Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1830/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę H. S. – Z. M. "S." na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia sprzeciwu w sprawie udzielenia patentu na wynalazek.
Ze stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] września 2005 r. udzielił P. C. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: uprawniony), patentu na wynalazek pt: "Samonośna górnicza siatka okładzinowa łańcuchowo-węzłowa" nr [...], z datą pierwszeństwa 25 lutego 2002 r.
Dnia [...] czerwca 2006 r. H. S. – Z. M. "S." (dalej: skarżący) wystąpił do organu ze sprzeciwem wobec udzielenia tego patentu, wskazując brak nowości i poziomu wynalazczego, tj. niespełnienia wymogów art. 24, art. 25 i art. 26 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117), dalej p.w.p. Jego zdaniem, zastrzeżenia patentowe (pierwsze niezależne oraz cztery zastrzeżenia zależne) nie spełniają wymogu nowości bądź poziomu wynalazczego spornego wynalazku.
Porównując zastrzeżenie niezależne z polską normą PN-G-15050 skarżący stwierdził, że nie spełnia ono wymogu nowości, ponieważ siatki znormalizowane w ww. normie mają końce wzdłużnych prętów zakończone w kształcie litery U. Ponadto podniósł, że "określenie skrajny poprzeczny pręt od strony haków mocowany jest do wzdłużnych prętów od strony wyrobiska" nic nie oznacza, ponieważ wyrobisko nie jest przedmiotem zgłoszenia. Odnośnie zastrzeżenia 2-go zależnego skarżący podniósł, że zastrzegany w nim środek techniczny, tj. "średnice skrajnych poprzecznych prętów są większe od średnicy pozostałych" nie jest nowym w świetle przeciwstawionej polskiej normy.
Natomiast zastrzeżenia patentowe zależne nr 3, 4 i 5 nie spełniają wymogu § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Prezesa RM z dnia 17 września 2001 r. w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych (Dz. U. Nr 102, poz. 1119), w związku z tym powinny być "wyeliminowane" i nie mogą być uwzględnione przy ocenie zdolności patentowej zgłoszenia.
Uprawniony uznał sprzeciw za bezzasadny, wskazując, że przeciwstawiona norma PN-G-15050 została powołana jako stan techniki w opisie spornego wynalazku.
Urząd Patentowy RP, zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], działając w trybie postępowania spornego, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] maja 2009 r. wniosku o unieważnienie spornego patentu na wynalazek na skutek sprzeciwu skarżącego, na podstawie art. 246 ust. 1 i art. 247 ust. 2 oraz art. 24, 25 i 26 p.w.p. i art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. sprzeciw oddalił.
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dacie zgłoszenia wniosek spełniał wymóg nowości zawarty w art. 25 p.w.p. oraz posiadał poziom wynalazczy zgodnie z art. 26 p.w.p. Biorąc pod uwagę polską normę PN-G-15050, niemiecki wzór użytkowy GM [...] i opinię Głównego Instytutu Górnictwa oraz niemiecki opis patentowy DE [...] należało uznać, że wynalazek jest nowy, bowiem nie jest on częścią stanu techniki, a przed datą pierwszeństwa do uzyskania patentu informacje w nim zawarte nie zostały udostępnione do wiadomości powszechnej w formie pisemnego lub ustnego opisu, przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób.
