Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2017r., sygn. akt III SA/Po 653/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. oddalił skargę J. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...] czerwca 2017r. w przedmiocie wymierzenie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
Przedstawiając przyjęty za podstawę tego wyroku stan sprawy - Sąd I instancji wskazał, że w lokalu należącym do J. W. pod adresem ul. Sz. Sz. [...] w K. znajdują się urządzenia o nazwie: Apollo Games nr [...], Apel nr [...], Apollo Soft nr [...] oraz Apel nr [...]. Urządzenia ta wykazywały cechy automatów do gier, o których mowa w ustawie z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (t.j. Dz. U. z 2017r. poz. 471), zwanej u.g.h. W drodze eksperymentu funkcjonariusze przeprowadzili gry kontrolne i ustalili, że gry oferowane na tych urządzeniach są grami na automatach w rozumieniu u.g.h., urządzanymi z naruszeniem przepisów u.g.h., tj. bez zezwolenia. Z tych względów Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] sierpnia 2016r. wymierzył J. W. karę pieniężną w kwocie 48.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
Utrzymując w mocy tę decyzję Dyrektor Izby Celnej w P. wskazał, że gry na wskazanych urządzeniach polegały na zdobywaniu punktów, a wygrana zależała od odpowiedniego układu symboli graficznych na obracających się bębnach, które zatrzymywały się bez jakiegokolwiek udziału gracza. Wynik gry był uzależniony od przypadku, bo gracz nie wypływał na układ symboli na bębnach. O komercyjnym celu urządzania gier świadczy to, że uruchomienie gry wymagało zasilenia środkami pieniężnymi, które były zamieniane na punkty kredytowe. W grze można było uzyskać wygrane rzeczowe, w rozumieniu art. 2 ust. 4 u.g.h., w postaci dodatkowych punktów do gry. Uzyskane punkty można było przenieść do pola kredyt i wykorzystać do dalszej gry bez uiszczania opłaty. Wskazane urządzenia realizowały także wygrane pieniężne.
Dyrektor stwierdził również, że odwołująca się była osoba aktywnie współdziałająca w urządzaniu gier na automatach. Z przedłożonej umowy dzierżawy lokalu wynika bowiem, że czynsz dzierżawny był bezpośrednio związany z eksploatacją automatów, a nie z dzierżawą powierzchni lokalu. J. W. otrzymywała czynsz nie za okres udostępniania lokalu, lecz za okres eksploatacji automatów. Wydzierżawiający obowiązany był do nadzoru nad automatami do gry oraz zawiadamiania właściciela automatów o przypadkach włamań lub uszkodzeń. Organ wskazał także, że stwierdzenie naruszenia przepisów ustawy o grach hazardowych miało miejsce w dniu 22 września 2015r., a więc po wejściu w życie ustawy z dnia 12 czerwca 2015r. o zmianie ustawy o grach hazardowych (Dz.U. 2015, poz. 1201). Ustawa zmieniająca ustawę o grach hazardowych została notyfikowana komisji europejskiej w dniu 05 listopada 2014r. pod numerem 2014/0537/PL. W konsekwencji zarzuty niewłaściwego zastosowania przepisów krajowych z uwagi na brak ich notyfikacji uznał za nieuzasadnione.
Oddalając skargę J. W. na tę decyzję - Sąd I instancji wskazał, że w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. ustawodawca operuje pojęciem "urządzającego gry". Tego rodzaju zabieg służący identyfikacji sprawcy naruszenia prowadzi do wniosku, że podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za omawiany delikt, jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry - i to bez względu na to, czy legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry, której jak to wynika z art. 6 ust. 4 u.g.h. nie może uzyskać ani osoba fizyczna, ani jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, ani też osoba prawna niemająca formy spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, które to spółki prawa handlowego, jako jedyne, o koncesję taką mogą się ubiegać. Przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach.
Sąd stwierdzić zatem, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry, nawet wówczas, gdy gry te urządza bez koncesji lub zezwolenia - od 14 lipca 2011r. także bez zgłoszenia lub wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry - podlegać będzie karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.
Wyrażenie "urządzanie gier" należy rozumieć zdaniem Sądu I instancji szeroko. Pojęcie "urządzanie gier" w języku polskim rozumiane jest jako synonim takich pojęć, jak: "utworzyć, uporządkować zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić". Urządzić to m.in. zorganizować jakąś imprezę, jakieś przedsięwzięcie, itp. Sąd I instancji przyjął zatem, że "urządzanie gier" obejmuje podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów), w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h.
