Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. wyrokiem z 14 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 911/10, oddalił skargę K. J. na informację L. Agencji Wspierania Przedsiębiorczości (dalej: LAWP albo Agencja) w L. o negatywnym wyniku procedury odwoławczej w sprawie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia.
K. J. w odpowiedzi na konkurs o nr [...] ogłoszony w ramach Osi Priorytetowej I. Przedsiębiorczość i Innowacje, Działania/ Poddziałania 1.5 RPO WL 2007-2013, złożyła do LAWP w L. wniosek o dofinansowanie projektu pt. "[...]".
LAWP pismem z [...] października 2010 r. poinformowała skarżącą o odrzuceniu wniosku. Agencja, powołując się na treść pkt E4 i E5 wniosku o dofinansowanie, pkt B1 biznes planu oraz załączoną do wniosku decyzję nr [...] z [...] sierpnia 2009 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę w zakresie rozbudowy i przebudowy budynku młyna, wskazała, że wniosek nie spełnia 7 kryterium formalnego–dopuszczającego: "Czy projekt spełnia kryteria określone w odpowiednich rozporządzeniach w sprawie udzielenia pomocy publicznej?".
Zdaniem Agencji, projekt objęty wnioskiem nie spełniał kryterium "nowej inwestycji" w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 11 października 2007 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz. U. Nr 193, poz. 1399, ze zm., dalej: rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z 11 października 2007 r.), a tym samym pomoc przyznana na realizację projektu nie wywołałaby "efektu zachęty", o którym mowa w art. 8 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (dalej: Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 800/2008).
K. J. złożyła protest, nie godząc się z odrzuceniem wniosku.
LAWP pismem z [...] listopada 2010 r., poinformowała skarżącą o negatywnym rozpatrzeniu protestu.
W uzasadnieniu odwołując się do pkt E4 oraz E5 formularza wniosku o dofinansowanie wskazano, że projekt objęty wnioskiem oraz działania związane z uruchomieniem restauracji w zabytkowym młynie stanowią jedno zamierzenie inwestycyjne. Zgodnie z oświadczeniem wnioskodawcy, końcowym efektem projektu miało być kompleksowe połączenie usług gastronomicznych, wynajmu pokoi i pomieszczeń na imprezy zorganizowane oraz wzbogacenie oferty pobytowej o organizację czasu wolnego poprzez zapewnienie atrakcji sportowych. Głównym efektem projektu miało być powstanie obiektu gastronomiczno-hotelarskiego. Powołując się na oświadczenie wnioskodawczyni wskazano, że budowę hotelu zaplanowano w dwóch etapach, przy czym pierwszy był w fazie realizacji w dacie składania wniosku. Zdaniem Agencji, treść oświadczeń objętych pkt E4 i E5 formularza wniosku oraz B1 biznes planu, nie pozostawiała wątpliwości, że działanie skarżącej polegające na zakupie i modernizacji budynku młyna oraz jego wyposażenie były elementami tego samego założenia inwestycyjnego.
LAWP podniosła, że art. 8 Rozporządzenia Komisji (WE) 800/2008 nie kwalifikuje powodów, dla których dany wnioskodawca rozpoczął określone działania objęte zamierzeniem inwestycyjnym przed złożeniem wniosku, stanowiąc jedynie, że pomoc dla takiej inwestycji nie wywoła efektu zachęty.
