Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 stycznia 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2361/17– działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) - odrzucił skargę [...] na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dopłaty do kosztów świadczonych usług.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: Prezes UKE) decyzją z dnia [...] maja 2006 r. wyznaczył [...] (obecnie [...] - dalej: [...] lub TP) - do świadczenia usługi powszechnej, określonej w art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2016 r., poz. 1489 ze zm. - dalej: Pt).
W dniu 27 czerwca 2007 r. TP przedłożyła Prezesowi UKE wniosek o przyznanie dopłaty do kosztów usługi powszechnej za okres od 8 maja 2006 r. do 31 grudnia 2006 r.
Prezes UKE decyzją z dnia [...] września 2007 r., odmówił przyznania wnioskowanej dopłaty.
Po rozpoznaniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., Prezes UKE utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] września 2007 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 786/08 uchylił powyższe decyzje Prezesa UKE.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2009 r. sygn. akt II GSK 1042/08 oddalił skargę kasacyjną Prezesa UKE wniesioną od powyższego wyroku.
Rozpoznając ponownie sprawę, Prezes UKE decyzją z dnia [...] maja 2011 r. przyznał dopłatę w wysokości kosztu netto świadczenia usługi, o której mowa w art. 81 ust. 3 pkt 5 Pt - świadczenie udogodnień dla osób niepełnosprawnych, z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych za rok 2006 w kwocie 744.838,18 zł; w pozostałym zakresie odmówił przyznania dopłaty do kosztów świadczonych przez stronę usług wchodzących w skład usługi powszechnej za rok 2006.
Prezes UKE decyzją z dnia [...] września 2011 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] maja 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lutego 2012 r. sygn. akt VI SA/WA 2165/11 oddalił skargę [...] na powyższą decyzję.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 grudnia 2013, sygn. akt II GSK 1167/12 uchylił ww. wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie.
Orzekając ponownie WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 17 lipca 2014 r., uchylił decyzję Prezesa UKE z dnia [...] września 2011 r. w części utrzymującej w mocy pkt II decyzji Prezesa UKE z dnia [...] maja 2011 r. oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja w uchylonej części nie podlega wykonaniu.
Rozpoznając ponownie sprawę w części objętej ww. prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 17 lipca 2014 r. – Prezes UKE decyzją z dnia [...] września 2017 r. działając m.in. na podstawie art. 96 ust. 3 oraz art. 96 ust. 4 i art. 95 Pt - uchylił swoją decyzję z dnia [...] maja 2011 r. w części dotyczącej jej pkt II i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy w ten sposób, że:
- I. Przyznał na rzecz [...] dopłatę do kosztów świadczenia:
- - usługi, o której mowa w pkt I ppkt 4 sentencji decyzji Prezesa UKE z dnia [...] maja 2006 r. (dalej: Decyzja Wyznaczająca), tj. usługi udzielania informacji o numerach telefonicznych oraz udostępniania spisów abonentów, za okres od dnia 8 maja 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. w wysokości 8 129 299,38 zł oraz
- - usługi, o której mowa w pkt I ppkt 6 sentencji Decyzji Wyznaczającej - świadczenie usługi publicznych aparatów samoinkasujących za okres od dnia 8 maja 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. w wysokości 37 191 694,06 zł, tj. w łącznej kwocie w wysokości 45 320 993,44 zł;
- II. odmówił przyznania za okres od dnia 8 maja 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., dopłaty do kosztów świadczonych przez [...] następujących usług wchodzących w skład usługi powszechnej:
- - usługi, o której mowa w pkt I ppkt 1 sentencji Decyzji Wyznaczającej tj. usługi przyłączenia pojedynczego zakończenia sieci w głównej lokalizacji abonenta z wyłączeniem sieci cyfrowej z integracją usług;
- - usługi, o której mowa w pkt I ppkt 2 sentencji Decyzji Wyznaczającej tj. usługi utrzymania łącza abonenckiego z zakończeniem sieci w głównej lokalizacji w gotowości do świadczenia usług telekomunikacyjnych;
- - usługi, o której mowa w pkt I ppkt 3 sentencji Decyzji Wyznaczającej tj. usługi połączenia telefoniczne krajowe i międzynarodowe, w tym do sieci ruchomych, obejmującej także zapewnienie transmisji dla faksu oraz transmisji danych, w tym połączenia do sieci Internet.
[...] (dalej także: skarżąca, spółka) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Prezesa UKE z dnia [...] września 2017 r.
W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarżąca nie występowała w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony i nie wnioskowała o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu. Zaskarżona decyzja nie była też stronie doręczona.
Sąd I instancji odrzucając skargę spółki wskazał, że zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.).
Posiadanie legitymacji skargowej stanowi podstawowy warunek prawidłowego (skutecznego) zaskarżenia określonego przejawu działalności administracji publicznej. Tym samym wniesienie skargi do sądu administracyjnego przez podmiot inny niż wskazane w art. 50 p.p.s.a. – w szczególności z uwagi na brak legitymacji wynikający z braku interesu prawnego – ocenić należy jako niedopuszczalne, a w związku z tym dające podstawę do odrzucenia skargi na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Sąd I instancji uznał, że postępowanie w przedmiocie wniosku [...] o przyznanie dopłaty zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji nie dotyczyło interesu prawnego skarżącej, która swój interes prawny konstruuje poprzez odwołanie się do sytuacji innego podmiotu - [...]. Stosownie bowiem do treści art. 95 ust. 1 Pt, który stanowił podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji - przedsiębiorcy wyznaczonemu zgodnie z art. 82 i art. 83 przysługuje dopłata do kosztów świadczonych przez niego usług wchodzących w skład usługi powszechnej, w przypadku ich nierentowności. [...] została wyznaczona przez Prezesa UKE, w drodze decyzji z dnia [...] maja 2006 r. na przedsiębiorcę świadczącego usługę powszechną na terenie całego kraju.
Tym samym jedynym podmiotem zobowiązanym do wykonywania obowiązków nałożonych powyższą decyzją jest [...], a zatem to [...] jest również jedynym podmiotem, który dąży do ustalenia granic i treści swojego uprawnienia, i na którego sytuację prawną będzie bezpośrednio lub pośrednio oddziaływać rozstrzygniecie w przedmiotowym postępowaniu.
Zdaniem WSA w sprawie zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji brak jest przepisu prawa materialnego, na podstawie którego skarżąca mogłaby w konkretnym, zaistniałym w przedmiotowym postępowaniu, a nie hipotetycznym, stanie prawnym i faktycznym, domagać się ustalenia przez Prezesa UKE swoich praw i obowiązków. Brak jest również przepisu prawa, z którego wynikałoby, że interes skarżącej jest bezpośredni.
Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniosła [...], domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:
- 1) naruszenie art. 50 § 1 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że interes prawny musi polegać na bezpośrednim związku pomiędzy zaskarżoną czynnością a sferą praw i obowiązków podmiotu wnoszącego skargę, podczas gdy do stwierdzenia interesu prawnego wystarczające jest wykazanie wpływu pomiędzy zaskarżoną czynnością a powstaniem po stronie takiego podmiotu praw lub obowiązków;
- 2) naruszenie art. 50 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 4 ust. 1 Dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (Dz. U. UE L z dnia 24 kwietnia 2002 r. - dalej: Dyrektywa Ramowa) w związku z art. 97 Pt poprzez ich niewłaściwe zastosowane polegające na uznaniu, że spółka nie ma interesu prawnego i nie jest uprawniona do wniesienia skargi na decyzję kończącą postępowanie dotyczące przyznania [...] dopłat do kosztu świadczenia usługi powszechnej podczas gdy wynik tego postępowania przekłada się w sposób bezpośredni na sferę praw i obowiązków spółki;
- 3) naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 50 § 1 p.p.s.a. polegające na:
- a) odrzuceniu skargi w sytuacji, w której spółka posiada interes prawny i posiada legitymację do wniesienia skargi;
- b) odrzuceniu skargi z uwagi na brak interesu prawnego, podczas gdy brak interesu prawnego może być ew. przyczyną oddalenia skargi;
- 4) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia nieodpowiadającego wymogom, w szczególności poprzez pominięcie argumentacji spółki odnoszącej się do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz art. 4 ust. 1 Dyrektywy Ramowej.