Ponadto wskazał, że zastrzeżenie niezależne i uzależnione od niego zastrzeżenie 2 spełniają wymóg nowości zawarty w art. 25 p.w.p. W żadnym załączonym do wniosku dokumencie, mającym być przeciwstawieniem dla spornego wynalazku, nie ujawniono zastrzeganych (w części znamiennej) środków technicznych, znamiennym tym, że końce prętów 2 są zagięte w haki 3 i 4 w kształcie litery U, leżące w płaszczyźnie siatki, odwrotnie ukierunkowane na poszczególnych końcach, przy czym skrajny poprzeczny pręt od strony haków 4 mocowany jest do wzdłużnych prętów od strony wyrobiska. Zdaniem organu, w żadnym z przeciwstawionych dokumentów nie są ujawnione różnice wielkości średnic skrajnych poprzecznych prętów 5 i 6 od średnicy pozostałych poprzecznych 1. Natomiast zastrzeżenia zależne nr 3, 4 i 5 są zredagowane prawidłowo i prawidłowo uzależnione od poprzednich zastrzeżeń i całkowicie spełniają wymogi § 8 ust. 3 pkt 1, 2 i 3 (a nie § 8 ust. 1 pkt 1 i 2 dotyczącego zastrzeżenia niezależnego), powołanego rozporządzenia Prezesa RM z dnia 17 września 2001 r.
W tej sytuacji organ uznał, że przedmiotowy wynalazek nr [...] w dacie zgłoszenia w Urzędzie Patentowym RP spełniał wymóg nowości oraz poziomu wynalazczego zawarty w art. 25 i art. 26 p.w.p.
Skargę na tę decyzję wniósł skarżący zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 256 p.w.p., art. 75, art. 77, art. 81, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. oraz prawa materialnego tj. art. 24, 25 i 26 p.w.p. przez przyjęcie, że rozwiązanie według wynalazku opatentowanego za nr 191089 jest nowe, ma poziom wynalazczy i nadaje się do przemysłowego stosowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę uznając, że organ podjął wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego celem dokonania właściwej oceny merytorycznej i formalnej zdolności patentowej spornego wynalazku. Organ rozpatrując wniosek o unieważnienie patentu na wynalazek nr [...] wziął pod uwagę wszystkie przeciwstawione dokumenty, a mianowicie polską normę PN-6-15050, niemiecki wzór użytkowy GM[...], niemiecki opis patentowy DE [...] oraz opinię Głównego Instytutu Górnictwa, które zostały szczegółowo przeanalizowane w uzasadnieniu decyzji.
W ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 75 k.p.a. był niezasadny, ponieważ polska norma PN-G-15050 nie może świadczyć o braku nowości i braku poziomu wynalazczego, czego dowodem jest zamieszczenie jej przez uprawnionego w części przedznamiennej zastrzeżenia niezależnego jako znanej ze stanu techniki, oraz przeprowadzonej analizy przez Kolegium Orzekające. Ponadto skarżący był informowany o każdym piśmie uprawnionego z patentu, dotyczącym przedmiotowego sprzeciwu, a decyzja została sporządzona zgodnie z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. i spełnia wszystkie wymogi.
Zdaniem Sądu, nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia przez organ art. 24, art. 25 i art. 26 p.w.p., ponieważ skarżący odniósł się wyłącznie do zastrzeżenia niezależnego przeciwstawiając rysunki z wymienionej polskiej normy. Skarżący oświadczył ponadto, że przedmiot spornego wynalazku nie dotyczy samej siatki górniczej, lecz elementów kopalni, takich jak "wyrobisko" czy "ocios". Nie jest zgodne takie stwierdzenie z opisem, zastrzeżeniami i tytułem spornego patentu, ponieważ zastrzegana siatka ma zastosowanie w zabezpieczeniu wyrobiska górniczego w chodnikach kopalni. Organ podkreślił, że w stanie techniki ujawniono różne konstrukcje siatek mających różnorodne zastosowanie (min. w ogrodnictwie, budownictwie, górnictwie itd.) mocowane za pomocą różnych środków technicznych.
Porównując całość dokumentacji wynalazku objętego spornym patentem nr [...] (opis, zastrzeżenia i rysunek) z przeciwstawioną polską normą PN-G-15050, zdaniem Sądu organ prawidło uznał, że ww. wynalazek w dacie zgłoszenia spełnia wymóg nowości zawarty w art. 25 p.w.p. Ponadto wynalazek spełniał również wymóg poziomu wynalazczego, ponieważ zarzut braku poziomu wynalazczego musi dotyczyć całego rozwiązania, a nie tylko jego poszczególnych części, zaś połączenie znanych środków w nowy sposób może stanowić rozwiązanie nowe, posiadające poziom wynalazczy.