Dla potwierdzenia swego stanowiska LAWP przytoczyła decyzję Komisji z dnia 11 grudnia 2007 r. w sprawie pomocy państwa C 12/07 (ex N 799/06) planowanej przez republikę Słowacką na rzecz przedsiębiorcy, gdzie - mimo zgodnego stanowiska podmiotu aplikującego o pomoc i państwa członkowskiego – Komisja uznała, że planowany projekt inwestycyjny nie jest samodzielny, ale stanowi naturalną kontynuację projektu rozpoczętego wcześniej (brak efektu zachęty).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. oddalając skargę K. J. zauważył, że wyłanianie projektów do dofinansowania w ramach RPO WL 2007-2013, zgodnie z art. 29 ust.1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 84, poz. 172 ze zm., dalej u.z.p.p.r.), następuje w drodze konkursu. Reguły tego konkursu, w tym szczegółowe wymagania i procedury dotyczące wniosków o dofinansowanie, jak i ich oceny przez właściwą instytucję, zawarte są w dokumentacji danego konkursu, na którą w stanie rozpoznawanej sprawy składają się, Szczegółowy Opis Osi Priorytetowych RPO WL 2007-2013 – Uszczegółowienie Programu /URPO/, Wytyczne dla wnioskodawców w ramach I i II Osi Priorytetowej RPO WL 2007-2013, Instrukcja wypełniania wniosku o dofinansowanie dla wnioskodawców ubiegających się o wsparcie w ramach RPO WL 2007-2013, I i II Oś Priorytetowa, oraz Instrukcja wypełniania załączników do wniosku o dofinansowanie w ramach I i II Osi Priorytetowej RPO WL 2007-2013.
Podstawowe zasady oraz procedury systemu operacyjnego określone zostały nie tylko przez ustawę, ale również przez inne akty prawa krajowego, między innymi, wydane na jej podstawie rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z 11 października 2007 r., a także akty prawa wspólnotowego pierwotnego - Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (z art. 21 ust. 1 ustawy wynika, że w zakresie, w jakim finansowanie projektów w ramach programów stanowi pomoc spełniającą przesłanki określone w art. 87 ust. 1 Traktatu albo pomoc de minimis, do tego finansowania mają zastosowanie szczegółowe warunki i tryb udzielania pomocy) oraz wtórnego - Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z 11 lipca 2006 r., które ustanawia przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchyla rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 a także Rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2008 (art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy).
WSA wskazał też na punkt 28 preambuły Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008, który stanowi: "Aby mieć pewność, że pomoc jest niezbędna i zachęca do rozwoju dalszej działalności lub projektów, niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć zastosowania do pomocy dla działalności, którą beneficjent mógłby prowadzić w istniejących warunkach rynkowych." Podkreślił również, że w myśl art. 8 ust. 2 powołanego Rozporządzenia, pomoc przyznana i objęta tym rozporządzeniem wywołuje efekt zachęty, jeśli beneficjent przed rozpoczęciem prac nad projektem lub działaniem złożył do danego państwa członkowskiego wniosek o przyznanie pomocy.
Zdaniem Sądu, treść pkt 28 preambuły określa zasady interpretacyjne dla wykładni art. 8 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008, wskazując na konieczność badania, czy zachodzą przesłanki uprawniające do stwierdzenia, że pomoc udzielona na dany projekt lub działanie wywoła efekt zachęty. W ocenie Sądu pierwszej instancji, pojęcie "efektu zachęty" stanowiło podstawowe kryterium przyznawania pomocy, a chodziło w nim o to, żeby beneficjent wystąpił z wnioskiem o jej przyznanie przed rozpoczęciem prac nad projektem lub działaniem. Zasadność tego stanowiska potwierdzała również analiza przepisów wydanego na podstawie i w celu wykonania ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 11 października 2007 r. Zachęta ta, ze swej istoty odnosiła się do nowych inwestycji, gdyż pomoc może być udzielna beneficjentom na realizację nowych inwestycji lub tworzenie nowych miejsc pracy w województwie objętym danym regionalnym programem operacyjnym (§ 5 ust. 2 wskazanego rozporządzenia). W ocenie Sądu, oczywistym było, że dofinansowane mogą być tylko i wyłącznie projekty, których realizacja nie rozpoczynała się przed datą złożenia wniosku.
