Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2657/12 odrzucił skargę P. M. (dalej: skarżący) na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Zarządzeniami z dnia [...] grudnia 2012 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych, oraz do złożenia oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwania zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 17 stycznia 2013 r. Wpis od skargi został uiszczony w dniu 24 stycznia 2013 r., natomiast nie zostało złożone pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi.
Odrzucając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) Sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. W sprawie terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz do złożenia pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi upływał 24 stycznia 2013 r. W zakreślonym przez Sąd terminie został uiszczony wpis od skargi, natomiast nie zostało złożone pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącego, w związku z czym braki formalne wniesionej skargi nie zostały uzupełnione i zachodziła podstawa do jej odrzucenia.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł P. M. domagając się jego uchylenia w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:
- - mające wpływ na treść postanowienia naruszenie art. 49 § 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., poprzez odrzucenie skargi bez uprzedniego wezwania strony do uzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa, alternatywnie zarzucono:
- - mające wpływ na treść postanowienia naruszenia art. 49 § 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., poprzez odrzucenie skargi bez uprzedniego wezwania strony do podpisania skargi, w przypadku nieuzupełnienia pełnomocnictwa przez pełnomocnika.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny strona wyznaczyła zarzucając naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 49 § 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., przy czym naruszenie tych przepisów miało się sprowadzać do bezpodstawnego odrzucenia skargi z powodu nieuzupełnienia braku formalnego w wyznaczonym terminie, w sytuacji gdy tylko pełnomocnik, a nie strona została wezwana do uzupełnienia tego braku.
Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi rygor nieuzupełnienia braku formalnego został określony w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z cytowanych przepisów wynika zatem, że jeśli skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, to przewodniczący ma obowiązek wezwać stronę o uzupełnienie tego braku w terminie siedmiu dni, zaś niewykonanie tego wezwania w terminie skutkuje odrzuceniem skargi.
Strona może działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników, zgodnie z art. 34 p.p.s.a. Pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto osoby wskazane enumeratywnie w przepisie art. 35 § 1 p.p.s.a. Z istoty pełnomocnictwa wynika, że czynności prawidłowo ustanowionego pełnomocnika, podejmowane w granicach udzielonego upoważnienia, odnoszą taki sam skutek jak czynności podejmowane osobiście przez stronę.
Osoba ustanawiająca pełnomocnika odpowiada za jego zaniedbania i zaniechania jak za swoje własne. Skoro więc pełnomocnik strony nie złożył pełnomocnictwa i nie uzupełnił tego braku w wyznaczonym przez Sąd I instancji terminie, to strona skarżąca nie może teraz wywodzić, że winna zostać wezwana do podpisania skargi, w przypadku nieuzupełnienia pełnomocnictwa przez pełnomocnika.
Akceptując poprawność ustaleń podkreślić wymaga, że skarga jest także pismem procesowym, choć z mocy przepisu szczególnego art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. inne są skutki nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi –odrzucenie a nie pozostawienie bez rozpoznania, jak to stanowi art. 49 § 1 p.p.s.a. Z tych powodów nie mogło dojść do zarzuconego naruszenia art. 49 § 1 p.p.s.a. przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia.
Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji przyjął, co wynika z utrwalonego orzecznictwa (por. postanowienie NSA z dnia 12 lipca 2012 r., sygn. akt I GSK 690/12, postanowienie NSA z 20 września 2011 r., sygn. akt I GSK 1247/11), że brak pełnomocnictwa w sprawie jest brakiem formalnym skargi, a jego konsekwencją jest sankcja w postaci odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia, w oparciu o art. 184 p.p.s.a.