Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dn. 10 października 2006 r. oddalił skargę A. T. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dn. 6 kwietnia 2006 r. w przedmiocie ustalenia okresu podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.
Sąd uznał za miarodajny następujący stan faktyczny sprawy.
W dniu 7 grudnia 2006 r. A. T. złożył wniosek o ustalenie czy spoczywa na nim jako na wspólniku spółki jawnej "S." obowiązek opłacania dodatkowej składki na ubezpieczenie zdrowotne, skoro od dnia 1 kwietnia 2004 r. spółka nie uzyskuje żadnych przychodów z działalności gospodarczej. Wskazał, że od 1 kwietnia 2005 r. jest pracownikiem spółki z o.o. "F. S.".
Dyrektor Podlaskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Białymstoku decyzją z dn. 21.02.06. r. wydaną w powołaniu na art.109 ust.1 i 4, art. 66 ust.1 pkt.1 lit. c ustawy z dn.27sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135), dalej: ustawy z 27 sierpnia 2004 r, orzekł, że wymieniony "podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej jako wspólnik spółki jawnej od dnia 06.
- 12. 2001 r. do nadal".
Po rozpatrzeniu odwołania A. T., Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją z dn. 6 kwietnia 2006 r. utrzymał w mocy decyzję I instancji.
W uzasadnieniu decyzji podano, że na podstawie art. 66 ust. 1 pkt.1 lit. c ustawy z dn. 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz.2135 z zm.) obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które były osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą lub z nimi współpracującymi. Analogiczne rozwiązania prawne zawarte były w poprzednio obowiązujących ustawach z dn. 23.01.03.(Dz.U.Nr 45, poz.391) i z dn. 06.02.97 r.(Dz. U. Nr28, poz. 153), odpowiednio w art. 9 ust. 1 pkt.1 lit. c i art. 8 pkt.1 lit. c.
Stosownie do art. 69 ust.1 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. oraz wymienionych ustaw poprzednio obowiązujących (odpowiednio, art. 12 ust.1 i art. 11 ust. 1), obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego omawianych osób powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniach społecznych, co w myśl postanowień art.13 pkt. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr. 37, poz.887) oznacza, że powstaje w dniu rozpoczęcia działalności gospodarczej i trwa do dnia zaprzestania tej działalności.
Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dn. 02.07.04. r. o swobodzie działalności gospodarczej przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo do Ewidencji Działalności Gospodarczej. Także na gruncie ustawy dn. 19 listopada 1999 r.-Prawo działalności gospodarczej, podjęcie działalności gospodarczej mogło nastąpić po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców.
Wskazano, że w uzyskanym z KRS odpisie z rejestru przedsiębiorców nr. KRS [...] brak jest wpisów dotyczących likwidacji, rozwiązania lub unieważnienia spółki "S.", która wpisana była do rejestru w dniu 06. 12.2001 r. Podkreślono, że dla określenia okresu objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu działalności pozarolniczej znaczenie ma moment rozpoczęcia i zakończenia wykonywania tej działalności nie zaś zaprzestanie jej wykonywania np. z powodu choroby lub "zawieszenie" ze względu na brak dochodów.
Okoliczność, że A. T. posiada status pracownika zatrudnionego w "F. S." nie wyłączyła obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej jako wspólnika spółki jawnej "S.". Zgodnie bowiem z art. 82 ust. 1 ustawy z dn. 27 sierpnia 2004 r., która obowiązuje od 1 października 2004 r., w przypadku gdy ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o którym mowa w art. 66 ust. 1 tej ustawy, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie. Również przepisy ustawy z dn. 23 stycznia 2003 r.(art. 24 ust.
- 1) i ustawy z dn. 6 lutego 1997 r.(art. 22 ust.
- 1) przewidywały w sytuacji gdy spełnione były przesłanki do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia więcej niż z jednego tytułu, że składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie. W ocenie organu odwoławczego, z powyższego wynika, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa.
Uzasadniając oddalenie skargi Sąd stwierdził, że posiadanie przez A. T. statusu pracownika zatrudnionego w "F. S." Sp. z o.o., nie wyłączyło podlegania przez niego obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej jako wspólnika spółki jawnej "S.". Zgodnie bowiem z art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych /Dz. U. Nr 210, poz. 2135/ - w przypadku gdy ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o którym mowa w art. 66 ust. 1 tej ustawy, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie.
