Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2010 r., sygn. akt V SAB/Wa 5/10 odrzucił skargę M.D. na bezczynność Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w postępowaniu wszczętym skargą w trybie art. 227 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071).
W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że pismem z dnia 9 lutego 2010 r. pełnomocnik profesjonalny ustanowiony z urzędu dla skarżącego – M.D. został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi w postaci wskazania numeru i daty zaskarżonego aktu lub czynności w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi pełnomocnik wskazał, że przedmiotem skargi jest bezczynność organu administracji związana z nierozpoznaniem skargi z dnia 22 września 2007 r., skierowanej do Prezesa ARiMR w trybie art. 227 k.p.a.
Wobec powyższych wyjaśnień pełnomocnika, WSA w W. odrzucił skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał na art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., oraz przepisy ustaw szczególnych, w których zostały określone kompetencje wojewódzkich sądów administracyjnych do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. W zakresie powyższym nie mieszczą się sprawy, które zostały rozpoznane w trybie ogólnoskargowym, opisanym w art. 227 k.p.a. Stosownie do tego przepisu przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwienie sprawy.
Sąd przywołał ugruntowany pogląd znajdujący odzwierciedlenie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, że postępowanie to kończy się czynnością materialno-techniczną – zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi. Na zawiadomienie to nie służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż nie jest to inny niż decyzja i postanowienie akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Od powyższego postanowienia M.D. złożył skargę kasacyjną, którą zaskarżył przedmiotowe orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie i "przesłanie skargi wraz z aktami do rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie" oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu kasator zarzucił naruszenie przepisu prawa procesowego tj. art. 173 § 1 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi kasacyjnej od postanowienia o odrzuceniu skargi do WSA.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej kasator stwierdził, że z treści skargi kasacyjnej datowanej na dzień 11 grudnia 2008 r. wynika, że została ona złożona od postanowienia WSA w W. z dnia 11 września 2008 r. w sprawie odrzucenia skargi. Wobec czego uznał, że nie jest prawidłowa konkluzja Sądu w zaskarżonym postanowieniu jakoby skarga została wniesiona na akt, który nie podlega zaskarżeniu. Podniósł, że postanowienie o odrzuceniu skargi do WSA jest postanowieniem uniemożliwiającym dalsze prowadzenie sprawy, a zatem z mocy art. 173 § 1 p.p.s.a. podlega zaskarżeniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 p.p.s.a. - skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie wystąpiła.
Związanie podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (np. wyrok NSA z dnia 24 maja 2005 r., sygn. akt II GSK 63/05, niepubl.). Surowe wymogi stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, pozostają w ścisłym związku z przymusem adwokacko – radcowskim, którym obwarowane jest sporządzenie skargi kasacyjnej (art. 175 § 1–3 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta jedynie na zarzucie naruszenia przepisu art. 173 p.p.s.a., który stanowi, że od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Oprócz podniesienia tego zarzutu w petitum skargi kasacyjnej, jej autor nie precyzuje w żaden sposób swojego stanowiska wobec zaskarżonego postanowienia, nie wskazuje na czym polegało naruszenie tego przepisu przez Sąd I instancji oraz jaki miało wpływ na wynik sprawy. Tak sformułowana skarga kasacyjna nie czyni zadość wymaganiom wskazanym w art. 176 p.p.s.a., zgodnie z którym powinna ona zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie.
Wskazać należy, że okoliczności, które podnosi kasator dotyczą wcześniejszego etapu postępowania. Autor skargi kasacyjnej zdaje się nie zauważać, że skarga kasacyjna z 11 grudnia 2008 r., o której mówi, została uwzględniona przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 2 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 196/09, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania WSA w W. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.