi. Przedstawione zostały uchwały, które potwierdzają jedynie, że wskazane w nich osoby zostały wybrane do pełnienia określonych funkcji w jednostce samorządu terytorialnego.
Skarżący nie przedstawił natomiast dokumentu, z którego wynika upoważnienie Wicestarosty i Członka Zarządu Powiatu do podpisania skargi w imieniu Powiatu K. W konkluzji Sąd uznał, że obowiązkiem skarżącego było wykazanie, że osoby, które podpisały skargę były do tego umocowane. Skarżący nie wykonał tego obowiązku nie wykazał bowiem, że zaistniały wymienione w Regulaminie Organizacyjnym Starostwa Powiatowego w K. okoliczności uzasadniające delegację kompetencji starosty innym osobom. Nie przedstawił również upoważnienia do podpisania skargi przez Wicestarostę i Członka Zarządu Powiatu.
Powiat K. zaskarżył powyższe postanowienie w całości skargą kasacyjną wnosząc o jego uchylenie w całości i orzeczenie reformatoryjnie w trybie art. 188 p.p.s.a., w tym uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, względnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu orzeczeniu Powiat K. zarzucił w trybie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:
- - 34 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. - o samorządzie powiatowym (Dz. U Nr 142 poz. 1592 ze zm.) i Regulaminu Organizacyjnego Starostwa Powiatowego (§ 9 i 29) w K. przez przyjęcie, że w przypadku braku obecności Starosty skarżący musi wykazywać wymienione w Regulaminie przesłanki uzasadniające delegacje uprawnień Starosty dla Wicestarosty,
- - art. 48 ustawy o samorządzie powiatowym przez uznanie, że przedmiotowa sprawa nie jest sprawą majątkową powiatu i nie ma ona zastosowania w części dotyczącej reprezentacji powiatu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że Sąd I instancji bezzasadnie oczekiwał dodatkowych dowodów wykazujących nieobecność Starosty uzasadniającą składnie podpisu przez Wicestarostę lub winien swoje oczekiwania w sposób oczywisty przedstawić w wezwaniu do usunięcia braków formalnych.
Ponadto w ocenie skarżącego sprawa ma charakter majątkowy i w tym przypadku zastosowanie winien mieć przepis art. 48 ustawy o samorządzie powiatowym, w myśl którego wymagana jest reprezentacja łączna dwuosobowa. Jednym z członków zarządu może być, ale nie musi, jego przewodniczący (starosta).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym starosta kieruje bieżącymi sprawami powiatu i reprezentuje powiat na zewnątrz. Ustawa ta nie wyklucza jednakże możliwości udzielenia przez starostę upoważnienia do działania w określonych sprawach innym osobom, a także określenia w Regulaminu Organizacyjnym Starostwa Powiatowego osób uprawnionych do zastępowania Starosty w określonych sprawach i sytuacjach.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zbyt rygorystyczne jest stanowisko Sądu I instancji, który odrzucił skargę podając w uzasadnieniu, że brak formalny nie został uzupełniony, ponieważ Skarżący w wyznaczonym terminie nie usunął braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do jego podpisania.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko to nie zasługuje na aprobatę.
Należy zauważyć, że w zarządzeniu wzywającym Powiat K. do złożenia dokumentu określającego umocowanie do podpisania skargi, nie zostało precyzyjnie wskazane jakie dokumenty skarżący powinien złożyć. Strona wykonując zarządzenie i przedkładając uchwały o powołaniu wskazanych osób na stanowiska wicestarosty oraz członka zarządu mogła być przekonana, iż przedstawione przez nią dokumenty są wystarczające do wykazania umocowania do działania w sprawie osób, które podpisały skargę. W przypadku kiedy, w ocenie Sądu I instancji, złożone dokumenty nie były wystarczające, należało ponownie wezwać stronę do nadesłania odpowiednich dokumentów, precyzyjnie określając w wezwaniu o jakie dokumenty chodzi. Tym bardziej jest to istotne albowiem strona działała na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego bez profesjonalnego pełnomocnika, co oznacza stosownie do treści art. 6 p.p.s.a., że Sąd I instancji powinien udzielić jej potrzebnych wskazówek i pouczeń. Dlatego też należy przyjąć, że gdy wezwanie do usunięcia braków formalnych pisma strony budzi wątpliwości, co do jego treści, nie można z tego wyprowadzać niekorzystnych dla strony skutków.
W związku z powyższym za zasadny należało uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 34 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym poprzez przedwczesne przyjęcie, iż skarżący nie wykazali umocowania do złożenia skargi w imieniu Starosty.
Skoro wyżej wskazany zarzut stanowi, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, to w pozostałym zakresie skarga kasacyjna nie wymagała odniesienia.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 orzekł, jak w sentencji postanowienia.