Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 września 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uchylił objętą skargą P. K. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym i poprzedzającą ją decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2014 r. oraz orzekł o kosztach postępowania sądowego.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
w wyniku przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2014 r. w miejscowości S. na drodze krajowej nr [...], kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika wraz z trzyosiową naczepą, którym w imieniu skarżącego wykonywany był przewóz bloków betonowych (ładunek podzielny), stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu, który przekroczono o 0,21t - nacisk na pojedynczej osi napędowej wynosił 10,2 t. Podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.
Ustalenia kontroli stały się podstawą decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2014 r., którą nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5.000 złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV.
Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64 c, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 1, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 2, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm., dalej: p.r.d.), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm., dalej: u.d.p.), utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego nie budziło wątpliwości, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.
Odnosząc się do zarzutów strony organ wskazał, że samo istnienie "kolein" w nawierzchni dojazdu do dołów fundamentowych nie wypaczało prawidłowości pomiaru, szczególnie, że miejsce ważenia było odpowiednie do wykonywania kontroli drogowej, co potwierdzały dokumenty, podobnie jak Świadectwa Legalizacji Ponownej Wag użytych w trakcie kontroli. Zdaniem organu, nawet przyjmując istnienie różnicy w wysokościach pomiędzy zastosowanymi wagami, a wysokością wgłębienia w miejscu kontroli (wnęką fundamentową), waga osadzana jest we wnęce, w której znajduje się konstrukcja stalowa stanowiąca "szkielet" dla wagi. To ona wyznacza płaszczyznę odniesienia, w związku z czym różnica pomiędzy głębokością wnęki, a wysokością wagi jest uzasadniona, albowiem wnęka będzie zawsze głębsza od wysokości wagi, która osadzane jest na tej konstrukcji. W związku z tym organ uznał, że brak było podstaw do przeprowadzania oględzin miejsca kontrolnego.
Wskazując na treść świadectw zgodności wag użytych w sprawie, organ odwoławczy stwierdził, że możliwa skala błędu wynosiła 150 kilogramów. Uzyskane wyniki ważenia każdej osi zostały pomniejszone o 2% zaokrąglone do 0,1 t w górę. Wobec tego cała procedura ważenia odbyła się prawidłowo, za pomocą zalegalizowanych przyrządów pomiarowych w miejscu do takich czynności zatwierdzonym.
Sąd I instancji uwzględniając skargę na tą decyzję wskazał, że najistotniejszym zarzutem był zarzut skierowany do stanowiska ważenia pojazdów, gdzie zdaniem skarżącego stanowisko ważenia pojazdów, gdzie przeprowadzono kontrolę nie odpowiadało wymogom Instrukcji obsługi wag SAW 10C/IIII ani z zarządzeniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 czerwca 2014 r. nr 16/2014 w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli (...). Skarżący podkreślał bowiem, że stanowisko to (prawdopodobnie na skutek dewastacji) uległo zniszczeniu – powierzchnia stanowiska nie była płaska, doły fundamentowe przestały odpowiadać wymaganiom i uległy zmianie parametry jego pochylenia w związku z tym legalizacja tego stanowiska z roku 2013 przestała być aktualna.
Sąd stwierdził, że organ nie uwzględnił wniosku skarżącego o przeprowadzenie oględzin stanowiska do ważenia pojazdów, na którym przeprowadzono kontrolę pojazdu członowego strony. Oględzin dokonał natomiast niezależny uprawniony geodeta, dokonując ponownych pomiarów, wykonując ponowny jego szkic oraz sporządzając drugi protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów. Sąd, mając na względzie ustalenia organu, podkreślił, że dokumenty sporządzone przez geodetę uprawnionego w roku 2013 i w dniu 19 września 2014 r. były rozbieżne. Z protokołu pomiaru z roku 2014, jak i załączonych do niego zdjęć wykonanych na tym miejscu ważenia w zestawieniu z datą sprzed przedmiotowej kontroli pojazdów, wynikało, że sporne miejsce ważenia pojazdów nie spełniało norm, o których mowa w zarządzeniu GITD, z uwagi na jego zły stan techniczny.
Sąd stwierdzają, że do tego materiału dowodowego organ się nie odniósł, twierdząc jedynie, że aktualny dla wyników pomiarów kontrolowanego pojazdu pozostaje operat geodezyjny z 2013 r., gdyż miejsce ważenia nie zostało do dnia spornej kontroli uznane za niespełniające dopuszczalnych wymogów przez zarządcę drogi, przy której przedmiotowe miejsce ważenia pojazdów zostało zlokalizowane, nie podzielił stanowiska organu, że różnice wykazane w obu protokołach pomiaru stanowiska ważenia pojazdów, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, nie mogły mieć istotnego znaczenia dla jej wyniku.