Argumentację na poparcie zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zawarte w niej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione.
Przede wszystkim należy podkreślić, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu.
Skarga kasacyjna wniesiona w rozpoznawanej sprawie dotyczy postanowienia Sądu I instancji o odrzuceniu skargi [...] na decyzję Prezesa UKE z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie odmowy przyznania dopłaty do kosztów świadczonych usług przez [...].
Sąd I instancji odwołując się do treści art. 50 § 1 p.p.s.a. uznał, że skarżąca wnosząc skargę na ww. decyzję dokonała czynności procesowej, do której nie była uprawniona. W tym kontekście WSA stwierdził, że postępowanie w przedmiocie wniosku [...] o przyznanie dopłaty zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji nie dotyczyło interesu prawnego skarżącej, która swój interes prawny konstruuje poprzez odwołanie się do sytuacji innego podmiotu, tj. [...].
Autor skargi kasacyjnej nie zgadzając się ze stanowiskiem Sądu I instancji wskazuje, że skarżąca ma interes prawny i jest uprawniona do wniesienia skargi na decyzję kończącą postępowanie dotyczące przyznania [...] dopłat do kosztu świadczenia usługi powszechnej, ponieważ wynik tego postępowania przekłada się w sposób bezpośredni na sferę praw i obowiązków spółki.
Stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
W doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym panuje ugruntowany pogląd, że przez interes prawny, w przeciwieństwie do interesu faktycznego, rozumie się przyznany przepisami prawa materialnego zakres uprawnień podmiotu, kształtujący jego sytuację prawną. Naruszenie tego interesu następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09).
Musi to być nadto interes indywidualny, bezpośredni i wynikający z normy obowiązującego prawa, naruszony wydaniem zaskarżonej decyzji realny (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05). Musi on być wykazany przez skarżącego, gdyż dopiero stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę otwiera mu drogę do merytorycznego rozpoznania tej skargi (por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1539/09).
Mając na uwadze tak rozumiane pojęcie "interesu prawnego" - Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że w sprawie zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji brak jest przepisu prawa materialnego, na podstawie którego skarżąca mogłaby w konkretnym, zaistniałym w przedmiotowym postępowaniu, a nie hipotetycznym, stanie prawnym i faktycznym, domagać się ustalenia przez Prezesa UKE swoich praw i obowiązków.
W tym miejscu należy wskazać, że stosowanie do treści art. 95 ust. 1 Pt, który stanowił podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji – przedsiębiorcy wyznaczonemu przysługuje dopłata do kosztów świadczonych przez niego usług, do których świadczenia został wyznaczony w przypadku ich nierentowności.
[...] została wyznaczona przez Prezesa UKE, w drodze decyzji z dnia [...] maja 2006 r. na przedsiębiorcę świadczącego usługę powszechną na terenie całego kraju.