Natomiast zgodnie z art. 66 ust. 1 wymienionej ustawy obowiązującej od 1 października 2004 r. obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które w szczególności są osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą lub osobami z nimi współpracującymi.
Sąd powołując się na treść przepisów art. 24 ust 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz. U. Nr 45, poz. 391 z późn. zm.) obowiązującej do dnia 30 września 2004 r. oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz. U. Nr 28, poz. 153 z późn. zm.) obowiązującej do dnia 31 marca 2003 r. – stwierdził, że jeżeli spełnione są przesłanki do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia, o którym mowa w art. 9 ust. 1 (art. 8 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r.), z więcej niż jednego tytułu, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie.
W ocenie Sądu, nie było podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż jest ona jedynie potwierdzeniem faktu objęcia A. T. obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej jako wspólnika spółki jawnej "od dnia 06 grudnia 2001 r. do nadal", natomiast sprawy z zakresu wymierzania i pobierania składek na ubezpieczenie zdrowotne należą do właściwości organów ubezpieczeń społecznych.
Od powyższego wyroku A. T. złożył skargę kasacyjną, w której wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W skardze kasacyjnej zarzucił:
1/ na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej: p.p.s.a.
- - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię tj.: naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz. U. Nr 28, poz. 153 z zm.) poprzez nieuzasadnione ustalenie, iż w przypadku zbiegu tytułów do objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu prowadzenia samodzielnej pozarolniczej działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej oraz jako wspólnik spółki jawnej "S." z siedzibą w S. nie uzyskującej jakichkolwiek przychodów z działalności gospodarczej, ubezpieczony jest zobowiązany do opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne z każdego z tych tytułów odrębnie,
- - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz. U. Nr 45, poz. 391 z zm.) poprzez nieuzasadnione ustalenie, iż w przypadku zbiegu tytułów do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotne z tytułu prowadzenia samodzielnej pozarolniczej działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej oraz jako wspólnik spółki jawnej "S." z siedzibą w S. nie uzyskującej jakichkolwiek przychodów z działalności gospodarczej, ubezpieczony jest zobowiązany do opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne z każdego z tych tytułów odrębnie.
2/ na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- - naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez niedopełnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie obowiązku uchylenia decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w Warszawie z dnia 10 października 2006 r. Nr [...] w sytuacji gdy została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. z naruszeniem art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym oraz art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia,
- - naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez zawężenie granic rozpoznania sprawy tylko do niektórych oraz nie uwzględnienie wszystkich okoliczności istotnych dla wyniku sprawy.
Jednocześnie strona podniosła zarzut, iż art. 82 ust. 1 w związku z art. 82 ust. 5 pkt. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135 ze zm.) jest niezgodny z art. 32 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, z uwagi na fakt, iż od dnia 1 października 2004 r. wprowadza niezgodną z zasadami sprawiedliwości społecznej dyskryminację obywateli opłacających składki na ubezpieczenie zdrowotne z tytułu zatrudnienia na umowę o pracę, poprzez nakładanie obowiązku opłacania dodatkowej składki na ubezpieczenie zdrowotne w przypadku prowadzenia dodatkowo samodzielnie działalności gospodarczej jako wspólnik spółki osobowej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jej autor wskazał, że kwestionuje zaskarżony wyrok w zakresie dotyczącym tej części decyzji zaskarżonej, która obejmuje stwierdzenie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego w okresie od 6 grudnia 2001 do 30 września 2004 r., tj. do momentu wejścia w życie ustawy z dn. 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej. Dokonując interpretacji art. 22 ustawy z 1997 r. i art. 24 ustawy z 2003 r., których naruszenie przez błędną wykładnię kasacja zarzuca, stwierdził, że skarżący nie podlega obowiązkowi ubezpieczenia społecznego na skutek zbiegu z różnych tytułów, nie podlega więc automatycznie obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej jako wspólnik spółki jawnej.