Sąd wskazał w tej kwestii, że jedyne stwierdzone podczas kontroli naruszenie dopuszczalnych norm transportu drogowego stanowiło przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi pojazdu jedynie o 0,21 t, a więc de facto wielkość graniczną. W tej sytuacji każdy błąd spowodowany, w szczególności dewastacją miejsca ważenia pojazdów, mógł mieć bezpośredni wpływ na wynik ważenia, a tym samym na powstanie lub brak obowiązku nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej.
W ocenie Sądu I instancji zarzuty skarżącego odnoszące się do samej właściwości stanowiska ważenia pojazdów udokumentowane ustaleniami uprawnionego geodety w dniu 19 września 2014 r., a więc tuż po dokonaniu spornego przejazdu, w szczególności co do wysokości wnęk fundamentowych, nawierzchni oraz spadku terenu jednoznacznie wskazywały, że stanowisko do ważenia pojazdów nie dopowiadało jego legalizacji dokonanej w roku 2013. Z uwagi na krótki okres od przeprowadzenia kontroli do powtórnego pomiaru tego stanowiska należało przyjąć, iż dokonany powtórnie pomiar terenu odzwierciedlał w pełni stan stanowiska ważenia w dniu kontroli.
Wobec tego, że stanowisko do ważenia pojazdów spełnia szczególną rolę w kontroli pojazdów pod względem ich normatywności, w sytuacji gdy w rozpatrywanej sprawie faktycznie różniło się ono w dniu kontroli od zalegalizowanego w 2013 r. oraz mając na uwadze wynik ważenia oscylującego w granicach błędu, w ocenie Sądu, organy dokonały ustaleń stanu faktycznego sprawy bez pełnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego oraz okoliczności istotnych dla wyniku sprawy. Przyjęty przez organy stan faktyczny pozostawał, zdaniem Sądu, daleko niewystarczający dla stwierdzenia, że skarżący dokonał naruszenia obowiązujących norm transportu drogowego, dlatego też nie może on z tego tytułu ponosić odpowiedzialności w postaci sankcji administracyjnej.
W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm., dale: p.p.s.a.).
Główny Inspektor Transportu Drogowego skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:
- 1. przepisów postępowania, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., przejawiające się w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy nie wyjaśniły wątpliwości i nie odniosły się do zarzutów skarżącego dotyczących miejsca ważenia pojazdu, a konkretnie tego, że miejsce uległo rzekomej dewastacji, z uwagi na fakt, iż powierzchnia stanowiska nie była płaska, doły fundamentowe przestały odpowiadać wymaganiom i uległy zmianie parametry jego pochylenia, co mogło zdaniem Sądu mieć wpływ na wynik pomiarów, podczas gdy stanowisko ważenia odpowiadało wymogom stawianym w Świadectwie Homologacji UE nr D98-09-08 oraz Instrukcji Obsługi wag typy SAW 10C/II, a więc w dokumentach dopuszczających wagi do użytkowania, co znalazło odzwierciedlenie w dokumentach urzędowych sporządzonych przez zarządcę drogi, tj. protokole z pomiaru równości nawierzchni na stanowisku kontroli pojazdów sporządzonym przez uprawnionego geodetę i zatwierdzeniu stanowiska do kontroli pojazdów przez Dyrektora Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad – Oddział w Rz., a spadek podłużny w całym obszarze kontroli pojazdu, a także poza pomostem wagowym nie przekraczał dopuszczalnej wartości określonej w tych dokumentach (5%), zaś organ odwoławczy w sposób wyczerpujący i wszechstronny odniósł się w uzasadnieniu swojej decyzji do zarzutów skarżącego w tej materii, wobec czego nie mogło być żądnych wątpliwości co do prawidłowości uzyskania wyników pomiaru w zakresie rzeczywistego nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu;
- 2. przepisów postępowania, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., przejawiające się w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że urzędowy protokół pomiaru nachylenia terenu z 2013 r. jest rozbieżny z "prywatnym" operatem geodezyjnym z 2014 r. przedłożonym przez stronę, podczas gdy w protokole z pomiaru równości nawierzchni na stanowisku kontroli pojazdów sporządzonym przez uprawnionego geodetę i zatwierdzeniu stanowiska do kontroli pojazdów dokonanym przez Dyrektora Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad – Oddział w Rz., spadek podłużny w całym obszarze kontroli pojazdu, także poza pomostem wagowym nie przekraczał dopuszczalnej wartości określonej w tych dokumentach (nawet 5%), w sytuacji kiedy operat geodezyjny z 2014 r. przedłożony przez stronę wskazuje jedynie na współrzędne i nie daje przecież w ogóle możliwości stwierdzenia jakie są spadki podłużne i poprzeczne miejsca ważenia, a tym samym, czy miejsce to nie przekracza nachylenia ponad 2% (a nawet 5%) w kierunku jazdy;
- 3. z ostrożności procesowej, przepisów prawa materialnego, art. 1 ust. 2 lit a) pkt (ii) i (iii) oraz lit. b), art. 4 dyrektywy nr 2009/23/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wag nieautomatycznych (Dz. UE. 2009.122.6) poprzedzone przez obowiązujące w dacie dopuszczenia wag SAW 10C/II do użytkowania – art. 1 ust. 2 lit. a) pkt 2 i art. 4 dyrektywy Rady z dnia 20 czerwca 1990 r. nr 90/384/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wag nieautomatycznych (DZ. U. WE L 1990.189.1), pkt 7.1 załącznika I do ww. Dyrektywy, a także § 2 pkt 2 i pkt 3, § 3 i § 24 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz.U. z 2004 r., nr 4, poz.