Zgodnie z art. 96 Pt przedsiębiorca wyznaczony może złożyć wniosek o dopłatę w terminie 6 miesięcy od zakończenia roku kalendarzowego, w którym, zdaniem tego przedsiębiorcy, wystąpił koszt netto. Przedsiębiorca wyznaczony przedstawia Prezesowi UKE wyliczoną wysokość kosztu netto, a także rachunki lub inne dokumenty zawierające dane lub informacje służące za podstawę obliczenia tego kosztu netto. Do przeprowadzenia analizy tej dokumentacji Prezes UKE powołuje biegłego rewidenta. Prezes UKE, w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku, weryfikuje koszt netto i w zależności od wyników tej weryfikacji przyznaje, w drodze decyzji, ustaloną kwotę dopłaty bądź odmawia jej przyznania. Prezes UKE odmawia przyznania dopłaty, jeżeli stwierdzi, że zweryfikowany koszt netto nie stanowi uzasadnionego obciążenia przedsiębiorcy wyznaczonego.
Zgodnie zaś z art. 97 Pt przedsiębiorcy telekomunikacyjni, których przychód z działalności telekomunikacyjnej w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata do usługi powszechnej, przekroczył 4 miliony złotych, są obowiązani do udziału w pokryciu dopłaty.
Natomiast w myśl art. 98 Pt Prezes UKE, niezwłocznie po ustaleniu należnej dopłaty, rozpoczyna postępowanie w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie. Prezes UKE ustala jednolity wskaźnik procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty, biorąc pod uwagę wysokość dopłaty, która podlega pokryciu. Wysokość udziału danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w pokryciu dopłaty, nie wyższa niż 1 % jego przychodów, ustalana jest proporcjonalnie do wysokości przychodów tego przedsiębiorcy w danym roku kalendarzowym, uzyskanych z tytułu wykonywania działalności telekomunikacyjnej. Prezes UKE ustala, w drodze decyzji, kwotę udziału w pokryciu dopłaty dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Kwota dopłaty podlega administracyjnej egzekucji należności pieniężnych.
Przytoczone wyżej przepisy jasno wskazują, że postępowanie w przedmiocie przyznania dopłaty do kosztów usług wchodzących w skład usługi powszechnej toczy się z wniosku przedsiębiorcy wyznaczonego i wynik tego postępowania warunkuje wszczęcie odrębnego postępowania w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie. Mamy zatem do czynienia z ciągiem działań administracyjnych w dwóch sprawach, gdzie organ w każdej ze spraw wydaje oddzielne decyzje administracyjne w różnych przedmiotach. Niewątpliwym jest, że w przypadku wypełnienia przez skarżącą przesłanki z art. 97 Pt - ma ona interes prawny w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 98 Pt i w tym postępowaniu będzie mogła dochodzić swoich praw. Jednak istnienie interesu prawnego w tej sprawie nie przesądza zdaniem NSA o istnieniu interesu prawnego do złożenia skargi na decyzję w sprawie przyznania dopłaty.
Skoro bowiem jedynym podmiotem zobowiązanym do wykonywania obowiązków nałożonych zaskarżoną decyzją jest przedsiębiorca wyznaczony, tj. [...], to [...] jest również jedynym podmiotem, który dąży do ustalenia granic i treści swojego uprawnienia i na którego sytuację prawną będzie bezpośrednio lub pośrednio oddziaływać rozstrzygniecie w przedmiotowym postępowaniu. Decyzja wydana w sprawie przyznania dopłaty nie będzie zatem bezpośrednio dotyczyć praw i obowiązków skarżącej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnoszone przez skarżącą okoliczności mogą świadczyć jedynie o istnieniu interesu ekonomicznego (tj. faktycznego) w rozstrzygnięciu sprawy, który jednak nie może być utożsamiony z interesem prawnym. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w sytuacji pozytywnego rozpatrzenia wniosku [...] o dopłatę przez Prezesa UKE, skarżąca może być zobowiązana partycypować w pokryciu przedmiotowej dopłaty. Jednakże o czym już była mowa - kwestia dotycząca ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do opłaty i określenia wysokości ich udziału w dopłacie, będzie dopiero w przyszłości stanowiła przedmiot odrębnego postępowania administracyjnego, do którego wszczęcia Prezes UKE jest zobowiązany niezwłocznie po ustaleniu należnej dopłaty (art. 97 i 98 Pt).