WSA podzielił stanowisko Agencji, że oświadczenia wnioskodawczyni oraz przedłożone z wnioskiem dokumenty wskazują, iż jej zamiarem była realizacja zamierzenia inwestycyjnego, polegającego na uruchomieniu obiektu gastronomiczno-hotelarskiego, a projekt przedłożony do dofinansowania był ściśle związany z już zrealizowanymi pracami, stanowiąc naturalną kontynuację zrealizowanych prac.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, powyższe prowadziło do wniosku, że ocena projektu strony skarżącej przeprowadzona została bez naruszenia prawa, a w szczególności przywołanego w skardze art. 8 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 w związku z § 5 ust. 3 i § 5 ust. 4 pkt 1 i 2, § 10 ust. 1, § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 11 października 2007 r.
W ocenie WSA, Agencja prawidłowo powołała się na decyzję Komisji Europejskiej z 11 grudnia 2007 r., w sprawie C 12/07 (ex N 799/06). Decyzja ta została wydana w sprawie pomocy państwa planowanej przez Republikę Słowacką na rzecz Glunz&Jensen s.r.o. (opublikowana Dz. U.L 178/38). Komisja stwierdziła w niej, że w sytuacji, w której obydwie fazy inwestycji należą do tego samego projektu inwestycyjnego, ponieważ są częścią ogólnego planu, a zgłoszony projekt dotyczył drugiej fazy jednego kompleksowego projektu inwestycyjnego, którego realizację rozpoczęto, pomoc przyznana być nie mogła. Zdaniem Sądu, powołanie się przez LAWP na ten akt było nie tylko prawidłowe, ale nawet pożądane. Komisja zawarła w nim bowiem kierunkowe dyrektywy interpretacyjne przepisów wspólnotowych, w oparciu o które państwa członkowskie przyznają pomoc beneficjentom, także z punktu widzenia kryterium zachęty (pkt.18).
K. J. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w L. oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Na podstawie art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 30d ust. 1 u.z.p.p.r. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:
- I. prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie pkt 28 Preambuły i art. 8 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 w związku z § 5 ust. 3, § 5 ust. 4 pkt 1 i 2, § 10 ust. 1, § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 11 października 2007 r. polegające na błędnym przyjęciu, że inwestycja skarżącej objęta odrzuconym wnioskiem o dofinansowanie nie jest nową inwestycją, a udzielenie pomocy nie wywoła tzw. efektu zachęty w sytuacji, gdy prawidłowe zastosowanie przywołanych przepisów prowadzi do wniosku przeciwnego, albowiem odrzucony wniosek dotyczy projektu, który stanowi samodzielne przedsięwzięcie, które nie jest możliwe do zrealizowania w obecnych warunkach przez skarżącą bez otrzymania wnioskowanej pomocy;
- II. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. poprzez wadliwą ocenę legalności rozstrzygnięcia protestu przez LAWP w zakresie oceny zastosowania prawa materialnego, tj. pkt 28 preambuły i art. 8 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 w związku z § 5 ust. 3, § 5 ust. 4 pkt 1 i 2, § 10 ust. 1, § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 11 października 2007 r., a w konsekwencji oddalenie skargi pomimo, że kwestionowane rozstrzygnięcie zapadło z naruszeniem wskazanych przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;
- 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw wyroku i wadliwą ocenę, jako prawidłowych ustaleń faktycznych poczynionych i przyjętych przez LAWP, jako podstawę do wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia, na co wskazuje uzasadnienie zaskarżonego wyroku tj. przyjęcie, że projekt objęty odrzuconym wnioskiem o dofinansowanie jest naturalną kontynuacją dotychczasowej działalności przedsiębiorstwa skarżącej (funkcjonalnie z nim powiązanym), a jednocześnie pominięcie argumentów podniesionych szczegółowo przez skarżącą w skardze wskazujących, że rozbudowa istniejącego przedsiębiorstwa i uruchomienie zupełnie nowych usług, których świadczenie nie jest możliwe w istniejących warunkach stanowi nową inwestycją, która nie jest naturalną konsekwencją działalności prowadzonej dotychczas przez skarżąca (nie jest konieczna dla prowadzenia tej działalności);
- 3) art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez pominięcie zarzutów skarżącej dotyczących wadliwej oceny przez LAWP charakteru projektu objętego wnioskiem, tj. nieuwzględnienie że jest to nowa inwestycja nie związana z działalnością prowadzoną już przez skarżącą, nie stanowiąca kontynuacji tej działalności, w pełni samodzielna i niezależna, do których nie odniósł się Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a wyjaśnienie przyczyn ich odrzucenia ogranicza się do ponownego i bezkrytycznego przytoczenia stanowiska LAWP.