Rozpatrując wniosek o unieważnienie patentu organ wziął pod uwagę całość dokumentacji zgłoszeniowej (opis, zastrzeżenia i rysunek) i cały materiał dowodowy w sprawie i słusznie uznał, że w świetle zebranego materiału w zakresie oceny nowości, poziomu wynalazczego oraz przemysłowej stosowalności, sporny wynalazek objęty patentem nr [...] spełnia powyższe wymogi zawarte w art. 24, 25, 26 i 27 p.w.p.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł H. S. – Z. M. "S.", zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:
- 1. art. 174 p. 2 w związku z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., poprzez wydanie wyroku niezgodnie z dokumentami zawartymi w aktach sprawy, co miało istotny wpływ na wynik postępowania,
- 2. art.174 p. 2 w związku z art. 3 § 1 oraz art. 3 § 2 pkt. 1 p.p.s.a. poprzez nieuważne wykonanie kontroli decyzji Urzędu Patentowego RP, co także miało istotny wpływ na wynik postępowania,
- 3. art.174 p.1 p.p.s.a. w związku z art. 24, art. 25 i art. 26 pwp poprzez niewłaściwą interpretację nowości wynalazku oraz jego istoty.
Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podkreślił, że zgodnie z dyspozycją art. 255 ust. 4 p.w.p. Urząd Patentowy rozpoznaje sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę. Sprzeciw był oparty tylko na normie PN-G-15050 i tylko w tych granicach mógł być rozpoznany, a zgodnie z protokołem z rozprawy przeprowadzonej w dniu 21 maja 2009 r. tylko ta norma była podstawą rozpoznania sprzeciwu. Dlatego też wymienione w decyzji Urzędu Patentowego niemieckie opisy wzoru użytkowego GM [...] i opisu patentowego DE [...] zostały zamieszczone niezgodnie z prawdą, niezgodnie ze stanem faktycznym oraz wbrew dyspozycji cytowanego przepisu, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w ogóle nie dostrzegł tego problemu. Uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy i zaowocowało podjęciem błędnego rozstrzygnięcia.
Ponadto, w uzasadnieniu decyzji organu brak analizy polskiej normy i uzasadnienia, dlaczego norma ta nie jest wystarczającym dowodem na brak nowości spornego wynalazku. Organ nie odniósł się też w żaden sposób do zarzutu braku poziomu wynalazczego i braku możliwości zastosowania wynalazku, a tego również Sąd I instancji nie wziął pod uwagę.
Uczestnik postępowania, P. "C." S.p. z o.o. w K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej, podkreślając między innymi, że została ona nieprawidłowo sformułowana, poprzez zarzucenie Sądowi I instancji naruszenia art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.