- 23) oraz postanowień Świadectwa Homologacji UE nr D98-09-08 i Instrukcji Obsługi wag typu SAW 10C/II, a więc zapisów dokumentów dopuszczających wagi do użytku na terenie UE, a także określających wymagania co do sposobu ich użytkowania, w tym również wymogi co do stanowiska ważenia, polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu i w konsekwencji mylnym przyjęciu, że miejsce ważenia nie odpowiada warunkom wskazanym w ww. aktach prawnych, podczas gdy z powyższych regulacji wynika, że powierzchnia, na której znajduje się pojazd podczas procedury pomiaru musi być prosta i płaska, przy czym nachylenie podłużne nie może przekraczać 5%, który to parametr został w niniejszej sprawie zachowany, natomiast jedynie powierzchnia wagi pomostowej w obszarze ważonej osi – 3m z przodu i z tyłu wagi musi znajdować się na tej samej płaszczyźnie co podłoże, szczególnie podczas ważenia pojazdów wieloosiowych, a zatem wyłącznie spadki powierzchni pomostu wagi nie mogą być większe niż 1% (poprzeczne) i 2% (podłużne), które to warunki były bezspornie zachowane w rozpatrywanej sprawie.
Podnoszą te zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
P. K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, ponieważ ma usprawiedliwione podstawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć.
Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.
Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2010, s. 419).
W analizowanej skardze kasacyjnej skarżący organ wskazał zarówno na zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, jak i prawa procesowego. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa procesowego sformułowanych w punktach 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej Naczelny Sad Administracyjny uznał je za zasadne. W obu punktach wskazano te same przepisy postępowania jako naruszone przez WSA, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, iż: 1) organy nie wyjaśniły wątpliwości i nie odniosły się do zarzutów skarżącego dotyczących miejsca ważenia pojazdu, a konkretnie tego, że miejsce uległo rzekomej dewastacji, z uwagi na fakt, iż powierzchnia stanowiska nie była płaska, doły fundamentowe przestały odpowiadać wymaganiom i uległy zmianie parametry jego pochylenia, co mogło zdaniem Sądu I instancji mieć wpływ na wynik pomiarów, podczas gdy stanowisko ważenia odpowiadało wymogom stawianym w Świadectwie Homologacji UE nr D98-09-08 oraz Instrukcji Obsługi wag typy SAW 10C/II, a więc w dokumentach dopuszczających wagi do użytkowania, co znalazło odzwierciedlenie w dokumentach urzędowych sporządzonych przez zarządcę drogi, tj.: protokole z pomiaru równości nawierzchni na stanowisku kontroli pojazdów sporządzonym przez uprawnionego geodetę i zatwierdzeniu stanowiska do kontroli pojazdów przez Dyrektora Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad – Oddział w Rz., a spadek podłużny w całym obszarze kontroli pojazdu, a także poza pomostem wagowym nie przekraczał dopuszczalnej wartości określonej w tych dokumentach (5%), zaś organ odwoławczy w sposób wyczerpujący i wszechstronny odniósł się w uzasadnieniu swojej decyzji do zarzutów skarżącego w tej materii, wobec czego nie mogło być żądnych wątpliwości co do prawidłowości uzyskania wyników pomiaru w zakresie rzeczywistego nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu;
2) błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że urzędowy protokół pomiaru nachylenia terenu z 2013 r. jest rozbieżny z "prywatnym" operatem geodezyjnym z 2014 r. przedłożonym przez stronę, podczas gdy w protokole z pomiaru równości nawierzchni na stanowisku kontroli pojazdów sporządzonym przez uprawnionego geodetę i zatwierdzeniu stanowiska do kontroli pojazdów dokonanym przez Dyrektora Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad – Oddział w Rz., spadek podłużny w całym obszarze kontroli pojazdu, także poza pomostem wagowym nie przekraczał dopuszczalnej wartości określonej w tych dokumentach (nawet 5%), w sytuacji kiedy operat geodezyjny z 2014 r. przedłożony przez stronę wskazuje jedynie na współrzędne i nie daje przecież w ogóle możliwości stwierdzenia jakie są spadki podłużne i poprzeczne miejsca ważenia, a tym samym, czy miejsce to nie przekracza nachylenia ponad 2% (a nawet 5%) w kierunku jazdy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rację ma skarżący kasacyjnie organ, iż Sąd I instancji niezasadnie uchylił decyzję zaskarżoną i poprzedzająca ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z naruszeniem przez organy art. 7, art. 77 §1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a., uznając, iż organy w tej sprawie "dokonały ustaleń stanu faktycznego sprawy bez pełnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego oraz okoliczności istotnych dla wyniku sprawy" (s. 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, iż w analizowanej sprawie organy w sposób właściwy zebrały i oceniły materiał dowodowy sprawy. Ma rację skarżący kasacyjnie organ, że WSA wyłącznie w oparciu o materiał fotograficzny oraz operat geodezyjny sporządzony na prywatne zlecenie skarżącego (obejmujący także teren poza strefą ważenia), pomijając wymagania, co do warunków ważenia, wynikające z unormowań Świadectwa homologacji wag typu SAW 10C/II oraz ich Instrukcji Obsługi "wywiódł arbitralnie - nie powołując się na żadne zapisy przepisów prawa czy to treści "prywatnego" operatu geodezyjnego strony z 2014 r., że miejsce ważenia mogło nie odpowiadać stawianym mu wymaganiom i wobec tego powziął wątpliwości, co do prawidłowości wyniku ważenia nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu." (s.6 uzasadnienia skargi kasacyjnej).
Sąd I instancji przyjął według twierdzenia skarżącego, że przyczyną takiego stanu rzeczy było zniszczenie miejsca ważenia, albowiem powierzchnia stanowiska nie była płaska, ponieważ doły fundamentowe przestały odpowiadać wymaganiom i uległy zmianie parametry jego pochylenia. Tymczasem przeprowadzony w dniu 26 października 2013 r. pomiar geodezyjny potwierdził, że nachylenie poprzeczne i wzdłużne powierzchni pomostu wagowego odpowiada wskazanym wartościom i nie przekracza ono odpowiednio parametrów 1% (pochylenie poprzeczne) i 2% pochylenie wzdłużne. Pomiary wskazały bowiem, że pomierzone spadki mieszczą się w normie, przewidzianej dla ww. wag - do 0,55% spadku podłużnego (przy normie do 1%) i do 0,51% spadku poprzecznego (przy normie do 2%).
Ponadto nawet analiza treści operatu geodezyjnego przedłożonego przez stronę (dokumentu prywatnego), zwłaszcza w kontekście przedstawionych tam jedynie "współrzędnych" nie daje możliwości stwierdzenia jakie są spadki podłużne i poprzeczne miejsca ważenia, a tym samym, czy miejsce to nie przekracza nachylenia ponad 2 % w kierunku jazdy. Jak słusznie podkreślił skarżący kasacyjnie organ: "Sąd I instancji nie dostrzegł również, że wskazane w treści zaskarżonej do tego Sądu decyzji organu odwoławczego warunki i wymogi co do umiejscowienia wag w żadnym razie nie przewidują, że miejsce ważenia (droga) na całej swej długości, odpowiadającej rozmiarom pojazdu, ma spełniać kryteria, jakie stawiane są li tylko względem pomostu wagowego.
Sąd nie zauważył, że postanowienia Świadectwa Homologacji oraz Instrukcji Obsługi wag typu SAW 10C/II w zakresie pochylenia płaszczyzny stanowiska ważenia (1% i 2%) odnoszą się wyłącznie do powierzchni wagi pomostowej w obszarze ważonej osi (w przypadku osi wielokrotnej - w obszarze wszystkich ważonych osi składowych). Jak natomiast precyzyjnie wskazuje pkt. 5.1 Załącznika do Świadectwa Homologacji wag, chodzi tu o obszar do 3 m z przodu i z tyłu wagi, która to powierzchnia musi znajdować się w tej samej płaszczyźnie, szczególnie podczas ważenia pojazdów wieloosiowych.
