Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 10 grudnia 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1833/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji lub WSA) oddalił skargę G. Sp. z o. o. w O. (dalej: Grupa lub skarżąca) na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes) z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i odmowy przyznania środków finansowych.
Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że w dniu [...] sierpnia 2013 r. Grupa złożyła wniosek o płatność za okres działania od [...] sierpnia 2012 r. do [...] sierpnia 2013 r., to jest za 4 rok działalności. Do wniosku załączono dokumenty i faktury VAT dotyczące sprzedaży produktów grupy za wskazany okres oraz zaświadczenie Marszałka Województwa [...] (dalej: Marszałek Województwa) z dnia [...] lipca 2013 r., że Grupa wpisana jest do rejestru grup producentów rolnych.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w T. (dalej: Dyrektor) przyznał Grupie środki finansowe z tytułu pomocy w ramach działania Grupy za wnioskowany okres czasu stanowiący 4 rok jej działalności.
Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. (które wpłynęło do Prezesa ARiMR w dniu [...] stycznia 2014 r. wraz z późniejszym pismem dotyczącym innej grupy producentów) Marszałek Województwa poinformował Prezesa ARiMR o wydaniu w dniu [...] listopada 2013 r. decyzji o wykreśleniu Grupy z prowadzonego przez siebie rejestru.
W dniu [...] stycznia 2014 r. pracownica Agencji na podstawie sprawdzenia treści rejestru prowadzonego przez Marszałka, ustaliła, że w rejestrze nie zawarto informacji o dokonanym wykreśleniu grupy. W aktach pozostawiono skan stosownych zapisów rejestru jako dowód na tę okoliczność.
Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. Dyrektor zwrócił się do Departamentu Finansowego Agencji o wstrzymanie wypłaty przyznanej płatności na rzecz Grupy. Następnie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. wznowiono postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 1013 r.
Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Dyrektor uchylił decyzję ostateczną z dnia [...] grudnia 2013 r. i odmówił przyznania Grupie środków finansowych z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych za 4 rok działania.
Orzekając na skutek odwołania, Prezes w dniu [...] maja 2014 r. decyzją nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że w sprawie wystąpiły przesłanki do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji. W dalszej kolejności organ wyjaśnił, że beneficjentem działania "Grupy producentów rolnych" jest podmiot spełniający jednocześnie kryteria ustawy z 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw, Dz. U. Nr 88, poz. 983, z późn. zm. (dalej: u.g.p.r.) oraz warunki rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania " Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, Dz. U. Nr 81, poz. 550, z późn. zm. (dalej: rozporządzenie z 20 kwietnia 2007 r.). Organ II instancji wyjaśnił, że wniosek o płatność za czwarty okres działalności Grupa złożyła w dniu [...] sierpnia 2013 r., dołączając do niego zaświadczenie Marszałka z [...] lipca 2013 r. o wpisie Grupy do Rejestru Grup Producentów Rolnych.
Organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] stycznia 2014 r. Marszałek poinformował organy ARiMR o wykreśleniu Grupy z prowadzonego przez siebie rejestru decyzją z [...] listopada 2013 r., co powoduje, że w dniu wydania decyzji przyznającej środki finansowe z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych, Skarżąca nie spełniała przesłanki określonej treścią § 3 ust. 1 pkt 1 RMRiRW, którego spełnienie jest warunkiem niezbędnym do otrzymania wsparcia za dany rok działalności Grupy. Organ podniósł, że roczne płatności wypłacane są tylko takiej Grupie, która jest wpisana do rejestru, podczas gdy skarżąca w dniu wydania decyzji w sprawie przyznania środków z tytułu pomocy finansowej, tj. [...] grudnia 2013 r., nie była do niego wpisana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wskazał, że Grupa spełniła warunki wpisania jej do rejestru grup producentów, co wynika z decyzji Marszałka z [...] sierpnia 2009 r., a znalazło odzwierciedlenie w związku z uwzględnieniem wniosku Grupy o udzielenie pomocy finansowej, której efektem było wydanie decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. na okres od [...] sierpnia 2009 r. do [...] sierpnia 2014 r. Decyzją Marszałka z [...] listopada 2013 r. Grupa została wykreślona z rejestru, na swój wniosek ze względu na wystąpienie z niej jednego ze wspólników. Na dzień wydania decyzji z [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie wniosku o pomoc wypłacaną w formie rocznej płatności, Grupa nie spełniała przesłanki określonej w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 20 kwietnia 2007 r. W ocenie Sądu I instancji jest to warunek niezbędny do otrzymania wsparcia za dany rok działalności grupy producentów rolnych. Skoro pomoc wypłacana jest w formie rocznych płatności i obejmuje okresy kolejnych 12 miesięcy, to żeby otrzymać tę płatność Grupa powinna być wpisana do rejestru grup.
