Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 17 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 751/22

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 399/21, oddalił skargę E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 29 grudnia 2020 r., nr SKO-UP-4121-93/20 w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy.

Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia:

I

Starosta N. - wskutek sprzeciwu Prokuratora Prokuratury Rejonowej w N. z dnia 16 czerwca 2020 r. od decyzji Starosty z dnia 28 kwietnia 2011 r. - wznowił postępowanie w przedmiocie wydania prawa jazdy E. M. (dalej: skarżący, strona) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej: k.p.a.).

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał na analizę materiału dowodowego przeprowadzoną w wyniku sprzeciwu wniesionego przez Prokuratora Rejonowego w N. z dnia 16 czerwca 2020 r., od ostatecznej decyzji o wydaniu skarżącemu prawa jazdy kat. B+E. Organ I instancji uznał, że skarżący posłużył się poświadczającym nieprawdę dokumentem w postaci zaświadczenia o ukończeniu szkolenia podstawowego dla osób ubiegających się o wydanie prawa jazdy kat. B+E, gdyż w rzeczywistości nie uczestniczył w określonej w tym zaświadczeniu liczbie godzin w zajęciach teoretycznych i praktycznych.

Następnie decyzją z dnia 12 października 2020 r. Starosta N. orzekł o uchyleniu własnej ostatecznej decyzji z dnia 28 kwietnia 2011 r. o wydaniu skarżącemu prawa jazdy kategorii B, B+E oraz o odmowie wydania skarżącemu prawa jazdy kat. B+E.

Decyzją z dnia 29 grudnia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N.- działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 oraz art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. oraz art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1268; dalej: ustawa o kierujących pojazdami) - uchyliło decyzję Starosty N. z dnia 12 października 2020 r. w części dotyczącej orzeczenia o uchyleniu decyzji Starosty N. z dnia 28 kwietnia 2011 r. o wydaniu prawa jazdy kat. B i w tym zakresie umorzyło postępowanie pierwszoinstancyjne (pkt 1); w pozostałym zakresie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji (pkt 2).

Organ odwoławczy wyjaśnił, że obowiązkiem organu I instancji, po otrzymaniu sprzeciwu Prokuratora było wznowienie postępowania w sprawie wydania prawa jazdy kat. B+E skarżącemu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 186 k.p.a., zakończonej ostateczną decyzją Starosty N. z dnia 28 kwietnia 2011 r. o przyznaniu skarżącemu prawa jazdy kat. B+E. Starosta N. po otrzymaniu sprzeciwu Prokuratora, zgodnie z jego wnioskiem w dniu 14 września 2020 r., wznowił postępowanie w sprawie wydania skarżącemu w dniu 28 kwietnia 2011 r. prawa jazdy kat. B+E. Podkreślenia wymaga, że zarówno ww. decyzja Starosty N., jak też sprzeciw Prokuratora nie dotyczył kat. B prawa jazdy, która została przyznana odwołującemu się decyzją z dnia 20 kwietnia 1983 r., jak również postępowanie wszczęte w dniu 14 września 2020 r. nie dotyczyło tej kategorii. W związku z powyższym w tej części zaskarżoną decyzję należało uchylić i umorzyć postępowanie pierwszej instancji w tym zakresie.

Dalej SKO wskazało, że dowody zgromadzone w sprawie, a w szczególności wyrok Sądu Rejonowego w N. z dnia 2 października 2015 r. w sprawie o sygn. akt II K 1132/15 potwierdza fakt wystawienia przez kierownika O.S.K. "G." w N. fałszywego zaświadczenia nr [...] z dnia 12 kwietnia 2011 r. o odbyciu przez skarżącego w okresie od 18 marca 2011 r. do 12 kwietnia 2011 r. 20 godzin zajęć teoretycznych i 15 godzin zajęć praktycznych, na prawo jazdy kategorii B+E, gdyż skarżący w rzeczywistości w szkoleniu teoretycznym i praktycznym nie uczestniczył we wskazanej liczbie godzin.

Tym samym skarżący nie spełnił warunków uzyskania prawa jazdy kat. B+E w dacie jego wydania wynikających z art. 11 ustawy o kierujących pojazdami. Brak spełnienia chociażby jednej z przesłanek wskazanych w tym przepisie skutkuje odmową wydania prawa jazdy. W sytuacji, w której osoba ubiegająca się o wydanie prawa jazdy nie spełnia chociażby jednego z wymogów określonych w art. 11 ustawy o kierujących pojazdami - organ administracji podejmuje decyzję o odmowie wydania prawa jazdy. Osoba ubiegająca się o przyznanie uprawnienia do kierowania pojazdami musi wykazać, że spełnia wszystkie wymogi do uzyskania prawa jazdy, przedkładając stosowne dokumenty, które z wyraźnej woli ustawodawcy nie mogą być zastąpione innymi dowodami. Potwierdzeniem spełnienia wymogu z art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami jest zgodnie z art. 27 ust. 4 zaświadczenie o ukończeniu szkolenia.

Dowód w postaci zaświadczenia o odbyciu szkolenia, na którym oparł się organ I instancji ustalając okoliczności faktyczne w sprawie wydania skarżącemu prawa jazdy kat. B+E, okazał się fałszywy. Osoba, która to zaświadczenie wystawiła popełniła przestępstwo z art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k., co zostało stwierdzone w pkt 1 wyroku Sądu Rejonowego w N. z dnia 2 października 2015 r. w sprawie do sygn. akt II K 1132/15.

Kolegium stwierdziło zatem, że skarżący nie spełniał warunków do uzyskania prawa jazdy kat. B+E w dniu uzyskania uprawnienia i nadal ich nie spełnia. Wobec tego, zaskarżona decyzja organu I instancji o uchyleniu decyzji ostatecznej Starosty N. z dnia 28 kwietnia 2011 r. o wydaniu stronie prawa jazdy kat. B+E, jak też o odmowie wydania mu prawa jazdy kat. B+E - jest prawidłowa.

Zatem w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2021 r. oddalił skargę strony.

Zdaniem Sądu I instancji orzekające w niniejszej sprawie organy zasadnie uznały, że zachodziła podstawa do wznowienia postępowania, określona w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którą w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Okolicznością istotną dla treści rozstrzygnięcia było niezgodne z prawem potwierdzenie faktu odbycia przez skarżącego szkolenia wymaganego przepisami zaświadczeniem nr [...] z dnia 12 kwietnia 2011 r. Stosownie zaś do art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami prawo jazdy jest wydawane osobie, która odbyła szkolenie wymagane do uzyskania prawa jazdy danej kategorii. Potwierdzeniem spełnienia wymogu z art. 11 ust. 1 pkt. 3 ustawy o kierujących pojazdami jest zgodnie z art. 27 ust. 4 ww. ustawy zaświadczenie o ukończeniu szkolenia.

WSA wyjaśnił, że organy zobowiązane były, dokonując analizy stanu faktycznego sprawy pod kątem spełnienia wymogu wynikającego z art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami, uwzględnić w tym procesie konsekwencje wynikające z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w N. z dnia 2 października 2015 r., sygn. akt II K 1132/15. W przypadku wydania wyroku karnego skazującego organy nie mają swobody w zakresie ustalenia okoliczności objętych wyrokiem. Podstawą do takiego ograniczenia organu w prowadzeniu postępowania dowodowego jest art. 11 p.p.s.a., wyrażający zasadę związania sądu administracyjnego ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa. Przywołana regulacja ma podwójne znaczenie, jest bowiem relewantna zarówno dla organów prowadzących postępowanie sądowoadministracyjne, jak i postępowanie administracyjne.

Stan faktyczny sprawy wskazuje, że skarżący posługiwał się zaświadczeniem potwierdzającym nieprawdę. Wskazany wyrok potwierdza bowiem fakt wystawienia przez kierownika O.S.K. "G." w N. fałszywego zaświadczenia nr [...] z dnia 12 kwietnia 2011 r. o odbyciu przez skarżącego w okresie od 18 marca 2011 r. do 12 kwietnia 2011 r. 20 godzin zajęć teoretycznych i 15 godzin zajęć praktycznych na prawo jazdy kategorii B+E, podczas gdy skarżący w rzeczywistości w szkoleniu teoretycznym i praktycznym nie uczestniczył we wskazanej liczbie godzin.

Okoliczności powyższe w sposób niebudzący wątpliwości wskazują, że dowód w postaci zaświadczenia o odbyciu szkolenia, na którym oparł się organ I instancji ustalając okoliczności faktyczne w sprawie wydania skarżącemu prawa jazdy kat. B+E, okazał się fałszywy. Osoba, która to zaświadczenie wystawiła popełniła przestępstwo z art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k., co zostało stwierdzone w pkt 1 ww. wyroku o sygn. akt II K 1132/15.

II

W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych w postępowaniu kasacyjnym jak i w postępowaniu przed sądem I instancji.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
2. a) art. 11 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami poprzez niezastosowanie go w sprawie, wskutek czego organ odmówił wydania prawa jazdy osobie, która spełniła wymagane warunki;
3. b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy skarżący nabył uprawnienia do prowadzenia pojazdów wiele lat temu, a uchylenie tej decyzji nastąpiło po znacznym upływie czasu od jej wydania - prawie 10 lat korzystania przez skarżącego z przysługujących mu uprawnień;
4. 2) rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
5. a) art. 7 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu słusznego interesu obywatela, jak również interesu społecznego,
6. b) art. 8 i art. 77 k.p.a. przez nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela, nieprowadzenie postępowania administracyjnego w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa a wręcz poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej przez wydanie decyzji, której treść i argumentacja podważa w całej rozciągłości zaufanie do organów państwowych oraz przeniesienie na obywatela - skarżącego wszelkich konsekwencji związanych z działaniami osób trzecich,
7. c) art. 107 § 3 k.p.a. przez sporządzenie uzasadnienia bez wykazania przez Sąd I instancji faktów oraz okoliczności, które uznał za udowodnione, a którym nie dał wiary oraz wykazania przyczyn, dla których nie uwzględnił argumentów strony skarżącej,
8. d) art. 77 § 1 k.p.a. polegające nie rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wskutek czego błędnie przyjęto, że osoba ubiegająca się o wydanie prawa jazdy nie nabyła uprawnień do jego uzyskania.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pomimo częściowo błędnego uzasadnienia wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują.

Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a., a komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych uzasadnia łączne ich rozpoznanie.

Za nieusprawiedliwione należało uznać zarzuty naruszenia art. 11 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP oraz art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., sformułowane w pkt 1 lit. a-b i pkt 2 lit. a-d petitum skargi kasacyjnej.

Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów na wstępie wskazać należy, że skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie ww. przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego przez niezastosowanie ich przez Sąd I instancji, podczas gdy przepisy k.p.a. mają generalnie zastosowanie w postępowaniu przed organami administracji publicznej i nie zostały powiązane z odpowiednimi przepisami procedury sądowoadministracyjnej naruszonymi przez Sąd I instancji. Ponieważ postępowanie przed sądami administracyjnymi reguluje wyłącznie ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z tym podnoszonym w skardze kasacyjnej zarzutom powinno nieodłącznie towarzyszyć wskazanie naruszonych przez Sąd I instancji przepisów tej ustawy.

Podkreślenia wymaga, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Przedmiot postępowania wznowieniowego wyznacza treść art. 149 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ ma obowiązek ustalić, czy wystąpiła przyczyna wznowienia, a w razie pozytywnego wyniku tych ustaleń, przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. Badanie legalności zaskarżonej decyzji w rozpoznawanej sprawie wymagało więc ustalenia, czy istniały ustawowe przesłanki do wszczęcia nadzwyczajnego postępowania, w którym doszło do wzruszenia ostatecznej decyzji Starosty Nowotarskiego w sprawie wydania skarżącemu prawa jazdy kat. B+E.

Jak wynika z ustalonego przez organy stanu faktycznego sprawy, po wydaniu prawa jazdy kat. B+E, okazało się, że przedłożony przez skarżącego dokument w postaci zaświadczenia nr [...] z dnia 12 kwietnia 2011 r. poświadczał nieprawdę, że skarżący – E. M. w okresie od 18 marca 2011 r. do 12 kwietnia 2011 r. odbył szkolenie podstawowe na prawo jazdy kat. B+E, podczas gdy w rzeczywistości nie uczestniczył on we wskazanej w tym dokumencie liczbie godzin zajęć teoretycznych i praktycznych. Powyższa okoliczność została stwierdzona prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w N. z dnia 2 października 2015 r. (sygn. akt II K 1132/15). Jak słusznie podniósł Sąd I instancji wskazany wyrok potwierdza bowiem fakt wystawienia przez kierownika O.S.K. "G." w N. fałszywego zaświadczenia nr [...] z dnia 12 kwietnia 2011 r. Zaistniała więc przesłanka wznowienia postępowania, określona w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., a w konsekwencji nie doszło do naruszenia przepisów wskazanych w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej.

Jednakże - wbrew stanowisku Sądu I instancji wyrażonemu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku - Sąd ten nie był związany ustaleniami co do popełnienia przestępstwa w rozumieniu art. 11 p.p.s.a., gdyż wydany wyrok nie był wyrokiem skazującym wydanym w postępowaniu karnym. Sąd I instancji nie dostrzegł, że cyt. wyrok nie jest wyrokiem skazującym osobę, która wystawiła skarżącemu fałszywe zaświadczenie, ponieważ postępowanie przeciwko oskarżonemu zostało warunkowo umorzone na jednoroczny okres próby. Jednocześnie Sąd Rejonowy w ww. wyroku stwierdził, że zarzucone oskarżonemu czyny wyczerpały znamiona przestępstwa z art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k.

Zgodnie z art. 11 p.p.s.a. sąd administracyjny wiążą ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa. Skoro z przywołanego przepisu wynika, że wynikające z niego związanie dotyczy tylko i wyłącznie ustaleń wyroku skazującego, to prowadzi to do wniosku, że przepis ten nie dotyczy wyroków umarzających postępowanie (por. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 321/17). Sąd karny może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo warunkowego umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne jest orzeczeniem stwierdzającym popełnienie przestępstwa, wyrok ten nie jest jednak wyrokiem skazującym (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2012 r., sygn. akt II OSK 2554/11 i II OSK 2553/11).

W literaturze wskazuje się, że warunkowe umorzenie jest stosowane nie tyle zamiast kary, lecz zamiast wyroku skazującego (por. B. Kunicka-Michalska,w: E. Bieńkowska, B. Kunicka-Michalska, G. Rejman, J. Wojciechowska, Kodeks karny – część ogólna, Komentarz, Warszawa 1999, s. 1017). Zawarte więc w takim wyroku ustalenia nie mają wiążącej mocy dowodowej, o której mowa w art. 11 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2012 r, sygn. akt II OSK 1524/10).

Natomiast wyrok ten jest dokumentem urzędowym, o którym mowa w art. 76 § 1 k.p.a., co słusznie podkreślił organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z tym przepisem dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zasadą jest zatem domniemanie zgodności z prawdą tego, co zostało stwierdzone w dokumencie urzędowym. Nie wyklucza to jednak możliwości obalenia tego domniemania stosownie do art. 76 § 3 k.p.a. Strona, która podnosi, że zawarte w nim stwierdzenia są niezgodne z rzeczywistością powinna na tę okoliczność przedstawić przeciwdowód (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 479/12). Takich przeciwdowodów w toku postępowania przed organami nie przedstawił skarżący kasacyjnie.

Skarżący kasacyjnie nie przedstawił żadnego dowodu, który skutecznie podważyłby okoliczności stwierdzone w dokumencie urzędowym, tj. w wyroku Sądu Rejonowego w N. z dnia 2 października 2015 r., sygn. akt II K 1132/15. Natomiast gołosłowne, nie poparte żadnymi dowodami twierdzenia strony skarżącej nie mogą prowadzić do obalenia domniemania zgodności z prawdą wyroku jako dokumentu urzędowego (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 695/18).

Nie ma przy tym znaczenia w rozpoznawanej sprawie fakt, że wyrok ten dotyczy osoby, która wydała skarżącemu fałszywe zaświadczenie, tj. kierownika O.S.K. "G." w N., a nie samego skarżącego, skoro dokument, którym legitymował się skarżący, uzyskując pozytywną dla siebie decyzję wydaną przez Starostę N. z dnia 28 kwietnia 2011 r. w sprawie wydania prawa jazdy kat. B+E - poświadczał nieprawdę, co do okoliczności istotnych w sprawie administracyjnej zakończonej wydaniem na rzecz skarżącego ww. decyzji.

Należy podkreślić, że źródłem uprawnień do kierowania pojazdami jest decyzja wydawana przez właściwy organ po ustaleniu, że zostały spełnione wszystkie przesłanki wymagane przez prawo w tym m.in. odbycie wymaganego szkolenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami (analogiczny stan prawny obowiązywał w dacie wydania skarżącemu uprawnień - art. 90 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym). Po odbyciu szkolenia ośrodek szkolenia kierowców wydaje osobie ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdem stosowne zaświadczenie o ukończeniu szkolenia (art. 27 ust. 4). Zaświadczenie takie jest warunkiem wydania prawa jazdy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie żadne prawa strony postępowania nie zostały naruszone. Z uwagi na fakt, że na moment wydania decyzji ostatecznej, mocą której stronie wydano prawo jazdy kat. B+E, skarżący nie spełniał warunku z 90 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym (obecnie analogiczny art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami), w wyniku wznowienia postępowania - wbrew zarzutom autora skargi kasacyjnej - nie mogła zapaść decyzja przyznająca stronie żądane uprawnienia (odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej), z uwagi na późniejsze wieloletnie uczestniczenie przez nią w ruchu drogowym. Możliwość dalszego korzystania z wydanego na podstawie fałszywego zaświadczenia uprawnienia do kierowania pojazdami nie może być sanowana "uzdrowiona" przez upływ czasu, skoro zaświadczenie, które przecież powinno odpowiadać prawdzie - jest warunkiem wydania prawa jazdy.

W sytuacji zatem, gdy ustalono w oparciu o prawomocne orzeczenie sądu powszechnego, że wymienione zaświadczenie o odbyciu kursu (szkolenia) nie jest prawdziwe, to nie można uznać, że spełnione zostały wszystkie warunki do wydania skarżącemu prawa jazdy kat. B+E (zob. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2575/17).

Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.