Natomiast urządzający gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h. to każdy podmiot realizujący (wykonujący) te działania, czynności. Urządzanie gier na automatach obejmuje nie tylko fizyczne jej prowadzenie, ale także inne działania, polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzenia, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego automatu nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatu w stanie stałej aktywności, umożliwiającej jego sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, związane z obsługą urządzenia czy zatrudnieniem odpowiednio przeszkolonego personelu i ewentualnie jego szkolenie.
Zdaniem Sądu I instancji zachowanie skarżącej nie wyczerpywało się udostępnieniem pomieszczenia właścicielowi automatów. Zgodnie z zawartą umową dzierżawy czynsz był uiszczany nie za czas zajmowania lokalu, lecz za czas eksploatacji automatów, a obowiązek uiszczania czynszu wygasał, gdy automat nie był eksploatowany (§ 2 pkt 1 umowy). Zgodnie z § 1 pkt 2 umowy skarżąca zobowiązana była prowadzić działalność gospodarczą w lokalu przez czas eksploatacji w nim automatów i to bez możliwości zawieszenia tej działalności. Z kolei "czynsz dzierżawny" uiszczany był "gotówką, w dniu wyjęcia jej z automatu". Zgodnie z § 6 umowy właściciel automatów zobowiązany jest zapewniać skarżącej obsługę prawną związaną z funkcjonowaniem i eksploatacją automatów, a skarżąca przyjęła na siebie obowiązek w zakresie sprawowania nadzoru nad automatami znajdującymi się w lokalu (§ 6 w zw. z § 1 pkt 2 umowy). Działania skarżącej obejmowały więc świadczenie usług, które analizowane łącznie wskazują na podjęcie przez strony umowy wspólnych działań w celu organizowania gier na automatach poza kasynem gry. O takim celu działań podejmowanych w ramach realizacji zawartej umowy przesądzają postanowienia umowy, które bezpośrednio odnoszą się do oceny administracyjnoprawnej legalności podejmowanych działań.
Sąd uznał, że przy analizie pojęcia "urządzającego gry" za miarodajny należy przyjmować punkt widzenia przeciętnego gracza (korzystającego z automatu), dla którego udostępniającym automat i organizującym możliwość gry w zajmowanym lokalu była niewątpliwie skarżąca. Za istotne prawnie należy uznawać okoliczności obiektywne, a nie subiektywne przekonanie skarżącej, czy brak jej świadomości, co do nielegalności prowadzonych gier. Kara za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry jest formą odpowiedzialności prawnej za delikt administracyjny. Natomiast odpowiedzialność za taki delikt administracyjny ma charakter obiektywny. Na gruncie odpowiedzialności za delikt administracyjny istotne jest bowiem tylko to czy skarżąca faktycznie podejmowała działania, które mają charakter urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
W świetle całokształtu ustalonych w sprawie okoliczności organ administracji publicznej prawidłowo zdaniem Sądu uznał, że skarżąca była podmiotem urządzającym gry na przedmiotowych automatach w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.
Zdaniem Sądu I instancji, organ jednoznacznie wykazał, że sporne automaty są urządzeniami umożliwiającymi wygrane pieniężne i rzeczowe, a przebieg gier na nich ma charakter losowy w tym znaczeniu, że uzyskiwane wyniki są dla grającego nieprzewidywalne i niezależne od jego zręczności (art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h.). Bezsporne jest również to, że skarżąca nie legitymuje się którymkolwiek z dokumentów legalizujących jej działania (art. 6 i 7 u.g.h.). Skarżąca nie wykazała, że przed udostępnieniem automatów grającym zadośćuczyniła obowiązkowi ich rejestracji stosownie do art. 23a u.g.h.
Powołując uchwałę NSA z dnia 16 maja 2016r., sygn. akt II GPS 1/16, Sąd I instancji za bezzasadne uznał argumenty skarżącej zmierzające do wykazania, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE, które jako niepoddane procedurze notyfikacji, określonej w tej dyrektywie, nie mogą być stosowane. Ponadto Sąd I instancji stwierdził, że art. 14 u.g.h. zarówno w brzmieniu nienotyfikowanym, jak i później notyfikowanym przewiduje, że urządzanie gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gry (a kontrolowany w sprawie lokal nie był kasynem gry). Zmiana przepisu nie wprowadzała w tym zakresie jakichkolwiek zmian, doprecyzowując, że urządzanie takich gier dozwolone jest na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy.