Natomiast najważniejszymi cechami interesu prawnego są bezpośredniość i realność tego interesu. Bezpośredniość dotyczy związku sytuacji prawnej danego podmiotu z normą materialno-prawną, z której ten interes wywodzi. Dodatkowo interes prawny musi być własny. Oznacza to, że nie można opierać go wyłącznie na sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie charakter związków tych podmiotów byłby nie tylko faktyczny, ale i prawny (por. postanowienia NSA z dnia: 9 grudnia 2011 r., sygn. akt II OZ 1297/11; 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 304/08; 2 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 280/08; wyrok NSA z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 970/10; zob. również: J. Zimmermann, Konstrukcja interesu prawnego w sferze działań Naczelnego Sądu Administracyjnego w: Gospodarka, Administracja, Samorząd, red. H. Olszewski, B. Popowska, Poznań 1997, s. 610).
Wbrew twierdzeniu skarżącej kasacyjnie brak jest również podstaw do wywiedzenia z art. 4 ust. 1 Dyrektywy Ramowej prawa do wniesienia przez nią skargi na decyzję z dnia 11 września 2017 r.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 zdanie pierwsze Dyrektywy Ramowej, państwa członkowskie zapewniają, aby na poziomie krajowym istniały skuteczne mechanizmy umożliwiające użytkownikom lub przedsiębiorstwom udostępniającym sieci lub usługi łączności elektronicznej, których dotyczy dana decyzja wydana przez krajowy organ regulacyjny, korzystanie z prawa odwołania się od takiej decyzji do organu odwoławczego, niezależnego od stron uczestniczących w sporze. Kluczowe w niniejszej sprawie jest ustalenie znaczenia użytego w tym przepisie zwrotu "których dotyczy dana decyzja".
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wziąwszy pod uwagę zasadę autonomii proceduralnej państw członkowskich, należy przyjąć, że dyrektywa pozostawia państwom członkowskim określenie sposobu ustalania tego związku decyzji z podmiotem, którego ona dotyczy. W polskiej procedurze administracyjnej i sądowoadministracyjnej ten związek wyraża właśnie instytucja interesu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2017 r., sygn. akt II GSK 3252/15).
Nie można także podzielić stanowiska autora skargi kasacyjnej, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie zawiera wszystkich elementów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji przedstawił w nim bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu administracyjnym oraz stan faktyczny przyjęty za podstawę swojego rozstrzygnięcia, wskazując z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów skarga spółki podlegała odrzuceniu. To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się ze stanowiskiem Sąd I instancji, nie oznacza, że doszło do naruszenia ww. przepisu.
Odnosząc się zaś do twierdzeń autora skargi kasacyjnej, według którego brak interesu prawnego może być ewentualnie przyczyną oddalenia skargi, nie zaś jej odrzucenia – to Naczelny Sąd Administracyjny w rozpoznawanej sprawie stoi na stanowisku, że wniesienie skargi przez podmiot nieuprawniony, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej podlega odrzuceniu, natomiast dopiero stwierdzenie w toku postępowania, że wnoszący skargę nie legitymuje się interesem prawnym powoduje oddalenie skargi (por. postanowienia NSA z dnia: 25 czerwca 2015 r., sygn. akt I FSK 866/15; 22 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 965/12; 19 września 2014 r. sygn. akt II FSK 2143/14). Naczelny Sąd Administracyjny w rozpoznawanej sprawie podziela tym samym pogląd wyrażony w uzasadnieniu uchwały NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r. sygn. OPS 1/04 dotyczący tej kwestii.
Wobec powyższego należało uznać, że Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu trafnie orzekł o braku legitymacji [...] do wniesienia skargi na decyzję Prezesa UKE z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie odmowy przyznania dopłaty do kosztów świadczonych usług przez [...].
Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe względy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.