Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 27 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 705/10

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z 22 lutego 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 2016/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę "A." Sp. z o. o. z siedzibą w W., zwaną dalej "skarżącą", na decyzję Komendanta S. Policji z [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym:

W dniu [...] listopada 2006 r. w W. funkcjonariusze Policji przeprowadzili kontrolę pojazdu marki M.. o nr rej. [...], należącego do D. S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Kierowcą samochodu był A. K. Na pojeździe zamontowane było urządzenie techniczne w postaci podświetlanego transparentu (lampy) z nazwą i numerem telefonu "[...]" [...] oraz baner reklamowy z napisem o treści "[...]" "[...]" "[...]", natomiast w środku pojazdu zainstalowany był taksometr fiskalny firmy C. o nr [...] współpracujący z kasą rejestrującą V. T. Na bokach pojazdu umieszczone były napisy z nazwą i numerem telefonu przedsiębiorcy o treści "[...]" [...]. Kierujący przedstawił zaświadczenie o zatrudnieniu – osobistym wykonywaniu przewozów w "A." Sp. z o.o. na rzecz T. [...] D. Ś., K. [...] K. [...], świadectwa legalizacji ponownej i pierwotnej ww. taksometru, wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób ważne do dnia [...] kwietnia 2020 r. oraz zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej i numerze REGON. W trakcie kontroli wykonano dokumentację fotograficzną kontrolowanego pojazdu oraz okazanych dokumentów.

Komendant S. Policji ostateczną decyzją z [...] października 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji W. [...] z [...] sierpnia 2008 r., którą nałożono na A. Spółkę z o.o. w W. karę pieniężną w kwocie 10.000 zł, za naruszenia określone w dyspozycji art. 18 ust. 5 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.); dalej: ustawa o transporcie drogowym.

Zdaniem organu odwoławczego, podzielającego stanowisko organu pierwszej instancji, naruszenie przepisu art. 18 ust. 5 lit. a) ustawy o transporcie drogowym polegało na wyposażeniu pojazdu, niebędącego taksówką osobową, w taksometr fiskalny, co wynika zarówno z kontroli drogowej, jak i ze zgromadzonej dokumentacji takiej jak: zdjęcia, świadectwo legalizacji taksometru, protokół przesłuchania kierowcy. Organ odwoławczy uznał również naruszenie art. 18 ust. 5 lit. c) ustawy o transporcie drogowym. Z kontroli drogowej, jak i zabezpieczonej dokumentacji, wynikało bowiem, że na dachu pojazdu znajdował się, o czym była już mowa, podświetlany transparent z napisem "[...]" [...] oraz baner reklamowy z napisem o treści "[...]" "[...]" "[...]".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę podniósł, że organy obu instancji nakładając karę pieniężną w łącznej wysokości 10.000 zł, prawidłowo uznały, powołując się na zebrane w toku postępowania dowody, że w dniu [...] listopada 2006 r. skarżąca wykonywała przewóz w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, niebędącym taksówką, z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. a) i lit. c) ustawy o transporcie drogowym.

W ocenie Sądu pierwszej instancji skarżąca posiadała licencję, której wypisem legitymował się kierujący pojazdem, uprawniającą wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym. Licencja ta nie spełniała warunków określonych w art. 6 ww. ustawy dla wykonywania transportu drogowego taksówką. Licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką (art. 12 ust. 1b ustawy o transporcie drogowym). Konsekwencją powyższego zróżnicowania przewozów jest regulacja zawarta w art. 18 ust. 5 powyższej ustawy.

Omawiając naruszenie zakazów, określonych w art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym Sąd wskazał, że używanie taksometru należy do cech charakterystycznych tylko i wyłącznie dla pojazdów służących do świadczenia usług przewozu osób w ramach licencji taksówkowej. W tej sytuacji inni przedsiębiorcy, którzy nie posiadają licencji taksówkowej, nie mogą wykonywać usług pojazdem, który swymi cechami przypomina, czy też sugeruje transport drogowy osób taksówką. Konsument korzystający z przewozu nie może być bowiem wprowadzany w błąd i musi mieć pewność, że wchodząc do samochodu oznaczonego jako taksówka, korzysta z usług przedsiębiorcy, który ma stosowną licencję na transport drogowy osób taksówką.