Uzasadniając zarzut niekonstytucyjności art. 82 ust. 1 w zw. z art.82 ust. 5 pkt. 9 ustawy z 2004 r. stwierdził, że "przepis ten bezspornie narusza konstytucyjne wolności przynależne każdemu obywatelowi Rzeczypospolitej Polskiej - przede wszystkim równość wobec prawa, prawo do równego traktowania przez władze publiczne oraz zakaz dyskryminowania w życiu społecznym i gospodarczym."
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym -zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W objętym skargą kasacyjną wyroku Sąd I instancji kontrolował legalność decyzji administracyjnej, której rozstrzygnięcie obejmowało stwierdzenie, że A. T. podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej jako wspólnik spółki jawnej w okresie od dna 6 grudnia 2001 r do nadal. Podstawy materialnoprawne tej decyzji stanowiły przepisy trzech kolejno obowiązujących ustaw poświęconych obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu.
W okresie do dnia 31 marca 2003 r. obowiązywały przepisy ustawy z dn. 6 lutego 1997 r. powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz. U. nr 28, poz. 153), zwanej dalej ustawą z 1997 r. Z dniem 1 kwietnia 2003 r. weszła w życie ustawa z dn. 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz. U. Nr 45, poz.391), zwana dalej: ustawą z 2003 r., zastąpiona od dnia 1 października 2004 r. ustawą z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. nr. 210, poz. 2135)., dalej: "ustawa z 2004 r.".
Z tego też względu w motywach zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji, dokonując ustaleń co do podlegania przez skarżącego obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, organ orzekający poddał analizie stany prawne wynikające z wymienionych wyżej ustaw a dotyczące poszczególnych okresów podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Wskazał, iż w myśl przepisów kolejnych ustaw (art. 8 pkt.1 lit. c ustawy z 1997 r, art. 9 ust. 1 pkt. 1 lit. c ustawy z 2003 r., i art. 66 ust. 1 pkt. 1 lit. c ustawy z 2004 r.), obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego dotyczył pod rządem każdej z tych ustaw w szczególności osób prowadzących działalność pozarolniczą oraz osób z nimi współpracujących, przy czym chodziło wyłącznie o osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników.
Jednocześnie podkreślił, iż zgodnie z art. 22 ust 1 ustawy z 1997 r. i art. 24 ust. 1 ustawy z 2003 r. jeżeli spełnione są przesłanki do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego z więcej niż jednego tytułu składka na ubezpieczenie zdrowotne jest opłacana z każdego z tych tytułów osobno. Odnosząc się do tej argumentacji Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszeń prawa, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.
Skarga kasacyjna w ramach zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego zarzuca naruszenie art. 22 ustawy z 1997 r. i art. 24 ustawy z 2003 r. Na pozór wydawać by się mogło, że przepisy te nie wchodziły w skład materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia w przedmiocie określonym w sentencji decyzji utrzymanej w mocy decyzja zaskarżoną. Decyzja ta stwierdzała bowiem podleganie obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z jednego tytułu, w postaci prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej w ramach spółki jawnej, której wspólnikiem był skarżący, czyli mówiąc inaczej stwierdzała istnienie przesłanek do objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym z tego jednego konkretnego tytułu.
Należy jednak zauważyć, że stwierdzenie to było bezwarunkowe i nie zależało od tego czy skarżący podlegał takiemu obowiązkowi także z innego tytułu, i w tym zakresie znajdowało oparcie w art. 22 ustawy z 1997 r. jak i art. 24 ustawy z 2003 r. a także w art. 82 ust. 1 ustawy z 2004 r. Wymienione wyżej przepisy stanowiły bowiem, że w sytuacji gdy spełnione są przesłanki do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o którym mowa w odpowiednich przepisach wymienionych ustaw, z więcej niż jednego tytułu składka na ubezpieczenie zdrowotne, (z pewnymi zastrzeżeniami) jest opłacana z każdego z tych tytułów odrębnie.
