Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 stycznia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 825/06, na skutek skargi H. B. "S." w punkcie 1 uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3000 zł i 200 zł, a w punkcie 4 zasądził od organu do kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 142 zł tytułem części wpisu, od którego skarżąca była zwolniona. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 6 maja 2008 r., sygn. akt II GSK 72/08, wydanym na skutek skargi kasacyjnej organu, który zaskarżył wyżej wymienione punkty wyroku Sądu I instancji, uchylił punkt 1 tego orzeczenia i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądził od H. B. "S." na rzecz organu kwotę 800 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi organu w dniu 27 czerwca 2008 r.
Pismem z dnia 17 marca 2009 r. pełnomocnik organu wystąpił z wnioskiem o uzupełnienie powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego co do kosztów zasądzonych w punkcie 4 wyroku WSA poprzez uchylenie tego punktu bądź poprzez oddalenie skargi kasacyjnej w tym zakresie. We wniosku z dnia 17 marca 2009 r. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku co do kosztów poinformował, że w dniu 11 marca 2009 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego otrzymał odpis wyroku z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1301/08, w którym Sąd I instancji oddalił skargę skarżącej oraz odpis wyroku WSA w Warszawie z dnia 30 stycznia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 825/06, na którym widnieje klauzula prawomocności w zakresie punktu 3 i 4 wyroku. Organ uznał, że skoro Naczelny Sąd Administracyjny uchylił punkt 1 wyroku Sądu I instancji z dnia 30 stycznia 2007 r., a skarga kasacyjna obejmowała również wniosek o uchylenie punktu 4 tego wyroku, co do którego NSA się nie wypowiedział, to odpadła konieczność zapłaty zasądzonych w tym punkcie kosztów, a organowi nie można przypisać winy co do mylnego skutku prawnego orzeczenia i działał on w usprawiedliwionym przekonaniu co do prawidłowości i kompletności rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Natomiast 7 dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upływał, zdaniem organu, w dniu 18 marca 2009 r., tj. 7 dni od otrzymania przez niego wyżej wymienionych orzeczeń WSA w Warszawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., strona może w ciągu 14 dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Takim dodatkowym orzeczeniem jest również zasądzenie kosztów postępowania. Przepis ten umieszczony jest w Dziale III p.p.s.a. pt. Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym, w Rozdziale 10 – orzeczenia sądowe. Zgodnie z art. 193 p.p.s.a. przepis dotyczący uzupełnienia wyroku odnosi się również do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Z art. 157 § 2 i 3 wynika też, że jeżeli orzeczenie uzupełniające wyrok dotyczy jedynie kosztów, to może ono zapaść na posiedzeniu niejawnym w formie postanowienia, na które – jeżeli zapadło przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – nie przysługuje zażalenie.
Należy podkreślić, że wszczęcie postępowania, mającego na celu uzupełnienie wyroku, może nastąpić tylko na wniosek strony, a sąd nie ma uprawnienia do uzupełnienia takiego orzeczenia z urzędu. Ponadto, jeżeli wniosek dotyczy uzupełnienia danego orzeczenia, w tym przypadku wyroku NSA, to termin do jego złożenia liczy się od daty doręczenie tego orzeczenia, którego ten wniosek dotyczy. W tej sprawie odpis wyroku NSA został doręczony pełnomocnikowi organu w dniu 27 czerwca 2008 r. i od tej daty biegł 14-dniowy termin do złożenia stosownego wniosku o jego uzupełnienie o koszty.
Należy podkreślić, że orzeczenia NSA są prawomocne i sąd, któremu sprawa została przekazana na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Związanie to dotyczy całości orzeczenia, w tym jego sentencji. Jest więc oczywiste, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji będzie brał pod uwagę jedynie punkt 1 wyroku z dnia 30 stycznia 2007 r. z pominięciem punktu dotyczącego kosztów. W tej sytuacji nieusprawiedliwiony jest argument organu, działającego przez profesjonalnego pełnomocnika, uzasadniający przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku o koszty, że o nieuwzględnieniu jego skargi kasacyjnej poprzez uchylenie w wyroku WSA punktu 4 dotyczącego kosztów, dowiedział się dopiero z chwilą doręczenia mu tego wyroku WSA opatrzonego klauzulą prawomocności w tym zakresie, czy też wyroku WSA z dnia 14 listopada 2008 r. oddalającego skargę skarżącej.
Należy podkreślić, że instytucja przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej jest instytucją szczególną, która ma na celu ochronę strony postępowania sądowoadministracyjnego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu do podjęcia danej czynności procesowej, a strona ta musi wykazać się brakiem winy w uchybieniu tego terminu. O braku winy można natomiast mówić wtedy, gdy strona przy zachowaniu należytej staranności nie mogła przezwyciężyć przeszkody, która uniemożliwiła dokonanie określonej czynności procesowej w terminie. Brak znajomości procedury sądowoadministracyjnej przez stronę, a tym bardziej przez profesjonalnego pełnomocnika, jakim jest adwokat lub radca prawny, nie jest podstawą do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Z tych względów wniosek ten należało odrzucić jako spóźniony. W tej sytuacji również wniosek o uzupełnienie wyroku NSA w zakresie kosztów należało odrzucić z powodu jego złożenia po terminie.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 88, art. 157 § 1 w związku z art. 85 i art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.