Odnosząc się do zarzutu błędnego, zdaniem strony, utożsamienia taksometru z drogomierzem Sąd pierwszej instancji przypomniał stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 maja 2009 r. sygn. akt. II GSK 911/08, podzielonym w wyroku z 9 grudnia 2009 r. II GSK 189/09, iż drogomierz jest urządzeniem, które służy temu samemu celowi co taksometr, tj. obliczaniu według ustalonej taryfy należności za kurs pojazdu. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie przedmiotowe urządzenie było taksometrem elektronicznym, zgodnie ze świadectwem legalizacji.

W związku z powyższym za niezasadny uznał Sąd pierwszej instancji zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 i art. 10 k.p.a. W ocenie Sądu organy wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne oraz przeprowadziły dowody zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i prawidłowo uzasadniły swoje stanowisko.

Według Sądu pierwszej instancji przepis art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym nie narusza zarówno konstytucyjnej zasady wolności gospodarczej (art. 20 i art. 22 Konstytucji RP) jak też zasady równości (art. 32 Konstytucji RP). Negowane bowiem przez skarżącą zakazy ustawowe nie łamią zasady równości, albowiem nie różnicują w prawach przedsiębiorców transportowych, odwołując się jedynie do kryterium sposobu świadczenia usług przewozowych.

W skardze kasacyjnej A. Sp. z o.o. zaskarżyła orzeczenie Sądu pierwszej instancji w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania, oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. 1) art. 4 ust. 11 ustawy o transporcie drogowym przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, poprzez przyjęcie na podstawie posiadanego materiału dowodowego, że w imieniu skarżącej był wykonywany przewóz okazjonalny osób, w krajowym transporcie drogowym, pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, podczas gdy powyższa okoliczność nie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie;
2. 2) art. 4 ust. 11 ustawy o transporcie drogowym przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, poprzez bezzasadne wyłączenie spod definicji przewozów okazjonalnych przewozu dokonywanego taksówką;
3. 3) art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, poprzez błędne ustalenie przedmiotowego i podmiotowego zakresu obowiązywania tego przepisu;
4. 4) art. 6 ustawy o transporcie drogowym przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, poprzez przyjęcie, że określa on, obok transportu drogowego taksówką, także rodzaj przewozu taksówkowego;
5. 5) art. 92 ustawy o transporcie drogowym przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, poprzez przyjęcie kary łącznej w miejsce kar za każde naruszenie przepisu ustawy z osobna;
6. 6) art. 18 ust. 5 lit. a) ustawy o transporcie drogowym przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, poprzez uznanie na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, iż w pojeździe był zamontowany taksometr, a nie drogomierz, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby urządzenie zamontowane w pojeździe było taksometrem w rozumieniu definicji legalnej tego urządzenia;
7. 7) art. 18 ust. 5 lit. c) ustawy o transporcie drogowym przez błędne zastosowanie, poprzez uznanie, iż na pojeździe było umieszczone urządzenie, które było lampą lub innym urządzeniem technicznym, podczas gdy ze zgromadzonego w aktach postępowania materiału dowodowego nie wynika okoliczność, aby na pojeździe zamontowano lampę lub urządzenie techniczne, które konstrukcyjnie odpowiada urządzeniom określonym w art. 18 ust. 5 lit. c) ww. ustawy.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1. 1) art. 134 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych, poprzez nierozstrzygnięcie kwestii prejudycjalnej (wpadkowej) wyroku, co jest objęte pojęciem przewozu okazjonalnego, przez co zaskarżony wyrok jest niekompletny, albowiem nie rozstrzyga co do istoty sprawy w zakresie ustalenia, czy organy administracyjne w zaskarżonych decyzjach prawidłowo ustaliły przesłankę wykonywania przewozu okazjonalnego osób przez skarżącą. Powyższe naruszenie art. 134 jest naruszeniem prawa procesowego, które ma wpływ na wynik sprawy, bowiem Sąd nie rozstrzygnął w zaskarżonym wyroku kwestii, która stanowi istotę odpowiedzialności skarżącej;
2. 2) art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej: p.u.s.a.) oraz art. 3 § 2, art. 141, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie przez Sąd w zaskarżonym wyroku za prawidłowo ustaloną przez organy administracji okoliczność, że w dniu [...] listopada 2006 r. w imieniu skarżącej był wykonywany okazjonalny przewóz osób, pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, podczas gdy okoliczność przewozu jakiejkolwiek osoby w tym dniu nie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, które to ustalenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem powyższe błędne ustalenie skutkuje zastosowaniem wobec skarżącej art. 92 ust. 1 i 4 oraz art. 93 ustawy o transporcie drogowym;
3. 3) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 2, art. 141 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie za prawidłowo ustaloną przez organy administracyjne okoliczność, że w imieniu skarżącej był wykonywany okazjonalny przewóz osób w krajowym transporcie drogowym, pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, podczas gdy organy administracyjne obydwu instancji nie przesłuchały w charakterze świadka pasażera – osoby, która miała być przewożona skontrolowanym pojazdem;
4. 4) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., art. 3 § 2, art. 141 i art.145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, iż w samochodzie był zamontowany taksometr, podczas gdy w pojeździe zamontowano dalmierz oraz przyjęcie, że nie ma różnicy pomiędzy taksometrem (urządzeniem, które posiada swoją legalną definicję) a drogomierzem – dalmierzem (tj. urządzeniem niespełniającym cech taksometru), które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem powyższe błędne ustalenie WSA skutkuje wyczerpaniem hipotezy przepisu art. 18 ust. 5 lit. a) ustawy o transporcie drogowym wobec skarżącej oraz mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na decyzję administracyjną;
5. 5) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., art. 3 § 2, art. 141 i 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez uznanie, iż organy obydwu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny, tj. okoliczność, że na pojeździe była umieszczona podświetlona lampa (lub inne urządzenie techniczne), które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem powyższe błędne ustalenie WSA skutkuje wyczerpaniem hipotezy przepisu art. 18 ust. 5 lit. c) ustawy o transporcie drogowym wobec skarżącej, oraz mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na decyzję administracyjną;