Zatem ustawa z dnia 12 czerwca 2015r., a tym samym również art. 14 u.g.h. został prawidłowo notyfikowany, pozostaje w obiegu prawnym i organ jest obowiązany do jej stosowania. Stwierdzenie w tej sprawie naruszenia przepisów u.g.h. miało miejsce w dniu 22 września 2015r., a więc po wejściu w życie ustawy z dnia 12 czerwca 2015r. o zmianie ustawy o grach hazardowych.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiodła J. W., zaskarżając ten wyrok w całości.
Wyrokowi zarzuciła, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego:
- 1) art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez błędną wykładnię pojęcia "urządzającego gry" w świetle okoliczności faktycznych sprawy, jako obejmującego również podmiot, którego czynności sprowadzały się do wynajęcia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty, bez dokonywania, zgodnie z materiałem zebranym w sprawie, żadnych innych czynności dotyczących organizacji gier, a tym samym niezasadne objęcie skarżącej zakresem podmiotowym normy z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. i niezasadne nałożenie na skarżącą kary pieniężnej za "urządzanie" gier na automatach;
- 2) art. 65 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. - Kodeks cywilny, zwanej k.c., w zw. z art. 693 k.c. poprzez dokonanie przez Sąd (także w drodze aprobaty ustaleń organu) błędnej wykładni umowy zawartej pomiędzy H. F. W. Sp. z o.o. oraz skarżącą wskutek przyjęcia, że z umowy tej wynikają dla skarżącej prawa i obowiązki wykraczające poza typowe i zwykłe obowiązki wydzierżawiającego, podczas gdy treść umowy nie świadczy o podejmowaniu przez skarżącą jakiejkolwiek działalności możliwej do określenia mianem "urządzania gier", ani też nie powoduje odmiennej kwalifikacji umowy niż jako umowy dzierżawy powierzchni.
Uwzględniając powyższe zarzuty, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz rozpoznanie skargi co do istoty na mocy art. 188 p.p.s.a.; alternatywnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B. sprawy do ponownego rozpoznania; oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej od organu należnych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych za obie instancje. Jednocześnie wskazała, iż na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. zrzeka się rozprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do poszukiwania czy też modyfikowania, niejako w zastępstwie skarżącego kasacyjnie, podstaw kasacyjnych.
Zatem każdy zarzut przedstawiony w skardze kasacyjnej powinien być uzasadniony w taki sposób, aby z treści uzasadnienia podstaw kasacyjnych w sposób niebudzący wątpliwości wynikało, z jakich przyczyn skarżący zarzuca sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego lub materialnego. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zatem przedstawiać argumenty mające na celu wykazanie słuszności podstaw kasacyjnych, a więc zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych, w tym jasno i precyzyjne odnosić się do realiów konkretnej sprawy mających istotne znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 2014r., I GSK 1047/12, Lex nr 1487688, wyrok NSA z dnia 12 marca 2013r., II GSK 2468/11, Lex nr 1340155). Podnieść też trzeba, że zarzuty kasacyjne powinny być skierowane przeciwko przyjętej w kwestionowanym skargą kasacyjną wyroku podstawie prawnej lub faktycznej. Tę stanowią w pierwszej kolejności przepisy regulujące działalność orzeczniczą sądów administracyjnych, a więc te z nich, które zostały przywołane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku lub które zostały pominięte choć powinny być przywołane. W dalszej kolejności skarga kasacyjna winna przedstawiać przepisy prawa administracyjnego.
Rozpoznając wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w granicach sformułowanych zarzutów kasacyjnych - Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że żaden z zarzutów skargi nie zarzuca naruszenia stanowiącego podstawę zaskarżonego wyroku art. 151 p.p.s.a. ani też art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., który powinien był zostać zastosowany, gdyby zarzut kasacyjny naruszenia prawa materialnego okazał się zasadny. Skarga kasacyjna ogranicza się bowiem do przywołania art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. oraz art. 65 § 1 i § 1 2 w zw. z art. 693 k.c. Zawiera zatem wadę konstrukcyjną, która nie skutkuje jednakże jej automatycznym oddaleniem, gdyż z jej uzasadnienia wynika, że zarzuty te kierowane są przeciwko Sądowi I instancji i zaskarżonemu wyrokowi. Z tego względu została ona poddana merytorycznej ocenie Sądu kasacyjnego.
Zarzut kasacyjny naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., tj. zarzut pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, nie zasługuje na uwzględnienie.