W obszernym uzasadnieniu zarzutu błędnej wykładni powołanych przepisów art. 22 ustawy z 1997 r. i art. 24 ust. 1 ustawy z 2003, autor skargi kasacyjnej dokonując interpretacji art. 22 ust. 1 ustawy z 1997 r. rozważa kwestie dotyczące podstawy wymiaru składki w oparciu o art. 21 tej ustawy i w konkluzji stwierdza, że prowadzenie działalności gospodarczej powoduje powstanie obowiązku opłaty składki na ubezpieczenie zdrowotne tylko wówczas, gdy z tego tytułu dana osoba opłaca składki na ubezpieczenie społeczne. Następnie odnosząc się do innej materii, bo dotyczącej ubezpieczenia społecznego stwierdza, że w przypadku zbiegu tytułów do objęcia ubezpieczeniem społecznym obowiązek ten powstaje tylko z jednego tytułu i konkluduje, że ta wykładnia słuszna jest także w odniesieniu do ubezpieczenia zdrowotnego. Ta sama argumentacja, zdaniem autora skargi kasacyjnej jest aktualna w odniesieniu do art. 24 ust 1 ustawy z 2003 r.
Wykładni tej Naczelny Sąd Administracyjny nie może podzielić, gdyż wykracza ona poza treść interpretowanych przepisów, które wyraźnie stanowią o opłacaniu odrębnie z każdego tytułu składki na ubezpieczenie zdrowotne w sytuacji, gdy spełnione są przesłanki do objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym z więcej niż z jednego tytułu. Oznacza to, że ustalony zaskarżoną decyzja obowiązek podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu bycia przez A. T. wspólnikiem spółki jawnej "S." nie podlega wyłączeniu w przypadku istnienia przesłanek do objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym także z innego tytułu. Porównywanie rozwiązań prawnych przyjętych w przepisach o ubezpieczeniu społecznym z rozwiązaniami dotyczącymi ubezpieczenia zdrowotnego uznać należy za zupełnie nieprzydatne, gdyż są to rozwiązania różne, objęte różnymi ustawami. Zatem z faktu zwolnienia z obowiązku ubezpieczenia społecznego na podstawie przepisów ustawy z dn.
13. 10. 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz.887 z zm.) nie można wyprowadzać wniosku o zwolnieniu z obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego. Przedstawione zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego nie są zatem uprawnione.
Przechodząc do zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy zauważyć, że nie stanowi usprawiedliwionej podstawy skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a. przez nie uchylenie przez Sąd I instancji decyzji, która w ocenie autora skargi wydana została z naruszeniami przepisów prawa materialnego, co do których zarzuty zostały omówione wyżej - i to nie dlatego, że kontrola kasacyjna nie stwierdziła tych naruszeń a zatem i potrzeby uchylenia z tego powodu wyroku Sądu I instancji - lecz dlatego, że nie można skutecznie uzasadniać naruszeń procesowych, naruszeniami prawa materialnego. Brak uchylenia decyzji wydanej z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem prawa materialnego winien być rozpatrywany wyłącznie w kategoriach naruszenia prawa materialnego a nie procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł uznać także za zasadny zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., jak podano w skardze kasacyjnej "przez zawężenie granic rozpoznania sprawy tylko do niektórych oraz nie uwzględnienie wszystkich okoliczności istotnych dla wyniku sprawy", gdyż zarzut ten o dużym stopniu ogólności nie został uzasadniony i wobec tego nie wiadomo o jakie okoliczności chodzi. Jak to już zaznaczono na wstępie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawy w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 p.p.s.a.) i nie jest uprawniony do snucia domysłów jakich okoliczności w ocenie strony nie uwzględniono. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono także, iż z naruszeniem art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy p.p.s.a., Sąd I instancji nie analizował wszystkich zarzutów skargi, ale i ten zarzut jest chybiony - choć należy przyznać, że motywy wyroku Sądu są bardzo lakoniczne – gdyż przepis ten dotyczy naruszeń prawa materialnego a niedostatki uzasadnienia wyroku mogą stanowić wyłącznie uchybienia procesowe, które mogłyby skutkować uchyleniem wyroku tylko wówczas gdyby miały istotny wpływ na wynik sprawy.
Ostatni zarzut skargi kasacyjnej dotyczący art. 82 ust. 1 w zw. z. art. 82 ust. 5 pkt. 9 ustawy z 2004 r. nie podlega rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem z uwagi na sposób sformułowania tego zarzutu, NSA nie może być jego adresatem. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny może jedynie stwierdzić, że wątpliwości autora skargi kasacyjnej nie podziela.
Biorąc powyższe pod uwagę naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. i art. 204 pkt. 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.