WSA wskazał, że mimo wydania decyzji o przyznaniu pomocy finansowej na okres 5 kolejnych lat działalności, zadaniem organów ARiMR jest badanie zasadności przyznania pomocy za każdy rok działalności na przestrzeni 5 lat, każdorazowo przy złożeniu przez Grupę wniosku o płatność. Wynika to z faktu, że wpisanie Grupy do rejestru grup producentów zależy od spełnienia przez nią wymogów formalnych określonych w treści art. 3 u.g.p.r., zaś wydanie decyzji przez ARiMR o przyznaniu pomocy finansowej, jest wynikiem spełnienia wymogów określonych treścią art. 3 ust. 1 rozporządzenia z 20 kwietnia 2007 r. Badanie zasadności wypłaty pomocy za konkretny okres obejmuje przede wszystkim najpierw ustalenie prawidłowości złożonego wniosku, a dopiero po jego spełnieniu, badane są cele działania Grupy określone przepisami krajowymi i unijnymi.
Sąd I instancji zaznaczył, że brak było podstaw do przyznania pomocy w oparciu o § 6 ust. 1 rozporządzenia z 20 kwietnia 2007 r., gdyż skarżąca Grupa nie spełniała podstawowego warunku jakim jest wpis do rejestru. Po wznowieniu postępowania konieczne było zatem uchylenie decyzji ostatecznej i odmowa przyznania pomocy za 4 rok korzystania z programu. Nie ma znaczenia okoliczność, że Grupa ubiegała się o pomoc finansową za okres przed złożeniem wniosku oraz to, że nadal prowadzi działalność, chociaż nie posiada już statusu Grupy. Pomoc przyznaje się Grupie, która w przedmiotowej sprawie w dacie wydania decyzji ostatecznej już nie istniała, ponieważ została wykreślona. Samo prowadzenie działalności statutowej nie dowodzi tego, że Grupa spełniała przesłanki do otrzymania pomocy finansowej.
WSA wskazał, że organy ARiMR przed wydaniem decyzji w sprawie przyznania środków finansowych sprawdzają, czy przyznanie pomocy wnioskodawcy wpisanemu do rejestru będzie zgodne z przepisami rozporządzenia (Rady) nr 1698/2005 i jedynie w sytuacji, gdy Grupa jest wpisana do rejestru, czyli spełnia podstawowy warunek formalny, upoważnia to organ do dalszego badania spełnienia przez Grupę warunków przyznania pomocy.
Sąd I instancji podkreślił, że decyzja o przyznaniu pomocy finansowej dokonywana jest po sprawdzeniu spełnienia przez Grupę określonych § 3 ust. 1 rozporządzenia z 20 kwietnia 2007 r. wymogów formalnych, zaś wniosek o płatność składany jest po upływie konkretnego okresu faktycznej działalności Grupy i realizacji przyjętego przez nią celu działania, ale tylko w odniesieniu do istniejącej Grupy, czyli Grupy wpisanej do rejestru. Dopiero spełnienie tego warunku formalnego pozwala na ocenę wniosku o płatność na podstawie treści § 6 ust.1, § 7 i § 8 rozporządzenia z 20 kwietnia 2007 r.