Drugi z uczestników postępowania, A. K.o – P. P.-U. "C.", w odpowiedzi na skargę kasacyjną również wniósł o jej oddalenie w całości. W uzasadnieniu odpowiedzi także zwrócił uwagę na nieprawidłowe sformułowanie podstaw skargi kasacyjnej, a ponadto podkreślił, że rozpoznanie wniosku skarżącego również w oparciu o niemieckie dokumenty nie miało wpływu na wynik sprawy, ponieważ nie doszło do unieważnienia patentu w oparciu o te dokumenty. Zatem wynik jest taki sam, jaki byłby w oparciu jedynie o wskazaną przez skarżącego polską normę. Ponadto rozpoznanie przez organ sprzeciwu w oparciu o polską normę oraz niemieckie dokumenty nie stanowi uchybienia art. 255 ust. 4 p.w.p., ponieważ nie wyszedł on poza granice wniosku ani poza jego podstawę prawną, lecz rozstrzygnął wniosek zgodnie z art. 7, 77 i 107 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarga kasacyjna jest najbardziej sformalizowanym środkiem prawny przewidzianym w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Świadczy o tym nie tylko tzw. przymus adwokacki, lecz przede wszystkim forma, jakie pismo zwane skargą kasacyjną musi spełniać. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Bez wątpienia najistotniejszym wymaganiem formalnym skargi kasacyjnej jest wskazanie podstaw i wniosków zaskarżenia, które wyznaczają granice zaskarżenia. Podstawy zaskarżenia zostały sformułowane w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Warunkiem koniecznym jest więc powołanie się w skardze kasacyjnej na jedną lub obie z podstaw kasacji, określonych w art. 174 p.p.s.a., ze wskazaniem, które przepisy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało, czy miało wpływ na wynik sprawy i jaki.
W skardze kasacyjnej nie wystarczy zatem przytoczenie przepisu ustawy stanowiącego podstawę kasacji, konieczne jest sprecyzowanie, do jakiego naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego doszło i na czym ono polegało. W przypadku zarzutu naruszenia prawa materialnego autor skargi kasacyjnej powinien wykazać, na czym polegała jego błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Przy naruszeniu przepisów postępowania należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd, określić na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpatrując sprawę na skutek skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej granicami, tj. treścią przytoczonych w niej podstaw kasacyjnych oraz treścią i zakresem zawartego w niej wniosku, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza zatem, że zakres kontroli orzeczenia wydanego w pierwszej instancji wyznacza sama strona wnosząca ten środek zaskarżenia.
Uwagi powyższe są istotne w kontekście sformułowania postaw zaskarżenia rozpoznawanej skargi kasacyjnej.
Przepis art. 174 p.p.s.a. określa podstawy skargi kasacyjnej, zatem Sąd I instancji nie mógł naruszyć tego przepisu.
Wskazując na naruszenie przepisów formalnych autor skargi kasacyjnej wymienił art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. Zarzucił Sądowi I instancji, że wydał wyrok niezgodnie z dokumentami zawartymi w aktach sprawy. Bowiem w decyzji Urzędu Patentowego zostały wymienione następujące dokumenty: niemiecki wzór użytkowy GM [...] oraz niemiecki opis patentowy DE [...], które były wzięte pod uwagę podczas rozpoznawania sprzeciwu. Sprzeciw był oparty wyłącznie na normie PN-G–15050, dlatego też niemieckie opisy zostały zamieszczone w decyzji niezgodnie ze stanem faktycznym oraz wbrew dyspozycji art. 255 ust. 4 p.w.p. Tego uchybienia nie dostrzegł WSA, wobec czego dokonał kontroli działalności administracji publicznej nierzetelnie.
Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów procesowych należy stwierdzić, że nie mogły one odnieść oczekiwanego skutku. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy administracyjnej in merito. Dokonuje wyłącznie kontroli zgodności z prawem jej rozstrzygnięcia przez organy administracji publicznej. Kontroli takiej można zaś dokonać na podstawie stanu faktycznego istniejącego w czasie podejmowania kontrolowanego aktu. Co oznacza, że podstawą orzekania przez WSA jest cały materiał faktyczny i dowodowy sprawy zgromadzony przez organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, zakończonym zaskarżonym aktem. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd I instancji wykroczył poza materiał faktyczny i dowodowy sprawy. Powołany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej art. 255 ust. 4 p.w.p. stanowi że w postępowaniu spornym w sprawie o unieważnienie patentu na skutek złożonego sprzeciwu Urząd Patentowy nie może wyjść poza granice wniosku i wskazaną przez wnioskodawcę podstawę prawną, określające na tym etapie sprawę administracyjną.
