Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W(dalej: WSA w Wlub Sąd I instancji), po rozpoznaniu skargi S P Sp. z o.o. w W (dalej: skarżąca lub spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W(dalej: Kolegium lub SKO) z dnia [..] kwietnia 2017 r. w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji.
Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy decyzją z dnia [..] sierpnia 2011 r., nałożył na spółkę SCM sp. z o.o. karę w wysokości 357.261,60 zł za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. S w rejonie ul. J z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu, w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 22 lipca 2008 r. i umieszczenie w nim reklamy dwustronnej o łącznej powierzchni reklamowej 36,00 m2 (od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 6 lutego 2008 r.) oraz obiektu budowlanego (fundamentu reklamy) o łącznej powierzchni rzutu poziomego 7,76 m2 (od dnia 7 lutego 2008 r. do dnia 22 lipca 2008 r.).
Decyzją z dnia [..] kwietnia 2017 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Warszawy z dnia [..] sierpnia 2011 r., w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na spółkę SCM sp. z o.o.
Spółka SP sp. z o.o. z siedzibą w W w skardze do WSA zaskarżyła w całości decyzję Kolegium, zarzucając między innymi naruszenie art. 28 i 29 k.p.a., poprzez skierowanie zaskarżonej decyzji do podmiotu nieistniejącego, tj. SCM sp. z o.o., podczas gdy spółka SCM sp. z o.o. została przejęta przez SPsp. z o.o. w trybie art. 492 § 1 pkt 1 w zw. z art. 515 § 1 oraz art. 516 § 6 k.s.h., zatem to SPsp. z o.o. powinna być adresatem skarżonej decyzji, co stanowi kwalifikowaną wadę decyzji.
WSA w Wstwierdził nieważność decyzji Kolegium. Sąd podał, że ze znajdującego się w aktach sądowych odpisu KRS spółki SPsp. z o.o. z siedzibą w W(stan na dzień 16 maja 2017 r.) wynika, że w dniu 30 września 2014 r. dokonano wpisu zmiany danych zawartych w KRS przez ujawnienie informacji o połączeniu spółki SPsp. z o.o. z siedzibą w W(jako spółki przejmującej) ze spółką SCM sp. z o.o. z siedzibą w W(spółka przejmowana) przez przeniesienie na spółkę SPsp. z o.o. z siedzibą w W całego majątku spółki SCM sp. z o.o. z siedzibą w Ww trybie art. 492 § 1 pkt 1 w zw. z art. 515 § 1 oraz 516 § k.s.h.
Sąd I instancji podał, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji, tj. w dniu [..] kwietnia 2017 r., w obrocie prawnym nie było już takiego podmiotu jak SCM sp. z o.o.
W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została skierowana do podmiotu, który na tym etapie postępowania administracyjnego nie powinien już być jego stroną, co stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji.
Sąd I instancji uznał, że art. 206 p.p.s.a. nie ma zastosowanie w tej sprawie. Zdaniem Sądu ustalone okoliczności sprawy uzasadniają zastosowanie przepisów o zwrocie kosztów na rzecz skarżącej w pełnym zakresie.
Kolegium zaskarżyło wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i oddalenia skargi, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Na wypadek nieuwzględnienia wniosku z pkt 1 lub 2 Kolegium wniosło o zmianę pkt 2 wyroku poprzez miarkowanie zasądzonych kosztów do kwoty wpisu sądowego, opłaty od pełnomocnictwa oraz znacząco pomniejszonego w stosunku do stawki podstawowej wynagrodzenia pełnomocnika. Kolegium wniosło także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciło:
- 1) rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów postępowania - 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 41 § 1 k.p.a., poprzez niezasadne stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium w sytuacji braku zbadania przez Sąd dopełnienia przez SPsp. z o.o. obowiązku przewidzianego art. 41 § 1 k.p.a., jeżeli skarżąca Spółka wypełniłaby wskazany obowiązek procesowy nie zaistniałaby sytuacja skierowania decyzji Kolegium do podmiotu niebędącego jego stroną,
- 2) rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów postępowania - 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 200 p.p.s.a. i art. 206 p.p.s.a., poprzez nietrafne uzasadnienie odmówienia wniosku Kolegium o miarkowania wysokości zasądzonych kosztów w trybie art. 206 p.p.s.a. doprowadziło do wydania orzeczenia rażąco niesprawiedliwego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a.. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej.
Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna SKO w Woparta została na naruszeniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.
W ocenie NSA nietrafny jest podniesiony w tej skardze zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 200 i 206 tej ustawy. SKO w Wupatruje naruszenia tych przepisów w nietrafnym uzasadnieniu odmowy o miarkowaniu zasądzonych kosztów procesowych.
Zarzut tak podstawiony jest chybiony.
Art. 141 § 4 p.p.s.a. określa formalne wymogi uzasadnienia wyroku, tym samym nie może być odnoszony do trafności ocen wyprowadzanych przez Sąd I instancji, czy też sposobów stosowania prawa materialnego lub procesowego. Wszystkie wskazane kwestie mogą być kwestionowane przez stronę, jednak nie w ramach art. 141 § 4 p.p.s.a., ale poprzez art. 151 lub 145-149 p.p.s.a. w połączeniu z właściwymi przepisami procesowymi lub formalnymi. Ponieważ analizowany zarzut nie formułuje takich naruszeń, ale odnosi się do wymogów formalnych uzasadnienia wyroku z art. 141 § 4 p.p.s.a., to należało uznać, że jest niezasadny.
Za nietrafny należy także uznać zarzut podnoszący naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 41 § 1 k.p.a., polegający na niezasadnym przyjęciu, że zaistniały przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji SKO w Warszawie, w sytuacji gdy spółka nie powiadomiła organu o zmianie adresu swojej siedziby, co doprowadziło do skierowania decyzji do podmiotu nieistniejącego, gdyż organ nie wiedział o przekształceniu organizacyjnym strony.
W zakresie tak stawianego zarzutu przyjąć należy, że stanowisko Sądu I instancji jest trafne. Obowiązkiem organu jest wydanie decyzji w stosunku do podmiotu, który istnieje i jest stroną toczącego się postępowania. Zgodzić trzeba się z Sądem I instancji, że niedopełnienie obowiązku poinformowania o adresie siedziby osoby prawnej nie może prowadzić do sanowania wady polegającej na wskazaniu w decyzji jako podmiotu zobowiązanego do uiszczenia kary za zajęcie pasa drogowego, spółki, która na skutek przekształcenia nie istnieje jako podmiot praw i obowiązków, bo została przejęta przez inny podmiot.
Z tych powodów oraz ze względu na treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.