W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że skarżący kasacyjnie zarzuca naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez - jak wprost stwierdza - "błędną wykładnię pojęciaw świetle okoliczności faktycznych sprawy". Wobec tak sformułowanego zarzutu rozważyć trzeba, w jakiej postaci skarga kasacyjna zarzuca naruszenie tego przepisu. Skarga kasacyjna może bowiem oprzeć się na zarzucie błędnej wykładni prawa, błędnym jego zastosowaniu albo na obu tych postaciach naruszenia jednocześnie. Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej dowodzi jednoznacznie, że naruszenia tych przepisów skarżąca kasacyjnie upatruje w błędnym ich zastosowaniu w okolicznościach faktycznych tej sprawy. Wskazuje na to odwoływanie się przez skarżącą kasacyjnie do okoliczności faktycznych sprawy, zwłaszcza zaś umowy dzierżawy części powierzchni lokalu pod zainstalowanie automatów do gier i kwestionowanie oceny tych okoliczności w kontekście normy wynikającej z tych przepisów.
Kwalifikacji tej nie zmienia prezentowany w skardze kasacyjnej na gruncie pojęcia "urządzającego gry hazardowe" pogląd, że czynność udostępnienia powierzchni lokalu pod eksploatację automatów innemu podmiotowi nie jest traktowana jako", gdyż jest on tożsamy z wyrażonym poglądem Sądu I instancji. Podkreślić też należy, że Sąd ten - oceniając zasadność zastosowania w sprawie analizowanego przepisu - nie oparł się wyłącznie na fakcie zawarcia umowy najmu powierzchni i z faktu tego nie wywodził przesłanki uznania skarżącej za urządzającą gry hazardowe, lecz przeanalizował również obowiązki i prawa stron tej umowy, dochodząc do zasadnego wniosku, że ich zakres, jak i odpowiedzialność skarżącej za zapewnienie prawidłowego działania automatów i ich ochronę przesądzają o tym, iż była ona urządzającą gry na tym automacie. Z tych względów analizowany zarzut kasacyjny Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał jako zarzut wadliwego zastosowania prawa materialnego.
Rozpoznając tak zidentyfikowany zarzut kasacyjny w pierwszej kolejności podnieść trzeba, że skarga kasacyjna żadnym zarzutem kasacyjnym nie kwestionuje poczynionych w sprawie przez organy i zaaprobowanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych. Jedynie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca kasacyjnie argumentuje, nie podając jednakże żadnego przepisu prawa procesowego oraz jakie inne dowody mogły zostać w tej sprawie jeszcze zgromadzone, że stan faktyczny nie został w sposób dostateczny wyjaśniony, a postępowanie dowodowe oparto jedynie o treść umowy. Ma to tę konsekwencję, że poczynione w sprawie ustalenia faktyczne są wiążące w procesie subsumpcji normy materialnoprawnej i stanowią one podstawę oceny prawidłowości jej zastosowania.
W świetle tych ustaleń za prawidłowy uznać należy pogląd, że skarżąca kasacyjnie jest podmiotem urządzającym gry hazardowe i ma do niej zastosowanie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. Kluczowe znaczenie w tym zakresie ma umowa dzierżawy części powierzchni lokalu. Treść tej umowy nie pozwala zaś uznać, iż skarżąca tylko osiągała na podstawie tej umowy dochód z czynszu dzierżawnego lokalu. Z umowy tej wynika bowiem nie tylko fakt udostępnienia części lokalu, ale przede wszystkim szereg obowiązków skarżącej, wskazujących na jej zaangażowanie w proces urządzania gier hazardowych. Przede wszystkim jednak czynsz dzierżawny - zgodnie z umową - miał być płatny miesięcznie począwszy od chwili uruchomienia automatów do miesiąca, w którym automaty przestały być eksploatowane.
Natomiast w przypadku nie użytkowania automatów obowiązek zapłaty czynszu aktualizować miał się w miesiącu, w którym rozpoczęło się ich użytkowanie lub dotychczasowy automat nie został zastąpiony nowym. Powyższe zapisy umowy wskazują niewątpliwie, że dochód z czynszu dzierżawnego nie był ściśle powiązany z dzierżawą powierzchni lokalu, lecz w istocie zależał od tego, czy na tej powierzchni dzierżawca będzie mógł prowadzić działalność gospodarczą. Jeśli zatem pomimo podpisania umowy dzierżawy i udostępnienia dzierżawcy dzierżawionej części lokalu nie mógłby on uruchomić w lokalu automatu i w związku z tym nie osiągałby przychodu wówczas skarżąca kasacyjnie nie otrzymałaby z tytułu zawartej umowy żadnej kwoty czynszu. To zaś pośrednio wskazuje, iż skarżąca w przypadku tej umowy czerpała zysk z eksploatacji automatów nie zaś z samej dzierżawy lokalu i oceny tej nie zmienia fakt, że miesięczny czynsz dzierżawny wynosił 500 zł miesięcznie, skoro był on powiązany z okresem użytkowania automatów i płatny w dniu wyjęcia gotówki przez dzierżawcę.