Z kolei względem drogi tocznej, po której porusza się pozostała część pojazdu, stawiany jest wyłącznie wymóg pochylenia wzdłużnego nieprzekraczającego 5%. Należy jednocześnie wyraźnie podkreślić, że w momencie ważenia drugiej osi pojazdu (pojedynczej osi napędowej ciągnika samochodowego), co do której stwierdzono przekroczenia będące podstawą odpowiedzialności skarżącej, obydwie osie tego pojazdu znajdowały się na powierzchni pomostu wagowego, którego spadki wzdłużne nie przekraczały 2%. Wykluczało to możliwość staczania się pojazdu. Stąd też ważenie mogło być przeprowadzone po zwolnieniu hamulca ręcznego. Kierujący pojazdem został pouczony; o zasadach zachowania podczas pomiaru i okoliczność ta wynika jednoznacznie z protokół kontroli (vide: protokół kontroli w aktach sprawy)." (s. uzasadnienia skargi kasacyjnej).
Wbrew twierdzeniom WSA organ odniósł się do argumentacji skarżącej w uzasadnieniu swojej decyzji. Wskazał motywy, dla których zarzuty strony nie mogły mieć istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ zaznaczył, że pomierzone przez uprawnionego geodetę spadki na stanowisku wagowym bez wątpienia mieściły się w dopuszczalnych granicach, a samo miejsce ważenia zostało zatwierdzonego przez właściwego zarządcę drogi jako stanowisko kontroli pojazdów (por: s. 5 - 6 uzasadnienia decyzji organu II instancji). Organ odwoławczy w tejże decyzji wskazał, że zgodnie z Instrukcją Obsługi wag użytych do pomiarów, ich eksploatacja możliwa jest na wszystkich normalnych nawierzchniach. Organ omówił przyczyny odmowy wiarygodności twierdzeń strony skarżącej. Wskazał, że instrukcja obsługi wag, które zastosowano podczas przedmiotowej kontroli, stawia jedynie wymagania co do nachylenia, a nic nie wspomina o miejscowych odchyłkach terenu.
Organ zaakcentował w uzasadnieniu decyzji, że nawet drobne ubytki czy koleiny wskazane na fotografiach nie miały wpływu na wynik ważenia. Na stronie 6 uzasadnienia swojej decyzji organ II instancji wskazał przecież, że z przesłanego przez stronę operatu nie wynika nawet jakie były spadki podłużne i poprzeczne, poza tym w treści niwelacji wskazano tylko współrzędne. Podkreślił, iż samo istnienie "kolein" na nawierzchni dojazdu do dołów fundamentowych nie wypacza prawidłowości dokonanego pomiaru. Nawet przyjmując istnienie różnicy w wysokościach pomiędzy zastosowanymi wagami SAW10C/II, a wysokością wgłębienia w miejscu kontroli (wnęką fundamentową), to przecież waga osadzana jest we wnęce, w której znajduje się konstrukcja stalowa stanowiąca "szkielet" dla wagi. To ona wyznacza płaszczyznę odniesienia, w związku z czym różnica pomiędzy głębokością wnęki, a wysokością wagi jest uzasadniona, albowiem wnęka będzie zawsze głębsza od wysokości wagi, która osadzana jest na tej konstrukcji.
Odnosząc się do powołanego w uzasadnieniu swojego wyroku przez Sąd I instancji wyroku NSA z dnia 8 września 2015 r. (II GSK 1833/14) podkreślić należy, iż stan faktyczny i prawny rozstrzygniętej tam sprawy nie jest identyczny w stosunku do stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy. W sprawie będącej przedmiotem wskazanego wyroku NSA brak było szczegółowych wyjaśnień w decyzjach organów co do poszczególnych dowodów zgromadzonych w sprawie i sprzeczności między nimi i dlatego NSA podzielił pogląd Sądu I instancji, że uzasadnienia decyzji organów nie spełnia wymogów art. 107 § 3 k.p.a.
Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji w analizowanej sprawie przepisów prawa materialnego, zawartych w punkcie 3 skargi kasacyjnej, należy stwierdzić, iż odnoszenie się do nich jest bezprzedmiotowe, ponieważ Sąd I instancji jak wyraźnie wskazał na s. 10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku: "Stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, Sąd orzekający w sprawie nie wypowiadał się w kwestii naruszenia prawa materialnego uznając, iż będzie to możliwe dopiero po prawidłowym ustaleniu przez organ stanu faktycznego niniejszej sprawy"
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a., jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2) p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 2) a) w zw. z § 6 pkt 3) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa koszów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (DZ. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).