W uzasadnieniu skarżąca podniosła między innymi, że kluczową okolicznością dla rozstrzygnięcia, czy dofinansowanie projektu wywoła tzw. efekt zachęty powinna być ocena, czy restauracja istniejąca obecnie w przedmiotowym obiekcie i objęte wnioskiem o dofinansowanie centrum konferencyjno-hotelarskie są przedsięwzięciami samodzielnymi, wyodrębnionymi funkcjonalnie, tj. czy mogą funkcjonować samodzielnie, czy też centrum konferencyjno-hotelarskie jest warunkiem koniecznym dla zamknięcia inwestycji, jaką było uruchomienie restauracji. Innymi słowy, czy inwestycja objęta przedłożonym wnioskiem jest naturalną kontynuacją, dopełnieniem, czy wręcz warunkiem koniecznym prawidłowego funkcjonowania restauracji.
Zdaniem skarżącej, usługi hotelarskie objęte przedłożonym wnioskiem o dofinansowanie nie stanowią koniecznego dopełnienia działalności gastronomicznej. Wskazano, że istniejąca restauracja funkcjonuje w pełnym wymiarze i może funkcjonować bez dodatkowych inwestycji. Podobnie centrum konferencyjno - hotelarskie może funkcjonować niezależnie od działalności restauracji. Inwestycje te nie dopełniają się w sposób naturalny, tj. nie stanowią dla siebie wzajemnie warunku konicznego dla prawidłowego funkcjonowania.
W ocenie skarżącej, uruchomienie centrum konferencyjno-hotelarskiego nie jest logiczną konsekwencją prowadzenia restauracji. Każda z inwestycji samodzielnie spełni swój cel gospodarczy. Jednocześnie działalność wskazana w przedłożonym wniosku nie może być realizowana przez skarżącą w istniejących warunkach rynkowych. Nie jest bowiem możliwe uruchomienie usług, o których mowa we wniosku w ramach istniejącej restauracji. Mają one być bowiem zlokalizowane na piętrach budynku, które nie zostały w żaden sposób zaadaptowane, co wynika z wniosku o dofinansowanie i załączonych dokumentów.
Zdaniem skarżącej, powyższe argumenty dowodzą, że Sąd pierwszej instancji wadliwie uznał, iż ocena projektu skarżącej przeprowadzona została bez naruszenia prawa, w szczególności powołanego w skardze art. 8 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008.
LAWP w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Istota zarzutów skargi kasacyjnej sprowadza się do oceny, czy wniosek złożony przez skarżącą dotyczy projektu stanowiącego samodzielne przedsięwzięcie, czy też jest kolejnym etapem realizacji inwestycji rozpoczętej przed jego złożeniem.
Przedstawiony problem jest ściśle związany z zasadami przyznawania pomocy mającej na celu wspieranie rozwoju gospodarczego i społecznego regionu. Zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 11 października 2007 r., pomoc może być udzielana beneficjentom pomocy na realizację nowych inwestycji lub tworzenie nowych miejsc pracy związanych z nową inwestycją w województwie objętym danym programem operacyjnym. Pojęcie "nowej inwestycji" zostało zdefiniowane w § 5 ust. 3 i 4 powołanego rozporządzenia. W rozpoznawanej sprawie znaczenie ma pojęcie nowej inwestycji w rozumieniu § 5 ust. 3 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 11 października 2007 r. Skarżąca bowiem utrzymuje, że projekt miał na celu rozbudowę istniejącego przedsiębiorstwa.
