Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 14 stycznia 2016 r., sygn. akt II GSK 777/15

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia [...] listopada 2011 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1158/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), oddalił skargi W. K. na decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2011 r. nr Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...] utrzymujące w mocy odpowiednio decyzje Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w G. z dnia [...] marca 2011 r. znak [...], znak [...], znak [...], znak [...], znak [...], znak [...], znak [...], znak [...] o wymierzeniu W. K. kapitanowi statku rybackiego [...] kary pieniężnej za naruszenie art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 19 lutego 2004r o rybołówstwie (Dz.U. Nr 62 poz. 574, ze zm.) poprzez prowadzenie połowów organizmów morskich, których ogólna kwota została wyczerpana zgodnie z treścią rozporządzenia Komisji (WE) nr 804/2007 z dnia 9 lipca 2007 r. (Dz. Urz. UE L 180 z 10.07.2007, str.

1. 3) ustanawiającego zakaz połowów dorsza w Morzu Bałtyckim (podobszary 25-32, wody WE) przez statki pływające pod banderą Polski.

Sąd pierwszej instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu ustalenia faktyczne i stanowisko organów administracji orzekających w sprawach objętych skargami. Organy te stwierdziły, że W. K. (jako armator statku rybackiego) podczas rejsów połowowych w dniach [...] września 2007 r., [...] września 2007 r. [...] października 2007 r., [...] października 2007 r., [...] października 2007 r., [...] października 2007 r., [...] października 2007 r., [...] października 2007 r. prowadził połowy dorsza w podobszarze [...] Morza Bałtyckiego.

Jednostka złowiła i przywiozła do portu odpowiednio we wskazanych terminach: 2580 kg dorszy w relacji pełnej (86 skrzynek po 30 kg każda), uzyskując nielegalną korzyść w kwocie 14405 zł.; 1800 kg dorszy w relacji wyładunkowej, uzyskując nielegalną korzyść w kwocie 14060 zł.; 2400 kg dorszy w relacji pełnej (68 skrzynek po 30 kg każda), uzyskując nielegalną korzyść w kwocie 10890 zł.; 3030 kg dorszy w relacji pełnej (101 skrzynek po 30 kg każda), uzyskując nielegalną korzyść w kwocie 16917,5 zł.; 720 kg dorszy w relacji pełnej (24 skrzynek po 30 kg każda), uzyskując nielegalną korzyść w kwocie 3690 zł.; 1110 kg dorszy w relacji pełnej (37 skrzynek po 30 kg każda), uzyskując nielegalną korzyść w kwocie 6105 zł.; 1440 kg dorszy w relacji pełnej (48 skrzynek po 30 kg każda), uzyskując nielegalną korzyść w kwocie 7920 zł.; 1200 kg dorszy w relacji pełnej (40 skrzynek po 30 kg każda), uzyskując nielegalną korzyść w kwocie 6600 zł.

Zdaniem organów administracji, działanie skarżącego naruszało określony w art. 2 rozporządzenia nr 804/2007 zakaz połowów dorsza obowiązujący od 11 lipca do 31 grudnia 2007 r., a wprowadzony w związku z wyczerpaniem kwoty połowowej dorsza przyznanej Polsce na wspomniane obszary na 2007 r. Organy administracji stwierdziły przy tym, że fakt wyłowienia przez polskich rybaków ogólnej (całej) kwoty połowowej dorsza wynika z preambuły do rozporządzenia nr 804/2007 i w związku z tym nie istniała potrzeba uzupełniania materiału dowodowego, ani też potrzeba powoływania biegłych, na okoliczność wyczerpania kwoty połowowej dorsza na 2007 r. Dla rozstrzygnięć nie miała natomiast znaczenia kwestia pozostawania w obrocie decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi - specjalnego zezwolenia połowowego (z którego wynikający limit indywidualny nie był wyczerpany w czasie wymierzania administracyjnej kary pieniężnej), bowiem wskutek zaistnienia przesłanek określonych w art. 2 rozporządzenia nr 804/2007 nastąpiła z mocy prawa częściowa utrata uprawnień określonych w tej decyzji.

Organ administracji stwierdził ponadto, że kary pieniężne zostały wymierzone stronie w najniższej wysokości przewidzianej w § 2 pkt 22 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o rybołówstwie (Dz. U. Nr 76, poz. 671 ze zm.; dalej powoływanego jako "rozporządzenie MRiRW z 21 kwietnia 2005 r.").

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, zaskarżone decyzje nie naruszyły obowiązujących przepisów prawa zarówno wspólnotowego, jak i krajowego w stopniu skutkującym koniecznością ich uchylenia.