Nie wyklucza to oczywiście wzięcia pod uwagę materiałów przeciwstawnych przedstawionych przez strony postępowania pod warunkiem, że mieszczą się one w ramach sprawy rozstrzyganej w postępowaniu spornym. Organ rozpatrując wniosek o unieważnienie patentu na wynalazek [...] wziął pod uwagę przeciwstawione dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, a mianowicie polską normę PN–G–15050 (na której oparł sprzeciw skarżący), opinię Głównego Instytutu Górnictwa oraz stan światowej techniki: niemiecki wzór użytkowy GM [...] i niemiecki opis patentowy DE [...].
Zarzut naruszenia art. 3 p.p.s.a jest o tyle nietrafny, że postanowienia tego przepisu, obok art. 4 i art. 5 p.p.s.a, wyznaczają zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego. Przepis ten nie ma samodzielnej treści normatywnej. Skarżący twierdząc, iż Sąd I instancji nie odniósł się zarzutów wymienionych w skardze powinien podnieść zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 24, 25 i 26 p.w.p., polegający na niewłaściwej interpretacji nowości wynalazku oraz jego istoty, skarżący powiązał z treścią art. 31 i 33 ustawy, wskazując, iż WSA rozpatrując nowość wynalazku nie wziął pod uwagę tych przepisów. Przepisy materialne art. 24, 25, i 26 p.w.p. zawierają przesłanki zdolności patentowej. Argumentacja zawarta w skardze kasacyjnej odnosi się w istocie do odmiennej oceny przesłanek zdolności patentowej wynalazku oraz kwestionowania ustaleń faktycznych w tym zakresie dokonanych przez Urząd Patentowy, a zaakceptowanych przez Sąd I instancji. Kwestia posiadania lub nie posiadania przez wynalazek zdolności patentowej zawiera się w ustaleniach faktycznych. Naruszenie prawa materialnego nie może polegać na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu. Niewłaściwa interpretacja oznacza niewłaściwe odczytanie przez Sąd treści przepisu.
W rozpoznawanej sprawie nie można zarzucić Sądowi niewłaściwego zrekonstruowania ww. norm prawnych. Rozwiązanie jest nowe, jeżeli nie jest tożsame z innym występującym w stanie techniki. Skarżący zarzut brak nowości opiera na publikacji polskiej normy PN–G–15050 oraz powołując się na treść art. 34 p.w.p. wywodzi, że zastrzeżenie niezależne przedstawia ogół cech wynalazku, a zatem kwestionowanie nowości zastrzeżenia niezależnego to kwestionowanie ogółu cech technicznych wynalazku. Zarzut ten nie jest zasadny, Sąd prawidłowo uznał, że wynalazek spełniał wymóg poziomu wynalazczego, ponieważ zarzut braku tego poziomu musi dotyczyć całego rozwiązania, a nie tylko jego poszczególnych cech, zaś połączenie znanych środków w nowy sposób może stanowić rozwiązanie nowe, posiadające poziom wynalazczy (por. wyrok WSA z 7 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA 2427/03).
Skarżący w skardze do sądu administracyjnego kwestionował, że część wynalazku pokrywa się z przeciwstawną normą PN-G-15050 (zastrzeżenie niezależne str. 8). Przeciwstawna polska norma nie odpowiada w zatem całości wynalazkowi, nie pozbawiając go tym samym cech nowości. Wynalazek zalicza się do siatek łańcuchowo-węzłowych, o których mowa w normie PN-G-15050, co wynika z jego opisu patentowego, jednakże posiada innowacyjne, nie stosowane wcześniej rozwiązania konstrukcyjne, nie wymienione w przeciwstawnej normie. Kolegium Orzekające zważyło bowiem, że zastrzeżenie niezależne i uzależnione od niego zastrzeżenie 2 spełniają wymóg nowości zwarty w art. 25 p.w.p. W żadnym załączonym do wniosku dokumencie, mającym być przeciwstawnym do spornego wynalazku, nie ujawniono zastrzeganych (w części znamiennej) środków technicznych, znamiennych tym, że końce prętów 2 są zagięte w haki 3 i 4 w kształcie litery U, leżące w płaszczyźnie siatki, odwrotnie ukierunkowane na poszczególnych końcach, przy czym skrajny pręt od strony haków 4 mocowany jest do wzdłużnych prętów od strony wyrobiska.