W ocenie WSA brak było podstaw do uwzględnienia argumentów dotyczących znaczenia dla sprawy "opieszałości" organu w wydaniu decyzji o przyznaniu Grupie płatności za 4 rok prowadzenia działalności. Zgodnie bowiem z treścią § 6 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia wypłata pomocy za dany okres jest dokonywana na podstawie decyzji dyrektora oddziału regionalnego Agencji, która jest wydawana w terminie 90 dni od dnia złożenia wniosku o płatność. Organ miał zatem prawo wydać decyzję w terminie do [...].11.2013 r., co powoduje, że skoro Grupa została wykreślona [...].11.2013 r. (a decyzja w tym zakresie jest decyzją deklaratoryjną) wydanie jej w przewidzianym terminie, nie mogłoby zmienić sytuacji Grupy i rozstrzygnięcia w jej sprawie. Niczego więc nie zmienia okoliczność, że w istocie decyzja ta wydana została [...].12.2013 r.
Skarżąca zaskarżając wyrok w całości domaga się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła:
- I. Na podstawie art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: ppsa) naruszenie prawa materialnego, tj.:
- 1) § 3 pkt 1 rozporządzenia z 20 kwietnia 2007 r. w zw. z art. 24 § 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich z dnia 7 marca 2007 r., Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm. (dalej: UWROW), poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów do stwierdzenia, czy Skarżąca jest uprawniona do otrzymania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" za poprzedni rok jej działalności ("roczne płatności"), podczas gdy przesłanki uprawniające Skarżącą do otrzymania wyżej wskazanej pomocy finansowej zostały wskazane w § 7 i w § 6 pkt 2 rozporządzenia z 20 kwietnia 2007 r., a więc zastosowanie powinny znaleźć powyższe przepisy,
- 2) § 3 pkt 1 w zw. § 7 rozporządzenia z 20 kwietnia 2007 r. i w zw. z § 6 pkt 2 tego aktu poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na uznaniu, że warunkiem koniecznym do uzyskania przez Skarżącą pomocy finansowej w ramach działania grupy producentów rolnych za poprzedni rok jej działalności jest to, aby Skarżąca była wpisana do rejestru grup producentów rolnych prowadzonych przez Marszałka w dniu wydawania decyzji o wypłacie powyższych środków finansowych,
- 3) art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (dalej: EFRROW) w zw. z art. 35 ust 1 EFRROW poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na uznaniu, że warunkiem koniecznym do uzyskania przez Skarżącą pomocy finansowej w ramach działania grupy producentów rolnych za poprzedni rok jej działalności jest to, aby Skarżąca była wpisana do rejestru grup producentów rolnych prowadzonych przez Marszałka w dniu wydawania decyzji o wypłacie powyższych środków finansowych oraz pominięciu celów, dla których przyznaje się wsparcie finansowe,
- II. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niepodanie w uzasadnieniu wyroku daty w jakiej decyzja Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2013 r. o wykreśleniu Skarżącej z rejestru grup producentów rolnych stała się ostateczna oraz daty faktycznego wykreślenia Skarżącej z tego rejestru, co skutkuje brakiem możliwości dokonania jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie,
- 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Dz. U. Nr 30 poz. 168 ze zm. (dalej: kpa) w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, co doprowadziło do oddalenia skargi i utrzymania w mocy decyzji o uchyleniu prawidłowej decyzji Dyrektora z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] o przyznaniu środków finansowych z tytułu pomocy finansowej w ramach działania grupy producentów rolnych objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 w okresie od dnia [...] sierpnia 2012 r. do dnia [...] sierpnia 2013 r., ze względu na ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi wydającemu decyzję, tj. wydania przez Marszałka decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. o wykreśleniu Grupy z rejestru grup producentów rolnych prowadzonych przez tego Marszałka, podczas gdy zastosowanie powinien znaleźć art. 151 § 1 pkt 1 kpa, ponieważ w dniu wydawania decyzji o przyznaniu środków finansowych z dnia [...] grudnia 2013 r. Skarżąca nie była wykreślona z rejestru grup producentów rolnych prowadzonego przez Marszałka Wojewódzka [...].
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem zaistniały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej.
Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu prawa procesowego, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna Grupy oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji Sąd II instancji, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpoznaje zarzuty podnoszące naruszenie przepisów postępowania, a dopiero później zarzuty materialne. Konieczność zachowania takiej kolejności rozpoznania zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że dokonanie poprawnej oceny naruszeń prawa materialnego jest możliwe tylko w sytuacji, gdy zostanie ustalone, że stan faktyczny sprawy nie jest sporny albo że nie został skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym.