Sąd uznał, że w świetle pkt 5 preambuły do rozporządzenia nr 804/2007 Komisja Europejska z własnej inicjatywy ustaliła, że połowy dorsza dokonywane w Morzu Bałtyckim (podobszary 25-32, wody WE) przez statki pływające pod banderą Polski wyczerpały kwotę połowową Polski w dniu 11 lipca 2007 r. Rozporządzenie to było wiążące w całej swojej treści (w tym zawartej w preambule) i było bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich UE. Organy orzekające były zatem zobowiązane do uznania połowów dorsza prowadzonych po dniu [...] lipca 2007 r. ze statku rybackiego, którego skarżący była kapitanem, za naruszenie art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie (Dz. U. Nr 62, poz. 574 ze zm.), w którym zabroniono połowu organizmów morskich, których ogólna kwota połowowa została wyczerpana.

Organ odwoławczy prawidłowo przy tym zwrócił uwagę w uzasadnieniu swoich decyzji, iż organem właściwym do oceny legalności rozporządzenia Komisji Europejskiej z dnia 9 lipca 2007 r. jest Europejski Trybunał Sprawiedliwości w Luksemburgu. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podał jednak, że złożona w dniu [...] października 2007 r. skarga do tego Trybunału została wycofana przez Rząd RP.

W związku z powyższym, organy orzekające zobowiązane były do uznania połowów dorsza prowadzonych ze statku rybackiego [...] po dniu [...] lipca 2007 r., którego skarżący był kapitanem, za naruszenie art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie (Dz.U. Nr 62, poz. 574, ze zm.), w którym zabroniono połowu organizmów morskich, których ogólna kwota połowowa została wyczerpana – w rozpatrywanej sprawie w normatywnej ocenie Komisji Europejskiej z dniem 11 lipca 2007 r. przekroczona została kwota połowowa dorsza.

Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił również zarzutu naruszenia zakazu reformationis in peius określonego w art. 139 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej zwanej "k.p.a."). Zaskarżone decyzje nie były bowiem decyzjami wydanymi na niekorzyść strony odwołującej się, ponieważ w decyzjach tych organ odwoławczy utrzymał jedynie w mocy decyzje organu I instancji. Skarżący kieruje w tym względzie zarzut wobec decyzji organu odwoławczego wydanych w uprzednich postępowaniach odwoławczych, ale decyzje te nie zostały ówcześnie zaskarżone, dlatego nie mogą być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu ze skarg złożonych na decyzje organu odwoławczego z dnia [...] maja 2011 r.

W. K. złożył skargę kasacyjną na orzeczenie Sądu I instancji, którą zarzucił:

1. 1. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię oraz błędne zastosowanie jako podstawę oddalenia skarg sprzecznych wewnętrznie przepisów rozporządzenia Komisji Europejskiej (WE Nr 804/2007) z dnia 09 lipca 2007r ustanawiających zakaz połowów dorsza w Morzu Bałtyckim (podobszary 25 - 32, wody WE) przez statki pływające pod banderą Polski (Dz. Urz. UE serii L.07.Nr 180 poz.3, nr CELEX 32007R0804) wydanego na podstawie nieprawdziwych informacji przesłanych z Ministerstwa Rolnictwa RP do Komisji Europejskiej Systemu Wymiany Danych dotyczących Rybołówstwa (unijnego systemu FIDES) o zawyżonej wysokości połowów dorsza przez polskich rybaków (armatorów i kapitanów statków rybackich w 2007r i rzekomego przekroczenia dopuszczalnego limitu połowów pomimo, że polscy rybacy nie przekroczyli w 2007r ogólnej kwoty połowowej i przy zastosowaniu przepisów ustawy o rybołówstwie polscy rybacy nie naruszyli warunków ustawowych i nie powinni zostać ukarani.
2. 2. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucam naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść wyroku WSA przez oparcie się na nieprawdziwej informacji przesłanej przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi do Komisji Europejskiej o wysokości połowów dorsza przez polskich rybaków w 2007 roku a pominiecie znajdujących się w aktach sprawy ewidentnych bezspornych dowodów, że złowili 10.936 ton dorsza w 2007 r. a tym samym nie wyczerpali w 2007 r. limitu ogólnej kwoty połowowej przyznanej im na Morzu Bałtyckim w ilości 13.912 ton a w szczególności pominięcie dowodów:

a/. dokumentacji w postaci dzienników pokładowych, raportów armatorów i kapitanów statków rybackich, faktur sprzedaży oraz zeznań i oświadczeń uprawnionych do połowów o wysokości połowów dorsza, które to źródłowe dowody świadczą o tym, że limit kwoty połowowej dorsza w 2007 r. nie był wyczerpany, b/. dowodu w postaci niepodważalnej informacji Systemu Informacji Rybołówstwa Morskiego (SIRM), które stwierdzało, ze wykorzystanie kwoty połowowej dorszy w okresie od 01.01. do 09.07.2007 r. wyniosło 8.046,78 ton a więc zaledwie 63% limitu połowów na podobszarze 25 - 32 Morza Bałtyckiego przyznanego polskim rybakom w drodze rozporządzenia nr 194/12006 z dnia 11 grudnia 2006 r. ustalającego wielkości dopuszczalnych połowów. Dane SIRM są oparte o dowody źródłowe z dziennika pokładowego, raporty i dokumenty sprzedaży, c/. danymi z Urzędu Statystycznego w Szczecinie zawartymi w raporcie "Gospodarka Morska w Polsce w 2007 r." z których wynika, że połowy dorsza w całym 2007 r. przez Polskie Jednostki Rybackie wyniosły 11,8 tyś. ton a tym samym połowy nie przekroczyły 80% dozwolonego limitu, d/. z publikacji Morskiego Instytutu Rybackiego w G. (dane za 2007 r.) z której wynika, że polskie połowy dorszy w 2007 r. na całym Morzu Bałtyckim wyniosły 10.936 ton przy ogólnym limicie 13.912 ton, e/. dokumentów ICES (Międzynarodowej Rady Badań Morza) z której wynika, że polskie połowy dorszy na Bałtyku wschodnim (podobszary 25 -32) wyniosły w 2007 r. 8.599 ton a wiec znacznie poniżej przyznanego Polsce limitu połowów tej ryby, f/. informacją wygenerowaną z Systemu FIDES dotyczącą danych źródłowych przesłanych przez Ministra Rolnictwa i rybołówstwa Królestwa Danii (które starannie kontroluje wszystkie państwa eksploatujące obszary Morza Bałtyckiego) z których wynika, że strona polska wykorzystała w zakresie połowów dorsza odpowiednio 67% i 85% w stosownych obszarach przyznanych Polsce, g/. opinią biegłego z dziedziny rybołówstwa Pani prof. dr Dunin-Kwinty z precyzyjnymi wyliczeniami w oparciu o dokumenty źródłowe - dzienniki pokładowe, raporty, faktury sprzedaży ryb i opracowania SGGW, z których wynika, że połowy dorszy w 2007 r. przez polskich rybaków nie przekroczyły przyznanego im limitu połowowego.

3. Obrazę art. 2 Konstytucji RP przez przyjęcie za podstawę wymierzenia kar administracyjnych § 2 pkt 37, § 3 pkt 38, § 4 pkt 39 i § 5 pkt 29 Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o rybołówstwie (Dz. U. nr 76 poz. 671), które stanowią podstawę wymierzenia drakońskich odstraszających kar wobec Skarżącego przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi pomimo, że jak wynika z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 07 lipca 2009r sygn. K 13/08 przepisy te są niezgodne z art. 2 Konstytucji.

Nie ustosunkowanie się przez Sąd do tych bezspornych dowodów znajdujących się dokumentacji sprawy, nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze do WSA (naruszeń art. 6,7,77 KPA i innych opisanych w konkluzji skargi stanowi rażące naruszenie art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Nie przeprowadzenie przez Sąd z urzędu opinii z innego biegłego sądowego, którego opinia byłaby sprzeczna z opinią Pani prof. dr Dunin Kwinty, nie przeprowadzenie przez Sąd dowodów, które podważyłyby dane źródłowe zawarte w dziennikach pokładowych, raportach i rachunkach sprzedaży armatorów i kapitanów statków rybackich stanowi naruszenie art. 106 § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi co miało wpływ na treść wydanego wyroku.

III. Na podstawie art. 176 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uchylenie bądź umorzenie niesłusznie wymierzonych kar pieniężnych ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sad Administracyjny w W., który wydał orzeczenie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację wniesionych zarzutów.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. (sygn. akt II GSK 316/12) NSA podjął zawieszone postępowanie, uznając że ustała przyczyna zawieszenia, skoro w dniu 17 marca 2015 r. Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok w sprawie o sygn. akt K 31/13. Po podjęciu postępowania sprawa została zarejestrowana pod nową sygnaturą - II GSK 777/15.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku oraz uchyleniem zaskarżonych decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi i poprzedzających je decyzji Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w G..

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Przystępując do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej należy na wstępie podkreślić, że zasadny jest zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia przepisu § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005 roku w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o rybołówstwie oraz art. 2 Konstytucji RP. Problem związany z przekroczeniem zakresu ustawowego upoważnienia poprzez określenie dolnej granicy kary pieniężnej został rozstrzygnięty po wniesieniu skargi kasacyjnej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 marca 2015 roku wydanym w sprawie sygnatura akt K 31/13. W punkcie 4a sentencji wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł, że § 2 - § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005 roku w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o rybołówstwie w zakresie, w jakim określają dolne granice kar pieniężnych są niezgodne z art. 63 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 19 lutego 2004 roku o rybołówstwie w związku z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji.

W związku z powyższym podkreślić należy, że w uzasadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny wyraźnie stwierdził, że "Minister Rolnictwa określając w rozporządzeniu z 2005 roku górne granice kar, nie wykroczył poza wysokość określoną w ustawie, to jednak- w części dotyczącej określenia dolnej granicy za dane przekroczenie-zaostrzył reżim przewidziany w ustawie o rybołówstwie. Ustawodawca nie ustanowił dolnej granicy kar, zaś minister, ustalając dolne stawki, spowodował, że w wypadku stwierdzenia określonego naruszenia, organ wymierzający kary (okręgowy inspektor rybołówstwa morskiego) nie może nałożyć kary w wysokości niższej niż przewidziana w rozporządzeniu z 2005 roku. W konsekwencji uniemożliwił realne stosowanie kryterium szkodliwości czynu".

W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 190 ust. 1 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Biorąc pod uwagę treść art. 190 ust. 1 Konstytucji RP nie powinno budzić żadnych wątpliwości, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując skargę kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zobowiązany do uwzględnienia stanu niekonstytucyjności, istniejącego również wówczas, gdy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją RP aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane zaskarżone orzeczenie, zapadło już po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji.

Z treści punktu 4a sentencji wyroku Trybunału Konstytucyjnego wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że cały przepis § 3 rozporządzenia z dnia 21 kwietnia 2005 roku jakkolwiek dalej obowiązuje to na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego nie może być stosowany w zakresie, w którym określa wysokość dolnej granicy kary. Podkreślić należy, że w doktrynie przyjmuje się, iż złożoność skutków wyroku takiego jak zapadł w sprawie o sygnaturze akt K 31/13 polega na tym, że w zakresie, który nie został wskazany w sentencji, kontrolowany przepis nie zostaje uznany za sprzeczny z Konstytucją; skutek taki następuje wyłącznie w odniesieniu do zakresu wskazanego w sentencji orzeczenia (vide Z. Czeszejko-Sochacki, L. Garlicki, J. Trzciński: Komentarz, s. 214; L. Garlicki: Uwagi o charakterze prawnym orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, (w:) Studia nad prawem).

Przedstawiony wyżej problem był już przedmiotem analizy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Rozpoznając niniejszą skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko i argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w sprawie o sygnaturze akt II GSK 798/15. W tym stanie rzeczy przenosząc powyższe uwagi na rozpatrywaną skargę kasacyjną należy podkreślić, że na skarżącego kapitana statku rybackiego o długości całkowitej równej albo większej niż 10 metrów nałożono kary pieniężne na podstawie § 3 rozporządzenia z dnia 21 kwietnia 2005 roku za prowadzenie połowów organizmów morskich, których ogólna kwota połowowa została wyczerpana. Z treści tegoż przepisu prawa wynika, że wysokość kary za opisane naruszenie wynosi od 10.000 złotych do 44.000 złotych. Niewątpliwie w dacie wydawania decyzji o nałożeniu kary organ nie mógł wymierzyć kary w wysokości niższej niż przewidziana jako dolna jej granica w powołanym przepisie za opisane naruszenie.

Sytuacja ta uległa zmianie w związku z treścią omówionego powyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Orzeczenie Trybunału konstytucyjnego oznacza, że obecnie organ wymierzający karę za określony delikt administracyjny może ja wymierzyć stosując ustawowe kryterium szkodliwości naruszenia, o którym mowa w art. 63 ust. 4 ustawy o rybołówstwie, nie będąc związany dolną granicą wysokości kary.

Ponadto należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwione uznał pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej w tym zarzuty odnoszące się do podważenia ustaleń faktycznych.

W związku z powyższym przypomnieć należy, że w myśl art. 3 ust. 1 lit. e Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (który stanowił podstawę funkcjonowania UE w dacie wydania rozporządzenia nr 804/2007) działalność Wspólnoty obejmowała na warunkach i zgodnie z harmonogramem przewidzianym w Traktacie wspólną politykę w dziedzinach rolnictwa i rybołówstwa.

Wspólna polityka rybołówstwa realizowana była między innymi poprzez rozporządzenie nr 2371/2002. Zgodnie z art. 26 tego rozporządzenia Komisja ocenia i kontroluje stosowanie zasad wspólnej polityki rybołówstwa przez Państwa Członkowskie oraz ułatwia współpracę i koordynację pomiędzy nimi (ust. 1). Jeżeli istnieje dowód, że działalność połowowa prowadzona w danym obszarze geograficznym może doprowadzić do poważnego zagrożenia dla ochrony żywych zasobów wodnych, Komisja może podjąć środki zapobiegawcze (ust. 3). W przypadku gdy została wyczerpana kwota, przydział lub dostępny udział Państwa Członkowskiego, Komisja może, na podstawie dostępnych informacji, natychmiast zatrzymać działalność połowową (ust. 4).

Natomiast według art. 20 omawianego rozporządzenia, na wniosek Komisji Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, podejmuje decyzję w sprawie limitów połowowych i/lub nakładu połowowego oraz w sprawie rozdziału możliwości połowowych między Państwa Członkowskie, jak również w sprawie warunków związanych z takimi limitami. Możliwości połowowe rozdziela się pomiędzy Państwa Członkowskie w taki sposób, żeby zapewnić każdemu Państwu Członkowskiemu względną stabilność działalności połowowej dla każdego zasobu lub łowiska.

Powołując ostatnio wskazany przepis, Rada Unii Europejskiej przyjęła rozporządzenie nr 1941/2006 z dnia 11 grudnia 2006 r. ustalające wielkości dopuszczalnych połowów i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych mające zastosowanie do Morza Bałtyckiego na 2007 r. Mając na uwadze to rozporządzenie oraz uwzględniając cytowany wyżej art. 26 ust. 4 rozporządzenia nr 2371/2002, Komisja Europejska rozporządzeniem nr 804/2007 ustanowiła zakaz połowów dorsza w Morzu Bałtyckim przez statki pływające pod banderą Polski. Rozporządzenie nr 804/2007 w art. 1 stanowi: "Uznaje się, że z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia połowy dorsza dokonywane w Morzu Bałtyckim (podobszary 25-32, wody WE) przez statki pływające pod banderą Polski wyczerpały część kwoty przyznaną Polsce na 2007 r.".

Z kolei na mocy art. 2 tego rozporządzenia statkom pływającym pod banderą Polski zakazano połowów dorsza w Morzu Bałtyckim (podobszary 25-32, wody WE) od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia do dnia 31 grudnia 2007 r. W tym okresie zakazano również przechowywania na statku, przeładunku lub wyładunku ryb pochodzących z tego stada złowionych przez te statki.

W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że skarżący naruszył zakaz połowów dorszów wprowadzony art. 2 omówionego rozporządzenia. Wbrew wywodom autora skargi kasacyjnej, WSA nie uchybił zatem art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., gdyż istotne z punktu widzenie przesłanek materialnoprawnych powstania deliktu okoliczności zostały w sprawie ustalone. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa nadto, że w sytuacji, gdy kwestia wyczerpania kwoty przyznanej Polsce została "przesądzona" przepisem unijnym, brak jest podstaw do kwestionowania tego poprzez przeprowadzenie dowodu z opinii czy też w oparciu o treść informacji pochodzących od podmiotów wskazanych w petitum skargi kasacyjnej, które to podmioty nie są podmiotami, o których mowa we wskazanych wyżej aktach prawnych Unii Europejskiej i nie mogą stanowić skutecznego przeciwdowodu dla ustaleń przyjętych w przepisach prawa unijnego. Z tej też przyczyny zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. uznać należało za nieusprawiedliwiony.

W tym miejscu należy także podkreślić, że zgodnie z treścią art. 249 Traktatu ustanawiającego Unię Europejską Komisja uchwala rozporządzenia, które mają zasięg ogólny, wiążą w całości i są bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich. Brak jest więc podstaw do twierdzenia, iż rozporządzenie Komisji (WE) numer 804/2007 z dnia 9 lipca 2007 ustanawiające zakaz połowów dorsza na Morzu Bałtyckim (podobszary 25-32, wody WE) przez statki pływające pod banderą Polską, nie znajduje w tej sprawie zastosowania.

Ponieważ w sprawie za usprawiedliwiony został uznany zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego i istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. rozpoznał skargę i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające decyzje organu I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji weźmie pod uwagę treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 marca 2015 roku sygnatura akt K 31/13 i przy wymiarze kary uwzględni dyrektywę społecznej szkodliwości naruszenia, o której mowa w art. 63 ust. 4 ustawy o rybołówstwie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a. oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 200 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.