Również w żadnym z przeciwstawnych dokumentów nie są ujawnione różnice wielkości średnic skrajnych prętów 5 i 6 od średnicy pozostałych poprzecznych 1. Dalej Kolegium wskazało, że zastrzeżenia zależne nr 3, 4 i 5 całkowicie spełniają wymogi § 8 ust. 3 pkt 1, 2, i 3 rozporządzenia Prezesa RM z dnia 17 września 2001 r.
WSA odnosząc się do tych ustaleń stwierdził, że porównując całość dokumentacji wynalazku objętego spornym patentem nr [...] (opis, zastrzeżenia, rysunek) z przeciwstawnym materiałem polska normą PN-G-15050, organ prawidłowo uznał, że ww. wynalazek w dacie zgłoszenia spełnia wymóg nowości zawarty w art. 25 p.w.p. Ponadto wynalazek spełniał również wymóg poziomu wynalazczości, ponieważ zarzut braku poziomu wynalazczego musi dotyczyć całego rozwiązania, a nie tylko jego poszczególnych części. Przytoczone ustalenia dokonane przez organ i uznane za prawidłowe przez Sąd nie zastały podważone przez kasatora.
Natomiast wskazane w skardze przepisy art. 31 i 33 p.w.p., dotyczące formalnych wymogów zgłoszenia wynalazku, nie były stosowne na etapie badania zdolności patentowej, określonej w przepisach art. 24 – 30 p.w.p. Zakres ochronny sformułowany w zastrzeżeniach patentu wynalazku nie budził wątpliwości interpretacyjnych.
Zarzut dotyczący braku możliwości przemysłowego zastosowania wynalazku autor skargi kasacyjnej poparł treścią art. 33 ust. 3 p.w.p. W jego ocenie zastrzeżenia patentowe mogą zawierać tylko i wyłącznie cechy techniczne rozwiązania, bez możliwości powoływania się przy opisie do określeń spoza tego rozwiązania, takich jak " ocios" i "wyrobisko", które to określenia stanowią elementy kopalni, a nie siatki górniczej. Stanowisko kastora nie jest zasadne, ponieważ o tym czy wynalazek nadaje się do przemysłowego stosowania decyduje nie treść zastrzeżeń patentowych, lecz stosownie do postanowień art. 27 p.w.p. to, czy według wynalazku może być uzyskiwany wytwór lub wykorzystywany sposób, w rozumieniu technicznym, w jakiejkolwiek działalności przemysłowej, nie wykluczając rolnictwa. Sfera użyteczności powinna być podana w istocie wynalazku w dacie jego zgłoszenia. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, ponieważ zastrzegana siatka górnicza ma zastosowanie w zabezpieczeniu wyrobiska górniczego w chodnikach kopalni, co wynika z opinii Głównego Instytutu Górnictwa, znajdującej się w aktach sprawy.
W tych warunkach nie można mówić o naruszeniu przepisów prawa materialnego, wskazanych przez stronę skarżącą. Sąd I instancji wyjaśnił zgodnie z brzmieniem ww. przepisów, co należy rozumieć w tym przypadku pod pojęciem nowości wynalazku (art.
- 25) i poziomu wynalazczego (art. 26), a argumenty strony skarżącej kwestionujące to stanowisko Sądu stanowią w zasadzie dalszą polemikę z nie podważonymi ustaleniami faktycznymi w tym zakresie.
Mając powyższe na uwadze, skargę kasacyjną należało na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalić.