Uzasadnienie
Wyrokiem z 14 grudnia 2018 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1730/18) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej zwanej "ppsa"), oddalił skargę Spółki A (dalej zwanego "Skarżącą") na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] czerwca 2018 r. w przedmiocie stwierdzenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.
Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od całości wyroku WSA.
W piśmie z 23 lutego 2021 r. pełnomocnik Skarżącej oświadczył, że "uznaje powództwo" m.in. w niniejszej sprawie, zaś w piśmie z 6 kwietnia 2021 r. sprecyzował, że wspomniane oświadczenie należy rozumieć jako cofnięcie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Strona, która wniosła skargę kasacyjną może ją cofnąć (art. 60 w zw. z art. 193 ppsa). Podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 183 § 1 ppsa związany jest granicami skargi kasacyjnej, co oznacza, że wiąże go "brak" skargi kasacyjnej, czyli stan po jej cofnięciu. Wynikająca z art. 183 § 1 ppsa zasada dyspozycyjności sprawia, że cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne i to bez zgody strony przeciwnej. Cofnięcie skargi kasacyjnej skutkuje wydaniem przez sąd postanowienia o umorzeniu postępowania (art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 ppsa).
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 ppsa postanowił jak w sentencji.