Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 lutego 2013 r., V SA/Wa 2970/12, oddalił skargę E.K. Sp. z o.o. w E. na informację Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu.
Sąd I instancji za podstawę przyjął następujące okoliczności faktyczne.
W dniu 27 stycznia 2012 r. E.K. Sp. z o.o. w E. złożyła wniosek o dofinansowanie realizacji projektu "Centrum Usług Wspólnych i B+R na potrzeby Grupy [...]" w ramach poddziałania 4.5.2 Wsparcie inwestycji w sektorze usług nowoczesnych Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013.
Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. Instytucja Wdrażająca wezwała wnioskodawcę do uzupełnienia części I i II wniosku oraz załączników. Skarżąca uzupełniła wniosek w dniu [...] marca 2012 r.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. Instytucja Wdrażająca poinformowała Spółkę, że wniosek nie został zakwalifikowany do wsparcia w ramach poddziałania 4.5.2 ze względu na niespełnienie kryterium "Wniosek wraz z załącznikami został przygotowany zgodnie z właściwą instrukcją". W uzasadnieniu podkreślono m.in., że wnioskodawca w pkt 16 wniosku nie wyjaśnił, z czego wynika potrzeba zlokalizowania inwestycji w kilku miejscach oraz przyporządkował wyłącznie wydatki wymienione w pkt 20 wniosku do poszczególnych lokalizacji. W związku z tym, że wnioskodawca nie wypełnił przedmiotowego punktu zgodnie z zapisami "Instrukcji wypełnienia wniosku o dofinansowanie realizacji projektu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, poddziałanie 4.5.2", w myśl której należy uzasadnić realizację inwestycji w kilku lokalizacjach, podać działanie inwestycyjne oraz wskazać z czego wynika potrzeba dywersyfikacji oraz korzyści z niej wynikające.
Ponadto wskazano, że wnioskodawca nie zastosował się do uwagi zawartej w piśmie o uchybieniach formalnych z dnia [...] lutego 2012 r. ponieważ nie wyszczególnił kwot wydatków kwalifikowanych związanych z realizacją projektu. Organ zwrócił również uwagę, że w odniesieniu do uwag zgłoszonych do części II – Biznes Plan nie został uzupełniony pkt 11 Biznes Planu.
Skarżąca złożyła protest od oceny projektu.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. Instytucja Pośrednicząca po rozpoznaniu protestu uznała, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Odnosząc się do sposobu przeprowadzenia oceny wniosku i konkretnych zarzutów protestu, wskazała, że uznaje część jego zarzutów za uzasadnione. Podniesiono, że wnioskodawca wyjaśnił kwestię związaną z lokalizacją inwestycji w kilku miejscach potrzebą optymalizacji kosztów w dostępie do surowców. W odniesieniu do tego zarzutu przyjęto, że istniała możliwość uzyskania dodatkowych wyjaśnień w odniesieniu do tego zagadnienia (pkt 16 wniosku) w trakcie oceny merytorycznej. Podobnie oceniono kwestię braku usunięcia z pozycji kosztów kwalifikowanych kosztów nabycia środków transportu, podnosząc, iż kwestię tę również należało ocenić na etapie oceny merytorycznej.
Niezależnie od tego organ zwrócił również uwagę na to, że na etapie rozpatrywania protestu wnioskodawca wykazał, iż zasadniczy rodzaj jego działalności stanowi wytwarzanie i zaopatrzenie w parę wodną i powietrze do układów klimatyzacyjnych. Za niezasadny organ uznał natomiast zarzut protestu odnoszący się do wypełnienia pkt 11. Biznes Planu, tj. podstawy wyliczenia wartości bazowej wskaźnika "Liczba miejsc pracy "oraz " w tym w dziale B+R", podnosząc, że zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku metodologia wyliczenia w/w wskaźników powinna być podana w kolumnie "metodologia wyliczenia wskaźnika" oraz, że przeszkodą w ich podaniu nie może być wielkość tej rubryki. Instytucja Pośrednicząca podkreśliła również, że nie można uznać za prawidłowe poprawienie tego błędu na etapie złożenia protestu.
