Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt II GSK 713/16 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 104/15 w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. w C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2014 r. numer [...] w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego, zasądzając od A. Spółki z o.o. w C. na rzecz Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej 1100 złotych.
Pismem z 5 stycznia 2018 r., złożonym tego samego dnia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym, A. Spółka z o.o. w C. wniosła o dokonanie wykładni powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z uwagi na niejasność, co do zakresu powagi rzeczy osądzonej oraz zakresu i sposobu wykonania wytycznych zawartych w tym wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wykładnię wyroku nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Zgodnie z ugruntowanym poglądem zarówno orzecznictwa jak i doktryny, konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy.
Wniosek o wykładnię nie może ponadto zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami, co do dalszego postępowania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II GSK 406/09; z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. akt II GZ 1/10 oraz z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt I OZ 698/08). Takie poglądy prezentowane są również w doktrynie (por. T. Woś komentarz do art. 158 (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, str. 576).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi potrzeba dokonania wykładni wyroku z dnia 12 października 2017 r. Zarówno bowiem sentencja kwestionowanego wyroku, jak i jego uzasadnienie jest sformułowane w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Naczelny Sąd Administracyjny w sposób wyczerpujący przedstawił przesłanki, które legły u podstaw rozstrzygnięcia, dlatego też nie jest konieczne przedstawienie przez Sąd szerszej argumentacji. Strona przywołuje fragmenty uzasadnienia wyroku z 12 października 2017 r. polemizując z jednoznacznie wyrażoną oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego odnośnie do braku naruszenia przez organ art. 153 p.p.s.a. a także z jasno wskazanym zakresem i sposobem ponownego rozpoznania sprawy przez Sąd I instancji. Uzasadnienie wniosku o dokonanie wykładni sprowadza się w istocie do żądania usunięcia zaistniałych, zdaniem wnioskodawcy, błędów merytorycznych w uzasadnieniu wyroku, co nie mieści się w pojęciu wykładni i jest niedopuszczalne.
Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku uchylającym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest w zasadzie skierowane do Sądu I instancji, który będzie zobligowany uwzględniając to stanowisko ponownie rozpoznać skargę wniesioną od decyzji Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z 17 listopada 2014 r.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 158 p.p.s.a. w związku z art. 160 p.p.s.a i art. 193 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu