Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 26 września 2013 r., sygn. akt II GSK 753/12

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. wyrokiem z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 848/11, uwzględnił skargę K. Sp. z o.o. w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2011 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego i uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oraz orzekł o kosztach postępowania.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. W. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w O. nałożył na Spółkę K. karę pieniężną w kwocie 30.000 zł za określone naruszenia stwierdzone w protokole kontroli z dnia 14 października 2010 r. Organ stwierdził w nim skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego przez M. P., który rozpoczął jazdę w dniu 16 czerwca 2010 r. o godzinie 5.55 i do godziny 5.55 w dniu 17 czerwca winien wykorzystać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku dobowego, tymczasem wykorzystał 8 godzin i 45 minut. Kara za to naruszenie wyniosła 100 zł. Wskazano również na przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego przez M. P. w dniu 30 kwietnia 2010 r., który wykorzystał od godziny 9.50 do 17.45 trzy przerwy w jeździe ciągłej, jednakże w ocenie organu były one zbyt krótkie, aby można było uznać je za prawidłowo wykorzystane.

Łączna kara wyniosła w tym przypadku 950 zł. Ponadto organ zarzucił spółce nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych wczytanych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy, jak również nieokazanie zaświadczenia potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowcę B. E. za określone dni w okresie od 16 września 2009 r. do 15 sierpnia 2010 r. Organ I instancji stwierdził, że okazane ostatecznie do kontroli dane w dniu 20 września 2010 r. dotyczące pracy ww. kierowcy są niezgodne z przepisami Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE Nr L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm., str. 8, dalej: Rozporządzenie 3821/85), ponieważ nie zawierają podpisu cyfrowego, który umożliwiłby organowi kontrolnemu sprawdzenie autentyczności oraz integralności przekazanych danych. Przedstawione zaś dane są przetworzone i zapisane za pomocą plików XLR otwieranych za pomocą programu Microsoft Office Excel i nie mogły podlegać analizie przez organ kontrolujący.

Ponadto nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych wczytanych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy, przechowywanych w przedsiębiorstwie stanowi naruszenie art. 14 ust. 2 Rozporządzenia 3821/85. Podniesiono przy tym, że za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem warunków dotyczących nieudostępnienia podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych wczytanych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy przechowywanych w przedsiębiorstwie załącznik do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874, dalej: u.t.d.) pod liczbą porządkową 12.13 przewiduje łączną karę w wysokości 500 zł za każdy dzień. Organ stwierdził również naruszenie obowiązku wczytywania wymaganych danych z karty kierowcy. Okazane bowiem do kontroli dane w dniu 20 września 2010 r. dotyczące czasu pracy kierowcy B. E. są niezgodne z przepisami Rozporządzenia 3821/85.

Za wykonywanie zaś transportu drogowego z naruszeniem warunków dotyczących naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy załącznik do ustawy pod liczbą porządkową 12.10 przewiduje karę pieniężną w wysokości 500 zł. Zarzucono również Spółce naruszenie obowiązku wczytywania wymaganych danych z tachografu cyfrowego z uwagi na to, że osoby zarządzające rzeczonym przedsiębiorstwem nie wczytywały wymaganych danych z tachografu cyfrowego, dotyczących kierowcy B. E., w okresie podlegającym kontroli czyli od dnia 16 września 2009 r. do 15 września 2010 r. To zaś stanowi naruszenie § 3, 4 i 5 Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych. Za wykonywanie zaś transportu drogowego z pogwałceniem warunków dotyczących naruszenia obowiązku wczytywania wymaganych danych z tachografu cyfrowego załącznik do ustawy pod liczbą porządkową 12.11 przewiduje karę pieniężną w wysokości 500 zł. Organ stwierdził także nieokazanie w trakcie kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nie prowadzenia pojazdu przez kierowcę M. P. w określonych dniach 2009 r. i 2010 r. W sumie za te naruszenia kara pieniężna wyniosła 13 500 zł. Organ zarzucił również Spółce wykonywanie przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowców M. P. i B. E., którzy posiadali w trakcie przeprowadzonej kontroli niewłaściwe badania lekarskie, za co nałożono karę 1.000 zł. Łączna kwota kar pieniężnych wyniosła 158.550 zł, ale z uwagi na treści art. 92 ust. 2 pkt 2 u.t.d. kara ta została ograniczona do 30.000 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji

Uzasadniając uwzględnienie skargi Sąd I instancji wskazał, że organy nie wyjaśniły wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, przez co naraziły się na zarzut arbitralnego podjęcia własnych rozstrzygnięć. Zastrzeżenia Spółki budzi sposób postępowania oraz udokumentowanie zarzutów polegających na nieudostępnieniu przez Spółkę podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych wczytanych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy, a także naruszeniu obowiązku wczytywania wymaganych danych z karty kierowcy i z tachografu cyfrowego, jak również nieokazaniu zaświadczenia potwierdzającego fakt nie prowadzenia pojazdu przez kierowcę B. E. w określonych dniach w okresie od 16 września 2009 r. do 15 sierpnia 2010 r.

W ocenie Sądu postępowanie organu w kwestii udostępnienia przez stronę odpowiednich zapisów z tachografów i karty kierowcy jest niewystarczające i nosi znamiona dowolności, a nade wszystko nie doprowadziło do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności związanych z tym zagadnieniem. Przebieg postępowania oraz wzajemne kontakty strony oraz organu przekonują, że skarżąca spółka podejmowała kroki celem wywiązania się z obowiązków kontrolnych nałożonych na nią przez organ kontrolny. Kwestią sporną nie było zatem nie dostarczenie przez stronę skarżącą żądanych danych ale format ich przekazania. Analizując korespondencję obu stron postępowania oraz aktywność Spółki nie sposób zdaniem Sądu nie dostrzec, że starała się ona zadośćuczynić żądaniom organu transportu drogowego. Spółka w toku postępowania administracyjnego przedstawiła najpierw rozumianą przez siebie interpretacji "formatu oryginalnego" przekazywanych danych, a następnie zaś zwróciła się do organu o wyjaśnienie tego pojęcia.

Jednakże Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, pomimo licznych zapytań strony, w żaden sposób nie sprecyzował spornego pojęcia, konsekwentnie odsyłając ją do przepisów (§ 5) rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowcy oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. Nr 159, poz. 1128, dalej: rozporządzenie Ministra Transportu) oraz Rozporządzenia 3821/85. Takie postępowanie organu w ocenie Sądu nie zasługuje na aprobatę. Organ powinien w toku postępowania administracyjnego współpracować ze stroną, odpowiadać na jej zapytania i zgodnie z art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, dalej: k.p.a.) informować ją o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego.

Zdaniem Sądu Organ zobowiązany jest przyjąć i ocenić dane przedkładane w formacie zaproponowanym przez skarżącą Spółkę, tym bardziej, że już w toku postępowania administracyjnego Spółka wskazała, że w dniu 20 września 2010 r. dane z tachografu cyfrowego i karty kierowcy zostały w całości pobrane i zapisane w postaci cyfrowej na dysku CD przy pomocy certyfikowanego oprogramowania do odczytywania i zapisu danych stanowiącego oryginalne wyposażenie oprzyrządowania do obsługi tachografów cyfrowych. Sąd podkreślił również, że na rozprawie przed Sądem prokurent Spółki podał, że w Spółce przeniesienie danych z tachografu i z karty kierowcy na kartę przedsiębiorcy dokonywane jest za pomocą certyfikowanego urządzenia Taco Driver 2, które wczytuje dane i rejestruje je na karcie przedsiębiorcy. Danych zapisanych na karcie przedsiębiorcy przy użyciu tego urządzenia zmieniać nie można. Według Spółki inspektor ITD nie chciał przyjąć tego urządzenia w celu dokonania odczytu i zażądał przedstawienia danych na płycie CD. Wprawdzie dokonał odtworzenia płyty ale brakowało tam podpisu elektronicznego.

Sąd podkreślił, że organ zobligowany jest do dokonania odczytu przedstawionych przez stronę danych i dopiero po tym władny jest dokonać ich oceny i ewentualnie wskazać oraz precyzyjnie opisać dlaczego nie może ich uwzględnić i jakie ewentualnie zawierają one uchybienia czy też możliwości manipulacji. Sąd nie przesądził prawidłowości tych danych ale wskazał, że bez ich rozpatrzenia i analizy przez organ niemożliwa jest rzetelna ocena spornej kwestii.

W ocenie Sądu organ chcąc zweryfikować okoliczność przebywania kierowców na urlopie powinien sam wystąpić do przedsiębiorcy o stosowną dokumentację w zakresie ewidencji czasu pracy czy też ewidencji urlopów, a nie arbitralnie karać przedsiębiorcę za nieokazanie stosownych dokumentów.

Nie wyjaśniając wskazanych powyżej okoliczności, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, organ naruszył art. 7 i art. 77 k.p.a. Niewyjaśnienie tych okoliczności spowodowało, że zaskarżone decyzje nie zostały w sposób wystarczający uzasadnione. Nie uzasadniając zaś należycie swojego stanowiska organ naruszył również art. 107 § 3 k.p.a. W decyzji organu odwoławczego nie wyjaśniono wszystkich wątków istotnych dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia.

Główny Inspektor Transportu Drogowego skargą kasacyjną zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i oddalenie skargi ewentualnie – przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wyrokowi zarzucono:

1. 1) naruszenie przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w uznaniu przez Sąd I instancji, że organy naruszyły zasady postępowania, albowiem nie wyjaśniły należycie wszystkich okoliczności sprawy i nie oceniły właściwie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz, że organy w sposób niedostateczny uzasadniły swoje stanowisko, podczas gdy postępowanie organów administracji było prawidłowe, organy wzywając stronę do wypełnienia obowiązku udostępnienia do kontroli danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy wskazały stronie przepisy prawa materialnego, z których wprost wynika jaki format danych wczytanych przez stronę może zostać uznany za oryginalny, przy czym wbrew zarzutom sądu uwzględniły materiał przedłożony przez stronę uznając jednak po jego analizie, iż nie odpowiada on tym wymogom, bowiem nie jest on opatrzony podpisem cyfrowym potwierdzającym autentyczność oraz integralność tego bloku danych, a innych zbiorów danych strona nie udostępniła, wobec czego organy zgromadziły i rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz w sposób wyczerpujący wyjaśniły stronie przesłanki swoich rozstrzygnięć co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji;

z ostrożności procesowej zarzucono także:

1. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
2. - art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE z dnia 11 kwietnia 2006 r. L 102, str.

1. 1) i przepisów załącznika IB (Rozdział I lit. r i s oraz 3.4.2 Dodatku 7 - Protokół wczytywania danych) do rozporządzenia nr 3821/85 oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu poprzez ich niezastosowanie w sprawie, a na które to przepisy powoływały się organy administracji, i z których jasno wynika na czym polega proces wczytywania danych z urządzenia rejestrującego i karty kierowcy oraz jaki format danych może być uznany za oryginalny i powinien być udostępniany do kontroli;
2. 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
3. - art. 14 ust. 2 Rozporządzenia 3821/85 oraz art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.), poprzez ich niezastosowanie w sprawie, a na które to przepisy powoływały się organy administracji i z których wynika obowiązek przedsiębiorcy udokumentowania każdego dnia pracy kierowcy, bądź to przy użyciu wykresówek, danych wczytanych z tachografu cyfrowego lub karty kierowcy, bądź zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu;

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o jej oddalenie I zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna Głównego Inspektora Transportu Drogowego opiera się na obu podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a.

W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w pkt I skargi kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie, że organy naruszyły zasady postępowania, nie wyjaśniły należycie wszystkich okoliczności sprawy i nie oceniły właściwie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Uzasadniając przytoczoną podstawę kasacyjną kasator powołując się na § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz przepisy rozporządzenia Rady nr 3821/85 stwierdził, że przedsiębiorca zobowiązany jest do zapewnienia wczytywania, przechowywania i okazywania na żądanie służb kontrolnych danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy wyłącznie w takim formacie, który opatrzony jest podpisem cyfrowym, a który potwierdza jego autentyczność oraz integralność tego bloku danych.

Udostępnienie danych w każdym innym formacie, nieopatrzonym tego rodzaju podpisem powoduje, że nie można zweryfikować ich autentyczności, a tym samym dokonać ich analizy. Przedłożony przez stronę zbiór danych w formacie zwykłego pliku programu Microsoft Excel nie był opatrzony wymaganym podpisem cyfrowym, ponadto format ten umożliwia dowolną zmianę i przetwarzanie zamieszczonych na nim informacji.

Odnosząc się do tak postawionego zarzutu, należy przypomnieć, że zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, pobrane dane, o których mowa w § 3 i 4, podmiot przechowuje w oryginalnym formacie przez okres co najmniej dwunastu miesięcy, licząc od daty ich zarejestrowania w tachografie cyfrowym lub na karcie kierowcy. Wskazane rozporządzenie nie zawiera definicji legalnej pojęcia "oryginalny format". W uzasadnieniu decyzji ostatecznej Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że okazane przez przedsiębiorcę dwa pliki sporządzone w formacie XLR, który nie jest formatem zgodnym z przepisami Załącznika IB rozporządzenia nr 3821/85 nie zawierają podpisu cyfrowego.

Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że dopuszczalnymi formatami dla plików przechowujących dane z karty kierowcy i tachografów cyfrowych są w myśl przepisów Rozporządzenia nr 3821/85 wyłącznie formaty: ESM, DDD, A1B, TGD. Organ odwoławczy nie wskazał jednak konkretnych przepisów rozporządzenia definiujących pojęcie "oryginalny format", jak również tych z których wynikałoby, że formaty ESM, DDD, A1B, TGD są jedynymi "oryginalnymi formatami" dla przechowywania danych pobranych z tachografu cyfrowego i z karty kierowcy.

Rozporządzenie Rady nr 3821/85 w art. 1 stanowi: "Urządzenia rejestrujące, w rozumieniu niniejszego rozporządzenia, ich konstrukcja, zasady instalacji, użytkowania i kontroli, spełniają wymagania niniejszego rozporządzenia oraz wymagania określone w załącznikach I lub IB i II, stanowiących integralną część niniejszego rozporządzenia." W załączniku IB I Definicje pod literą r) zdefiniowano podpis cyfrowy - dane dołączone lub kryptograficzne przekształcenie bloku danych, które umożliwia odbiorcy sprawdzenie autentyczności oraz integralności tego bloku danych; a pod literą s) zdefiniowano wczytywanie danych - Kopiowanie wraz z podpisem cyfrowym części lub całego zbioru danych zapisanych w pamięci danych pojazdu lub w pamięci karty tachografu, które są niezbędne do ustalenia zgodności z przepisami zawartymi w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006. Producenci przyrządów rejestrujących tachografów cyfrowych oraz producenci urządzeń skonstruowanych i przeznaczonych do wczytywania zbiorów danych podejmują wszelkie racjonalne działania zapewniające wczytanie takich danych z minimalnym opóźnieniem dla przedsiębiorstw transportowych lub kierowców.

Wczytywanie danych nie może zmienić ani skasować zapisanych danych. Wczytywanie danych z pliku zawierającego dane szczegółowe dotyczące prędkości nie jest konieczne do ustalenia zgodności z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006, ale może być wykorzystane do innych celów, takich jak dochodzenie w sprawie wypadku.

W Dodatku 7 do Załącznika IB w pkt 1.2. Akronimy i skróty, skrót ESM objaśniono: zewnętrzne medium gromadzenia danych, natomiast w pkt 2.3 Plik ESM znajduje się zapis: DDP_034 Jeżeli sesja wczytywania obejmuje przesłanie danych z VU, IDE w jednym fizycznym pliku gromadzi wszystkie dane odebrane z VU w czasie tej sesji przesłane z komunikatami pozytywnej odpowiedzi na żądanie przesłania danych. Dane gromadzi się bez nagłówków komunikatów, liczników podkomunikatów, pustych podkomunikatów i sum kontrolnych, ale wraz z SID i TREP (tylko pierwszego podkomunikatu w przypadku kilku podkomunikatów). Z kolei w pkt 3.4.2. Format pliku: Format pliku jest konkatenacją kilku obiektów TLV. Znacznikiem pliku EF jest jego identyfikator FID z dodatkiem 00. Znacznikiem podpisu pliku jest identyfikator pliku FID z dodatkiem 01.

Według objaśnienia wskazane skróty oznaczają: VU – przyrząd rejestrujący, IDE – inteligentne urządzenie dedykowane: urządzenie służące do wczytywania danych do ESM (np. komputer osobisty), SID – identyfikator usługi, TREP – parametr odpowiedzi na przesłanie danych, TLV – wartość długości znacznika, EF – plik elementarny, FID – identyfikator pliku (ID pliku).

Zgodnie z pkt 3.2.: Sesja wczytywania ma miejsca za każdym razem, gdy wczytuje się dane z karty ICC. Sesja obejmuje całą procedurę od zainicjowania karty ICC przez IFD do dezaktywowania karty ICC (wyjęcie karty lub następne zainicjowanie). Podpisany plik danych: plik z karty ICC. Plik przesyła się do IFD w formie odkrytego tekstu. Na karcie ICC obliczany jest skrót pliku i podpisywany a następnie przesyłany do IFD. W pkt 3.3. Wczytywanie danych z karty opisano poszczególne kroki.

Skoro zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają: pobieranie danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy - pobieranie danych, o którym mowa w rozdziale I lit. s załącznika IB do Rozporządzenia Rady nr 3821/85, a w rozporządzeniu Ministra Transportu nie zdefiniowano pojęcia oryginalny format, to Główny Inspektor Transportu Drogowego winien był szczegółowo uzasadnić, z powołaniem się na konkretne przepisy Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 dlaczego uznał, że formaty ESM, DDD, A1B, TGD są jedynymi oryginalnymi formatami dla przechowywania danych pobranych z tachografu cyfrowego i z karty kierowcy, dlaczego dwa pliki sporządzone w formacie XLR nie są plikami w "oryginalnym formacie" wyjaśniając przy tym istotę formatu XLR w odniesieniu do konkretnych przepisów wskazanego rozporządzenia.

Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. uwzględnił skargę przyjmując prawidłowo, że organ administracji nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy. Wyrażając wskazania co do dalszego postępowania Sąd I instancji określił sposób działania organu administracji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, wskazał kierunek w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci braków w materiale dowodowym. Wobec tego, że rozporządzenie Ministra Transportu nie zawiera definicji legalnej pojęcia "oryginalny format" pliku, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Główny Inspektor Transportu Drogowego powinien jednoznacznie wyjaśnić, z powołaniem się na przepisy Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, zakres pojęcia oryginalny format pliku w odniesieniu do przedłożonych przez stronę dwóch plików sporządzonych w formacie XLR.

Zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców, kierowca wykonujący przewóz drogowy, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które zawiera następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, nieużytkowania karty kierowcy lub niesporządzenia wydruków, o których mowa w art. 15 ust. 7 Rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, miejsce i datę wystawienia, podpis pracodawcy lub podmiotu, na rzecz którego kierowca wykonywał przewóz. W rozpoznawanej sprawie żądanie kontrolującego miało zatem normatywną podstawę. Zgodnie z art. 15 ust. 7 lit c) Rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, upoważniony funkcjonariusz służb kontrolnych może sprawdzić przestrzeganie przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006, analizując wykresówki, wyświetlone lub wydrukowane dane zapisane przez urządzenie rejestrujące lub przez kartę kierowcy, lub, jeśli ich brak, analizując wszelkie inne dokumenty pomocnicze, usprawiedliwiające nieprzestrzeganie przepisów, takie jak określone w art. 16 ust. 2 i 3. Tymi dokumentami pomocniczymi są plan pracy i rozkład jazdy, jak również tymczasowa wykresówka, informacje z podpisem kierowcy drukowane w przypadku gdy karta kierowcy działa wadliwie, zostanie zniszczona, zgubiona lub skradziona.

W świetle wskazanych przepisów, jeśli kierowca nie przedstawi zaświadczenia, funkcjonariusz służb kontrolnych przed nałożeniem kary pieniężnej analizuje wszystkie dokumenty udostępnione przez pracodawcę, na podstawie których może ustalić przestrzeganie przepisów Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Inaczej mówiąc, samo nieprzedstawienie zaświadczenia nie daje jeszcze podstawy do nałożenia kary pieniężnej.

Ze wskazanych powodów, skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Skoro prawidłowo wojewódzki sąd administracyjny zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., to podniesione w skardze kasacyjnej w ramach podstawy z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wskazane w pkt 2) i 3) zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez ich niezastosowanie są przedwczesne. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., FSK 618/04, ONSA WSA 2005, nr 6, poz. 120).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za bezzasadną i na mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.