W tym stanie rzeczy Instytucja Pośrednicząca uznała za prawidłową ocenę projektu dokonaną przez Instytucję Wdrażającą co skutkuje uznaniem, że nie zostało spełnione kryterium formalne, gdyż wniosek nie został wypełniony zgodnie z właściwą instrukcją.
Na powyższe pismo skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła E.K. Sp. z o.o. w E. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 września 2012 r., V SA/Wa 1949/12, skargę pozostawił bez rozpatrzenia, wskazując że nie została ona wniesiona wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą zgodnie z art. 30c ust. 2 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. nr 84, poz. 712 ze zm.; dalej: u.z.p.p.r.) m.in. wniosek o dofinansowanie.
Na powyższe postanowienie skargę kasacyjną wniosła E.K.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 29 listopada 2012 r., II GSK 1844/12, uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd I instancji, uznając wniesioną przez skarżącą skargę za niekompletną oraz pozostawiając ją bez rozpatrzenia na podstawie art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. bez uprzedniego wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych skargi, dopuścił się naruszenia przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w związku z przepisem art. 49 p.p.s.a.
Zgodnie z zarządzeniem z dnia 15 stycznia 2013 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków w dokumentacji. W dniu 28 stycznia 2013 r. skarżąca uzupełniła dokumentację w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 lutego 2013 r., V SA/Wa 2970/12, oddalił skargę.
W uzasadnieniu Sąd I instancji odniósł się szczegółowo do poszczególnych zarzutów skargi.
Po pierwsze, wskazał, że wnioskodawca zaznaczył w deklaracji o braku możliwości odzyskania podatku VAT, że będzie mógł odzyskać VAT, co spowodowało, że powstała konieczność poprawienia treści wniosku przez właściwe wskazanie wartości wydatków kwalifikowanych w kwotach netto. W piśmie z dnia 29 lutego 2012 r. wnioskodawca został wezwany do poprawienia odpowiednich rubryk wniosku dotyczących tego punktu. Zdaniem Sądu I instancji punkt 20 nie został poprawiony we wskazany sposób w skorygowanym wniosku złożonym przez wnioskodawcę w odpowiedzi na wezwanie. Wnioskodawca uczynił to dopiero w treści protestu wskazując, że braki w treści pkt 20 wystąpiły w trakcie edycji tekstu, podczas korekty wniosku, w związku ze złym odczytaniem nagłówka tabeli i w rezultacie błędnym przeklejeniem danych z arkusza kalkulacyjnego, wynikającym m.in. z bardzo rozbudowanego i nieczytelnego nagłówka tabeli. W ocenie Sądu I instancji wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia braku wniosku w zakresie pkt.
20. w sposób prawidłowy, zgodny z regulaminem i Instrukcją. Sąd I instancji nie podzielił więc zdania wnioskodawcy, że wspomniane uchybienie w zakresie wypełnienia punktu 20 wynikało z braku czytelności nagłówka, ponieważ jego treść jest zrozumiała, a nadto sposób wypełnienia został opisany w Instrukcji, którą wnioskodawca powinien się posłużyć.
Po drugie, Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił zarzut wnioskodawcy, że w Instrukcji w odniesieniu do metodologii wyliczenia wskaźnika, znajdują się dwa sprzeczne uregulowania dotyczącej punktu 11. Niemniej Sąd I instancji podkreślił, że co do wypełnienia wspomnianego punktu w zakresie "Liczba miejsc pracy", decydować powinien zakres uzupełnienia żądany w piśmie wzywającym do uzupełnienia braków. W piśmie tym zaś znajduje się wyraźne wskazanie dotyczące konieczności doprecyzowania metodologii wyliczenia wartości bazowej wskaźnika.
Po trzecie, Sąd I instancji wskazał, że bezzasadny jest zarzut dotyczący niewłaściwej oceny dotyczącej wypełnienia pkt 20 wniosku. Bez znaczenia, dla uznania, że nie został on wypełniony zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku, pozostaje przyczyna, dla której tak się stało. W ocenie Sądu I instancji zarzuty skargi dotyczące mylnego zastosowania przepisów Regulaminu i Instrukcji są nietrafne.