Podstawowe kryterium przyznawania pomocy o jaką ubiegała się skarżąca tj. wywołanie efektu zachęty określa art. 8 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008. W myśl powołanego przepisu uznaje się, że pomoc przyznana MŚP i objęta rozporządzeniem wywołuje efekt zachęty, jeśli beneficjent przed rozpoczęciem prac nad projektem lub działaniem złożył do danego państwa członkowskiego wniosek o przyznanie pomocy. Do warunku wystąpienia efektu zachęty nawiązuje także § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 11 października 2007 r. stanowiąc, że prace związane z realizacją nowej inwestycji w przypadku mikroprzedsiębiorców, małych lub średnich przedsiębiorców mogą się rozpocząć po złożeniu przez beneficjenta pomocy, wniosku, o którym mowa w § 11 ust.
1. Przez rozpoczęcie prac związanych z realizacją nowej inwestycji należy rozumieć podjęcie prac budowlanych lub pierwszego prawnie wiążącego zobowiązania do zamówienia ruchomych środków trwałych, z wyłączeniem wydatków związanych z przygotowaniem i opracowaniem dokumentacji projektowej (§ 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 11 października 2007 r.). Z przytoczonych uregulowań w sposób jednoznaczny wynika, że o "nowej inwestycji" można mówić wówczas, gdy dla danego projektu został spełniony efekt zachęty, a więc gdy prace związane z jego realizacją nie zostały rozpoczęte przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy.
Na tle przedstawionego stanu prawnego należało rozważyć, czy przedstawiony przez skarżącą projekt dotyczył "nowej inwestycji" i czy został spełniony warunek wywołania efektu zachęty. Sąd pierwszej instancji na podstawie analizy treści wniosku i załączonych do niego dokumentów, w tym Biznes Planu trafnie uznał, że zamiarem wnioskodawczyni jest realizacja zamierzenia inwestycyjnego polegającego na uruchomieniu obiektu gastronomiczno – hotelarskiego, a złożony projekt jest ściśle związany ze zrealizowanymi już pracami. W okolicznościach sprawy nie może budzić wątpliwości, że wniosek dotyczył inwestycji określonej przez samą skarżącą jako "Adaptacja starego młyna na cele gastronomiczno – hotelarskie". Tego rodzaju przedsięwzięcia dotyczyła także decyzja Starosty L. z [...] sierpnia 2009 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę w zakresie rozbudowy i przebudowy budynku młyna wraz ze zmianą sposobu użytkowania na usługi gastronomiczne z częścią hotelową.
W sprawie było niesporne, że skarżąca w maju 2010 r., a więc przed złożeniem wniosku, zakończyła realizację pierwszego etapu inwestycji – części restauracyjnej. Uzyskanie przez skarżącą, pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w części, w której prace adaptacyjne zostały już zakończone, nie ma jednak wpływu na przyjęcie, że zamierzona inwestycja stanowi całość. Realizowanie jej etapami nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że w przypadku każdego z tych etapów chodzi o "nową inwestycję", rozumianą jako rozbudowa istniejącego przedsiębiorstwa. Przeciwnie, od początku zamiarem skarżącej było stworzenie obiektu gastronomiczno – hotelowego, traktowanego jako jedno przedsięwzięcie.
W związku z tym Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że prace objęte wnioskiem o dofinansowanie stanowią kontynuację wcześniej zrealizowanego etapu inwestycji, a zatem nie mają waloru "nowej inwestycji".
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, strona skarżąca błędnie uważa, że "Kluczową okolicznością dla rozstrzygnięcia, czy dofinansowanie projektu wywoła tzw. efekt zachęty powinna być ocena, czy restauracja istniejąca obecnie w przedmiotowym obiekcie i objęte wnioskiem o dofinansowanie centrum konferencyjno – hotelarskie są przedsięwzięciami samodzielnymi, tj. czy mogą funkcjonować samodzielnie, czy też centrum konferencyjno – hotelarskie jest warunkiem koniecznym dla "zamknięcia" inwestycji, jaką było uruchomienie restauracji. Innymi słowy, czy inwestycja objęta przedłożonym wnioskiem jest naturalną kontynuacją, dopełnieniem, czy wręcz warunkiem koniecznym prawidłowego funkcjonowania restauracji." Wskazane przez skarżącą okoliczności nie są istotne, gdyż przy ocenie wywołania efektu zachęty badaniu nie musiały podlegać kwestie możliwego samodzielnego i niezależnego funkcjonowania poszczególnych części obiektu, lecz zakres pierwotnego zamierzenia inwestycyjnego, które, jak już wspomniano, dotyczyło realizacji obiektu gastronomicznego z częścią hotelową.