Ponadto w skardze kasacyjnej zawarto także wniosek o skierowanie pytania prawnego przez Naczelny Sąd Administracyjny do Trybunału Konstytucyjnego, w zakresie zgodności art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym z art. 2, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, iż akta postępowania nie zawierają także potwierdzenia, aby pojazd poddany kontroli wyposażony był w podświetlane lampy lub inne urządzenia techniczne. Niepodłączone do wewnętrznej instalacji elektrycznej plastykowe puszki nie są lampami ani innymi urządzeniami technicznymi.

Zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną z materiału dowodowego zebranego w sprawie nie wynika, okoliczność, aby ustalono zarówno rodzaj wykonywanych przewozów oraz fakt przewozu jakiejkolwiek osoby w dniu [...] listopada 2006 r. Zatem rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 11 ustawy o transporcie drogowym. Skoro natomiast organy przyjęły, że w imieniu skarżącej spółki był wykonywany przewóz okazjonalny osób w krajowym transporcie drogowym, to niezbędnym dowodem, który należało przeprowadzić był dowód w postaci przesłuchania w charakterze świadka przewożonej osoby lub osób.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

Rozpoznając skargę kasacyjną od zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu wziął pod rozwagę, że wyrok ten został wydany w sprawie, która została już prawomocnie osądzona, co wynika z akt sprawy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. (sygn. akt VI SA/Wa 575/09) oraz akt sprawy Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt II GSK 138/10). Z akt tych wynika, że wyrokiem z dnia 16 października 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 575/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę "A." Spółki z o.o. w W. na decyzję Komendanta S. Policji z dnia [...] lutego 2009 r., którą została utrzymana w mocy decyzja Komendanta Rejonowego Policji W. [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. o nałożeniu na Spółkę kary pieniężnej w kwocie 10.000 zł za wykonywanie przewozu z naruszeniem art. 18 ust. 5 lit. a/ i c/ ustawy o transporcie drogowym, co zostało stwierdzone podczas kontroli pojazdu M. B., nr rej. [...] w dniu [...] listopada 2006 r. w W. Skarga kasacyjna Spółki od tego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 138/10.

Natomiast w tej sprawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Spółka wniosła skargę na decyzję Komendanta S. Policji z dnia [...] października 2009 r., którą została utrzymana w mocy decyzja Komendanta Rejonowego Policji W. [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. o nałożeniu na Spółkę kary pieniężnej w kwocie 10.000 zł za wykonywanie przewozu z naruszeniem art. 18 ust. 5 lit. a/ i c/ ustawy o transporcie drogowym, co zostało stwierdzone podczas kontroli pojazdu M. B., nr rej. [...], w dniu [...] listopada 2006 r. w W. Z zestawienia tych spraw wynika więc, że na skutek odwołania Spółki od decyzji organu pierwszej instancji (decyzja Komendanta Rejonowego Policji W. [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r.) organ odwoławczy najpierw wydał decyzję z dnia [...] lutego 2009 r., którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, a następnie wydał kolejną decyzję z dnia [...] października 2009 r., którą utrzymał w mocy tę samą decyzję organu pierwszej instancji.