W konkluzji Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że złożony przez wnioskodawcę wniosek został oceniony rzetelnie na podstawie czytelnych i znanych potencjalnym beneficjentom zasad.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła E.K. Sp. z o.o. w E., domagając się uchylenia wyroku Sądu I instancji oraz zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego, jak również – kosztów postępowania na rzecz skarżącej według norm przepisanych.
Skarga kasacyjna została oparta na podstawie przewidzianej przez art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – naruszeniu prawa materialnego, tj.: art. 3 ust. 1 oraz ust 4. ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. Nr 116, poz. 730 ze zm.) oraz art. 30e u.z.p.p.r. zgodnie z treścią § 11.4 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka Priorytet 4 "Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia Działanie 4.5: Wsparcie inwestycji o dużym znaczeniu dla gospodarki".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca zwróciła w szczególności uwagę na dwie kwestie.
Po pierwsze, w ocenie skarżącej nie można podzielić stanowiska organu, że nie jest dopuszczalne dokonywanie korekty na etapie składania przez wnioskodawcę protestu, w szczególności w sytuacji, gdy zmiana taka dokonywana jest po raz pierwszy i spełnia kryterium jednokrotnej poprawki projektu.
Po drugie, w przekonaniu skarżącej, określiła ona we wniosku wartość bazową wskaźników liczby miejsc pracy w sposób prawidłowy, kierując się metodologią wyliczenia przywołanych wskaźników zaleconą w piśmie z dnia 2 marca 2012 r. W tym zakresie instrukcja, jak i wniosek są wewnętrznie sprzeczne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.
Istota postępowania kasacyjnego polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach podstaw kasacyjnych przytoczonych w skardze kasacyjnej, a z urzędu może brać pod rozwagę jedynie naruszenie przepisów powodujące nieważność postępowania (art. 183 p.p.s.a.). Oznacza to, że obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest wskazanie przepisów, które jej zdaniem zostały naruszone, a obowiązkiem sądu jest odniesienie się do zarzutu naruszenia wskazanych przepisów.
W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia przepisów ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (art. 3 ust. 1 i 4), które w ogóle nie dotyczą przedmiotowego postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ trafnie podniósł, że przepisy wskazane w skardze kasacyjnej dotyczą wspierania działalności innowacyjnej poprzez udzielenie kredytu technologicznego i premii technologicznej, podczas gdy skarżąca występowała o dofinansowanie projektu w ramach działania "Wsparcie inwestycji o dużym znaczeniu dla gospodarki" i poddziałania "Wsparcie inwestycji w sektorze usług nowoczesnych w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007–2013".
Pozostałe zarzuty dotyczą naruszenia przepisów o postępowaniu, które nie zostały naruszone, skoro skarżąca wniosła protest, który został rozpoznany przez organ, oraz skargę, która została rozpoznana przez sąd administracyjny. Wskazane przepisy regulują kwestie dotyczące prawa do wniesienia protestu i skargi. Nie można w związku z tym podzielić stanowiska skarżącej, że negatywne rozpatrzenie protestu i skargi oznacza tym samym naruszenie wskazanych przepisów.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca była wzywana do uzupełnienia wniosku, a mimo to nie uzupełniła wniosku zgodnie z przyjętymi wymaganiami. Nie jest więc zrozumiały podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut, że w toku postępowania administracyjnego przyjęto stanowisko, które następnie zaakceptował Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, iż wniosek o dofinansowanie, który zawiera wady formalne (nie jest wypełniony zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie) nie może być uzupełniony (poprawiony) po jego złożeniu. To, że skarżąca była wzywana do uzupełnienia wniosku wynika z pisma z dnia 29 lutego 2012 r. skierowanego do skarżącej, które znajduje się w aktach sprawy. Pomimo wezwania skarżąca nie uzupełniła wniosku z uwzględnieniem wskazań zawartych w tym piśmie.
Z tych względów, skoro brak jest podstaw do przyjęcia, iż zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa, należało skargę kasacyjną oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.
O kosztach orzeczono na zasadzie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.