Skarga kasacyjna Grupy nie ma uzasadnionych podstaw, zatem nie mogła prowadzić do uchylenia skarżonego wyroku.
Zdaniem NSA nietrafne są podnoszone w skardze zarzuty wskazujące na naruszenie prawa procesowego. Grupa stawiając Sądowi I instancji zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. twierdzi, że uzasadnienie wyroku narusza ten przepis, bo nie odnosi się do ustaleń w zakresie daty, w której stała się ostateczna decyzja Marszałka wykreślająca Grupę z rejestru producentów rolnych. Brak taki powoduje niemożność ustalenia podstawy rozstrzygnięcia. Zarzut postawiony w taki sposób jest nietrafny i wynika z niezrozumienia istoty regulacji w nim powołanej. Treść art. 141 § 4 p.p.s.a. określa wymogi formalne uzasadnienia wyroku, a więc jego konieczne elementy składowe. Naruszenie tego przepisu przez Sąd I instancji zawsze jest związane z pominięciem prawem określonych wymogów, a nie trafnością lub nietrafnością formułowanych przez Sąd I instancji twierdzeń i wniosków. Inaczej rzecz ujmując, poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować merytorycznej trafności stanowiska prezentowanego przez Sąd I instancji zarówno w zakresie prawidłowości kontroli przestrzegania przez organy prawa materialnego, jak i formalnego.
Jeżeli w tym zakresie Sąd I instancji dopuszcza się naruszeń, to strona wnosząca skargę kasacyjną może takie naruszenia kwestionować w ramach zarzutów skierowanych pod adresem konkretnych przepisów materialnych lub procesowych. Natomiast odwołanie się w zarzucie do treści art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skuteczne tylko wówczas, gdy uzasadnienie posiada braki formalne, bo nie składa się z elementów wskazanych w tym przepisie. Zasadniczo art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może być podstawą kwestionowania ustaleń faktycznych, jak czyni to skarga kasacyjna, chyba że Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku przedstawia stan faktyczny innej sprawy niż ta, która jest przedmiotem rozpoznania. Z tego więc powodu zarzut kasacyjny podnoszący naruszenie przez WSA w Warszawie art. 141 § 4 p.p.s.a. należało uznać za nietrafny.
Niezasadnym jest również zarzut podnoszący naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 151 § 1 pkt 2 kpa i art. 145 § 5 pkt 2 kpa polegający na oddaleniu skargi, w sytuacji gdy w postępowaniu przed organami doszło do naruszenia przepisów kpa związanych ze wznowieniem i zakończeniem postępowania przyznającego płatność dla Grupy.
Zdaniem NSA ten zarzut jest chybiony, a przede wszystkim jest on merytorycznie nietrafny. Grupa twierdzi, że w dniu [...] grudnia 2013 r., zatem w momencie wydania decyzji przyznającej płatność za czwarty rok funkcjonowania grupy producenckiej, nie istniały nowe istotne okoliczności, gdyż w tym dniu Grupa była wpisana w rejestrze prowadzonym przez Marszałka. Z takim poglądem nie można się zgodzić. Analiza akt sprawy i uzasadnienia wyroku prowadzi do wniosku, że w chwili wydania decyzji pierwotnej, przyznającej Grupie pomoc finansową, więc w dniu [...] grudnia 2013 r., istniała decyzja Marszałka z dnia [...] listopada 2013 r. wykreślająca Grupę z rejestru. Tego faktu nikt nie kwestionuje, bo przecież wykreślenie nastąpiło na wniosek Grupy. Mogła istnieć wątpliwość co do ostateczności tej decyzji ale nie co do tego, że została w tej dacie wydana.
Zatem w styczniu 2014 r. ta okoliczność została ujawniona i to właśnie ona była podstawą wznowienia postępowania. Niewykreślenie Grupy w rejestrze prowadzonym przez Marszałka w dniu wydania decyzji przyznającej płatność za okres sierpień 2012 r. – sierpień 2013 r. nie może być utożsamiane, jak czyni to skarga kasacyjna, z brakiem przesłanki do wznowienia postępowania, w którym wydano decyzję przyznającą pomoc finansową, przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 kpa.