Skarżąca kasacyjnie była więc zainteresowana tym, by na dzierżawionej powierzchni lokalu jednak automaty były użytkowane. Z umowy wynika również, iż na skarżącej kasacyjnie ciążył szereg obowiązków związanych z eksploatacją automatów, w szczególności prowadzenia działalności bez możliwości zawieszenia jej wykonywania przez czas trwania umowy, informowania dzierżawcy o zawieszeniu lub zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej oraz o włamaniu lub jakimkolwiek istotnemu uszkodzeniu urządzenia. Z kolei dzierżawca zobowiązał się zapewnić skarżącej obsługę prawną związaną z funkcjonowaniem i eksploatacją automatów w niezbędnym zakresie. Zakres obowiązków skarżącej wykracza zatem poza typowe i zwykłe obowiązki wydzierżawiającego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazują one na aktywny udział skarżącej w realizacji wspólnie z dzierżawcą spornego przedsięwzięcia, czego wyrazem jest nie tylko umożliwienie dzierżawcy urządzania gier hazardowych poprzez udostępnienie części powierzchni lokalu celem wstawienia automatów do gier, ale i udział w istotnej części czynności składających się na szeroko rozumiane pojęcie "urządzający" gry.
Czynności te mieszczą się w przyjmowanej w orzecznictwie definicji pojęcia "urządzający" gry na automatach o niskich wygranych, rozumianego jako podejmowanie aktywnych działań i czynności dotyczących zorganizowania przedsięwzięcia w zakresie gier na automatach, a obejmujących w praktyce szeroki zakres różnorodnych czynności, w szczególności zachowanie polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej liczbie graczy, utrzymanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwieniu ich sprawnego funkcjonowania, wypłacaniu wygranych, obsłudze urządzeń czy zatrudnianiu odpowiednio przeszkolonego personelu. Przyjmuje się przy tym, że czynności związane z procesem udostępniania automatów, w tym z ich obsługą oraz stworzeniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzenia oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych, mogą być wykonywane w ramach podziału zadań i funkcji pomiędzy współpracujące podmioty.
Dla uznania danego podmiotu za "urządzającego gry" hazardowe wystarczające jest jednakże przypisanie temu podmiotowi nawet niewielkiego wycinka z opisanej aktywności, zakres pojęcia "urządzanie gier" nie jest bowiem tożsamy z szerszym pojęciem "prowadzenie działalności" gospodarczej.
Zarzut kasacyjny błędnej wykładni art. 65 § 1 i § 2 w zw. z art. 693 k.c., tj. zarzut pkt 2 petitum skargi kasacyjnej, również nie jest zasadny.
W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji nie dokonywał - wbrew sugestii uzasadnienia skargi kasacyjnej - wykładni umowy dzierżawy, a jedynie oceniał wynikające z niej okoliczności w kontekście definicji "urządzającego gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Sąd I instancji nawet nie przywoływał przepisów art. 65 § 1 i § 2 w zw. z art. 693 k.c., w konsekwencji nie mógł więc dopuścić się ich naruszenia w sposób wskazywany w skardze kasacyjnej. W tym zakresie więc skarga kasacyjna nie została skierowana przeciwko przyjętej w zaskarżonym wyroku podstawie prawnej. Z całokształtu rozważań uzasadnienia wyroku wynika również, że Sąd I instancji nie miał najmniejszych wątpliwości co do treści postanowień umowy. Zarzucając Sądowi I instancji błędną wykładnię tych przepisów skarżąca kasacyjnie nie zauważa natomiast tego, że sądy administracyjne nie stosują przepisów prawa cywilnego, a ustalenie treści umowy (właśnie poprzez wykładnię jej zapisów), w tym wzajemnych obowiązków stron umowy oraz celu i zgodnego zamiaru stron, stanowi element ustaleń faktycznych i ich oceny.
W tym zakresie skarga kasacyjna nie zarzuca jednakże naruszenia przepisów prawa procesowego. Nie jest natomiast dopuszczalne - jak to czyni skarżąca kasacyjnie - aby poprzez zarzut błędnej wykładni prawa materialnego kwestionować ustalenia faktyczne. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie służy bowiem weryfikowaniu tych ustaleń.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego, obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika organu, orzekł zaś na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015r. poz. 1804 ze zm.).