Na skutek skargi Spółki na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] lutego 2009 r. sprawa została prawomocnie osądzona, albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 października 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 575/09 skargę oddalił, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 138/10 oddalił skargę kasacyjną Spółki od tego wyroku. Tak więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. rozpoznawał skargę Spółki na decyzję Komendanta S. Policji z dnia [...] października 2009 r. i wydawał wyrok w tej sprawie, w sytuacji gdy toczyło się już wcześniej wszczęte postępowanie sądowe w sprawie ze skargi Spółki na decyzję Komendanta S. Policji z dnia [...] lutego 2009 r., w którym wyrokiem z dnia [...] października 2009 r. skarga Spółki została oddalona.

Nie budzi wątpliwości w tej sprawie, że decyzje Komendanta S. Policji z dnia [...] lutego 2009 r. oraz z dnia [...] października 2009 r. orzekają o utrzymaniu w mocy tej samej decyzji organu pierwszej instancji (decyzji Komendanta Rejonowego Policji W. [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r.), a także że dotyczą tego samego naruszenia stwierdzonego podczas kontroli z dnia [...] listopada 2006 r. w W. i dotyczą tego samego pojazdu M. B. nr rej. [...], którym kierował A. K. Mimo że obie skargi były rozpoznawane w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w W., Sąd ten nie zwrócił uwagi, że są to skargi w tej samej sprawie administracyjnej. Okoliczność, że organ odwoławczy wydał w tej samej sprawie dwie decyzje, na które Spółka wniosła skargi, nie zmienia w niczym tego, że były to skargi na decyzje wydane w tej samej sprawie administracyjnej.

Nie zwrócił na to uwagi również Komendant S. Policji ani też skarżąca Spółka. Oznacza to, że w tej sprawie doszło do rozpoznania skargi na decyzję Komendanta S. Policji z dnia [...] października 2009 r. bez rozważenia jakie konsekwencje prawne powoduje to, że wcześniej zostało wszczęte postępowanie sądowe ze skargi na decyzję Komendanta S. Policji z dnia [...] lutego 2009 r., przy czym w tym postępowaniu skarga została oddalona wyrokiem z dnia 16 października 2009 r., a skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2011 r.

Tożsamość sprawy w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a. obejmuje nie tylko przypadki, gdy skargi dotyczą tej samej zaskarżonej decyzji, ale także przypadek, gdy przed sądem administracyjnym toczą się postępowania ze skarg na różne decyzje wydane w tej samej sprawie administracyjnej, tak jak w tym przypadku. Wydanie zaskarżonego wyroku, bez uwzględnienia konsekwencji prawnych, które wynikają z wcześniej wszczętego postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 października 2009 r., powoduje nieważność postępowania z przyczyn, o których mowa w art. 183 § 2 pkt p.p.s.a. Tak więc niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej zaskarżony wyrok należało uchylić, z tym że w okolicznościach tej sprawy, z uwagi na przyczynę uchylenia wyroku, są podstawy także do rozpoznania skargi, stosownie do przepisu art. 188 p.p.s.a.

Skoro Komendant S. Policji decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., na skutek odwołania skarżącej Spółki, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji W. [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., to kolejna decyzja Komendanta S. Policji z dnia [...] października 2009 r., którą została utrzymana w mocy ta sama decyzja Komendanta Rejonowego Policji W. [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., została wydana w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, co uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta S. Policji z dnia [...] października 2009 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

Taka przyczyna stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji powoduje, że bezprzedmiotowe są zarzuty podnoszone przez skarżącą Spółkę zarówno w skardze, jak i w skardze kasacyjnej. Należy bowiem mieć na uwadze, że w tym zakresie znaczenie mają wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 138/10 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 października 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 575/09. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Komendanta S. Policji z dnia [...] października 2009 r.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 207 p.p.s.a., przyjmując, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek odstąpienia od zasądzenia kosztów postępowania, ponieważ skarżąca Spółka ani w skardze, ani w skardze kasacyjnej, ani też w toku postępowania nie wskazała, iż toczy się już postępowanie sądowe w tej samej sprawie.