Sąd II instancji zauważa i podkreśla, że na gruncie ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz.U. z 2000 r. Nr 88, poz. 983 ze zm.) wpis do rejestru, jak i wykreślenie mają charakter deklaratoryjny. W odniesieniu do wykreślenia ten charakter wynika wprost z art. 11 ustawy, który stanowi, że marszałek wydaje decyzję po spełnieniu warunków przewidzianych w tym przepisie w zakresie niespełnienia przez grupę producencką ustawowych warunków i skreśleniu jej z rejestru grup. Takie normatywne ujęcie przepisu rzutuje na charakter rejestru. Zdaniem Sądu II instancji wpis w rejestrze producentów grup nie korzysta z domniemania zgodności wpisów ze stanem faktycznym i prawnym. Oznacza to, że treść rejestru nie może być przesądzająca, w sytuacji gdy istnieją niekwestionowane dowody, że stan faktyczny nie odpowiada ujawnionemu w rejestrze.
Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, a konsekwencją tego musi być uznanie, że Sąd I instancji nie naruszył art. 151 p.p.s.a., skoro przyjął, że organy prawidłowo wznowiły postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., na mocy której Grupa otrzymała płatność za czwarty rok jej działania.
Zdaniem Sądu II instancji nietrafne są również zarzuty kasacyjne, w których Grupa podnosi naruszenie prawa materialnego. W istocie ta grupa zarzutów sprowadza się do kwestionowania wyroku Sądu I instancji ze względu na to, że Sąd ten dokonał wadliwej kontroli stosowania przez organy prawa materialnego i trafnie przyjął, że w sprawie nie doszło do naruszenia § 3 pkt 1 i § 7 w związku z § 6 pkt 2 rozporządzenia z 20 kwietnia 2007 r., pomimo że organy obu instancji dokonały wadliwej wykładni tych przepisów i bezpodstawnie przyjęły, że warunkiem koniecznym do uzyskania przez Grupę pomocy finansowej w ramach działania grup producentów rolnych za poprzedni rok jest to, by Grupa była wpisana do rejestru prowadzonego przez marszałka. Zdaniem skarżącej kasacyjnie taki związek nie daje się wyprowadzić na gruncie obowiązującego prawa.
Stanowisko strony skarżącej kasacyjnie jest nietrafne, gdyż nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach. Zgodzić należy się z poglądem prezentowanym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że przepisy rozporządzenia z 20 kwietnia 2007 r. rozróżniają dwa sposoby ujmowania terminu "pomoc", w § 3 ust. 1 i § 6 ust. 1 w związku z § 7 ust.
1. Jednak z tego faktu nie daje się wyprowadzić wniosków jakie wywodzi Grupa. W § 3 ust. 1 rozporządzenia z 20 kwietnia 2007 r. określone zostały podmiotowe warunki grupy, która jako grupa producencka w rozumieniu przepisów może otrzymać pomoc. Natomiast § 6 i § 7 tego aktu określają tryb wypłacania pomocy dla grupy producenckiej. Poza sporem pozostaje, że na podstawie § 7 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 20 kwietnia 2007 r. do wniosku o płatność roczną należy dołączyć zaświadczenie marszałka o wpisie do rejestru, wydane nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku o płatność. Wskazany przepis określa wymogi formalne wniosku o płatność, zatem należy uznać, że płatność roczna może być dokonana tylko wtedy, gdy wniosek pochodzi od grupy producenckiej i spełnia prawem przewidziane warunki formalne. Pośród nich jest potwierdzenie wpisu do rejestru.
Konkludując stwierdzić należy, że wypłata grupie producenckiej rocznej płatności z tytułu pomocy udzielanej grupie producentów rolnych jest możliwa tylko w sytuacji, gdy w chwili wydania decyzji grupa producencka jest wpisana w rejestrze i jednocześnie w tej dacie nie doszło do wydania decyzji o wykreśleniu z rejestru. Z tego powodu Sąd II instancji akceptuje i podziela stanowisko prezentowane w uzasadnieniu skarżonego wyroku, zatem nie można przyjąć, że Sąd I instancji dokonał wadliwej wykładni przepisów wskazanych w zarzutach kasacyjnych.
Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.