Mając na uwadze, że planowana inwestycja polegała na rozbudowie i przebudowie istniejącego obiektu budowlanego na cele gastronomiczno – hotelarskie, należało uznać, że Sąd pierwszej instancji słusznie przyjął istnienie ścisłego związku złożonego przez skarżącą projektu z już zrealizowanymi pracami. W tym sensie prace objęte projektem, zmierzając do zrealizowania zamiaru inwestycyjnego w całości stanowią naturalną kontynuację prac wykonanych przy adaptacji obiektu na cele gastronomiczne. Przy założeniu, że część gastronomiczna i hotelowa stanowią całość, objętą jednym zamierzeniem inwestycyjnym, należało uznać, że w przypadku zrealizowania tego zamierzenia w części przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy nie można przyjąć, że chodzi tu o "nową inwestycję", dla której został spełniony efekt zachęty.
W świetle dotychczasowych rozważań za chybiony należało uznać podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nietrafne są także zarzuty naruszenia przepisów postępowania.
Pierwszy z nich dotyczy naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. poprzez wadliwą ocenę legalności rozstrzygnięcia protestu przez LAWP w zakresie oceny zastosowania prawa materialnego, tj. pkt 28 preambuły i art. 8 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 w związku z § 5 ust. 3, § 5 ust. 4 pkt 1 i 2, § 10 ust. 1, § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 11 października 2007 r.
Zarzut ten jest oczywiście bezzasadny, bowiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. nie ma zastosowania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawach wynikających z ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. W tym miejscu należy przypomnieć, że stosownie do art. 30e u.z.p.p.r., w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52–55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy. W art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. została określona jedna z przesłanek uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie, a w tej kategorii aktów nie mieszczą się "rozstrzygnięcia" podejmowane w postępowaniu, mającym za przedmiot ocenę wniosku o dofinansowanie projektu. Ponadto kwestia przesłanek i sposobu uwzględnienia skargi na tego rodzaju "rozstrzygnięcia" została uregulowana odrębnie i wyczerpująco w art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił także zarzutów naruszenia art. 134 i art. 141 § 4 p.p.s.a. Wspomniane zarzuty mają ścisły związek z omówionym już zarzutem naruszenia prawa materialnego i stanowią kolejną próbę podważenia stanowiska Sądu pierwszej instancji z tych samych w istocie przyczyn. Zarzuty naruszenia powołanych przepisów postępowania nie mogą przynieść oczekiwanych przez skarżącą rezultatów, jeżeli zmierzają do zakwestionowania przyjętego przez Sąd stanowiska. Kwestionowanie tego stanowiska może nastąpić poprzez podnoszenie zarzutów mieszczących się w podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.
Chybiony jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw wyroku i wadliwą ocenę, jako prawidłowych ustaleń faktycznych poczynionych i przyjętych przez LAWP, a także pominięcie argumentów podniesionych w skardze wskazujących, że rozbudowa istniejącego przedsiębiorstwa i uruchomienie zupełnie nowych usług, których świadczenie nie jest możliwe w istniejących warunkach stanowi nową inwestycja, która nie jest naturalną konsekwencją działalności prowadzonej dotychczas przez skarżąca (nie jest konieczna dla prowadzenia tej działalności). W związku z tak sformułowanym zarzutem należy zauważyć, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie konieczne elementy, zaś wymienione przez skarżącą niedostatki uzasadnienia nie mogą prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej, wobec braku wykazania wpływu zarzucanego uchybienia na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 30e u.z.p.p.r., oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).